Naxos Blogs

Feeds

424 άρθρα από 19 πηγές

Aa - Zz (302)

• e-Νάξιοι (56)
• GasCenter Naxos (2)
• Greek CAD Community (5)
• Info Naxos (1)
• Αrkoleon (47)
• Naxos (1)
• Naxos Greece - Beach Resort (33)
• Naxos Island (15)
• Panathinaikos και Pannaxiakos (1)
• Pannaxiakos (28)
• The Bond's (113)

Αα - Ωω (122)

• Βλέπω τον κόσμο όπως θα ήθελα να είναι (26)
• Η κιβωτός της γνώσης
• Κόρωνος (8)
• ΜΕΣΗ ΕΝΑ ΣΤΟΛΙΔΙ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΝΑΞΟ (19)
• Πρωτοπόροι έλληνες ευρωπαίοι (2)
• ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ (45)
• Πολιτι-Ζω (2)
• Φωτεινή παντογνώστρα (20)

Unread items (100)

• Νάξος - Κυκλάδες, 16.03.2010
• 01:48

  Μονοήμερη εκδρομή: Χάνι Γραβιάς – Μονή Δαδίου – Αμφίκλεια Παρνασσού

   »  e-Νάξιοι
  Την Κυριακή 18 Απριλίου 2010, ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων θα πραγματοποιήσει μονοήμερη εκδρομή στο Χάνι Γραβιάς – Μονή Δαδίου – Αμφίκλεια. Εισιτήριο: 15 € ανά άτομο 10 € για όλα τα παιδιά, έως και 18 ετών Για κρατήσεις θέσεων, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το τηλέφωνο του Συλλόγου 210-2635722 και το κινητό 6932922006 (Αντώνης Μπελιώτης), καθώς και με το e-mail [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 14.03.2010
• 21:00

  Ναξιώτες στη Μικρασιατική εκστρατία

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  Μανδηλαράς Πέτρος του Γεωργίου από Κόρωνο (φωτογραφία Γιάννη Νικηφ. Κωνσταντάκη)
  
  
  αριστερά Κουφόπουλος Ματθαίος του Νικολάου και Παυλόπουλος Νικόλαος του Πέτρου από τη Κόρωνο (φωτογραφία Ευδοκίας Γ. Παυλοπούλου)
  
  
  στη μέση Παυλόπουλος Νικόλαος του Πέτρου από τη Κόρωνο (φωτογραφία Ευδοκίας Γ. Παυλοπούλου)
  
  
  αριστερά Πρωτονοτάριος Νικόλαος του Πέτρου από το Σκαδό
  
  
  Σαντοριναίος Νίκος του Χριστόδουλου από το Σκαδό
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 11.03.2010
• 00:04

  Και η Γλώσσα μου... Ελληνική!

   »  Αrkoleon
  Παλαιότερα επικρατούσε η θεωρία ότι οι αρχαίοι Έλληνες παρέλαβαν το αλφάβητο από τους Φοίνικες, οι οποίοι κατοικούσαν στις ακτές της Συρίας – Παλαιστίνης. Ενώ συνέβη το αντίθετο: Οι Φοίνικες παρέλαβαν τη γραφή από τους Κρήτες αποίκους, οι οποίοι κατά τον 13ον π.Χ. αιώνα αποίκησαν τις ακτές της Παλαιστίνης ως Φιλισταίοι, όπως μας είναι γνωστοί, από την Παλαιά Διαθήκη. Ο Άρθουρ Έβανς, Άγγλος αρχαιολόγος υποστηρίζει: «Η Γραφή της Κρήτης είναι η μήτηρ της Φοινικικής γραφής».
  
  Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τον Ιούνιο του 1952 ο Άγγλος αρχιτέκτονας, ο Μάικλ Βέντρις ανακοίνωσε δημόσια ότι μπόρεσε να αποκρυπτογραφήσει μια άγνωστη μέχρι τότε γραφή, την Κρητικομυκηναϊκή γραμμική γραφή τύπου Β΄, στην οποία βρίσκονται γραμμένες πολλές πινακίδες από την Κρήτη, τις Μυκήνες, την Πύλο κ.ά. και, το κυριότερο, ότι η γλώσσα των πινακίδων αυτών είναι η Ελληνική.
  
  Η σπουδαιότητα της ανακοίνωσης του Βέντρις για την επιστήμη γενικότερα (που έλυνε, επιτέλους, το μυστήριο, το μυστήριο των πινακίδων της γραμμικής γραφής Β’), αλλά ιδίως για τον ελληνικό πολιτισμό, που η γραπτή του παράδοση μεταφερόταν επτά περίπου αιώνες νωρίτερα (από τον 8ο αιώνα π.Χ. στον 15ον), ήταν ανυπολόγιστης σημασίας. Άλλαζαν, άρδην τα δεδομένα της ιστορίας μας, αφού αυτή εξαρτάται και προσδιορίζεται χρονικώς, κατά κύριο λόγο, από τις γραπτές μαρτυρίες. Είχε προηγηθεί η έρευνα του Άγγλου αρχαιολόγου Έβανς, ο οποίος έκαμε ανασκαφές στην Κρήτη. Είχε παρατηρήσει ότι από τους κατασπαρμένους στα διάφορα μουσεία της Ευρώπης σφραγιδόλιθους, εκείνοι που η προέλευσή τους ήταν γνωστή προέρχονταν από την Κρήτη. Έτσι, κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι κοιτίδα της γραφής αυτής ήταν η Κρήτη. Γι’ αυτό το 1893 άρχισε τις έρευνες στην Κρήτη.
  
  Ευθύς εξ αρχής ο Έβανς υποστήριξε ότι τα συλλαβογράμματα της γραμμικής γραφής Β’ δεν εκφράζουν γλώσσα ανατολικής προελεύσεως (όπως επιστεύετο πριν από την αποκρυπτογράφηση), αλλά μόνο ελληνικά. Ο Έβανς ακόμη είχε καταλήξει στο συμπέρασμα, βασιζόμενος σε παρατηρήσεις του επί της εξελίξεως των διαφόρων συλλαβογραμμάτων, ότι οι Φοίνικες παρέλαβαν τη γραφή από Κρήτες αποίκους, οι οποίοι μετά τον 13ον π.Χ. αιώνα αποίκησαν τις ακτές της Παλαιστίνης ως Φιλισταίοι. Έτσι, ο Έβανς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι: Η Γραφή της Κρήτης είναι η μήτηρ της Φοινικικής γραφής! Περίπου την ίδια εποχή ο Ρενέ Ντυσσώ διετύπωσε ανάλογη άποψη: «Οι Φοίνικες είχον παραλάβει πρωιμότατα το αλφάβητόν των παρά των Ελλήνων, οίτινες είχον διαμορφώσει τούτο εκ της Κρητομυκηναϊκής γραφής». Η διαφορά είναι ότι το φοινικικό σύστημα γραφής παρέμεινε συλλαβάριο, όπως ακριβώς το παρέλαβαν από τους Έλληνες, ενώ η ελληνική φυσιολογική εξέλιξη κατέληξε στο σημερινό γνωστό αλφαβητικό σύστημα γραφής, το πρώτο δηλαδή αλφαβητάριο στον κόσμο.
  
  Αυτήν την γραφή Β’ επέτυχε να αποκρυπτογραφήσει το 1952 ο Άγγλος αρχιτέκτονας Ventris με την συνεργασία του μεγάλου Ελληνιστή Τσάντγουικ, ο οποίος έχει γράψει σχετικά: «Όλοι οι Έλληνες πρέπει να σέβονται το κομμάτι αυτό του μαυρισμένου πηλού, γιατί αυτό κατ’ εξοχήν έπεισε τον κόσμο ότι οι δημιουργήσαντες τον μυκηναϊκόν πολιτισμό ήσαν Έλληνες. Η γλώσσα που μιλούσαν 1.700 χρόνια πριν να γεννηθεί ο Χριστός, είναι με μερικές διαφορές η ίδια γλώσσα με την ελληνική που μιλιέται σήμερα. Και υπάρχουν ακόμη πολλά που δεν τα ξέρουμε για τις απαρχές της ελληνικής γλώσσας…».
  
  Ο Μάικλ Βέντρις, που πέτυχε την αποκρυπτογράφηση, ήταν χαρισματικό πνεύμα. Μπορούσε να μαθαίνει εύκολα ξένες γλώσσες, είχε μια σπάνια συνδυαστική φαντασία, ήταν ικανός να ξεχωρίζει τις κανονικότητες μέσα στην ποικιλία και γενικά, όπως γράφει ένας συνεργάτης του, «είχε τη δύναμη να διακρίνει την τάξη μέσα στο φαινομενικό χάος, το χάρισμα δηλαδή που χαρακτηρίζει το έργο όλων των μεγάλων ανδρών». Γι’ αυτό και επέτυχε να λύσει ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα. Έτσι, έλυσε τη μεγάλη απορία χιλιάδων μελετητών της ελληνικής ιστορίας, τους οποίους απασχολούσε το ερώτημα: «Πώς συμβαίνει οι Έλληνες με τόσο υψηλό επίπεδο πολιτισμού να πάρουν το αλφαβητάριο από τους Φοίνικες;..». Ο θάνατός του το 1956, σε ηλικία 34 ετών σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, άφησε πολλά ερωτήματα, τα οποία παραμένουν αναπάντητα μέχρι σήμερα.
  
  Χάρη στον Βέντρις αποδείχτηκε ότι η ελληνική, η αρχαιότερη γλώσσα απ’ όσες ομιλούνται και γράφονται σήμερα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, είναι εντυπωσιακά αρχαιότερη από όσο εθεωρείτο στις αρχές του 20ού αιώνα. Τα ελληνικά και πρωτοελληνικά φύλα διέθεταν διάφορα συστήματα γραφής. Αυτό έγινε γνωστό από τις πήλινες πινακίδες που τα «αρχεία» της ελληνικής γης διαφύλαξαν επί χιλιετίες και ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, «γράμμα λίθων γαίας παναληθέος».
  
  Τα γραπτά αυτά μνημεία παρουσιάζουν κανονική εξέλιξη: Πρώιμο εικονογραφικό στάδιο (ιερογλυφικό), συλλαβογραφικό, τέλος φθογγογραφικό. Δύο από αυτά τα συστήματα, το Κυπριακό συλλαβογραφικό και η Γραμμική γραφή Β’, έχουν ήδη αποκρυπτογραφηθεί και εκφράζουν ολοκάθαρα την ελληνική γλώσσα με αδιάσπαστη ενότητα μέχρι σήμερα. Ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και μεγάλος Ελληνιστής G. Murray γράφει: «Η ελληνική είναι η τελειότερη γλώσσα. Μια σκέψη μπορεί να διατυπωθεί με άνεση και χάρη στην Ελληνική, ενώ γίνεται δύσκολη και βαρειά στη Λατινική, Αγγλική, Γαλλική, Γερμανική κ.λπ.. Η Ελληνική είναι η τελειότερη γλώσσα, επειδή εκφράζει τις σκέψεις τελειοτέρων ανθρώπων».
  
  Οι Ευρωπαίοι ειδικοί περί τα γλωσσικά στο σύνολό τους υποστηρίζουν ότι «η αρχαία ελληνική γλώσσα έχει υψηλή μορφοποιητική ικανότητα, που διαμορφώνει τη σκέψη και κάνει τους μαθητές που γνωρίζουν αρχαία ελληνικά, να διαπρέπουν στις θετικές επιστήμες». Ο Γερμανός φυσικός επιστήμων Μax Von Laye (Βραβείο Νόμπελ Φυσικής) γράφει: «Οφείλω χάριτας στη Θεία Πρόνοια, διότι ευδόκησε να διδαχθώ τα αρχαία Ελληνικά, που με βοήθησαν να διεισδύσω βαθύτερα στο νόημα των θετικών επιστημών». Τη δήλωση αυτή την έκαμε, όταν διαπίστωσε ότι η ελληνική γλώσσα είναι μια τέλεια μαθηματική δημιουργία, διαπίστωσε τη μαθηματική δομή της.
  
  Εμείς συνεχίζουμε την «απλοποίησή» της μέχρι να την κάνουμε αγνώριστη. Σ’ αυτό απαντά ο Γάλλος καθηγητής Masse Roger λέγοντας: «Κάθε απλοποίηση στη γλώσσα είναι απλά ένα χάσιμο σκέψεως». Αλλά, είναι διδακτικότατη η προτροπή του Προέδρου της Διεθνούς Ακαδημίας προς διάδοση του Πολιτισμού Φραγκίσκου Λιγκόρα, ο οποίος τον Μάρτιο του 1997 έκαμε την παρακάτω δήλωση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο:
  
  «Έλληνες, να είστε υπερήφανοι που μιλάτε την Ελληνική γλώσσα ζωντανή και μητέρα όλων των άλλων γλωσσών. Μη την παραμελείτε, αφού αυτή είναι ένα από τα λίγα αγαθά που μας έχουν απομείνει και ταυτόχρονα το διαβατήριό σας για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Ζωντανέψτε τους αρχαίους σας συγγραφείς, κάνετε γνωστόν το συλλογισμό τους…».
  
   Πηγή: 
  Αθανάσιος Δέμος ΠΡΩΪΝΟΣ ΛΟΓΟΣ
  http://deltio11.blogspot.com
  http://lalei-kairia.blogspot.com/
  http://istorikathemata.blogspot.com/
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 09.03.2010
• 23:54

  «Μεγάλη Ιδέα», Μεγάλη Υποκρισία, Μεγάλη Καταστροφή!

   »  Αrkoleon
  Η ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΗΡΞΕ Ο «ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΗΛΙΘΙΟΣ» ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
  Του ΘΑΝΟΥ ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗ*
  Κατά μία «επικρατούσαν» άποψη, ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ', δεν έπεσε μαχόμενος στη άλωση το 1453, αλλά ήλθεν Αγγελος Κυρίου ο οποίος τον άρπαξε και τον έκρυψε σε σπηλιά κάτω από τη Χρυσόπορτα, όπου αναμένει μαρμαρωμένος μέχρι νεωτέρας. Κάποτε όμως θα ξεμαρμαρωθεί, θα εκδιώξει την Τουρκιά ώς την «Κόκκινη Μηλιά» και σε έναν Αρμαγεδδώνα δεν θα μείνει κανείς Τούρκος ζωντανός. Αυτά λένε οι ελληνοχριστιανικοί θρύλοι και παραδόσεις που κράτησαν ώς τη δεκαετία του 1950. Το 1964, ωστόσο, όταν πέθανε ο βασιλιάς Παύλος υπήρξε μια διχογνωμία που προκάλεσε ακράτητα γέλια διεθνώς: έπρεπε να ονομαστεί ο γιος του και διάδοχος του θρόνου «Κωνσταντίνος Β'» (από τον παππού του «στρατηλάτη») ή, πολιτικώς ορθότερα, «Κωνσταντίνος ΙΒ'» από τον μαρμαρωμένο Παλαιολόγο, του οποίου η απομαρμαροποίηση αργούσε; Ετσι συνοψίζονται όνειρα, πόθοι και ονειρώξεις των Ελλήνων που τελευταία -ευτυχώς- περιορίζονται σε αμελητέο πλέον αριθμό ακροδεξιών που δεν λησμονούν τη «Μεγάλη Ιδέα» που, παρεμπιπτόντως, δεν έχει ελληνικό κοπιράιτ, αφού υπάρχει το σερβικό μεταφραστικό ισοδύναμο «Nacertanije». Δηλαδή, όταν αρχίζει η παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και υφίστανται «ανατολικό ζήτημα» και «ασθενής της Ευρώπης», αυτομάτως οι βαλκανικές γλώσσες κοσμούνται από φράσεις με το επίθετο «μεγάλος» όπως, Μεγάλη Αλβανία, Μεγάλη Σερβία, Μεγάλη Βουλγαρία. Εχει επιστεί χρόνος να εκδηλωθεί ο βαλκανικός εθνικισμός. Ο ιστορικός Παύλος Καρολίδης δίνει έναν μεγαλοπρεπή ορισμό της Μεγάλης Ιδέας που: «...είχε την καθολικώτατην άμα δε και απλουστάτην έννοιαν : " ανόρθωσις του πεπτωκότος και πτώσις του καθεστηκότος" , ή την έννοιαν "της απελευθερώσεως σύμπαντος του Ελληνισμού, ανακτήσεως του Βυζαντίου και της Αγίας Σοφίας και αναστηλώσεως του θρόνου των Παλαιολόγων"» Δύο «κέντρα» Στα μέσα του 19ου αιώνα ο πρώτος συνταγματικός πρωθυπουργός, Ιωάννης Κωλέττης, στη Βουλή αναφέρεται στα «δύο κέντρα του Ελληνισμού»,την πρωτεύουσα του ελληνικού βασιλείου Αθήνα και την «άλλη» τη μεγάλη πρωτεύουσα, την Πόλη, «όνειρο και ελπίδα όλων των Ελλήνων». Όμως η ταπεινωτική ήττα του 1897 και η προηγηθείσα πτώχευση το 1893, μαζί με την τεράστια αποζημίωση που όφειλε να καταβάλει η Ελλάδα στους Τούρκους, απομακρύνει τη Μεγάλη Ιδέα, αλλά όχι για πολύ γιατί οι νικηφόροι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-13) διπλασιάζουν την Ελλάδα σε έκταση και πληθυσμό και αναβιώνουν το «Ιωνικό όραμα». Δεν υπάρχει πλέον το κατά Καρλ Μαρξ «πολιτικό φάντασμα» (του βασιλιά Οθωνα). Ενας νέος πολιτικός από την Κρήτη προσκαλείται από τον «Στρατιωτικό Σύνδεσμο» και κερδίζει τις εκλογές. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, γοητευτικός, χαρισματικός και ευφυής, καθίσταται επάξια η εμβληματική φιγούρα της ανερχόμενης αστικής τάξης, αλλά και η ελπίδα ενός λαού που αναζητούσε «Μεσσία», ο οποίος θα καλυτέρευε την άθλια ζωή εργατών και αγροτών («Βενιζέλε μας, πατέρα της πατρίδας!»). Αλλά ο Βενιζέλος οραματίζεται την Ελλάδα των 2 ηπείρων και των 5 θαλασσών και πολλοί πιστεύουν ότι το όραμα θα γίνει γρήγορα πραγματικότητα. Επειτα από 90 χρόνια είναι ηλίου φαεινότερο πως η Ελλάδα υπήρξε ο «χρήσιμος ηλίθιος» των Μεγάλων Δυνάμεων (και θύμα του δικού της αλυτρωτισμού και μεγαλοϊδεατισμού), και ότι, όταν αδυνατούσε να «συνδράμει» στο ιμπεριαλιστικό τους παιχνίδι, την εγκατέλειψαν στη μοίρα της, όπως συνέβη στη μικρασιατική εκστρατεία με την απόβαση των Ελλήνων στη Σμύρνη το Μάη του 1919, ύστερα από εντολή των Συμμάχων, όπου απέτυχαν παταγωδώς να αντιμετωπίσουν τον στρατό του Κεμάλ που τους ανάγκασε σε άτακτη υποχώρηση. Στο Συνέδριο Ειρήνης των Παρισίων στις 18/1/1919 το Ανώτατο Συμβούλιο Αντάντ: Γουίλσον (ΗΠΑ), Λόιντ Τζορτζ (Αγγλία), Κλεμανσό (Γαλλία), Ορλάντο (Ιταλία), (με εξαίρεση τον Ορλάντο) έδωσαν εντολή για απόβαση στη Σμύρνη διότι τους ανησυχούσε η επεκτατική δραστηριότητα των Ιταλών στην Ανατολία. Βρήκαν μάλιστα ευκαιρία λόγω αποχώρησης της ιταλικής αντιπροσωπείας που εξοργίστηκε από τη μη παραχώρηση στην Ιταλία των Φιούμε και Σμύρνης. Στο διάγγελμα προς τον λαό ο Βενιζέλος ψεύδεται αισιοδοξώντας ότι: «...εν τη συνειδήσει των διευθυνόντων το Συνέδριον είναι αποφασισμένη η ένωσις της Σμύρνης μετά της Ελλάδος», αφού του έχει καταστεί σαφέστατο ότι επρόκειτο για προσωρινή (5ετή) κατοχή και κατόπιν οι Σμυρνιοί θα αποφάσιζαν με δημοψήφισμα αν ήθελαν Ενωση με την Ελλάδα ή την Τουρκία. Η είσοδος του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη (15/5/1919) προκαλεί δάκρυα χαράς στους Ελληνες και οδύνη στους Τούρκους. Ο εθνικιστής Χασάν Ταχσίν πυροβολεί και σκοτώνει τον σημαιοφόρο του ελληνικού στρατού και επακολουθεί χάος. Ελληνες και Σμυρνιοί χτυπούν τους Τούρκους στο ψαχνό. Αοπλοι πέφτουν από τα ελληνικά πυρά. Μέσα σε απίστευτη βαρβαρότητα ο Τούρκος συνταγματάρχης Φετχί Μπέη αρνείται να φωνάξει «Ζήτω ο Βενιζέλος!» και φονεύεται από ελληνική ξιφολόγχη. Το συσσωρευμένο μίσος αιώνων από τους ανελέητους τουρκικούς διωγμούς, τους φόνους, τα κολαστήρια Amele Taburu, τις γνωστές δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Πολέμου, Ισμαήλ Ενβέρ στον Γερμανό στρατιωτικό ακόλουθο πως έπρεπε να βρεθεί μία «τελική λύση» για τους Ελληνες της Ανατολίας, βρίσκει τρόπο να ξεσπάσει («Σφαγή Μενεμένης»,16-17/6/1919).Η Διασυμμαχική Ανακριτική Επιτροπή συντάσσει δυσμενή έκθεση για τον στρατό, θέτοντας θέμα περαιτέρω παραμονής του στη Σμύρνη. Ο Βενιζέλος προσπαθεί μάταια να τα μπαλώσει και σχολιάζει προφητικά: «Αρχίζω να σκέφτομαι μήπως είχον δίκαιον οι μυκτηρίζοντες την μικρασιατικήν πολιτικήν μου. Αν... οι στρατιωτικοί μας δεν συνέλθουν εκ της μέθης, ... θα καταντήσωμεν να εξωσθώμεν εκ Σμύρνης κακήν κακώς, εξηυτελισμένοι και ταπεινωμένοι». Σε απόγνωση καλεί τον συμπατριώτη του Αριστείδη Στεργιάδη να αναλάβει την ύπατη αρμοστεία της Σμύρνης (21/5/1929). Ο Στεργιάδης προσπαθεί και επιβάλλει κάποια τάξη, αλλά γίνεται αντιπαθής λόγω του απότομου και βίαιου χαρακτήρα του, μολονότι είναι έντιμος και αδέκαστος άνθρωπος. Το 1920 ο Βενιζέλος χάνει τις εκλογές και ο βασιλόφρονας Γούναρης που τις κερδίζει επαναφέρει τον Κωνσταντίνο, που ωσάν Δον Κιχώτης-Αρχιστράτηγος ύστερα τη μία νίκη των Ελλήνων στο Αφιόν Καραχισάρ, κραδαίνει τη σπάθη του έφιππος κραυγάζοντας : «Στην Αγκυρα!» Οι εμπειροπόλεμοι βενιζελικοί αξιωματικοί αντικαθίστανται από άπειρους και άπραγους φιλομοναρχικούς, ο ψυχολογικά προβληματικός στρατηγός Χατζηανέστης αντικαθιστά τον σώφρονα Παπούλα. Το χειρότερο, οι σύμμαχοι προσχηματικά και υποκριτικά αρνούνται κάθε βοήθεια στον ελληνικό στρατό, εφόσον κάθεται στον θρόνο γερμανόφιλος βασιλιάς. Οι Ελληνες μένουν εντελώς αβοήθητοι, ενώ οι Τούρκοι ενισχύονται από Γάλλους (κρυφά), Ιταλούς (φανερά) αλλά προπάντων τους Μπολσεβίκους που δεν ξεχνούν την «ευφυή» ελληνική συμμετοχή στην εκστρατεία στην Ουκρανία διαρκούντος του Ρωσικού Εμφύλιου. Τώρα συνάπτουν «Σύμφωνο φιλίας και αδελφοσύνης» με τους Νεότουρκους (1921) που έχουν διώξει τον Σουλτάνο και με ηγέτη τον Κεμάλ Πασά έχουν κηρύξει απελευθερωτικό πόλεμο ενάντια στην Τριπλή Συμμαχία, γενικά και τους μισητούς Ελληνες ειδικότερα που από ραγιάδες θέλησαν να γίνουν αφεντάδες. Η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη βλέπει τους Νεότουρκους ως υπερασπιστές της πατρίδας τους και τους Ελληνες, υπηρέτες στη δούλεψη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Η ήττα Αβοήθητοι, αποκαμωμένοι, ύστερα από 10ετή πόλεμο, με πεσμένο ηθικό και χωρίς διοικητική μέριμνα για ανεφοδιασμό, οι Ελληνες θα ηττηθούν στο Ινονού, το Σαγγάριο και την τελική «Μάχη του Ντουμλουπινάρ» (26-30/8/1922) που συνεπιφέρει άτακτη υποχώρησή τους 400 χμ. ως τη Σμύρνη. Τα αποδέλοιπα τα ξέρουμε και πονάνε όταν κάποιος τα αφηγείται. Η θάλασσα βάφεται με το αίμα όσων επιχειρούν να γλιτώσουν και οι «σύμμαχοι» Αγγλοι είναι εκείνοι που απωθούν με τη μεγαλύτερη σκληρότητα τους απελπισμένους Ελληνες που πασχίζουν να ανεβούν στα καράβια τους για να σωθούν. Τη μηδέποτε κυρωθείσα Συνθήκη των Σεβρών (10/8/1920) που έφερε τόσο κοντά το όραμα της Μεγάλης Ιδέας, αντικαθιστά η Συνθήκη της Λωζάννης (24/7/1923) ως ληξιαρχική πράξη θανάτου της, αλλά και ως επίσημο πιστοποιητικό γέννησης της κεμαλικής Τουρκικής Δημοκρατίας που όλοι σπεύδουν να αναγνωρίσουν. Οι Ελληνες είναι τώρα πιο μόνοι και πιο ταπεινωμένοι από ποτέ. Ο σερ Χένρι Γουίλσον θα πει στον Βενιζέλο: «Με την απόβασή σας καταστρέψατε την Ελλάδα και καταστραφήκατε ο ίδιος!». Είχε σηκώσει πάρα πολύ ψηλά το μεγαλοϊδεατικό πήχη, και η Ελλάδα επιχειρώντας άλμα θανάτου, γκρεμοτσακίστηκε, συνήλθε ως εκ θαύματος και μολονότι υπέφερε τρεις δικτατορίες, έδωσε αργότερα μαθήματα ηθικού θάρρους στην Ευρώπη με το Αλβανικό Επος.
  * Ομότ. καθηγητής ΑΠΘ
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 01.03.2010
• 13:31

  Συμμετοχή του Συλλόγου Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων στη φωτογράφηση παραδοσιακών φορεσιών Νάξου

   »  e-Νάξιοι
  Ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων είχε την τιμή να προσκληθεί από τον κ. Γήση Παπαγεωργίου, προκειμένου να λάβει μέρος στις ειδικές φωτογραφήσεις παραδοσιακών φορεσιών απ’ όλη την Ελλάδα, οι οποίες γίνονται μέσα στα πλαίσια της δημιουργίας ζωγραφικών λευκωμάτων με θέμα τη νεοελληνική παραδοσιακή φορεσιά, υπό την αιγίδα της Ελληνοαμερικάνικης ένωσης και του Κέντρου Λαογραφίας της [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 24.02.2010
• 16:06

  εκδηλώσεις του Γυμνασίου Νάξου σχολ. ετους 1976 1977

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  
  
  
  
  φωτογραφίες Μιχάλη Ευσταθ. Μαγγιώρου
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 23.02.2010
• 08:06

  I've been hiding something...

   »  The Bond's
  Ok, I am about to confess to YOU ALL (aka shelby and amber, my only readers, woohoo!) something!!
  
  I started a new blog a while back. AGH! I didn't tell anyone really because...well...I wanted to keep a secret for a while. Why you ask? Well, it's about a bit of a touchy subject...weight loss.
  
  I guess I will start from the beginning. I started eating healthy and really working out in the beginning of November. I was surfing on the net one day and found this blog about a girl that lost a ton of weight. She totally inspired me. And then I discovered that there is are like a TON of blogs written by people who are just like me- young, wanting to lose weight, and get more active.
  
  So I started my own! Honestly, I kept it a secret for quite some time because I didn't want to mess up and then have people think that I am a failure :( That story for me has happened one too many times.
  
  But I'm happy to say that I finally decided to share with you all my new blog. Why? Because I finally feel like I am a bit of a success. I'm a little over halfway done with my journey of losing 40 pounds. (I've lost 24.5). So here's your opportunity to come take a peek at what I've been writing about for the last few months:
  
  letthemeatlettuce.blogspot.com
  
  Hope you enjoy!!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 22.02.2010
• 12:37

  Τσικνοπέμπτη στο Σύλλογο Ναξιωτών

   »  e-Νάξιοι
  Στον απόηχο του πετυχημένου αποκριάτικου χορού του Συλλόγου στα τέλη του Γενάρη, ο Σύλλογος Ναξιωτών, για ακόμα μία χρονιά, προσκάλεσε όλα τα μέλη του στην εμφανώς ανανεωμένη αίθουσά του, προκειμένου να διασκεδάσουν, να χορέψουν, να τραγουδήσουν, μα κυρίως να το τσικνίσουν… Τσικνοπέμπτη γαρ! Την Πέμπτη, λοιπόν, 4 Φεβρουαρίου 2010, η αίθουσα του Συλλόγου Ναξιωτών γέμισε από [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 20.02.2010
• 13:25

  Εκδήλωση κοπής της πρωτοχρονιάτικης πίτας & Αποκριάτικος χορός Συλλόγου Ναξιωτών: μια σύντομη επισκόπηση…

   »  e-Νάξιοι
  Μπορείτε να δείτε περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο της εκδήλωσης πατώντας τα λινκς στα δεξιά της ιστοσελίδας. Το μεσημέρι της Κυριακής 24 Ιανουαρίου 2010, ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων πραγματοποίησε την εκδήλωση κοπής της πρωτοχρονιάτικης πίτας, καθώς επίσης και τον ετήσιο αποκριάτικο χορό του στο κέντρο διασκέδασης “Γοργόνα” στη Νέα Χαλκηδόνα. Ο Πρόεδρος του Συλλόγου, Αντώνης Μπελιώτης, καλωσόρισε [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 17.02.2010
• 00:25

  ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΩΝ ΕΞΙ - ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΞΑ ΣΤΗ ΣΥΜΦΟΡΑ 1915-1922

   »  Αrkoleon
  ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗ
  
  Στο εδώλιο (πρώτη σειρά-από αριστερά προς τα δεξιά) οι κατηγορούμενοι: Μιχαήλ Γούδας, Γεώργιος Μπαλτατζής, Ξενοφών Στρατηγός, Δημήτριος Γούναρης, Νικόλαος Στράτος, Νικόλαος Θεοτόκης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης. Απουσιάζει ο Γεώργιος Χατζηανέστης.
  
  Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΕΞΙ
  Μπορούσε ο Βενιζέλος να εμποδίσει, την εκτέλεση των Έξι; Στο ερώτημα αυτό απαντά σ' ένα άρθρο του ο παλαιός ιδιαίτερός του και ιστορικός συγγραφέας Στ. Στεφάνου, ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει και τα εξής:
  
  «Ο μεγάλος πολιτικός δεν έπαυε να είναι Έλλην, ήτο δε φυσικόν να συμμερίζεται, εις εκείνας τας τραγικάς στιγμάς τα συναισθήματα όλου του κόσμου της Βενιζελικής παρατάξεως. Έχων ενώπιον των οφθαλμών του, απτά, τα αποτελέσματα της πολιτικής των αντιπάλων του, ήτο ανδρώπινον να ελαύνεται και αυτός από ψυχικάς αντιδράσεις οξύτατες. Η επιβεβλημένη στάσις δια την προσωπικήν του περίπτωσιν ήτο, λοιπόν, να συγκρατήση τα συναισθήματά του, να μη εκδηλωθή καθόλου και να ειπή αυτό που είπεν εξ αρχής, ότι αυτός ήτο εκτός της πολιτικής ζωής και δεν είχε δικαίωμα επεμβάσεως. Η στάσις αυτή του Βενιζέλου αρχίζει να γίνεται κάπως δύσκολος καθώς τα πράγματα σχετικώς με την δίκην προχωρούν πολύ γρήγορα προς την μοιραίαν κατάληξιν. Διότι τώρα αρχίζει να υπεισέρχεται, εκτός και πέραν πάσης άλλης σκοπιμότητας, ο καθαρώς ανθρωπιστικός παράγων. Δεν επρόκειτο πλέον, απλώς δια δίκην αλλά δι' εκτελεστικόν απόσπασμα!
  
  »Ο ανθρωπιστικός παράγων προέβαλε τας απαιτήσεις του και από τον ίδιον τον Βενιζέλον, όχι πλέον ως πολιτικόν, αλλά ως άνθρωπον. Και με πρόσθετσν σημασίαν δι' εκείνον, εφ' όσον ελάμβανε επί του προκειμένου την όψιν της γενναιοφροσύνης έναντι νικημένων από τα γεγονότα πολιτικών αντίπαλων. Εκ των υστέρων, οι κριτικοί της ιστορίας, προκατειλημμένοι και μη θα εύρουν προσφιλές θέμα σχολίων την στάσιν που εκράτησε ο Βενιζέλος εις το θέμα της εκτελέσεως των Εξ. Θα καταλογίσουν εις βάρος του, ότι δεν έσπευσε να την προλάβη, ενώ είχε, λέγουν, όλην την δύναμιν προς τούτο. Το πρώτον που ημπορεί να αμφισβητηθή αντικειμενικώς είναι, αν εκείνην την κρίσιμον ώραν, διέθετεν ο Βενιζέλος, πράγματι, μίαν τοιαύτην δύναμιν. Τα αδιάλλακτα στοιχεία της Επαναστάσεως δεν ήσαν τυφλώς υποτεταγμένα εις τας θελήσεις του Βενιζέλου. Και θα το δείξουν αργότερον, εις τας διαπραγματεύσεις της Συνθήκης της Λοζάννης. Αλλ' εκτός αυτού θα ήτο εκτός πραγματικότητας και αψυχολόγητον, και οπωσδήποτε πρόωρον, αν μέσα εις την αποκορύφωσιν της Μικρασιατικής τραγωδίας, έβγαινε από την πρώτην ώραν ο Βενιζέλος να σταματήση με ένα του λόγον, αρκετά αυθαίρετον, την φυσικήν πορείαν των πραγμάτων, που επέβαλε να αναζητηθούν ευθύναι. Τα δικαιώματα του ανθρωπισμού, της επιεικείας και, έστω, της γενναιοφροσύνης θα έχουν τον λόγον μόνον εις το στάδιον εκείνο της εξελίξεως, όπου θα γίνη πλέον κατάδηλον ότι το δικαστήριον ετοιμάζεται να επιβάλη την εσχάτην των ποινών και ότι η Επανάστασις δεν ήτο διατεθειμένη να μη την εκτελέση.
  
  »Εις το στάδιον αυτό είναι γεγονός ότι ο Βενιζέλος θα ενεργήση. Μόλις πληροφορείται εις την Λωζάννην την απόφασιν του στρατοδικείου από τον λόρδον Κώρζον σπεύδει να στείλη εις την Επαναστατικήν Επιτροπήν τηλεγράφημα, με το οποίον την ειδοποιεί ότι η εκτέλεσις θα φέρη συνεπείας πολύ δυσάρεστους δια τα εθνικά συμφέροντα. Τους κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, μολονότι, το επαναλαμβάνει, "μετά προσοχής αποφεύγει να επέμβη εις τας εσωτερικάς υποθέσεις της Χώρας". Μόνον μία τοιαύτη απειλή ημπορούσε να αποδυνάμωση τους αδιάλλακτους της Επαναστάσεως, που είχαν επικρατήσει.
  
  Αυτήν λοιπόν, την απειλήν επισείει απροσώπως και αντικειμενικώς ο πληρεξούσιος της Επαναστάσεως δια τα εθνικά ζητήματα, με όλον το κύρος που του δίδει η προσωπικότης του. Τι περισσότερον θα ζητούσε η περίστασις;
  
  Το μόνον που θα ημπορούσε μία σοβαρά κριτική να καταλογίση εις τον Βενιζέλον είναι διατί αυτά που είπε την τελευταίαν ώραν, δεν τα έλεγεν ενωριτερον. Εις αυτήν την κριτικήν δυνατόν αντικειμενικώς να παρατηρηθή ότι, προτού εκδοθή η απόφασις του δικαστηρίου και ενώ διεξήγετο, ακόμη, η δίκη μία επέμβασις εις το έργον της Δικαιοσύνης θα ήτο κάτι περισσότερον από άτοπος, ιδίως προερχομένη από τον Βενιζέλον, που διεκήρυσσεν ότι δεν αναμιγνύεται εις τα πολιτικά πράγματα του Τόπου. Η κοινή βοή εκατομμυρίων Ελλήνων εζήτει κάποιαν κάθαρσιν εις την τραγωδίαν. Το ολιγώτερον που ημπορούσε να ικανοποιήση την κοινήν γνώμην, ήτο μία αυστηρά καταδίκη. Ουδείς, και ο Βενιζέλος περισσότερον δεν είχε το δικαίωμα να παρεμβληθή εις τον μηχανισμόν της Εθνικής δικαιοκρισίας. Η επέμβασις ήτο δικαιολογημένη μόνον μετά την έκδοσιν της αποφάσεως, δια να ματαιωθή, την τελευταίαν στιγμήν, η εκτέλεσίς της, εκ του φανερού μεν δια λόγους εθνικής σκοπιμότητας, εις την ουσίαν δε, δια λόγους ανθρωπισμού. Αυτόν τον ορθόδοξον μηχανισμόν κρίσεως και ενεργείας ηκολούθησε και ο Βενιζέλος εις το λεπτόν θέμα της δίκης υπευθύνων. Η επέμβασίς του έγινε την ώραν που έπρεπε δια να είναι αποτελεσματική. Αυτή είναι η απλή και αντικειμενική ερμηνεία της στάσεως του Ελευθερίου Βενιζέλου εις την υπόθεσιν των Εξ. Τα άλλα είναι κρίσεις όχι αμέτοχοι προκαταλήψεως. Φυσικά, δεν ημπορεί να καταλογίση κανείς εις βάρος του Βενιζέλου το ότι η Επανάσταση θα σπεύσει να εκτελέση αυθωρεί την απόφασιν του Στρατοδικείου, και έτσι θα "βραχυκυκλώση" τας διαφόρους ενεργείας δια την ματαίωσιν που θα ακολουθήσουν».
  
  
  
  Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ
  Βαρεία άρρωστος ο Δημ. Γούναρης νοσηλευόταν στην κλινική Ασημακοπούλου, ενώ οι συγγενείς του επίτηδες απέφευγαν να τον πληροφορούν για την πορεία της δίκης. Την παραμονή του τέρματος της δίκης. στις 6 το βράδυ, ο πρώην πρωθυπουργός αντελήφθη ότι ο ανεψιός του Βασ. Σαγιάς δεν βρισκόταν όπως συνήθως κοντά του. Το γεγονός αυτό, τον ανησύχησε. Βυθισμένος για λίγο σ' ένα ήσυχο ύπνο, τιναζόταν κάδε τόσο και ρωτούσε τους παρευρισκομένους στο δωμάτιο:
  
  -Δεν φαίνεται κι αυτός ο Βασίλης... Στείλτε να τον εύρουν, θέλω να μάθω τι γίνεται...
  
  Η ανησυχία του αρχηγού του Λαϊκού Κόμματος είχε αυξηθεί γύρω στα μεσάνυχτα.
  
  -Μα επιτέλους... θέλω να μάθω τι συμβαίνει. Τι έγινε αυτός ο Βασίλης;
  
  Ο γιατρός Βλάχος προσπάθησε να τον ησυχάσει.
  
  -Έχουμε την πληροφορία ότι δευτερολογούν.
  
  Ο Γούναρης κούνησε θλιμμένα το κεφάλι του.
  
  -Ώστε αύριο τελειώνουν όλα!..
  
  -Τι λέτε θείε; Τον διέκοψαν οι ανιψιές του.
  
  -Αυτό που σας λέγω! Αύριον τελειώνουν όλα! Δεν απατώμαι εγώ!..
  
  Ήταν δύο μετά τα μεσάνυχτα, όταν την ηρεμία της οδού Ασκληπιού τάραξαν θόρυβοι από φρένα αυτοκινήτων που έτριζαν, και σταματούσαν στη γωνία Σόλωνος και Ασκληπιού. Σε λίγο μεγάλη στρατιωτική δύναμη είχε κυκλώσει όλο το τετράγωνο μέχρι και τη Σκουφά ακόμη.
  
  
  Η κλινική βρισκόταν αποκλεισμένη.
  Μέσα στο δωμάτιο του αρρώστου κρατούμενου πολιτικού αγρυπνούσαν στο προσκεφάλι του η αδελφή του Αμαλία Κανελλοπούλου (μητέρα του Παν. Κανελλόπουλου), η σύζυγος του ανιψιού του Βασίλη Σαγιά, ο γαμπρός του Κανέλλος Κανελλόπουλος, και ο επίσης συγγενής του γιατρός από την Πάτρα Ιω. Βλάχος, που έμενε άφωνος και απελπισμένος.
  
  Σε μια στιγμή ο Γούναρης συνέρχεται από τον λήθαργο και βλέπει την αδελφή του να τον φιλάει με πολλή διακριτικότητα στο μέτωπο για να μην του ταράξει τον ύπνο.
  
  -Αμαλία έκανες τόσο κουραστικό ταξίδι για να έλθεις;
  
  Στις 7 το πρωί δυο φορτηγά αυτοκίνητα γεμάτα ένοπλους στρατιώτες στάθμευσαν μπροστά στην κλινική. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, έφθασαν ένα άλλο φορτηγό κλεισμένο από τις τρεις πλευρές, που είχε μεταβληθεί σε νοσοκομειακό όχημα, κι ένα επιβατικό γεμάτο αξιωματικούς της Χωροφυλακής.
  
  Ο ταγματάρχης Εμμ. Κατσιγιαννάκης, εκτελώντας καθήκοντα υποδιευθυντού της αστυνομίας, ανέβηκε τρέχοντας τα μαρμάρινα σκαλιά της κλινικής. Ξαφνικά βρέθηκε μπροστά στον Κανελλόπουλο και στον γιατρό Βλάχο και τους είπε:
  
  -Έχω διαταγήν να μεταφέρω εις τας φυλακάς Αβέρωφ τον κύριον Πρόεδρον...
  
  Ο Κανελλόπουλος κι ο Βλάχος με μια φωνή απάντησαν;
  
  -Αυτό είναι αδύνατον, ο πυρετός είναι υψηλός. Μόλις δια των ενέσεων συγκρατείται ο ασθενής εις την ζωήν...
  
  Ο Κατσιγιαννάκης τους κοίταξε βλοσυρά:
  
  -Εγώ δεν ξέρω τίποτα απ' αυτά. Έχω διαταγές και θα τις εκτελέσω...
  
  Οι άλλοι επέμειναν:
  
  -Εμείς όμως αδυνατούμεν να σας τον παραδώσωμεν...
  
  -Τότε θα τον μεταφέρω βιαίως...
  
  Οι διαπληκτισμοί γίνονταν έξω απ' το δωμάτιο του μελλοθανάτου.
  
  Ο Γούναρης άκουσε τον θόρυβο και κάλεσε τον γαμπρό του να πληροφορηθεί τι συμβαίνει.
  
  -Ο υποδιευθυντής της αστυνομίας ζητά να σας μεταφέρει στις φυλακές Αβέρωφ.
  
  Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο δωμάτιο ο Κατσιγιαννάκης, πλησίασε τον ασθενή και του είπε:
  
  -Κύριε Πρόεδρε, σηκωθείτε! θα σας μεταφέρωμεν!
  
  -Θα σηκωθώ. Περιμένετε να ενδυθώ, απήντησε ο Πατρινός πολιτικός.
  
  Μόλις ο Κατσιγιαννάκης βγήκε απ' το δωμάτιο, ο Γούναρης σηκώθηκε απ' το κρεβάτι και ζήτησε να τον βοηθήσουν να ντυθεί. Μόλις φόρεσε το πουκάμισο του, κλονίστηκε, κι έπεσε ανάσκελα στο κρεβάτι.
  
  Σε λίγα λεπτά σηκώθηκε και πάλι. Κι ενώ η αδελφή του κι η ανιψιά του τον βαστούσαν να φορέσει το γιλέκο και το κολλάρο του, ο Γούναρης χτένισε τα μαλλιά του κοιτάζοντας σ' ένα καθρεφτάκι που κρατούσε ο Βλάχος.
  
  Επειδή ο πυρετός είχε ανέβει 39.6, ο γιατρός του έκανε μια καρδιοτονωτική ένεση, και κατόπιν του φόρεσαν το σακκάκι.
  
  Ύστερα κάθησε κι έγραψε σ' ένα χαρτί τη διαθήκη του.
  
  «Ό,τι απομένει εκ της μικρός περιουσίας μου μετά την αφαίρεσιν των χρεών μου, αφήνω εις τον γαμβρόν μου Κανέλλον Κανελλόπουλον, τον καθιστώ γενικό κληρονόμον, προς καλυτέραν αποκατάστασιν της κόρης του, ανεψιάς μου Μαρίας. Εις τον Δήμον Πατρέων την βιβλιοθήκην μου, και εις την υπηρέτριάν μου Ευφροσύνην Στρατή δέκα χιλιάδες δραχμών.
  
  
  Μόλις το φορείο που μετέφερε τον Γούναρη έφθασε στις φυλακές Αβέρωφ, τον ξάπλωσαν στο κρεβάτι του κελιού. Οι πολιτικοί και στρατιωτικοί που ήσαν εκεί κρατούμενοι, έτρεξαν αμέσως κοντά του για να του δώσουν κουράγιο. Ο Χαρ. Βοζίκης τον χάιδεψε. Ο πρώην πρωθυπουργός του χαμογέλασε:
  
  -Φοβάσαι μη χάσω το θάρρος μου; θα αντιμετωπίσω τον θάνατον μεθ' όλου του θάρρους. Έχω την συνείδηση μου ήσυχη. Έκαμα τον απολογισμό μου. Επεσκόπησα όλο το παρελθόν μου. Εύρον ότι ως πολιτικός έπραξα ό,τι ηδυνήθην δια την πατρίδα μου. Εύρον ότι ως άνθρωπος ουδένα εν γνώσει έχω αδικήσει...
  
  Και γυρίζοντας προς τον Ξενοφ. Στρατηγό, που είχε γλυτώσει τη θανατική ποινή, του είπε:
  
  -Για μένα το περίμενα. Αλλά για τους άλλους δεν το εφανταζόμουν.
  
  Και παρεκάλεσε να του φέρουν τον τελευταίο του καφέ.
  
  Στη γωνιά η ανιψιά του Μαρία Τυπάλδου και η μητέρα της Ιουλία Σαγιά δεν μπορούν να συγκρατηθούν και ξεσπούν σε λυγμούς.
  
  Ο Γούναρης στράφηκε στην αδελφή του:
  
  -Αμαλία μου, πάρε σε παρακαλώ την Ιουλία έξω. Δεν ημπορώ ν' ακούω κλάματα, Φύγετε, αφήστε με ήσυχον...
  
  Η Μαρία Τυπάλδου τον ρώτησε διστακτικά:
  
  -Να φύγω κι εγώ θείε μου;
  
  -Να μείνεις, αν μου υποσχεθείς ότι δεν δα κλάψεις...
  
  Ύστερα έβγαλε το ρολόι του, κοίταξε τον ναύαρχο Τυπάλδο και του ψιθύρισε:
  
  -Μετά ημίσειαν, το πολύ μίαν ώραν, εκλείπομεν...
  
  ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ
  Ενώ οι "Έξι" περνούσαν τραγικές στιγμές, ο Άγγλος πρεσβευτής Λίντλεϋ αγρυπνούσε στην πρεσβεία, περιμένοντας την απόφαση, που θα του μετέδιδε αμέσως ένας άνθρωπός του που παρακολουθούσε τη δίκη. Η αναγγελία της θανατικής καταδίκης, έπεσε σαν βόμβα στην ξένη πρεσβεία. Ο Λίντλεϋ κατά βάθος πίστευε ότι οι στρατοδίκες δεν θα καταδίκαζαν τους πολιτικούς και στρατιωτικούς σε δυνατό.
  
  Ο Άγγλος πρεσβευτής μόλις συνήλθε από την πρώτη έκπληξη, δεν έχασε καιρό. Έπρεπε να κινηθεί αμέσως, μήπως προλάβαινε και τους έσωζε, ακόμα και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Έπρεπε να επέμβει για να σώσει συγχρόνως και το βρετανικό γόητρο, που εκείνη τη στιγμή κουρελιαζόταν με την περιφρόνηση της επαναστατικής επιτροπής προς τις προειδοποιήσεις της Αγγλίας. Ο Λίντλεϋ πήρε αμέσως στο τηλέφωνο τον υπουργό Εξωτερικών Κων. Ρέντη και του ζήτησε να τον συνοδεύσει επειγόντως στο γραφείο του Πλαστήρα.
  
  Ο Ρέντης δεν έφερε αντίρρηση και ύστερα από μισή ώρα, ο Άγγλος πρεσβευτής ακολουθούμενος από την Έλληνα υπουργό Εξωτερικών έμπαινε στο γραφείο του αρχηγού της Επαναστάσεως, που εκείνη τη στιγμή κουβέντιαζε με τον υποφρούραρχο Λ. Σπαή κι ακολούθησε η εξής αυθεντική στιχομυθία:
  
  -Κύριε συνταγματάρχα, σας εφιστώ δια τελευταίαν φοράν όλως ιδιαιτέρως την προσοχήν επί των δυσάρεστων συνεπειών αι οποίοι θα ανέκυπταν ης το ενδεχόμενον της εκτελέσεως της θανατικής αποφάσεως.
  
  -Εάν η Αγγλία δέχεται να υποστηρίξη την παραμονήν της Θράκης εις την Ελλάδα, άνευ της οποίας δεν είναι δυνατόν να αποζήση ο καταφυγών εδώ ελληνικής πληθυσμός της Μικρός Ασίας, η Επανάστασις δέχεται να παραδώση τους κατάδικους εις την Αγγλίαν ή να τους παραδώση εις οιοδήποτε άλλο κράτος.
  
  -Δεν έχω καμμίαν τοιαύτην εντολήν της κυβερνήσεως μου.
  
  -Αναλαμβάνω ως αρχηγός της Επαναστάσεως την υποχρέωσιν έναντί σας όπως αναβάλω την εκτέλεσιν δια μίαν ή έστω, και δύο ημέρας έως ότου ζητήσετε την εντολήν από την κυβέρνησίν σας.
  
  -Δεν ημπορώ να προχωρήσω εις μίαν τοιαύτην πρωτοβουλίαν την οποίαν μου αξιώνετε.
  
  Και ο Πλαστήρας σε οργίλο ύφος είπε:
  
  -Αφού ενδιαφέρεστε τόσον πολύ δια τους κατάδικους, διατί η κυβέρνησίς σας άφησε την Ελλάδα να καταστραφή εις την Μικράν Ασίαν όταν εκείνοι ήσαν κυβερνήται; Δυστυχώς, και η Ελλάς και οι κατάδικοι, δια τους οποίους εκδηλώνετε τώρα το έντονον ενδιαφέρον σας είναι θύματα της Αγγλίας...
  
  Ο Λίντλεϋ κατάλαβε ότι κάθε άλλη κουβέντα ήταν περιττή. Οι ελπίδες του πήγαιναν χαμένες. Δεν μπορούσε πια να σώσει τα θύματα των δολοπλοκιών της αγγλικής πολιτικής.
  
  Ο Νικόλαος Στράτος, που μέχρι το τέλος της δίκης ήταν αισιόδοξος, όταν έγινε γνωστή η θανατική ποινή, έμεινε άφωνος. Οι δικοί του τον είχαν περικυκλώσει, η μητέρα του έκλαιγε γοερά, πράγμα που τον συνέτριβε ψυχικά. Παίρνοντας τον γιο του Ανδρέα (τον μετέπειτα υπουργό) απ' το χέρι, του είπε:
  
  -Άκουσε Ανδρέα. Να μη μισήσεις κανένα. Δι' αυτούς μόνον η απεριόριστος βδελυγμία αρκεί. Και μιαν συμβουλήν πατρικήν σου δίδω παιδί μου: Να μη πολιτευτείς ποτέ.
  
  Ύστερα γύρισε στη γυναίκα του:
  
  -Να φροντίσης για τα παιδιά. Να πουλήσεις ό,τι μας μένει, και να φύγεις απ' την Ελλάδα...
  
  Στον διάδρομο των φυλακών ο Γ. Μπαλτατζής βημάτιζε νευρικά, ενώ γύρω του η γυναίκα και τα παιδιά του έκλαιγαν. Τους μοίρασε ό,τι μικροπράγματα είχε πάνω του κι ετοιμάσθηκε να δώσει στη γυναίκα του και τη βέρα του, αλλά μετάνιωσε.
  
  -Αυτό άφησε με να το κρατήσω ακόμη. Έζησα τόσο ευτυχισμένα μαζί σου, ώστε δεν θέλω να σε αποχωρισθώ ως την τελευταία μου πνοή. Θα σου την φέρουν ύστερα...
  
  Ο Μπαλτατζής έριξε ένα βλέμμα λατρείας στα παιδιά του:
  
  -Ξέρετε εσείς πώς υπηρέτησα την πατρίδα μου. Μία είναι η θέλησίς μου: Να μην επιζητήσετε ποτέ δημόσιον υπηρεσίαν. Ασχοληθείτε εις ο,τιδήποτε άλλο, αλλά μη ζητήσετε να διαχειριστείτε δημόσιον αξίωμα...
  
  Κι ύστερα από μικρή σκέψη πρόσθεσε:
  
  -Όσο γι' αυτούς που με σκοτώνουν, αφήστε τους. Είναι μικροί και ταπεινοί άνθρωποι, ανάξιοι να σκεφτούν κάτι ανώτερον. Εγώ τους συγχωρώ, περιφρονήστε τους κι εσείς.
  
  0 Μπαλτατζής φίλησε τα παιδιά του και τους ψιθύρισε:
  
  -Τον νουν σας στη μητέρα σας...
  
  Ύστερα στράφηκε προς τον γυναικάδελφο του στρατηγό Σούτσο:
  
  -Σεις όταν θα ιδείτε τον Βασιλέα - τον Κωνσταντίνο εννοώ - να ειπείτε εκ μέρους μας το "Χαίρε Καίσαρ! Οι μελλοθάνατοι σε αποχαιρετούν»!...
  
  Ο αρχιστράτηγος Χατζηανέστης είχε γύρω του τη γυναίκα του και την κόρη του. Συνεχώς το βλέμμα του βυθιζόταν στα μάτια της δεύτερης που την υπεραγαπούσε, κι έσφιγγε και τις δυο στην αγκαλιά του.
  
  Ο Νικόλαος Θεοτόκης (γιος του παλιού πρωθυπουργού Γ. Θεοτόκη, αδελφός του Τζων Θεοτόκη και θείος του Σπύρου Θεοτόκη) προσπαθούσε να παρηγορήσει την ημιλιπόθυμη σύζυγό του.
  
  -Μην κλαις! Σου το ζητώ ως τελευταία χάριν! Συ, που υπήρξες τόσο καλή, μην μου αρνείσαι αυτήν τη χαρά...
  
  Εκείνη μέσα απ' τους λυγμούς και τα αναφυλλητά της, επανελάμβανε:
  
  -Πες μου Νίκο... Φαντάζεσαι ότι θα εκτελεστείς;
  
  -Σου είπα κι άλλοτε... Απ' αυτούς όλα έπρεπε να τα περιμένωμεν...
  
  Ένας θόρυβος από τον διάδρομο τους έκανε να γυρίσουν. Από το βάθος ερχόταν ο Γούναρης υποβασταζόμενος απ' τον γαμπρό του Κανέλλο Κανελλόπουλο. Έκανε πρόβα αν μπορούσε να σταθεί όρθιος. Ο Γούναρης με αργά κλονισμένα βήματα πέρασε μπροστά από τα κελιά που ήσαν κλεισμένοι ο Παναγής Τσαλδάρης, ο Χαρ. Βοζίκης, ο Στάης, ο στρατηγός Κωνσταντινόπουλος, ο δημοσιογράφος Νικ. Κρανιωτάκης και οι άλλοι του μετανοεμβριανού καθεστώτος.
  
  Τους κοίταξε από τα μικρά γυάλινα παράθυρα των κελιών. Κι εκείνοι τον κοιτούσαν με θλίψη. Δεν ξέραν τι να του πουν, πώς να τον παρηγορήσουν.
  
  Ο Μπαλτατζής έδωσε στον ναύαρχο Γούδα το ρολόι του και το δακτυλίδι του με την παράκληση να τα δώσει στα παιδιά του.
  
  
  ΑΓΩΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ
  Εκείνη τη στιγμή μπαίνει στο κελί ο υποδιευθυντής της αστυνομίας Κατσιγιαννάκης και απευθυνόμενος προς τον Γούδα του είπε:
  
  -Κύριε ναύαρχε, πηγαίνετε να τους πείτε, ότι η εκτέλεσις έχει ορισθεί για τις ένδεκα το πρωί...
  
  Ο Γούδας εξαγριώθηκε.
  
  -Κύριε ταγματάρχα, είσθε ανυπόφορος με τις προτάσεις σας. Να πάτε να το πείτε μόνος σας.
  
  Ο Κατιγιαννάκης δεν τόλμησε! Ανέθεσε σ' έναν ανθυπομοίραρχο να μπει στον θάλαμο των μελλοθανάτων και να μεταδώσει το "μήνυμα"!
  
  Ο ανθυπομοίραρχος απάντησε ταραγμένα:
  
  -Κύριε Θεοτόκη, πρέπει να ειδοποιηθείτε ότι εις τας ένδεκα θα μεταφερθείτε...
  
  -Έχει καλώς!... τον έκοψε ο κατάδικος πολιτικός.
  
  Όταν στις 11 το πρωί έφθασε η στιγμή της αναχωρήσεως σημειώθηκαν συγκλονιστικές σκηνές μέσα στα κελιά των μελλοθανάτων.
  
  Η σύζυγος του Στράτου, η κόρη του Δόρα, η ηλικιωμένη μητέρα του ξέσπασαν σε δυνατούς λυγμούς. Το ίδιο έγινε και με τους συγγενείς των άλλων. Με δυσκολία οι μελλοθάνατοι κρατούν την ψυχραιμία τους και επιτάσσουν σιγή.
  
  -Είναι καιρός να φύγετε, είπε σ' όλους τους συγγενείς ο Γούναρης.
  
  Οι μελλοθάνατοι φόρεσαν τα παλτά και τα καπέλα τους και άρχισαν ν' αποχαιρετούν τους οικίους τους.
  
  0 ανθυπομοίραρχος παρακάλεσε τον Γούναρη να ξαπλωθεί στο φορείο, αλλ' εκείνος αρνήθηκε;
  
  -Θα περπατήσω, είπε απλά.
  
  Έριξε μια τελευταία ματιά στο κελί του, φίλησε στοργικά τους ανιψιούς του (τον ναύαρχο Τυπάλδο και τη
  
  σύζυγο του).
  
  -Χαίρετε. Κοκό φεύγω. Μαρία μου!
  
  Και κατόπιν προχώρησε με δυσκολία, διότι μόλις κατόρθωνε να συγκρατείται όρθιος από τον πυρετό.
  
  Στην κεντρική πόρτα των φυλακών περίμεναν δυο μεγάλα φορτηγά αυτοκίνητα γεμάτα χωροφύλακες. Στο ένα διακρινόταν η κάνη πολυβόλου. Άλλα δυο νοσοκομειακά αυτοκίνητα - κενά και κλειστά απ' όλες τις πλευρές ήσαν από πίσω και στη συνέχεια αλλά στρατιωτικά και μερικά ιδιωτικά. Μέχρις ότου επιβιβασθούν οι μελλοθάνατοι ο Στράτος έβγαλε από την τσέπη του την αργυρά σιγαροθήκη του και πρόσφερε τσιγάρο στον Γούναρη.
  
  Εκείνος δίστασε να το πάρει, αλλά τελικά τ' αποφάσισε.
  
  -Ας είναι... Το παίρνω, αν και οι ιατροί μου απηγόρευσαν να καπνίζω αφ' ότου ησθένησα!...
  
  Και προτού κατέβει τη σκάλα, στράφηκε προς τα δύο πρώτα κελιά και χαιρέτησε άλλη μια φορά τον Π. Τσαλδάρη, τον Βοζίκη, τον Τσόντο, τον Βάρδα, τον Σκλαβούνο και τον Κρανιωτάκη.
  
  Σε λίγο η θλιβερή πομπή ξεκίνησε. Προπορευόταν ένα φορτηγό, μετά δυο νοσοκομειακά, ένα άλλο φορτηγό με την κάνη του πολυβόλου προτεταμένη και την πομπή έκλειναν δυο-τρία αυτοκίνητα επιβατικά με τον Κατσιγιαννάκη και άλλους αξιωματικούς της Χωροφυλακής.
  
  Στον τόπο των εκτελέσεων είχε αρχίσει απ' τα ξημερώματα κίνηση στρατιωτικών τμημάτων.
  
  Κάποτε η συνοδεία τον αυτοκινήτων έφτασε "στον τόπο του μοιραίου" και οι μελλοθάνατοι αποβιβάζονται. Ο Γούναρης Πρωτοπαπαδάκης του στήριζε τα νώτα. Γύρισε στον Στρατό: φάνηκε στην πόρτα του αυτοκινήτου εξαιρετικά χλωμός. Ο
  
  -Νίκο, κράτησε με, μην πέσω.
  
  Ο Στρατός έσπευσε να τον βοηθήσει. Ο πρώην πρωθυπουργός κατέβηκε με μεγάλη δυσκολία κι ύστερα ρώτησε τον Κερκυραίο πολιτικό:
  
  -Πού θα πάμε Νίκο;
  
  Κι ο Στράτος με αφέλεια:
  
  -Θα μας πουν!
  
  Τρίτος κατέβηκε ο Πρωτοπαπαδάκης που πρόσφερε το μπράτσο του στον Γούναρη για να στηριχτεί. Ύστερα γύρισε στον μοίραρχο Βοβολίνη:
  
  -Να τερματιστεί το ταχύτερον ό,τι έχει να γίνει.
  
  Ένας όμιλος αξιωματικών στο βάθος έκανε συνεννοήσεις. Στο μεταξύ από το άλλο αυτοκίνητο κατέβηκαν κι οι υπόλοιποι.
  
  Ο Χατζηανέστης κατέβηκε πρώτος φορώντας αδιάβροχο χακί χρώματος για να καλύπτει τη χωρίς διάσημα στολή του, που μόνος είχε αποσπάσει στις φυλακές Αβέρωφ. Στρατιωτική καθαίρεση δεν έγινε. Κατεβαίνουν κατόπιν ο Θεοτόκης κι ο Μπαλτατζής. Ο Χατζηανέστης που από πολλά χρόνια, έτρεφε την έμμονη ιδέα ότι είχε...γυάλινα πόδια, βάδιζε νευρικά, μ' ανυπομονησία.
  
  Οι Έξι μελλοθάνατοι οδηγούνται στο μέσα του τετραγώνου των στρατιωτικών που παρουσιάζουν όπλα. Ο εκ των επαναστατικών επιτρόπων, συνταγματάρχης Νεόκ. Γρηγοριάδης παίρνει από τα χέρια ενός στρατιώτη ένα χαρτί. Είναι η απόφαση του Στρατοδικείου.
  
  Άρχισε να διαβάζει βιαστικά με φωνή που έτρεμε το κείμενο, αλλά δεν πρόλαβε να τελειώση το «δια Ταύτα» και σωριάστηκε κάτω λιπόθυμος!
  
  Έτρεξε αμέσως ο γραμματέας του Στρατοδικείου λοχαγός Ιω. Πεπονής, πήρε από τα χέρια του Γρηγοριάδη την απόφαση και συνέχισε την ανάγνωση της αποφάσεις.
  
  Στο μεταξύ ο Γρηγοριάδης συνήλθε, σηκώθηκε χλωμός, ρώτησε τους «Έξι» αν θέλουν τίποτα σαν «τελευταία επιθυμία». Όλοι απαντούν αρνητικά με νεύματα. Ο μοίραρχος Βοβολίνης τους πρότεινε αν θέλουν να τους δέσουν τα μάτια. Ο Μπαλτατζής φώναξε δυνατά:
  
  - Όχι.
  
  Την ίδια απάντηση έδωσαν και οι άλλοι με νεύματα.
  
  Ο Στράτος εξακολουθούσε να καπνίζει και να παρατηρεί το πλήθος και τους στρατιώτες. Το απόσπασμα ετοιμάζεται και ακούγεται ο ιερέας που ψάλλει τις τελευταίες ευχές. Με τον Γούναρη πρώτο κι οι άλλοι αποκαλύπτονται και σταυροκοπούνται, ενώ οι στρατιώτες παρουσιάζουν όπλα.
  
  Ο Θεοτόκης κοιτάζει μακριά μέσα στο πλήθος. Ο Μπαλτατζής στηρίζει το μονόκλ του, ο Στράτος καπνίζει πάντοτε, ενώ ο Γούναρης λίγο κυρτωμένος σχεδόν τρικλίζοντας, με τα χέρια στις τσέπες, με τον γιακά του κουμπωμένου παλτού του υψωμένο, περιμένει το σκληρό τέλος.
  
  Για τελευταία φορά γυρίζει το βλέμμα του δεξιά κι αριστερά στους φίλους του. Ένας αξιωματικός πλησιάζει για να «καθαιρέσει» τον αρχιστράτηγο εκείνος οργίζεται.
  
  Βγάζει τα διάσημα από την τσέπη του αδιάβροχου και τα πετάει, λέγοντας:
  
  -Αισχύνομαι διότι διοίκησα τοιούτον στρατόν...
  
  Η ώρα είναι 11.26 λεπτά. Με το «επί σκοπόν», ο Στράτος πετά το τσιγάρο του και περιμένει.
  
  Το τραγικό παράγγελμα «πυρ» καλύφτηκε απ' τον κρότο των 31 όπλων, που αντήχησε απαίσια μέσα στην ησυχία του δάσους.
  
  Ο Θεοτόκης κι ο Μπαλτατζής έγειραν ελαφρά προς τα πίσω κι ύστερα έπεσαν μ' έναν υπόκωφο θόρυβο στο υγρό έδαφος. Ο Στρατός κλονίστηκε κι έπεσε απότομα προς τα πίσω λυγίζοντας ελαφρά το γόνατο. Ο Γούναρης κλονίστηκε και γέρνοντας λίγο δεξιά ξαπλώθηκε κάτω. Ο Πρωτοπαπαδάκης έπεσε μετά 1-2 δευτερόλεπτα. Ο Χατζηανέστης μόλις δέχτηκε τις σφαίρες έκανε μια απότομη κίνηση σαν να ήθελε να τινάξει το κεφάλι προς τα πίσω. Κούνησε σπασμωδικά τα χέρια στον αέρα, κι ύστερα έπεσε προς τα πίσω κλίνοντας το κεφάλι προς τα εμπρός.
   Ο αιματηρός επίλογος της μεγαλύτερης ίσως πολιτικής τραγωδίας του τόπου μας, είχε κλείσει. 
  
  Ο ΠΡΙΓΚΙΨ ΑΝΔΡΕΑΣ
  Ο στρατηγός Θεόδ. Πάγκαλος, υπό την ιδιότητα του προέδρου της ανακριτικής επιτροπής, διέταξε τον συνταγματάρχη Χαρ. Λούφα να συλλάβη τον πρίγκιπα Ανδρέα, ο οποίος βρισκόταν στην Κέρκυρα. Πράγματι, ο Λούφας μετέβη στην Κέρκυρα, και το απόγευμα της 13ης Οκτωβρίου 1922, ο πρίγκιψ μεταφερόταν στην Αθήνα υπό ενισχυμένη συνοδεία Κατά διαταγήν του Πάγκαλου, ο Ανδρέας ετέθη υπό αυστηρό περιορισμό στο ανάκτορο του αδελφού του πρίγκιπας Γεωργίου, άλλοτε αρμοστού της Κρήτης, που βρισκόταν στη διασταύρωση των οδών Ακαδημίας και Δημοκρίτου.
  
  Η είδηση της συλλήψεως του πρίγκιπας, εδημοσιεύθη στις εφημερίδες και προκάλεσε ζωηρή αίσθηση. Ο βασιλεύς Γεώργιος ο Β', ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή απέφευγε επιμελώς οποιαδήποτε ανάμιξη στις πράξεις της Επαναστάσεως, εξανέστη κυριολεκτικώς από τη σύλληψη του θείου του. Ο βασιλόπαις - αντιστράτηγος κατηγορείτο ότι ως διοικητής του Β' Σώματος Στρατού, δεν είχε υπακούσει στις 27 Αυγούστου 1921 σε διαταγή της Στρατιάς, και μετακίνησε το Β' Σώμα Στρατού προς άλλη κατεύθυνση. Έτσι θεωρήθηκε ως κύριος και αποκλειστικά υπεύθυνος της ατυχούς εκείνης εκστρατείας προς τον Σαγγάριο.
  
  Το στρατοδικείο τον καταδίκασε σε «ισόβιον υπερορίαν και έκπτωσιν του βαθμού του». Στο βιβλίο που έγραψε «Δορύλαιον-Σαγγάριος», ο πρίγκιψ Ανδρέας παρατηρούσε ότι:
  
  «Γενικώς υπάρχει τελεία άγνοια εν Ελλάδι περί ουσιωδών της κατά το θέρος 1921 εκστρατείας, αποδοτέα εις δύο τινά, πρώτον εις τον περί τα πολεμικά γεγονότα κάματον της κοινής γνώμης και δεύτερον εις την δραστηρίαν προσπάθειαν των επαναστατικών κύκλων προς συγκάλυψιν και διαστρέβλωσιν των γεγονότων...». Και σ' άλλο σημείο ανέφερε: «Οι πολιτικοί παράγοντες της εποχής εκείνης δεν υπάρχουν πλέον - Βασιλεύς Κωνσταντίνος, Γούναρης, Στράτος, Πρωτοπαπαδάκης, Μπαλτατζής, Θεοτόκης - θα ήμην δε ευτυχής εάν λόγοι ιδικοί μου ηδύναντο να ρίψωσι πλειότερον φως και μεγαλειτέραν δικαιοσύνην εις το έργον των. Λάθη βεβαίως εγένοντο, και πολλά και μεγάλα. Ποίος όμως εξ ημών αναμάρτητος; Κακή πρόθεσις εκ μέρους αυτών δεν υπήρχεν. Έπεσαν θύματα της ιδίας ευπιστίας και καλής πίστεως, θύματα της διαιρέσεως των Ελλήνων, ην βεβαίως δεν προκάλεσαν αυτοί...».
  
  Ύστερα από 12 χρονιά, στις 18 Νοεμβρίου 1934, επέτειο της εκτελέσεως των «Έξι», ο Γεώργιος Βλάχος έγραψε ένα από τα ωραιότερα άρθρα του στην «Καθημερινή», αφιερωμένο στη μνήμη των πολιτικών και του αρχιστρατήγου, που είχαν τόσο τραγικό τέλος:
  
  «Θέλομεν να κτισθή μία μικρά, πολύ μικρά Βυζαντινή εκκλησία, εκεί, εις την έρημον χαράδραν, όπου έπεσαν οι πέντε πολιτευταί μας και ο Αρχιστράτηγος, θέλομεν γύρω από την εκκλησίαν αυτήν να σχηματισθή σιγά-σιγά ένα καταπράσινο, βαδύσκιον άλσος και να είναι όσω το δυνατόν μεγαλύτερος ο χώρος του άλσους αυτού και να υψωθή γύρω του άλσους αυτού ένα ωραίον κιγκλίδωμα και να φέρη προς αυτό μία στενή οδός, εις την οποίαν από τώρα να φυτευθούν δεξιά και αριστερά κυπαρίσσια. Ούτως ώστε μεθαύριον, όταν περάση καιρός και έλθη η ψυχρά ιστορία με τα κείμενά της και την Αλήθειαν να υψώση την μνήμην των εις μνήμην Μαρτύρων, όχι μιας παρατάξεως, αλλά μιας πατρίδος κοινής, να έχουν υψωθή και αυτά και να σχηματίζουν μιαν λεωφόρον πένθους και μετανοίας.
  
  Θέλομεν να υπάρξη τρόπος ούτως ώστε εις την μετόπην της εκκλησίας αυτής, εκεί υπό τον Σταυρόν, να γραφή εις ολίγας λέξεις η ιστορία των: Πώς προσεπάθησαν εντολή του Λαού να φέρουν εις πέρας μίαν τραγικήν εκστρατείαν, πώς η εκστρατεία αυτή εν τη συλλήψει της ατυχής κατέστη, έργω των συλλαβόντων αυτήν, δυσχερεστέρα και πώς, οταν η εκστρατεία απέτυχεν, αυτοί οι οποίοι ήσαν οι αίτιοι της αποτυχίας, ραδιουργούντες εις τα μετόπισθεν και εις το Μέτωπον φεύγοντες, συνήλθον εις Επαναστατικόν Δικαστηρίων - σύλλογον υποκριτών αιμοβόρων -, το οποίον είχε λάβει την απόφασιν του θανάτου των πριν δικάση.
  
  Θέλομεν εκεί, όπου έπεσε διάτρητος από σφαίρας ελληνικάς ο Δημήτριος Γούναρης, ο χριστότερος, ο αγαθώτερος, ο περισσότερον πατριώτης και ο σοφώτερος Έλλην πολιτικός, εκεί όπου εσκορπίσθη γηράσας εν τη υπηρεσία του Έθνους ο νους του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, εκεί όπου εσωριάσθη νέος, πλήρης νου, ευφυίας και σφρίγους ο Νικόλαος Στράτος, εκεί όπου έπεσαν ο ευγενέστατος των Ελλήνων Γεώργιος Μπαλτατζής και ο τιμιότατος πατριώτης Νικόλαος Θεοτόκης νεκροί τους οποίους συνώδευσεν όρθιος, ευθυτινής και γενναίος ο Αρχιστράτηγος Χατζηανέστης, να κτισθή από πολύτιμα μάρμαρα Ναΐσκος, μικρός, δια να ημπορούν να γονυπετούν και μεταμελούνται οι απομένοντες αντιπρόσωποι της σημερινής κατηραμένης γενεάς των Ελλήνων. Δια να ενθυμούνται μεθαύριον οι επιγενόμενοι.
  
  Θέλομεν να είναι κτήμα όλων των Ελλήνων η εκκλησία. Κτήμα της ευλαβείας των μεν, της μετανοίας των άλλων. Να είναι ελεύθερος ν' ανοίξει την θύραν της και να μείνη μόνος ο συγγενής των Νεκρών και ο Δολοφόνος των. Διότι αυτός, ο τελευταίος, θα το ζήτηση, θα έλθη ημέρα κατά την οποίαν αργά, με του ηλίου την δύσιν θα περάση τον δρόμον των κυπαρίσσων ο Δολοφόνος, δια να ζητήση από τον Θεόν και τας Σκιάς των συγγνώμην δια το απαίσιον, το τρομακτικόν, το ανήκουστον έγκλημά του.
  
  Και θέλομεν - προ παντός - να μη θεωρηθή ούτε υπόθεσις, ούτε πρωτοβουλία, ούτε εύρημα της εφημερίδος ή της στήλης αυτής η ιδέα. Η ιδέα ήτο κοινή. Δεξιά, αριστερά, παντού ελέγετο: Να κτισθή εις τον τόπον όπου έπεσαν εκκλησία. Επιστολαί και χρήματα εστέλλοντο άλλα προς ημάς, άλλα προς άλλους. Συνέβη να γράψωμεν πρώτοι, δι' αυτό όμως θα είναι άδικον να τιμωρηθή και εξ οικείων η Μνήμη των. Εκτός ημών, τόσαι άλλοι εφημερίδες ζουν εις τον ίδιον κόσμον και αγωνίζονται μαζί μας αγώνα κοινόν. Πρέπει να δώσουν και αυτοί από τον πολύν των χώρον ολίγον ης την ιδέαν, η οποία - το τονίζομεν και πάλιν - δεν είναι ιδική μας. Είναι και ιδική των, όπως είναι παντός ανθρώπου ζήσαντος μαζί μας τας τραγικάς ώρας του 1922. Πρέπη να κτισθή εκκλησία και, αν είναι δυνατόν, εις τας 28 Νοεμβρίου, μετά το Μνημόσυνον, να τεθή ο θεμέλιος λίθος της. Την ημέραν εκείνην δεν είναι δια κανένα μας δύσκολον να πωληθούν αι εφημερίδες μας εις τας Αθήνας υπέρ του Σκοπού και προστεθή το προϊόν της πωλήσεως των εις πανελληνίους εράνους. Πρέπει να κτισθή εκκλησία; Είναι εντροπή μας να έχωμεν στήσει εις την θέσιν όπου έπεσαν, μόνον την Εξουσίαν».
  
  Η Ελλάς επλήρωσε πανάκριβα τον εθνικό διχασμό. Τις συνέπειες που είχε και θα έχει επίσης στο μέλλον αυτός ο διχασμός επεσήμανε ο Παν. Κανελλόπουλος, ίσως πρώτος απ' όλους. Παρά το ότι η οικογένειά του ήταν βυθισμένη στο πένθος, είχε το ψυχικό συχνός να παραμερίσει την πικρία του, και όταν το 1935 ίδρυσε το «Ενωτικόν Κόμμα», σ' ένα σπουδαίο άρθρο του, επισήμανε τον μέγα εθνικό κίνδυνο:
  
  «Απευθύνομαι προς εκείνους, οι οποίοι γνωρίζουν, ότι εφόσον υπάρχει βενιζελισμός και αντιβενιζελισμός, δεν υπάρχει έθνος. Όσοι το γνωρίζουν και δεν έλθουν, αυτοί προδίδουν την συνείδησίν των και την πατρίδα των. Όσοι δεν το γνωρίζουν ακόμη, αυτοί ας λάβουν υπ' όψιν των, τον εξής στοιχειώδη συλλογισμόν: Η διαίρεσις των Ελλήνων εις βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς, προσέλαβε την μορφήν αντιδικίας, η οποία υπερβαίνει τα όρια των θεμιτών πολιτικών ανταγωνισμών και αίρει την ψυχικήν ενότητα του Έθνους...».
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 16.02.2010
• 00:27

  Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης - Ο τραγική ιστορία του Νάξιου Πολιτικού

   »  Αrkoleon
  
  Ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης γεννήθηκε στην Νάξο στις 31 Δεκεμβρίου 1859. Σε ηλικία 14 ετών έμεινε ορφανός από πατέρα, αλλά παρά την χρηματική του ένδεια, φοίτησε στο γυμνάσιο της Σύρου εργαζόμενος για την αυτοσυντήρηση του. Τελειώνοντας το γυμνάσιο και έχοντας 600 δραχμές, αποφάσισε να μεταβεί στην Γαλλία για να σπουδάσει αστρονομία. Είχε την τύχη να έρθει σε επαφή με τον Δημήτριο Βικέλα και την ολιγομελή αλλά επιφανή οικονομικά παροικία των Ελλήνων στο Παρίσι. Αυτοί λαμβάνοντας υπό την προστασία τους τον νεαρό τότε Πρωτοπαπαδάκη τον στήριξαν οικονομικά και ηθικά ώστε να ολοκληρώσει τις σπουδές στην πολυτεχνική Σχολή των Παρισίων το 1883 με ιδιαίτερη επίδοση στην Μηχανική και στα μαθηματικά.
  
  Στην επιστράτευση του 1885 λόγω της κρίσης στην Ανατολική Ρωμυλία, παράτησε τις σπουδές του και κατατάχθηκε εθελοντής στον Ελληνικό στρατό. Συνεχίζοντας τις σπουδές του στην Γαλλία απέκτησε τον Ιούνιο του 1887 το ανώτατο δίπλωμα μεταλλειολογίας της σχολής των Παρισίων. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε αρχικά στους σιδηρόδρομους, ενώ παράλληλα ορίστηκε καθηγητής στην στρατιωτική σχολή Ευελπίδων. Η πρώτη αξιοσημείωτη εργασία του ήταν η εποπτεία των εργασιών της διάνοιξης του Ισθμού της Κορίνθου. Με την αποπεράτωση του έργου στα εγκαίνια, ο Πρωτοπαπαδάκης παρασημοφορήθηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο για την προσπάθεια του.
  
  Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑΣ
  
  
  Μετά από παρακίνηση πολλών συμπατριωτών του, πολιτεύεται και εκλέγεται βουλευτής Νάξου το 1901. Στην πρώτη του βουλευτική θητεία επέδειξε ενδιαφέρον για τοπικά θέματα της Νάξου, για θέματα εργατικής νομοθεσίας, αλλά κυρίως για την κατάρτιση και παρακολούθηση του προϋπολογισμού του κράτους. Επανεκλέχθηκε βουλευτής Νάξου το 1906. Τότε γνώρισε τον Δημήτριο Γούναρη με τον οποίο συνδέθηκε με ισχυρή προσωπική και πολιτική φιλία που την έσπασε μόνο ο Θάνατος. Οι δύο αυτοί πολιτικοί αποτέλεσαν σε εκείνη την βουλή τον πυρήνα της ανεξάρτητης κοινοβουλευτικής ομάδας των "Ιαπώνων" (μαζί με τον Ρέπουλη και τον Στ. Δραγούμη) που προσπάθησε να δώσει έναν αέρα ανανέωσης στο πολιτικό περιβάλλον του παλαιοκομματισμού και απέσπασε την συμπάθεια της κοινής γνώμης.
  
  Μετά από δύο συνεχείς εκλογικές αποτυχίες λόγω της αντίθεσης του στον στρατιωτικό σύνδεσμο και τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ορίζεται υπουργός οικονομικών στην Κυβέρνηση Γούναρη του 1915. Μετά την επιστροφή Βενιζέλου σε συνεργασία με την Αντάντ το 1917 και την αντισυνταγματική επαναφορά της βουλής των "Λαζάρων", παύτηκε από βουλευτής και ιδιώτευσε, ασχολούμενος κυρίως με την εκπόνηση μελετών για θέματα γεωμετρίας. Παράλληλα διατηρούσε συχνή αλληλογραφία με τον Γούναρη που βρισκόταν εξόριστος στην Κορσική. Ο Πρωτοπαπαδάκης εντάχθηκε στην "Ηνωμένη αντιπολίτευση" και έλαβε μέρος στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, εκλεγόμενος βουλευτής Νάξου. Μια σοβαρή ασθένεια δεν του επέτρεψε να είναι υπουργός στην πρώτη μετανοεμβριανή Κυβέρνηση Ράλλη που σχηματίστηκε. Η ραγδαία επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας, ανάγκασε τον Γούναρη να τον ορίσει υπουργό οικονομικών, αν και ο ίδιος ο Πρωτοπαπαδάκης προσπάθησε να μην αναλάβει την ευθύνη καθώς τα προβλήματα υγείας του ήταν σοβαρά.
  
  Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ
  
  
  Όταν ανέλαβε ο Πρωτοπαπαδάκης το Υπουργείο Οικονομικών τον Ιανουάριο του 1921, συνάντησε την συνηθισμένη κατάσταση που βρίσκει ο εκάστοτε υπουργός οικονομικών της Ελλάδας όταν αναλαμβάνει καθήκοντα. Άδεια ταμεία, σμπαραλιασμένη κρατική μηχανή, περιορισμένα έσοδα λόγω της έλλειψης των επιστρατευμένων, μεγάλες οικονομικές ανάγκες του εκστρατευτικού σώματος, που συνεχώς αυξάνονταν περαιτέρω. Η συνεχής του προσπάθεια επικεντρώθηκε στην άντληση κεφαλαίων χωρίς να υπονομεύει, κατά το δυνατόν, τον παραγωγικό ιστό της Ελλάδας. Συνέταξε σημαντικά νομοσχέδια όπως τα ακόλουθα: "περί φορολογίας καπνού", "περί ιδρύσεως καπνεργοστασίων", "περί παραχωρήσεως μεταλλείων", "περί καταργήσεως δηλώσεων και εκ γεωργικών επιχειρήσεων", "περί επιβολής λιμενικών φόρων", "περί εισπράξεως φόρων επί των αλιευομένων ιχθύων", "περί εισαγωγής ανθρακικής σόδας και άλατος" κτλ. "περί εξαγωγής ελαιολάδου" κτλ. Με μια σκληρή και αυστηρή κίνηση συγκέντρωσε στα κεντρικά ταμεία του κράτους τα 2/3 των συνολικών μετρητών από τα ταμεία όλων των επαρχιών της Ελλάδας. Προσπάθησε σκληρά να μειώσει τα κρατικά έξοδα στα απολύτως απαραίτητα.
  
  Ο Πρωτοπαπαδάκης όμως είχε αναλάβει ένα έργο που δεν ήταν ανθρωπίνως δυνατό να φέρει εις πέρας. Μετά από τρεις μήνες κοπιώδη προσπάθεια, τον Μάρτιο του 1921 σε συνολικά κρατικά έσοδα 174 εκατομμυρίων δραχμών τα 109.500.000 πήγαιναν στον στρατό η σε συναφείς δαπάνες. Προφανώς η κατάσταση αυτή δεν θα μπορούσε να παραταθεί για πολύ. Η πρώτη σκέψη του Πρωτοπαπαδάκη ήταν να αναζητήσει δανεισμό από τους συμμάχους μας. Τόσο οι Άγγλοι όσο και οι Γάλλοι αρνήθηκαν. Η δεύτερη σκέψη του ήταν να κηρύξει παύση πληρωμών όσον αφορά το εξωτερικό χρέος σε αυτές τις χώρες. Όταν η πρόταση του αυτή καταψηφίστηκε στη βουλή, στράφηκε στην τελευταία λύση: τον εσωτερικό δανεισμό.
  
  Το εσωτερικό δάνειο αυτό ήταν με την μορφή τύπωσις (πληθωριστικού) χαρτονομίσματος ύψους 500.000.000 δραχμών. Η δραχμή καταποντίστηκε σε σχέση με τα άλλα νομίσματα αλλά η "προδοτική κυβέρνηση των εξ" εξασφάλισε την χρηματοδότηση του μετώπου για ένα εξάμηνο ακόμη. Από τον Απρίλιο ως τον Ιούλιο του 1921 όμως, το εκστρατευτικό σώμα στην Μικρά Ασία αυξήθηκε μέσω στρατολογίας σε 220.000 άνδρες. Όταν η παράλογη επίθεση του Αυγούστου του 1921 προς την Άγκυρα απέτυχε και το μέτωπο τελματώθηκε, τα οικονομικά της χώρας κατέρρευσαν. Τον Φεβρουάριο του 1922 το κρατικό έλλειμμα είχε αγγίξει τα 1,7 δις δραχμές, ποσό αστρονομικό για την εποχή. Ο Γούναρης ως πρωθυπουργός στις διαπραγματεύσεις με τους Συμμάχους και τον Κεμάλ είχε φτάσει κοντά σε συμφωνία-συμβιβασμό: Η Ελλάδα θα αποχωρούσε από την Μικρά Ασία, θα κρατούσε την Ανατολική Θράκη και οι Σύμμαχοι θα αναλάμβαναν την προστασία των χριστιανικών πληθυσμών.
  
  Σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή ο Γούναρης ζήτησε από τον Πρωτοπαπαδάκη να καταφέρει πάση θυσία να εξασφαλίσει τα χρήματα για το μέτωπο για έξι μήνες ακόμη, ώστε να μην χάσει η Ελλάδα την διαπραγματευτική της δύναμη. Ο Πρωτοπαπαδάκης τα εξασφάλισε με ένα από τα ευφυέστερα οικονομικά μέτρα που πάρθηκαν ποτέ στην Ελληνική οικονομική Ιστορία: διχοτομώντας το χαρτονόμισμα και χρησιμοποιώντας το μισό υπέρ ενός κρατικού δανεισμού. Το μέτρο αυτό είχε δύο γνωρίσματα πολύτιμα για την κατάσταση που αντιμετώπιζε το κράτος: αφ΄ενός το κράτος απέφευγε να τυπώσει νέο χρήμα προστατεύοντας την αξία του κυκλοφορούντος νομίσματος, αφ΄ ετέρου η άντληση του εσωτερικού δανείου γινόταν άμεσα και χωρίς εξαιρέσεις.
  
  Πρώτος δε, εντός κοινοβουλίου όταν ψηφίστηκε το σχετικό νομοσχέδιο ο Πρωτοπαπαδάκης είχε φροντίσει να έχει 100.000 δραχμές από τα προσωπικά του χρήματα σε χαρτονομίσματα, τα οποία διχοτόμησε. Το πρωτοποριακό αυτό μέτρο επαινέθηκε από τον ίδιο τον Λόυδ Τζώρτζ στην Αγγλική Βουλή των κοινοτήτων και απέσπασε τον θαυμασμό του Ευρωπαϊκού Τύπου. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δήλωσε σχετικά στην Βουλή των Ελλήνων το 1932: "..την ανδρικήν πράξιν την οποίαν έκαμεν ο Πρωτοπαπαδάκης εις το να προτιμήσει να κόψει το χαρτονόμισμα στα δύο παρά να αρχίσει να εκτυπώνει χαρτονομίσματα και να καταντήσει την δραχμήν στην τύχη του μάρκου..."
  
  Το μέτρο αυτό, έσωσε την Χώρα από την χρεοκοπία και συντήρησε τον στρατό στο μέτωπο ως την κατάρρευση του. Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος απένειμε τον μεγαλόσταυρο Γεωργίου Α΄ στον Πρωτοπαπαδάκη, "δια τας μεγάλας προς την πατρίδα υπηρεσίας" (ήταν η πρώτη φορά που δόθηκε τέτοια διάκριση σε πολιτικό πρόσωπο). Αυτό ήταν και το μέγιστο σημείο της πολιτικής του σταδιοδρομίας. Τον Μάιο του 1922 αναλαμβάνει Πρωθυπουργός (παρά τις αντιρρήσεις του) μετά την καταψήφιση στην βουλή της Κυβέρνησης Γούναρη.Την τρίμηνη θητεία του την σύνδεσε με την (ορθή) αποπομπή του Αρχιστράτηγου Παπούλα και την (λανθασμένη) οργάνωση εκστρατείας για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Τον Αύγουστο του 1922 επήλθε η κατάρρευση του μετώπου. Ο Πρωτοπαπαδάκης παραιτήθηκε και ανέλαβε ο Τριανταφυλλάκος.
  
  Τα γεγονότα μετά εκτυλίχθηκαν ραγδαία. Οι Πλαστήρας - Γονατάς στασιάζουν στην Χίο, μεταφέρονται στην Αθήνα όπου σε συνεργασία με όλους τους Βενιζελικούς πολιτικούς, συλλαμβάνουν τους σημαίνοντες γουναρικούς πολιτικούς και τον υποστράτηγο Χατζηανέστη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Ανάμεσα τους φυσικά και ο "πρωθυπουργός της ήττας" Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης.
  
  Η "ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΕΞ"
  
  Για την παρωδία της "δίκης των εξ" και το ανύπαρκτο νομικό και ηθικό υπόβαθρο της, έχουμε αναφερθεί και στο παρελθόν εκτεταμένα και δεν θα επανέλθουμε εδώ. Το τμήμα του κατηγορητηρίου που αφορούσε τον Πρωτοπαπαδάκη, τον κατηγορούσε για...διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Ο κύριος μάρτυς κατηγορίας (Βενετσανόπουλος) ήρθε σε πολύ δύσκολη θέση όταν ο Πρωτοπαπαδάκης τον εξέτασε συντρίβοντας τις ψευδείς καταγγελίες του. Τέλος στην απολογία του, το πρώτο σημείο της είχε να κάνει με το επίτευγμα του: κατά την διάρκεια της θητείας του κατάφερε να συγκεντρώσει 2,2 δις δραχμές ενώ εισέπραξε από τακτικά έσοδα 633 εκατ. δραχμές σε σύνολο 645 εκατ. !!!
  
  Το δεύτερο σημείο της απολογίας διαλύει τον μύθο της Συμμαχικής οικονομικής βοήθειας προς τον Βενιζέλο, που δήθεν σταμάτησε λόγω της έλευσης του Γερμανόφιλου Βασιλιά. Ο Πρωτοπαπαδάκης απέδειξε πως από το 1918 (τέλος Α΄παγκοσμίου) δεν έρρευσε ούτε σεντ στα Ελληνικά κρατικά ταμεία.
  
  Στο τρίτο, αναφέρθηκε στα προβλήματα επισιτισμού του στρατού και στις υλικές θυσίες που έκανε ο Ελληνικός λαός για να συνεχιστεί η προσπάθεια. Τέλος για την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας απάντησε:
  "Αντί της απολογίας κύριοι στρατοδίκαι επί της κατηγορίας της εσχάτης προδοσίας, η οποία μας απεδόθη, επιτρέψατε μοι να εκφέρω μιαν ευχήν: Επιτρέψατε με να ευχηθώ όπως ο εξευτελισμός, τον οποίον υπέστησαν σήμερον τα ανώτατα αξιώματα του κράτους εν τω προσώπω μου και εν τω προσώπω των συναδέλφων μου, μη παρεμποδίση όσους ακόμη δύνανται να προσφέρωσι υπηρεσίας εις την πατρίδα, να τας προσφέρει"
  
  Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΣΤΟ ΓΟΥΔΙ - ΜΙΑ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗΣτις 15 Νοεμβρίου 1922 το "δικαστήριο" έβγαλε την απόφαση για την εκτέλεση των έξι, χωρίς να δοθεί καν το δικαίωμα έφεσης. Οι τελευταίες στιγμές του Πρωτοπαπαδάκη με τις κόρες του και την σύζυγο του ήταν σπαραχτικές. Ένα καμιόνι μετέφερε τους μελλοθάνατους στο Γουδί, όπου ήρθε το τέλος.....
  
  Ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης υπήρξε ένας μορφωμένος άνθρωπος, τεχνοκράτης και καλός επιστήμων. Η ακεραιότητα, η εντιμότητα και το ήθος του ήταν πανθομολογούμενα. Στην Μικρασιατική εμπλοκή προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις για το καλύτερο και το πέτυχε, τουλάχιστον στο τμήμα της ευθύνης που τον αφορούσε. Πρωταγωνίστησε στην τραγικότερη στιγμή του Ελληνισμού και την όποια αποτυχία του την πλήρωσε με την ίδια την ζωή του. Ίσως κάποιοι σήμερα να δικαιούνται να αμφισβητήσουν την πολιτική του η τις ικανότητες του. Τον πατριωτισμό του όμως ουδείς δικαιούται να τον αμφισβητήσει.......
  
  
  
  ΠΗΓΕΣ
  
  Αριστείδης Οικονόμου, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, ένας άνθρωπος μια εποχή
  
  Γεώργιος Λεονταρίτης, Από την δόξα στην συμφορά (η άδικη εκτέλεση των Έξι), εκδόσεις Μέτρον
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 05.02.2010
• 21:09

  I Flunk

   »  The Bond's
  Yeah, I flunk at this blogging thing. Every time I think about catching up on my blog, it's been so long I get a little overwhelmed with everything I would need to write. Luckily there is only two of you that read this...(i think) and you are also my friends on FB so you are seeing my status updates (this is how I am justifying my lack of blogging in me head).
  
  Boo me.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 29.01.2010
• 21:43

  Η πορνεία στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο

   »  Αrkoleon
   
  Ο Φιλήμων ιστορεί πως ο Σόλων ίδρυσε πρώτος τα πορνεία στην Αθήνα,για να ανακουφίσει τους νέους που έφταναν στην ακμή,ο δε Νίκανδρος ο Κολοφώνιος γράφει πως ο Σόλων ίδρυσε και τον ναό της Πανδήμου Αφροδίτης στην Αθήνα,της προστάτριας του αγοραίου έρωτα,από τα κέρδη των πορνών που είχε εγκαταστήσει στα οικήματα.Από ένα απόσπασμα του Ξενάρχου που διέσωσε ο Αθήναιος πληροφορούμαστε τον τρόπο λειτουργίας τους.
  
  Αφού ο Ξέναρχος κατηγορήσει την νεολαία της εποχής του που τρώει τα λεφτά και τον καιρό της με μεγαλόμισθες εταίρες ή με ελεύθερες παντρεμένες γυναίκες διατρέχοντας τον έσχατο κίνδυνο να συλληφθεί,λέει πως θα μπορούσε να διαλέξει άλλον ευκολότερο και ασφαλέστερο δρόμο,την επίσκεψη στα πορνεία,όπου όπως μας αναφέρει,μπορεί κανείς να διαλέξει ελεύθερα όποια του αρέσει.Στέκονταν σε παράταξη μέσα στους οίκους-«επί κέρως τεταγμέναι»,όπως λέει χαρακτηριστικά,ημίγυμνες ή φορώντας διαφανείς χιτώνες,με αποτέλεσμα να φαίνονται τα πάντα και να διεγείρονται οι πελάτες.Η ταρίφα ποίκιλλε από σπίτι σε σπίτι ή από γυναίκα σε γυναίκα και ήταν κατά κανόνα ένας οβολός(το 1/6 δηλ.της δραχμής),αλλά μπορούμε να υποθέσουμε πως μπορούσε ο πελάτης να δώσει κάτι παραπάνω για να έχει ειδική περιποίηση).
  
  Τα πορνεία στην Αθήνα ήταν εγκατεστημένα κυρίως στον Κεραμεικό που ήταν μέσα στην πόλη,κατά τον σχολιαστή του Αριστοφάνη,και ειδικότερα στις πύλες του Κεραμεικού,καθώς μας πληροφορούν ο Ησύχιος και η Σούδα.Τα περισσότερα,όμως,ήταν στο λιμάνι,στον Πειραιά,καθώς μας πληροφορεί ο Πολυδεύκης,μιας και ήταν χώρος,όπου έρχονταν έμποροι,ξένοι και ναυτικοί.Οι πόρνες ντύνονταν παρδαλά κι αυτό δεν επιτρεπόταν για τις ελεύθερες γυναίκες.Όταν έμπαινε ο πελάτης,η πόρτα έκλεινε.Μέσα στο δωμάτιο είχε συνήθως προθάλαμο.Στους τοίχους υπήρχαν άσεμνες και διεγερτικές παραστάσεις,κατάλληλος διάκοσμος για τον χώρο.Τον χειμώνα είχαν κάρβουνα αναμμένα για ζεστασιά.Τοκρεββάτι είχε σεντόνια και καλύμματα και μέσα έκαιγε λύχνος συνεχώς.Οι πελάτες κατά τα φαινόμενα προπλήρωναν.
  
  Οι πόρνες ήταν δούλες,ξένες ή αιχμάλωτες πολέμου,ή αγορασμένες.Απαγορευόταν αυστηρά να εκδίδεται ελεύθερη.Ο Θεόπομπος αναφέρει πως ο ρήτορας Κλέομις της Μήθυμνας τους μαστροπούς που προήγαγαν στην πορνεία ελεύθερες τους έδεσε μέσα σε σακκιά και τους έριξε μέσα στη θάλασσα να πνιγούν.Οι προαγωγοί ή πορνοβοσκοί ήταν πρόσωπα ανυπόληπτα και λεγόντουσαν κι αλλιώς πόρνοι,πορνοσκόποι και εταιροτρόφοι.Νοίκιαζαν τα πορνεία και είχαν τις πόρνες καταβάλλοντας κάθε χρόνο το πορνικόν τέλος στο κράτος,ένα φόρο δηλαδή στο κράτος,καθώς μαθαίνουμε απ’τον Αισχίνη.Η ταρίφα των πορνών φαίνεται καθοριζόταν και πάλι απ’το κράτος κι αυτό λεγόταν «διάγραμμα»,όπως μας πληροφορεί η Σούδα,όπου οι αγορανόμοι καθώριζαν(διέγραφον) πόσο έπρεπε «λαμβάνειν την εταίραν εκάστην».Και στην Κω υπήρχε πορνικόν τέλος,όπως προκύπτει από μια πούτιμη επιγραφή που καταγράφει τους φόρους του κράτους,μεταξύ των οποίων υπάρχει και ο φόρος των εταιρών.Το πορνικόν τέλος καταβαλλόταν στον πορνοτελώνη,τον τελώνη δηλαδή των δημοσίων πορνών.Το πορνείο λεγόταν και οικίσκος,οίκημα(δηλ.το«σπίτι»,όπως λέμε σήμερα),τέγος,παιδισκείον(από τα κοριτσάκια,τις παιδίσκες που είχε μέσα),κηλωστόν,χαμαιτυπίον(την ονομασία αυτή την πήρε απ’τις λεγόμενες χαμαιτύπες,τις πόρνες δηλαδή που συνευρίσκονταν στο ύπαιθρο ξαπλώνοντας χάμω,δηλ.στο έδαφος.
  
  Αργότερα φαίνεται σπιτώθηκαν κι έτσι απ’αυτές πήρε την ονομασία και το σπίτι).Υπήρχε και μια άλλη κατηγορία ακόμη φτηνότερων πορνών που έκαναν τη δουλειά στο ύπαιθρο ψαρεύοντας τους πελάτες στο δρόμο μεδιάφορα κόλπα,μεταξύ των οποίων ήταν να έχουν γραμμένα με καρφιά στα πέδιλα λέξεις που αποτυπώνονταν στο μαλακό έδαφος.Σώθηκε ένα τέτοιο παπούτσι που γράφει με τα καρφιά τη λέξη ‘’ακολούθει’’,κάτι ανάλογο με τις σύγχρονες πόρνες που έχουν τυπωμένες καρτούλες με την διεύθυνση,τις οποίες πετάνε στον ανυποψίαστο πελάτη.Οι πόρνες αυτές λεγόντουσαν «λεωφόροι»(το ανάλογο με το σημερινό τροτέζα ή καλντεριμιτζού) ή«σποδησιλαύραι»(λαύρα είναι το δρομάκι,το σοκάκι και σποδός η σκόνη),χαμαιτύπαι,χαλκιδίτιδες(από το πολύ ευτελέςποσό που έπαιρναν,ένα χάλκινο νόμισμα),χαμαιταιρίδες.Συνευρίσκονταν στους σκοτεινούς δρόμους στην περιοχή του Φιλοπάππου,σε ψηλά επιτάφια μνημεία.Άλλες πήγαιναν σε ειδικά πανδοχεία που νοίκιαζαν γι’αυτό το σκοπό δωμάτια ή σε ταβέρνες που λεγόντουσαν ματρυλλίαή μαστρύπια.Υπήρχαν πόρνες εγκατεστημένες στα λουτρά.Τέλος,στα συμπόσια καλούσαν αυλητρίδες,χορεύτριες(ορχηστίδες),ακροβάτιδες που πέρα απ’το πρόγραμμα που παρουσίαζαν,δίνονταν πολύ συχνά για μικρή πρόσθετη αμοιβή στον έρωτα των ανδρών.
  
  Οι εταίρες ήταν πόρνες πολύ όμορφες,ανωτέρου επιπέδου.Κατείχαν συνήθως υψηλή μόρφωση και μπορούμε να τις παρομοιάσουμε κατά κάποιο τρόπο με τις γιαπωνέζες γκέισες.Πολλές απ’αυτές κέρδισαν την ελευθερία τους εξαγοράζοντάς την με τα κέρδη τους ή με χρήματα των εραστών τους.Η τιμή τους κυμαινόταν από 1 δραχμή,δηλ.6 φορές περισσότερο από τις δημόσιες πόρνες,μέχρι αμύθητα ποσά.Το πόσο σοβαρή επίδραση άσκησαν στη ζωή της αρχαίας Ελλάδας φαίνεται από το ότι όλοι οι μεγάλοι άνδρες της αρχαιότητος είναι συνδεδεμένοι με εταίρες που φημίζονταν όχι μονάχα για την ομορφιά και την τέχνη του έρωτα,αλλά και το πνεύμα τους.Η Ασπασία έγινε σύζυγος του ισχυρότερου άνδρα της Αθήνας,του Περικλέους.Λέγεται πως έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη χάραξη της πολιτικής του αθηναϊκού κράτους κι ο Πλάτων στον «Μενέξενο» αναφέρει πως εκείνη συνέθεσε τον επιτάφιο λόγο που εξεφώνησε ο Περικλής.Η Τιμάνδρα ή Δαμασάνδρα,μητέρα της Λαΐδος,συνδέθηκε με τον Αλκιβιάδη,όπως και η περίφημη Θεοδότη η Αττική.Η χορεύτρια Φίλιννα συνδέθηκε με τον βασιλιά Φίλιππο κι απέκτησε μαζί του τον Αρριδαίο που βασίλεψε μετά τον Αλέξανδρο.Η Μανία και η Λάμια ήταν οι περίφημες εταίρες του Δημητρίου Πολιορκητή.Η Δημώ συνδέθηκε με τον βασιλιά Αντίγονο.Η Μύστα και η Νύσα συνδέθηκαν με τον βασιλιά Σέλευκο.Η Λαΐς είχε δεσμό με τον ζωγράφο Απελλή,τον φιλόσοφο Αρίστιππο και τον Διογένη τον Κυνικό.Η Φρύνη με τον ρήτορα Υπερείδη.Η Μιλτώ με το βασιλιά της Περσίας Κύρο.Η Θαΐς ήταν η εταίρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και είναι αυτή που έκαψε το ανάκτορο της Περσέπολης σ’ένα γιορταστικό συμπόσιο.Η Γλυκέρα είναι η περίφημη ερωμένη του Μενάνδρου.Η Λαμπιτώ η Σαμία συνδεόταν με τον Δημήτριο τον Φαληρέα.Η Σινώπη με τον Ιεροφάντη των Ελευσινίων Μυστηρίων Αρχία.Η Λεόντιον ήταν η συντρόφισσα του Επίκουρου.Η Αγαθόκλεια ήταν η φίλη του Πτολεμαίου του Δ’.ΗΜανία ήταν η ερωμένη του ολυμπιονίκη στο παγκράτιον Λεοντίσκου.Το 13ο βιβλίο του Αθήναιου μας δίνει πλήθος ονόματα,ανέκδοτα και περιτατικά από τις διάσημες εταίρες της αρχαιότητας.
  
  Η ιεροδουλεία ήταν ένας θεσμός,κατά τον οποίο γυναίκες,αλλά ορισμένες φορές και άνδρες ασκούσαν στους ναούς την Ιερή Πορνεία.Δύο είναι τα είδη της .Το πρώτο περιλαμβάνει όλες τις γυναίκες που είναι υποχρεωμένες,πριν παντρευθούν,να διακορευθούν μέσα στο ναό προς όφελος της θεάς,στην οποία ανήκει ο ναός.Το δεύτερο,που είναι μετεξέλιξη του πρώτου και προφανώς επιβλήθηκε με την επικράτηση της πατριαρχίας και της ζηλοτυπίας του άνδρα που θέλει η γυναίκα του να μη σμίγει με κανένα,έστω και με θεό σε ναό,αφορά εκείνες τις γυναίκες που υπηρετούν στο ναό είτε ως σκλάβες είτε επειδή είναι ταμένες είτ γιατί έχουν έλθει με τη θέλησή τους και η ιεράπορνεία που ασκούν είναι σε μόνιμη επαγγελματική βάση.
  
  Η ιεροδουλεία,θεσμός πανάρχαιος και θρησκευτικός,ήταν απλωμένη σ’όλο το χώροτης Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.Στην Κύπρο ήταν ανεπτυγμένη,όπως μας πληροφορούν οι Κλέαρχος Σολεύς και ο Ιουστίνος,ο οποίος αναφέρει επίσης ότι οι Επιζεφύριοι Λοκροί σε κρίσιμες στιγμές πολέμου πόρνευαν τις θυγατέρες τους στον ναό της Αφροδίτης.Στην Άβυδο της Τρωάδος υπήρχε ιερό της Αφροδίτης Πόρνης.Στην Ελλάδα ξακουστό ήταν το ιερό της Αφροδίτης στην Κόρινθο που είχε περισσότερες από 1.000 ιερόδουλες εταίρες,τις οποίες είχαν αφιερώσει στη θεά άνδρες και γυναίκες.Γι’αυτές συνέρρεε πλήθος κόσμου,όπως μαρτυρεί ο Στράβων,και πλούτιζε η πόλη.Οι καπετάνιοι των πλοίων σκόρπιζαν αφειδώς τα λεφτά τους και απ’αυτό βγήκε η παροιμία «ου παντός ανδρός ες Κόρινθον έσθ’ο πλους»,δηλαδή δεν είναι εύκολο ταξίδι για τον καθένα η Κόρινθος.Και υπήρχε αρχαίο έθιμο στην Κόρινθο,όταν επρόκειτο να προσευχηθεί η πόλη στην Αφροδίτη για ζητήματα υψίστης σημασίας,να προσκαλούν όσο το δυνατόν περισσότερες εταίρες να συνενώσουν την φωνή τους και να θυσιάσουν μαζί.Και για την πατριωτική τους στάση κατά την περσική εισβολή ανέγραψαν τα ονόματα των εταιρών σε δημόσια πινακίδα κι ο Σιμωνίδης τους αφιέρωσε επίγραμμα.
  
  
  (Πηγή:«Περιοδικό Αρχαιολογία»)
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 28.01.2010
• 14:40

  Το μεγαλείο της Ελληνικής Γλώσσας

   »  Αrkoleon
  
  
  "Hellenic Quest" τιτλοφορείται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής γλώσσας που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για αγγλόφωνους και ισπανόφωνους.. Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας.
  Το πρόγραμμα παράγεται από την γνωστή εταιρεία Η/Υ Apple, της οποίας ο Πρόεδρος Τζών Σκάλι λέει σχετικά:
  «Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της Ελληνικής γλώσσας, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει την δημιουργικότητά της, να εισαγάγει καινούργιες ιδέες και θα της προσφέρει τόσες γνώσεις, περισσότερες απ' όσες ο άνθρωπος έχει ως τώρα ανακαλύψει»
  ΄Ισως να πρόκειται για μια εκδήλωση της τάσης για επιστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και την γλώσσα των Ελλήνων ...;
  Σήμερα οι Βρεταννοί επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη τους να μάθουν αρχαία Ελληνικά, «επειδή αυτά περιέχουν μια ξεχωριστή σημασία για τους τομείς οργάνωσης και διαχείρησης των επιχειρήσεων». Σε αυτό το συμπέρασμα οδηγήθηκαν μετά από διαπιστώσεις Βρεταννών ειδικών ότι:
  « Η Ελληνική γλώσσα ενισχύει την λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες. Γι αυτό έχει μεγάλη αξία, όχι μόνον στην πληροφορική και στην υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργάνωσης και διοίκησης»
  Αυτές οι ιδιότητες της Ελληνικής ώθησαν το Πανεπιστήμιο ΙΡΒΑΙΝ της Καλλιφόρνιας να αναλάβει την αποθησαύριση του πλούτου της. Επικεφαλής του προγράμματος τοποθετήθηκε η γλωσσολόγος και Ελληνίστρια Μάκ Ντόναλι και μαζί της οι καθηγητές της ηλεκτρονικής Μπρούνερ και Πάκαρι. Στο πρόγραμμα Η/Υ ΄Ιβυκο αποθησαυρίστικαν 6.000.000 λεκτικοί τύποι της γλώσσας μας, όταν η Αγγλική έχει συνολικά 490.000 λέξεις και 300.000 τεχνικούς όρους. Δηλαδή ως γλώσσα είναι μόλις το 1/100 της δικής μας! Επίσης στον ΄Ιβυκο ταξινομήθηκαν 8.000 συγγράμματα, 4.000 αρχαίων Ελλήνων και το έργο συνεχίζεται ...;
  Επ' αυτού ο καθηγητής Μπρούνερ λέει:
  « Σε όποιον απορεί , γατί τόσα εκατομμύρια δολλάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής γλώσσας, απαντούμε: Μα πρόκειται για την γλώσσα των προγόνων μας! Και η επαφή μαζί τους θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας».
  Οι υπεύθυνοι του προγράμματος υπολογίζουν ότι οι Ελληνικοί λεκτικοί τύποι θα φθάσουν στα 90.000.000 έναντι 9.000.000 της λατινικής. Το ενδιαφέρον για την Ελληνική γλώσσα, προέκυψε από την διαπίστωση των επιστημόνων της πληροφορικής και υπολογιστών ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται σαν νοηματική γλώσσα μόνον την Ελληνική και όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτηρίζουν σαν «σημειολογικές». Νοηματική γλώσσα όπως είναι γνωστό, θεωρείται η γλώσσα όπου το «σημαίνον» δηλαδή η λέξη και το «σημαινόμενο» δηλαδή αυτό που η λέξη εκφράζει(πράγμα, ιδέα, κατάσταση), έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ σημειολογική είναι η γλώσσα στην οποία ορίζεται αυθαίρετα ότι το «σημαινόμενο» εννοείται με το «σημαίνον»! Η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη της οποίας οι λέξεις έχουν «πρωτογένεια» (π.χ. Γεωμετρία= γη +μετρώ), ενώ σε όλες τις άλλες οι λέξεις είναι συμβατικές. Σημαίνουν κάτι, επειδή απλά έτσι συμφωνήθηκε μεταξύ εκείνων που τις χρησιμοποιούν. Υπάρχει δηλαδή αιτιώδης σχέση μεταξύ λέξεως-πράγματος, που είναι κάτι ανύπαρκτο στις άλλες γλώσσες.
  Τα ποιο τέλεια προγράμματα «Ίβυκος», «Γνώσεις» και «Νεύτων» αναπαριστούν τους λεκτικούς τύπους της Ελληνικής σε ολοκληρώματα και σε τέλεια σχήματα παραστατικής, γεγονός που αδυνατούν να κάνουν για τις άλλες γλώσσες. Και αυτό επειδή η Ελληνική γλώσσα, έχει μαθηματική δομή επιτρέπει την αρμονική γεωμετρική τους απεικόνιση. Ιδιαιτέρως χρήσιμα είναι τα Ελληνικά προσφύματα «-ΙΣΜΟΣ», «-ΛΑΝΔΗ», «ΤΗΛΕ», «ΜΙΚΡΟ»,»ΜΕΓΑ»,»ΣΚΟΠΟ», «ΣΥΝ» κ.α.
  Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θεωρούν την Ελληνική γλώσσα ως «μη οριακή», δηλαδή μόνον σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια. ΄Ετσι, γι αυτό είναι απαραίτητη στις νέες επιστήμες όπως η Πληροφορική, η Ηλεκτρονική, η Κυβερνητική κ.ά. Αυτές οι επιστήμες μόνο στην Ελληνική γλώσσα βρίσκουν νοητικές εκφράσεις που χρειάζονται, χωρίς τις οποίες η επιστημονική σκέψη αδυνατεί να προχωρήσει.
  Γι αυτούς τους λόγους οι Ισπανοί ευρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η Ελληνική γλώσσα ως η επίσημη της ευρωπαϊκής ένωσης, διότι το να μιλά κανείς για ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Ελληνική, είναι σαν να μιλά σ' έναν τυφλό για χρώματα.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:00

  Η Δ΄ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ: ΟΙ ΦΡΑΓΚΟΙ ΚΑΙ Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ

   »  Αrkoleon
  
  Η Δ΄ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ
  ΟΙ ΦΡΑΓΚΟΙ ΚΑΙ Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ
  Toυ Θωμά Φ. Δρίτσα
  
  
  
  Ενώ τονίζεται η 29η Μαΐου 1453 ως το τέλος της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας μας, το κυριότερο γεγονός που κλόνισε την ύπαρξή της ανεπανόρθωτα, και οδήγησε στον οριστικό τερματισμό της υλικής και οικονομικής υπεροχής του κράτους μας σε όλη την Ευρώπη, και τελικά στο 1453, δηλαδή η καταστροφή της Ρωμανίας από τη Δύση, με την Άλωση της Νέας Ρώμης/Κωνσταντινούπολης την 13η Απριλίου 1204 από τους Σταυροφόρους, αποσιωπάται ή δεν του δίνεται η πρέπουσα σημασία. Θα έλεγε κανείς, ότι επειδή ο προσανατολισμός του νεοελληνικού κράτους ήταν προς τη Δύση, οι ηγέτες του σκέφτηκαν ότι αυτός ο προσανατολισμός συνεπάγεται απαραίτητα και τη λήθη της ιστορίας, τη λήθη του γεγονότος ότι εξαιτίας της Άλωσης του 1204 η Ρωμηοσύνη στάθηκε αδύναμη να αντιμετωπίσει τους Τούρκους. Με άλλα λόγια, η Άλωση του 1204 οδήγησε στα 400-600 χρόνια Τουρκοκρατίας, αλλά αυτό το συμπέρασμα απωθήθηκε, πιθανότατα λόγω του ιδεολογικού προσανατολισμού της ηγετικής τάξης του Ελληνικού κράτους. Είναι σήμερα γενικά παραδεκτό, πως αυτή ήταν η αιτία της επικράτησης των Τούρκων στη Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια. Ένα Ρωμαίικο Κράτος που δεν θα είχε υποστεί την Άλωση του 1204, πιθανότατα θα ανέκαμπτε, όπως είχε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν άλλωστε, και θα αντιμετώπιζε τους Τούρκους νικηφόρα, όπως και τους Άραβες.
  
  Η ευκαιρία να χτυπηθεί η Ρωμηοσύνη, δεν άργησε να δοθεί στους Φραγκολατίνους. Ήδη από τον 12 αι πολλές δεκάδες χιλιάδες από αυτούς υπήρχαν στην Κωνσταντινούπολη. Απολάμβαναν προνόμια και ήταν προκλητικοί προς τους Ρωμηούς της Κωνσταντινούπολης. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός παραχώρησε το 1082 υπέρμετρα δικαιώματα που τους έκαναν μισητούς στους Ρωμαίους. Ο Ιωάννης ο Β΄ έκανε κάποιες προσπάθειες ώστε θα θέσει τέλος στα προνόμια αυτά. Αλλά η ενέργεια του αυτή, είχε ως αποτέλεσμα εχθροπραξίες από μέρους τους τόσο στο Αιγαίο, όσο και στο Ιόνιο και την Αδριατική. Αναγκάστηκε, ο αυτοκράτορας να ξαναδώσει πίσω τα προνόμια, όταν ο στόλος των Βενετών κινήθηκε εχθρικά προς τα εδάφη της Ρωμανίας. Οι Λατίνοι είχαν αλλοιώσει πολλές πλευρές της δημόσιας ζωής και οικονομικά διείσδυαν στον εμπορικό / επαγγελματικό ιστό συμβάλλοντας στην παρακμή της αυτοκρατορίας. Η Ρωμαϊκή οικονομία, πλέον ήταν υποχείριο της δύσης.
  
  Ο λαός της Ρωμηοσύνης, αντιστάθηκε στις προκλήσεις τους, με μεγάλες εξεγέρσεις, οι οποίες βάφτηκαν με αίμα. Τον Μάιο του 1182, έγινε η πρώτη εξέγερση κατά των Λατίνων. Μια επανάσταση που χαρακτηρίστηκε από σφαγές και εξανδραποδισμούς. Κάτω από την πίεση της κατάστασης ο Ανδρόνικος ο Α΄ αναγκάστηκε να υιοθετήσει την αντιλατινική πολιτική. Όπως είναι φυσικό, οι Λατίνοι αντέδρασαν κατά της Ρωμανίας. Η επεκτατική πολιτική τους εκφράστηκε με την επίθεση των Ούγγρων στη βαλκανική το 1183 καθώς και με την επίθεση των Νορμανδών κατά των Ρωμαϊκών εδαφών το 1185, με αποτέλεσμα την άλωση της Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε νέα επανάσταση του δυσαρεστημένου από τα γεγονότα λαού στη την οποία σφαγιάστηκε ο Ανδρόνικος.
  
  Αυτοκράτορας έγινε ο Iσαάκιος ο B΄ ο Άγγελος. Δυστυχώς, εκείνη την περίοδο, η Ρωμανία έπασχε από ελλιπή ηγεσία Οι Άγγελοι ήταν ίσως η χειρότερη δυναστεία! Ο Παπαρρηγόπουλος λέει (Δ΄ Β 237): “η ολεθρία των Αγγέλων γενεά”. Ο Iσαάκιος προσπάθησε να έρθει σε συνεννόηση με τους Λατίνους και να τους παραχωρήσει ξανά, ευνοϊκή μεταχείριση. Το 1187 επαναφέρει τα προνόμια των Βενετών, οι οποίοι έχουν πλέον την υποχρέωση να μην συνάπτουν συμμαχίες ενάντια στην Αυτοκρατορία. Το 1195 ανατρέπεται ο Ισαάκιος από τον Αδελφό του Αλέξιο Γ΄, πράγμα το οποίο κάνει τους Βενετούς σκεπτικούς, αν και τα προνόμια τους ανανεώνονται.
  
  
  Ο Πάπας Ιννοκέντιος ο Γ΄ ήταν ο πνευματικός πατέρας της 4ης Σταυροφορίας. Υπήρχε σε αυτήν ένα ανάμεικτο πνεύμα αρρωστημένης θρησκευτικότητας και «ιπποτικής» ιδεολογίας. Έστειλε τους Λατίνους ιεροκήρυκες να προωθήσουν την υπόθεση του ιερού πολέμου στην Δυτική Ευρώπη, την κήρυξη του ιερού πολέμου. Ο Θεοβάλδος ο Γ΄, κόμης της Καμπανίας, κήρυξε τελικά τον (ανίερο) πόλεμο. Οι Σταυροφόροι «Ήταν ένα περίεργο ανακάτωμα από ευσεβείς και θρήσκους άνδρες, αλλά και από αποβράσματα της κοινωνίας, από ανθρώπους, δηλαδή, που ήταν ικανοί για κάθε έγκλημα» (1). Μυριάδες λαού έσπευσαν στο κάλεσμα των κηρύκων της Σταυροφορίας. Η θρησκευτικότητα ήταν πρόσχημα και επικάλυψη της κατάκτησης. Οι ελευθερωτές των Αγίων Τόπων έγιναν κατακτητές της Ανατολής, κοσμικοί και πνευματικοί αφέντες και δυνάστες. Το φεουδαρχικό κλίμα της Φράγκικης Δύσης μεταφυτεύτηκε στην Ανατολή.
  
  
  To συμβούλιο που αποτελείτο από τους Φεουδάρχες οι οποίοι λάμβαναν μέρος στην σταυροφορία αποφάσισε πως η συγκέντρωση θα γινόταν στην Βενετία και κατόπιν θα κατευθύνονταν είτε στην Συρία, είτε στην Αίγυπτο. Οι σταυροφόροι έπασχαν τόσο από πλευράς οργάνωσης και εξοπλισμού, όσο και στα οικονομικά. Γι’ αυτό συνάψανε συμφωνία με τους Βενετούς, με την οποία θα παρείχετο τροφή και υποστήριξη, έναντι 85.000 μάρκων. Επίσης προσέφεραν και τα μισά εδάφη που θα κατακτούσαν οι σταυροφόροι. Οι περισσότεροι έφτασαν το 1202, αργοπορημένα στην Βενετία. Η οργάνωση, ο εξοπλισμός και τα οικονομικά τους ήταν σε άθλια κατάσταση. Μια και δεν μπορούσαν να τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους, οι σταυροφόροι αναγκάστηκαν να βοηθήσουν τους Βενετούς χτυπώντας εχθρικές πόλεις, ως «πληρωμή». Καταστρέψανε και λεηλάτησαν την πόλη Ζάρα.
  
  Ο Βολταίρος έλεγε ότι η «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους» δεν ήταν ούτε αγία, ούτε ρωμαϊκή ούτε καν αυτοκρατορία! Η Βενετική «Serenissima Repubblica» (Γαληνότατη Δημοκρατία) κατ’ αναλογία, ούτε γαλήνια, ούτε και Δημοκρατία ήταν. Ήταν ένα κράτος βαθιά ιμπεριαλιστικό, πλουτοκρατικό, αποικιοκρατικό και ρατσιστικό / αριστοκρατικό. Το Βενετικό κράτος ήταν «εμπορικό». Βεβαίως, δεν γνωρίζουμε αν το να είσαι κλέπτης και κλεπταποδόχος είναι «εμπόριο». Ο Φράγκος σταυροφόρος εντυπωσίασε, κλέβοντας και διαλύοντας την Ρωμηοσύνη. Δεν είναι μόνο τα «ελγίνεια» μάρμαρα που ξέρουμε όλοι. Όποιος έχει επισκεφθεί την Ιταλία, θαυμάζει, στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, τα τέσσερα χάλκινα άλογα που κοσμούν τον εξώστη του ναού, τα οποία κάποτε στόλιζαν τον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης! Ακόμα και η βαριά μεγαλοπρεπής χαλύβδινη πόρτα του ναού, κάποτε κοσμούσε την Αγία Σοφία! Η Βενετία, ξεκίνησε ως μία καθαρά Ρωμαίικη πόλη, αλλά τελικά κατάληξε να αλωθεί πολιτισμικά από τους Φράγκους και να γίνει και αυτή Φραγκική. Αυτό συνέβη, κυρίως, μετά την κατάληψη του Πατριαρχείου Ρώμης από τους Φράγκους. Για παράδειγμα, ως τον 10ο αιώνα τα δημόσια έγγραφα της Βενετίας άνοιγαν με το όνομα του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Στα τέλη του 12ου αιώνα όλοι οι Δόγηδες έφεραν τίτλους Ρωμηών αυλικών αξιωματούχων. Το σύστημα χρονολόγησης των εγγράφων παρέμεινε Ρωμαϊκό και συνέχισε να χρησιμοποιεί το μεσαιωνικό Index, ενώ ως την ενθρόνιση του τελευταίου βενετού Δόγη το 1789 το τελετουργικό ακολουθούσε αυστηρά τη Ρωμαίικη παράδοση (2). Μόνο μετά το 1797, οπότε και εγκαθιδρύθηκε η «Γαληνότατη Δημοκρατία», η Βενετία απέταξε εντελώς τα σύμβολα της Ρωμαίικης αυτοκρατορίας.
  
  
  Στην πόλη Ζάρα στην Αδριατική Ακτή, αρχές του 1203, οι σταυροφόροι δέχτηκαν τους αντιπροσώπους του Αλέξιου Δ΄ Αγγελου, υιού του εκθρονισμένου και τυφλωμένου Ισάκιου Β΄ Αγγελου,. Η αδελφή του Αλέξιου είχε παντρευτεί τον βασιλιά της Σουηβίας Φίλιππο. Ο Αλέξιος Δ΄ έχει χαρακτηριστεί ο «Εφιάλτης» της Ρωμανίας! Αυτός έφερε τους Λατίνους Σταυροφόρους στην Κωνσταντινούπολη. Ήθελε να αποκαταστήσει, στον θρόνο, τον πατέρα του Ισαάκιο. Συνεργάστηκε όμως, με τους εχθρούς της αυτοκρατορίας, για να πετύχει τον σκοπό του. Οι Σταυροφόροι δεν μπόρεσαν αν αποφασίσουν, και απέπλευσαν προς Κέρκυρα, όπου ο Αλέξιος επανέλαβε τις προτάσεις του.
  
  
  Σημαντικό ρόλο έπαιξε ο δόγης της Bενετίας Ερρίκος Δάνδολος, ο οποίος έτρεφε μίσος κατά των Ρωμηών. Ο Δάνδολος έγινε Δόγης όταν ήταν 85 ετών. Είχε τυφλωθεί στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ήταν επικεφαλής μίας πρεσβείας των Βενετών στον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό. Το 1171, ο αυτοκράτορας, έχοντας απαυδήσει από την «ανυπόφορη» συμπεριφορά των Βενετών εμπόρων, είχε συλλάβει μερικούς από αυτούς. Ο Δάνδολος θα έλθει, τότε, σε σύγκρουση με τον Μανουήλ Α΄ και σε μια συμπλοκή στην Πόλη, τραυματίστηκε και τυφλώθηκε, σύμφωνα με τον Στήβεν Ράνσιμαν. Έτσι, ο Δάνδολος μισούσε θανάσιμα τους Ρωμηούς και ανέμενε κάποια ευκαιρία, για ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Επόμενο ήταν να «αρπάξει την ευκαιρία» και να ασκήσει και αυτός επιρροή, ώστε η εκστρατεία να κατευθυνθεί προς την Νέα Ρώμη / Κωνσταντινούπολη.
  
  
  
  
  Τον Μάιο του 1203 ο στόλος των σταυροφόρων έφυγε από την Κέρκυρα και έφθασε στην Βασιλεύουσα τον Ιούνιο. O ιππότης Γοδεφρείδος Bιλλεαρδουΐνος, που μετείχε ο ίδιος στη Σταυροφορία, έκπληκτος και αυτός, έγραψε χρονογραφία («Χρονικό της Κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης») που δίνει σαφή εικόνα των εντυπώσεων, σχετικά με το μέγεθος του ρωμαϊκού πολιτισμού, που αντίκρισαν οι στρατιώτες:
  
  Παράγραφος 128.: «Τώρα μπορείτε να μάθετε πως κοίταζαν επίμονα την Κωνσταντινούπολη εκείνοι που δεν την είχαν δει ποτέ [σ.σ.: αναφέρεται στην στιγμή όπου τα δυτικά στρατεύματα πρωτοαντίκρισαν την Πόλη, 24 Ιουνίου 1203]. Γιατί δεν μπορούσαν καθόλου να σκεφτούν πως μπορεί να υπάρχει σε όλο τον κόσμο μια τόσο ΠΛΟΥΣΙΑ πόλη, όταν είδαν αυτά τα ψηλά της τείχη και τους ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ πύργους κι αυτά τα ΠΛΟΥΣΙΑ παλάτια με τις ψηλές εκκλησίες, που ήταν τόσες πολλές που κανείς δεν θα το πίστευε αν δε το έβλεπε με τα μάτια του, και ακόμα το μήκος της πόλης που κυβερνούσε τις υπόλοιπες. Και μάθετε πως δεν υπήρξε άνθρωπος, άνθρωπος τόσο ασυγκίνητος, που να μην ανατριχιάσει. Κι αυτό δεν ήταν καθόλου περίεργο, γιατί ποτέ δεν ανέλαβαν άνθρωποι μια τόσο μεγάλη επιχείρηση από τότε που χτίστηκε ο κόσμος.»
  
  Τρομοκρατημένος ο σφετεριστής αυτοκράτορας Αλέξιος Γ΄ διέφυγε στην Θράκη παίρνοντας μαζί του το κρατικό θησαυροφυλάκιο. Με την βοήθεια των Φράγκων που παρέμειναν έξω από την πόλη, ο τυφλωμένος πρώην αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ Άγγελος αποκαταστάθηκε στον θρόνο του. Συναυτοκράτορας έγινε ο υιός του Αλέξιος Δ΄ Άγγελος. Ο Iσαάκιος επικύρωσε με χρυσόβουλλο όλες τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει απέναντι στους Σταυροφόρους ο Aλέξιος ο Δ΄. Η βασιλεία τους, όμως, δεν κράτησε πολύ.
  
  Ο λαός αντέδρασε στην υποδούλωση στους δυτικούς, που ήταν εμφανής και ξέσπασε επανάσταση. Την αγανάκτηση του πληθυσμού προκάλεσαν η επιβολή βαριάς φορολογίας και η ληστρική συμπεριφορά των σταυροφόρων. Η επανάσταση είχε ως αποτέλεσμα ο Αλέξιος Δ΄ να χάσει τόσο το στέμμα, όσο και την ίδια τη ζωή του. Στο θρόνο ανέβηκε ο γαμπρός του Αλέξιου Γ΄, Αλέξιος Ε΄ Δούκας Μούρτζουφλος τον Ιανουάριο του 1204. Οι σταυροφόροι εκμεταλλεύθηκαν την ευκαιρία και αποφάσισαν να επέμβουν, αυτή τη φορά όμως για να τοποθετήσουν όχι μια Ρωμαίικη κυβέρνηση, αλλά μια δική τους. Με εισήγηση του δόγη της Βενετίας Δάνδολου υπέγραψαν μπροστά στα τείχη της Κωνσταντινούπολης συμφωνία διανομής των εδαφών της Ρωμανίας (Partitio Romaniae) και άρχισαν την πολιορκία της πόλης που έπεσε στα χέρια τους στις 13 Απριλίου 1204. Η ειρωνεία της τύχης είναι πως ο Δάνδολος πέθανε στην Κων/πολη και θάφτηκε στην Αγία Σοφία.
  
  Η «βασιλίδα των πόλεων», απόρθητη από την εποχή της ίδρυσής της υπέκυψε για πρώτη φορά στον εχθρό. Φοβερές λεηλασίες και σφαγές ακολούθησαν την άλωση της Πόλης. Kύριοι της Kωνσταντινούπολης οι σταυροφόροι και οι συνεργάτες τους Bενετοί επέβαλαν το δίκαιο του κατακτητή. Οι σφαγές και η λεηλασία των δημόσιων κτηρίων και των ιδιωτικών κατοικιών ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Άπληστοι και ακόρεστοι οι ιππότες της Δύσης επέπεσαν πάνω στα θαυμαστά πλούτη και τους θησαυρούς που είχαν συγκεντρώσει αιώνες πολιτισμού στη Bασιλεύουσα. (3)
  
  Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ (1198-1216), θα απειλήσει, δήθεν, τους Σταυροφόρους με αφορισμό, αλλά θα φροντίσει να λησμονήσει, εγκαίρως, την απειλή του. Μετά την καταστροφή της Βασιλεύουσας, θα γράψει προς τον αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρο Λάσκαρη ότι «οι Λατίνοι υπήρξαν όργανο της Θείας Προνοίας, που τιμώρησε τους Έλληνες για την άρνησί τους να δεχθούν την ηγεσία της Ρωμαϊκής Εκκλησίας» (4) Σε ολόκληρη την Δύση θα ψάλλουν ύμνους για να πανηγυρίσουν την πτώση της «μεγάλης ανίερης (profana) πόλεως».
  
  Στη θέση του αυτοκράτορα τοποθετήθηκε νέα λατινική κυβέρνηση. Οι κληρονόμοι του Ρωμαϊκού θρόνου, από τις επαρχίες της αυτοκρατορίας, επρόκειτο να συνεχίσουν τους αγώνες, μέχρι την ανάκτησή της το 1261 από το Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο. Διαβάζουμε: «Οι επιπτώσεις της Τέταρτης Σταυροφορίας επί του ευρωπαϊκού πολιτισμού υπήρξαν εξ ολοκλήρου καταστρεπτικές. Η λάμψη του ελληνικού πολιτισμού, την οποία το Βυζάντιο (σ.σ: διάβαζε Ρωμανία) συντηρούσε επί εν*νέα αιώνες μετά από την επιλογή της Κωνσταντινούπολης ως πρωτεύου*σας, έσβησε ξαφνικά... Το έγκλημα της Τέταρτης Σταυροφορίας παρέδωσε την Κωνσταντινούπολη και τη Βαλκανική Χερσόνησο σε έξι αιώνες βαρβαρότητας... Προκειμένου να αντιληφθούμε την πλήρη σημασία της λατινικής κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης, πρέπει να προσπαθήσουμε να συνειδητοποιήσουμε ποιος θα ήταν σήμερα ο πολιτισμός της Δυτικής Ευρώπης, αν η προ έξι αιώνων Ρωμανία δεν είχε καταστραφεί. Μπορεί κανείς να φανταστεί όχι μόνο τη Μαύρη Θάλασσα, τον Βόσπορο και τον Μαρμαρά να περιβάλλονται από προοδευτικά και πολιτισμένα έθνη. αλλά ακόμα και τα ανατολικά και νότια παράλια της Μεσογείου να έχουν επι*στρέψει υπό μια καλή διακυβέρνηση και υπό μια θρησκεία η οποία δεν αποτελεί φραγμό στον πολιτισμό...» (5)
  
  Η λεηλασία και απογύμνωση της Κωνσταντινουπόλεως από όλα της τα πλούτη, δεν είχε όμοιο της. Όσοι τολμούσαν να αντισταθούν σφάζονταν επί τόπου. Δεν έμεινε παλάτι, αρχοντικό εκκλησία μεγάλη ή μικρή, μοναστήρι, χαμοκέλα, που να μην υποστεί φρικώδη λεηλασία. Ιδίως τους προσέλκυσε ο μυθικός πλούτος της Αγίας Σοφίας. Μπήκαν μέσα στον Ιερό Ναό με άλογα και μουλάρια που λέρωναν με τις κοπριές τους το μαρμάρινο δάπεδο. Και άρχισαν με φρενιτιώδη ταχύτητα να ξηλώνουν και να παίρνουν τα πάντα: από άγια δισκοπότηρα, ευαγγέλια, ιερά άμφια, άγιες εικόνες, την Αγία Τράπεζα, και το ασημένιο εικονοστάσιο του Τέμπλου, αφού προηγουμένως το έκαναν κομμάτια, μανουάλια, πολυκάντηλα, μέχρι και κουρτίνες. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της λεηλασίας μια Γαλλίδα πόρνη ανεβασμένη στον πατριαρχικό θρόνο χόρευε άσεμνα μισόγυμνη και τραγουδούσε. Ούτε οι τάφοι των Αυτοκρατόρων γλύτωσαν: συλήθηκαν όλοι, ενώ τα λείψανα πετάχτηκαν εδώ κι εκεί. π.χ. το πτώμα του Βασιλείου Β΄ Μακεδόνα πετάχτηκε έξω και στα χέρια του τοποθέτησαν οι Φράγκοι μια φλογέρα -ειρωνικά -. Με αφορμή αυτό το γεγονός ο Παλαμάς έγραψε το ποίημα «η φλογέρα του βασιλιά».
  
  Κυρίως όμως καταστράφηκαν αναρίθμητα έργα τέχνης. Τόσο της κλασσικής αρχαιότητας (π.χ. αγάλματα του Δια, του Απόλλωνα, των Διόσκουρων, το χάλκινο άγαλμα του Ηρακλή από τον Λύσσιπο τον Σικυώνιο, της Άρτεμης, της Ήρας, της Ελένης του Μενελάου κ.ά. που κοσμούσαν δρόμους, πλατείες και παλάτια της Βασιλεύουσας) όσο και της Ρωμαϊκής περιόδου, τα οποία κομμάτιαζαν για να αφαιρέσουν το χρυσό, το ασήμι και τους πολύτιμους λίθους, ενώ τα κατασκευασμένα από χαλκό τα έλιωναν στα καμίνια για να κόψουν νομίσματα. Τα αρχαία ελληνικά χειρόγραφα καίγονταν από τους σταυροφόρους, για να ψήσουν τα κρεατικά τους! Οι πιο φρικτοί από όλους ήταν οι Γάλλοι και οι Φλαμανδοί, ενώ αντιθέτως οι Βενετοί που ήταν εξοικειωμένοι με το Ρωμαϊκό πολιτισμό ήταν οι πλέον φιλεύσπλαχνοι έναντι των ηττημένων: Ήταν τέτοια η έκταση της καταστροφής που στο τέλος το άλλοτε περικαλλές άστυ, η Βασιλίδα των πόλεων της οικουμένης, που επί 9 αιώνες είχε συσσωρεύσει αμύθητα πλούτη, κατάντησε σκέτο κουφάρι!
  
  Μεθυσμένοι από τη νίκη τους οι Φραγκοδυτικοί περιγελούσαν τους νικημένους, φορούσαν με γελοίο τρόπο τα ρούχα που τούς είχαν αρπάξει, τοποθετούσαν στα κεφάλια των αλόγων τους τις καλύπτρες και τα κοσμήματα των Ρωμιών. Άλλοι κρατούσαν αντί για σπαθί χαρτιά, μελανοδοχεία, και βιβλία, και περιφέρονταν στους δρόμους της Πόλης, παριστάνοντας τους λογίους. Το πιο τραγικό από όλα ήταν όμως ότι ολόκληρος ο γυναικείος πληθυσμός της Κωνσταντινουπόλεως, αδιακρίτως ηλικίας ή ιδιότητας (μοναχές) υποβλήθηκε στην τρομερή διαδικασία του βιασμού. Τότε ακριβώς εσφάγησαν οι περισσότεροι από τους άρρενες κατοίκους: διότι στην προσπάθειά τους οι πατεράδες και οι σύζυγοι να διαφυλάξουν την τιμή των θυγατέρων και των συζύγων έπεσαν θύματα των αποχαλινωμένων Δυτικών. Βόγκηξε η Κωνσταντινούπολη από τον ατελείωτο βιασμό. Δεν περιγράφονται τα μαρτύρια που υπέστησαν οι κάτοικοι επί τρεις συνεχείς ημέρες, διότι τους βασάνιζαν απάνθρωπα για να τους αποκαλύψουν τα μέρη όπου είχαν κρύψει χρυσά και αργυρά νομίσματα και κυρίως τιμαλφή. Μόνο όταν κορέστηκε η δίψα τους για αρπαγή, αίμα και γενετήσιες απολαύσεις, ησύχασαν, αφού πρώτα τους τρόμαξε μια έκλειψη σελήνης. Κατόπιν συγκέντρωσαν όλη τη λεία και την έθεσαν υπό την φύλαξη των ευγενών.
  
  Γράφει κι ο Νικήτας Χωνιάτης για την Άλωση της Πόλης: «Κι έτσι, καθένας είχε πόνο, στα στενά θρήνος και κλάματα, στα τρίστρατα οδυρμοί, στους ναούς ολοφυρμοί, φωνές των ανδρών, κραυγές των γυναικών, απαγωγές, υποδουλώσεις, τραυματισμοί και βιασμοί σωμάτων. (..)Το ίδιο και στις πλατείες, και δεν υπήρχε μέρος ανεξερεύνητο που να δώσει άσυλο σε αυτούς. Χριστέ μου, τι θλίψη και φόβος υπήρχαν τότε στους ανθρώπους (...) Τέτοιες παρανομίες έκαναν οι στρατοί από τη Δύση εναντίον της κληρονομιάς του Χριστού, χωρίς να δείξουν σε κανένα φιλανθρωπία, αλλά γυμνώνοντάς τους όλους από χρήματα και κτήματα, από σπίτια και ρούχα. (...) και το πιο σημαντικό, αυτοί που πήραν το σταυρό στους ώμους και πολλές φορές ορκίστηκαν σε αυτόν και στα θεία λόγια ότι θα περάσουν δίχως να πειράξουν τις χώρες των Χριστιανών, χωρίς να κοιτάξουν αριστερά ή να εκκλίνουν προς τα δεξιά, αλλά θα οπλιστούν κατά των Σαρακηνών και να βάψουν τα ξίφη τους με το αίμα τους.(...) Οι δε Σαρακηνοί δεν έκαναν έτσι, και φέρθηκαν πολύ φιλάνθρωπα και ευγενικά όταν κυρίευσαν την Ιερουσαλήμ. Γιατί ούτε πείραξαν τις γυναίκες των Λατίνων, ούτε τον κενό τάφο του Χριστού έκαναν ομαδικό τάφο,(...) και αφήνοντας όλους να φύγουν με ένα ορισμένο αριθμό χρυσών νομισμάτων και από τον καθένα έπαιρναν μερικά πράγματα αφήνοντας τα υπόλοιπα στους κατόχους τους, ακόμα κι αν αυτά ήταν σαν την άμμο. Κι έτσι φέρθηκε το γένος που μάχονταν το Χριστό [σ.σ: οι Άραβες] προς τους αλλόπιστους Λατίνους, ούτε με ξίφος ούτε με φωτιά ούτε με λιμό ούτε με διωγμούς ούτε με άλλα δεινά. Σε εμάς όμως τα προκάλεσαν αυτά τα παραπάνω οι φιλόχριστοι και ομόδοξοι [σ.σ: οι Δυτικοί της Δ΄ Σταυροφορίας], όπως είπαμε με συντομία, αν και δεν είχαμε κάνει κάποιο αδίκημα»
  
  Και βεβαίως, είναι φυσικό που οι Ρωμιοί ένοιωθαν απορία με το μέγεθος της καταστροφής, αφού, με τον πόλεμο με τους Άραβες, ουδέποτε είχαν γνωρίσει τέτοια κτηνωδία, τους φαινόταν αδιανόητο πως άνθρωποι με πίστη στον Χριστό, ήταν δυνατόν να φέρονται έτσι. Σε αντίθεση με την γενικότερη έλλειψη ανεκτικότητας της Δύσης, στη Ρωμανία οι «μισαλλόδοξοι Ρωμηοί» (όπως αρέσκονται κάποιοι να αποκαλούν) είχαν κτίσει ήδη από τις αρχές του 8ου αιώνα στην Κωνσταντινούπολη τζαμί, για να προσεύχονται οι μουσουλμάνοι που περνούσαν από εκεί (π.χ. έμποροι), κι αργότερα έχτισαν και άλλα δύο. Ας μάς πει κανείς, πότε πρωτοχτίστηκε ισλαμικό τέμενος σε κράτος της Δυτικής Ευρώπης; Από τον 8ο αιώνα, οι Ρωμηοί δεν είχαν πρόβλημα να υπάρχει τζαμί στην πρωτεύουσα ενός χριστιανικού κράτους, το οποίο αντιμαχόταν τους Μουσουλμάνους και ήταν σε πόλεμο με αυτούς. Αν αυτό δε σημαίνει ανεκτικότητα, τότε τι σημαίνει, σε μια εποχή όπου οι Δυτικοί έκαναν Σταυροφορίες;
  
  Διαβάζουμε, από την περιγραφή του Γοδεφρείδου Βιλλαρδουίνου, που συμμετείχε στη πολιορκία, στο «Χρονικό της Κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης»:
  
  
  
  
  247. «Εκείνη τη νύχτα [σ.σ: 12 προς 13 Απριλίου 1204], μπροστά στο στρατόπεδο του Βονιφάτιου του Μονφερατικού, δεν ξέρω ποιοι άνθρωποι, που φοβόντουσαν μην τους επιτεθούν οι Έλληνες, βάλανε φωτιά στο χώρο ανάμεσα σε αυτούς και στους Έλληνες. Και η πόλη άρχισε να αρπάζει φωτιά και να καίγεται πολύ άσχημα, και καιγόταν όλη εκείνη τη νύχτα και την άλλη μέρα μέχρι το απόγευμα. Και τούτη ήταν η τρίτη πυρκαγιά στην Κωνσταντινούπολη από τότε που ήρθανε οι Φράγκοι στην χώρα. Και υπήρχαν περισσότερα καμένα σπίτια από όσα υπήρχαν στις τρεις πιο μεγάλες πόλεις του βασιλείου της Γαλλίας.
  
  248. Και τα λάφυρα ήταν τόσα πολλά που κανείς δεν ήξερε να πει πόσα, χρυσάφι, και ασήμι και σκεύη και πολύτιμα πετράδια και μετάξια και γούνινα φορέματα από γκρίζο σκίουρο και από ερμίνα, και όλα τα ακριβά πράγματα που βρέθηκαν ποτέ στη γη. Και δίνει βέβαιη μαρτυρία ο Γοδεφρίδος ο Μαρεσάλης της Καμπανίας, αληθινά και έχοντας σωστά τα λογικά του, πως από τότε που χτίστηκε ο κόσμος δεν πάρθηκαν τόσα λάφυρα από μια μόνο πόλη.
  
  249. Ο μαρκήσιος Βονιφάτιος του Μονφερράτου προχώρησε κατά μήκος της ακτής προς το παλάτι του Βουκολέοντα. Και σαν έφτασε εκεί, του το παρέδωσαν, για να σώσουν τη ζωή τους, εκείνοι που ήταν μέσα. Εκεί βρήκε τις περισσότερες από τις πιο σπουδαίες κυρίες όλου του κόσμου, που είχαν καταφύγει στο κάστρο. Εκεί βρισκόταν η αδελφή του βασιλιά της Γαλλίας, που ήταν κάποτε αυτοκράτειρα [Αγνή, κόρη του Λουδοβίκου Ζ΄], και η αδελφή του βασιλιά της Ουγγαρίας που ήταν κι αυτή αυτοκράτειρα, και πολλές σπουδαίες κυρίες. Για το θησαυρό που βρισκόταν σε εκείνο το παλάτι, δε πρέπει καθόλου να μιλάμε. Γιατί υπήρχαν τόσα που δεν έχουν ούτε τέλος ούτε αριθμό.
  
  251. Ο καθένας πήρε για να μείνει όποιο σπίτι ήθελε, και υπήρχαν πολλά. Και έπρεπε να δοξάσουν πολύ τον Κύριο Ημών, γιατί δεν είχαν πάνω από είκοσι χιλιάδες οπλισμένους ανθρώπους ανάμεσά τους και με τη βοήθεια του Θεού νίκησαν τετρακόσιες χιλιάδες ανθρώπους ή και περισσότερους, και μάλιστα μέσα στην πιο ισχυρή πόλη που υπήρξε σε όλον τον κόσμο, που ήταν μεγάλη πόλη, και η πιο καλά οχυρωμένη. »
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 27.01.2010
• 19:43

  Βασίλειος Ιων Κουτσοκέρης

   »  ΜΕΣΗ ΕΝΑ ΣΤΟΛΙΔΙ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΝΑΞΟ
  
  
  
  
  
  στο νοσοκομείο μετά τον τραυματισμό του κατά τον Εμφύλιο .
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 11:51

  H ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΤΟΝ EIPHNIKO KATA TON B' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

   »  Αrkoleon
  TO ΜΕΓΑΛΟ ΑΛΜΑ
  H ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΤΟΝ EIPHNIKO KATA TON B' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ
  
  ΑΠΟ ΤΙΣ ΝΗΣΟΥΣ ΓΚΙΛΜΠΕΡΤΣ ΣΤΟ ΓΚΟΥΑΜ
  
  Κωνσταντίνος Εμμ. Αβτζιγιάννης
  
  
  
  Κατά το 1944 η Ιαπωνία έχασε πλοία συνολικής χωριτικότητας τεσσάρων εκατομμυρίων τόνων. Αυτό την κατέστησε ουσιαστικά ανίκανη να διατηρήσει ένα αποδεκτό επίπεδο ζωής για τον πληθυσμό της και φυσικά της αφαίρεσε όποιες ελπίδες είχε να κερδίσει τον πόλεμο. Οι Ιάπωνες γνώρισαν ήττες όχι μόνο στην θάλασσα αλλά και στον αέρα και στην στεριά. Τον Αύγουστο ο Μακάρθουρ είχε φθάσει στο δυτικό άκρο της Νέας Γουινέας. O Νίμιτζ είχε καταλάβει τις νήσους Γκίλμπερτς και προχωρούσε
  προς το Σαιπάν και το Γκουάμ. Οι Αμερικανοί διέθεταν πιά ένα αεροδρόμιο από το οποίο τα B29 έφθαναν με άνεση την Ιαπωνία για να ρίξουν τα θανατηφόρα φορτία τους και οι συμμαχικές δυνάμεις διέθεταν μία βάση, από την οποία θα εξαπολυόταν η τελική επίθεση εναντίον της χώρας του Ανατέλοντος Ηλίου.
  
  Οι επιτυχίες των Αμερικανικών υποβρυχίων
  
  Στις αρχές του 1944 στον Ειρηνικό επιχειρούσαν 123 Αμερικανικά υποβρύχια. Τα προβλήματα με τις ελαττωματικές τορπίλες είχαν πλέον λυθεί και επιπλέον διέθεταν εξαιρετικό ραντάρ, το οποίο ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο για νυκτερινές επιθέσεις από την επιφάνεια. Το ήμισυ των επιχειρήσεων τους εκτελείτο με την τακτική της "αγέλης λύκων" και στην διάρκεια αυτής της χρονιάς εβύθισαν 500 πλοία συνολικού τονάζ 2.500.000. Αυτό σε συνδιασμό με τις επιχειρήσεις των αεροσκαφών, τα οποία εβύθισαν ακόμα 1.500.000 τόνους πλοίων άφησαν την Ιαπωνία με πολύ λιγότερους από τα τρία εκατομμύρια τόννους σε πλοία, τα οποία χρειαζόταν για να διατηρηθεί ο άμαχος πληθυσμός της μόλις επάνω από τα επίπεδα της πείνας.
  
  Τα Αμερικανικά υποβρύχια προκαλούσαν επίσης σοβαρές απώλειες στα Ιαπωνικά πολεμικά. Τον Φεβρουάριο ανοιχτά του Τρουκ το Σκαίητ εβύθισε το νέο ελαφρύ καταδρομικό Αγκάνο. Τον Μάρτιο το Σαντλάνς εβύθισε το το παλαιό καταδρομικό Ταρσούτα. Τον Απρίλιο το Μπλουγκρίλ εβύθισε ένα ακόμη παλαιό καταδρομικό, το Γιουμπάρι και το Φλάσερ εβύθισε το Οϊ τον Ιούλιο. Τον Αύγουστο το αεροπλανοφόρο συνοδείας Ταίγιο έπεσε θύμα του Ράσερ και τα ελαφρά καταδρομικά Ναγκάρα και Νατόρι των Κρώκερ και Χαρντχαίντ. Τον Σεπτέμβριο το αεροπλανοφόρο συνοδείας Γιούνιο βυθίσθηκε από το Μπαρμπ. Τον Οκτώβριο στην περιοχή της μεγάλης αεροναυμαχίας του κόλπου Λέυτε το Τζαλάο εβύθισε το ήδη αχρηστευμένο καταδρομικό Τάμα και το Μπρημ επροξένησε σοβαρές βλάβες στο βαρύ καταδρομικό Αόμπα.
  
  Τον Νοέμβριο το Αρτσερφις εβύθισε το μεγαλύτερο αεροπλανοφόρο του κόσμου, το Σινάνο, το Σπαίηντφις το αεροπλανοφόρο συνοδείας Σίνυο και το Σήλαϊον επροξένησε σοβαρές ζημιές στο παλαιό θωρηκτό Κόνγκο. Το βαρύ καταδρομικό Μυόκο αχρηστεύθηκε από το Μπέργκαλ και το Κουμάνο έπεσε σε ενέδρα τεσσάρων υποβρυχίων και αναγκάσθηκε να εξωκείλει όπου καταστράφηκε  από αεροπορικές επιδρομές. Τον Σεπτέμβριο το αεροπλανοφόρο Τζούνιο υπέστη σοβαρές ζημιές από τα Ση Ντέβιλ και Ρεντφις. Το Ρέντφις λίγες ημέρες αργότερα εβύθισε το αεροπλανοφόρο Ούνρυου. Κατά την διάρκεια του 1944 οι Ιάπωνες έχασαν επίσης από επιθέσεις Αμερικανικών υποβρυχίων 30 αντιτορπιλικά, τέσσερα από αυτά από το ίδιο υποβρύχιο το Χάρντερ, το οποίο όμως και αυτό χάθηκε προς το τέλος του χρόνου.
  
  Γενικά οι Αμερικανοί έχασαν το ίδιο διάστημα 19 υποβρύχια, από τα οποία 6 λόγω ατυχημάτων. Στο τέλος του 1944 όμως στον Ειρηνικό ευρίσκονταν 156 Αμερικανικά υποβρύχια. Αντιθέτως οι επιδόσεις των Ιαπωνικών υποβρυχίων ήταν χείριστες. Χάθηκαν 57 μέσα στο 1944 ενώ οι επιτυχίες τους ήταν ανύπαρκτες.
  
  Σημαντικό ρόλο στην σγκρουση του Ειρηνικού έπαιξαν και τα Βρεττανικά υποβρύχια. Επιχειρώντας από την Κευλάνη αρχικά και στην συνέχεια από το Φρημάντλ της Αυστραλίας απέκοψαν την θαλάσσια οδό ανεφοδιασμού των Ιαπωνικών στρατευμάτων στην Βιρμανία
  
  
  H διαφορά των διαθεσίμων εμψύχων και αψύχων πόρων Φυσικά οι στρατιωτικές ανάγκες είχαν προτεραιότητα όχι μόνο σε σχέση με τις ανάγκες των αμάχων αλλά και σε σχέση με τις ανάγκες τησ βιομηχανίας. O ρυθμός παραγωγής νέων πολεμικών αεροσκαφών και ναυπήγησης νέων πολεμικών πλοίων έπεσε κατακόρυφα αλλά αυτό ήταν φυσιολογικό αποτέλεσμα των εισαγωγών σιδηρομεταλευμάτων, οι οποίες το 1944 έφθασαν μόλις στο ένα τρίτο αυτών του 1941. Το πετρέλαιο επίσης ήταν ανεπαρκές ακόμα και για τον άλλοτε υπερήφανο αυτοκρατορικό στόλο. Τα Ιαπωνικά πολεμικά, λόγω της ανεπάρκειας καυσίμων μετακίνηθηκαν αρχικά στο Τάουι Τάουι κοντά στις πετρελαιοπηγές του Βόρνεο και μετά στον όρμο της Λίνγκα κοντά στις πετρελαιοπηγές της Σουμάτρας. Αλλά και τότε τα πλοία σπάνια κινούνταν, μόνο όταν ήταν επιβαλόμενο, και οι χειριστές των αεροσκαφών περνούσαν πολύ περισσότερο χρόνο στο έδαφος ή στα ακίνητα αεροπλανοφόρα παρά στον αέρα.
  
  Ενώ από τα Αμερικανικά ναυπηγεία εμφανίζονταν με ταχύ ρυθμό τα αεροπλανοφόρα της περίφημης κλάσσης Εσσεξ και τα μικρότερα αλλά χρησιμότατα αεροπλανοφόρα της κλάσσης Ιντιπέντενς, οι Ιάπωνες μετά την ναυμαχία του Μιντγουαίη άρχισαν να συνειδητοποιούν το επιτακτικό πρόβλημα ναυπήγησης νέων αεροπλανοφόρων. Για τον σκοπό αυτό διάφορα ήδη υπάρχοντα πλοία υπέστησαν εκτεταμένες μετατροπές ώστε να γίνουν αεροπλανοφόρα, όπως το Γερμανικό πολυτελές υπερωκεάνιο Σχάρνχορστ, το οποίο τέθηκε σε υπηρεσία ως Σίνιο τον Δεκέμβριο του 1943, το Ιαπωνικό επιβατικό Αρζεντίνα Μαρού, το οποίο μετονομάσθηκε σε Καίγιο και τέθηκε σε υπηρεσία τον Νοέμβριο του 1943, τα βοηθητικά πλοία Τσιτόσε και Τσιγιόντα και το προοριζομένο για θωρηκτό της κλάσσης Γιαμάτο, Σινάνο. Το τελευταίο μάλιστα είχε μία μοναδική διαμόρφωση, διατηρώντας πολλά στοιχεία της αρχικής του σχεδίασης ως θωρηκτό με βαρύ οπλισμό και θωράκιση. Τελικά αποδόθηκε προς χρήση ως πλωτή βάση επισκευών και συντήρησης αεροσκαφών διαθέτωντας μόνο μικρό αριθμό μαχητικών για αυτοπροστασία.
  
  Πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από τον αριθμό των αεροπλανοφόρων όμως για την Ιαπωνία ήταν ο αριθμός των διαθεσίμων εμπειροπολέμων χειριστών. Το πρόγραμμα εκπαίδευσης των χειριστών του αυτοκρατορικού ναυτικού προέβλεπε την έναρξη της σε ηλικία 14 ετών οπότε άρχιζε η διαδικασία επιλογής, η οποία ήταν σχολαστική και μακρόχρονη. Στην συνέχεια για 18 μήνες οι υποψήφιοι χειριστές περνούσαν δύο φάσεις εντατικής εκπαίδευσης, μαθαίνοντας όχι μόνο να πετούν αλλά και άλλα θέματα όπως θεωρία σχεδίασης αεροπλανοφόρων. Κατα τους 18 αυτούς μήνες έφθανα τουλάχιστον τις 250 ώρες πτήσης. Ηταν ένα πρόγραμμα, το οποίο αυτοί οι οποίοι το επεράτωναν επιτυχώς ήταν κάτι παραπάνω από απλοί χειριστές αεροσκαφών ναυτικού.
  
  Ηταν πραγματικοί άσσοι στον τομέα τους. Το βασικό μειονέκτημα του προγράμματος ήταν ότι λόγω του εξαιρετικά υψηλού επιπέδου του λιγότεροι από 100 χειριστές αποδίδονταν στο ναυτικό ετησίως. Ετσι μετά τις τεράστιες απώλειες του 1942 οι Ιάπωνες διέθεταν πολύ λιγότερους χειριστές απ' ότι απαιτούσαν οι συνθήκες του πολέμου. Για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα αμβλύνθηκαν οι παράμετροι επιλογής των υποψηφίων χειριστών αλλά το θεωρητικό μέρος της εκπαίδευσης παρέμεινε το ίδιο μακροχρόνιο.
  
  Αρχικά οι απώλειες στο Μιντγουαίη καλύφθηκαν από την παραγωγή των σχολών χειριστών. Ομως, όπως έχουμε προαναφέρει σε αυτή την σειρά των άρθρων, τον Απρίλιο του 1943 τα αεροπλάνα του ναυτικού μεταφέρθηκαν στην Ραμπαούλ για να αναπληρώσουν τις βαρειές απώλειες της αεροπορίας. H φθορά σε χειριστές ήταν συνεχώς αυξανόμενη και στο τέλος του 1943 αποδείχθηκε δυσβάστακτη. Ετσι οι Ιάπωνες αρχικά αναγκάσθηκαν να κόψουν 10 ώρες πτήσης από την δεύτερη φάση της εκπαίδευσης και μετά προχώρησαν στην εγκατάλειψη της τελικής φάσης όπως και της διαδικασίας επιχειρησιακής ενσωμάτωσης των νέων χειριστών. Μετά την ολοκλήρωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας οι νέοι χειριστές στέλνονταν απ' ευθείας σε μάχιμες μονάδες, όπου μετά από μία συντομότατη εξοικείωση με τον τύπο του αεροσκάφους έπαιρναν το βάπτισμα του πυρός. Για πολλούς αυτή ήταν και η τελευταία εμπειρία της ζωής τους αφού στις πραγματικές συνθήκες η απειρία τους δεν μπορούσε να ξεπερασθεί από την γενναιότητα και αυτοθυσία, η οποία τους χαρακτήριζε.
  
  Πρόβλημα για το Ιαπωνικό ναυτικό ήταν επίσης η έλλειψη ικανών εκπαιδευτών. Οι νεαροί χειριστές εν είχαν ουσιαστική καθοδήγηση καθώς από το εκπαιδευτικό διπλάνο έμπαιναν στα περίφημα αλλά απαιτητικά πολεμικά αεροπλάνα του Ιαπωνικού ναυτικού. Τα ατυχήματα ήταν συχνότατα. Μέσα στο  1943 οι απώλειες κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης των πιλότων μαχητικών αυξήθηκαν κατά 100% σε σχέση με το 1942 και αυξήθηκαν ακόμη περισσότερο στις αρχές του 1944. Εντρομη η Ιαπωνική ηγεσία αποφάσισε να επαναφέρει το παλαιό σύστημα εντατικής εκπαίδευσης.
  
  Ολη αυτή η κατάσταση είχε σαν αποτέλεσμα τα υπάρχοντα αεροπλανοφόρα να είναι επανδρωμένα από  απειρους χειριστές ενώ τα νέα να έχουν αεροπλάνα αλλά όχι χειριστές. Ετσι στην ναυμαχία της θάλασσας των Φιλιππίνων, την οποία θα δούμε πιο κάτω, πολλοι Ιάπωνες χειριστές ήταν ικανοί να απονηώσουν τα αεροπλάνα τους αλλά κανείς δεν εγνώριζε εάν είναι σε θέση να τα προσνηώσουν αφού για πρώτη φορά επιχειρούσαν από αεροπλανοφόρο. Στην ναυμαχία του Λέυτε μερικά αεροπλανοφόρα δεν είχαν αεροπλάνα και πολλά αεροπλάνα δεν είχαν καύσιμα για να πετάξουν.
  
  Οι Αμερικανοί είχαν, αναμενόμενο άλλωστε, εντελώς διαφορετικό σύστημα επιλογής και εκπαίδευσης χειριστων αεροσκαφών ναυτικού. Ακολουθούσαν και αυτοί την αρχή της διαμόρφωσης  του σώματος των χειριστών ως ελιτ αξιωματικών αλλά ήταν σε θέση να επιλέγουν τους κατάλληλους άνδρες από πολύ μεγαλύτερο διαθέσιμο πληθυσμό. Υπήρχαν τρείς σχολές παραγωγής χειριστών στην Πενσακόλα και στο Τζάκσονβιλ της Φλόριδας και στο Κόρπυς Κρίστι του Τέξας. Σε αυτές τις σχολές εισέρχονταν οι υποψήφιοι χειριστές μετά από μία διαδικασία αρχικής εκπαίδευσης διαρκείας έξη μηνών, η οποία ολοκληρωνόταν στις 108 σχολές προκαταρτικής και βασικής πτητικής εκπαίδευσης σε όλη την χώρα. Το ποσοστό αποτυχίας σε αυτή την φάση ήτν μόνο 15%. Συνεπώς δεν είναι υπερβολικός ο αριθμός των 45.000 υποψηφίων χειριστών, οι οποίοι ευρίσκονταν σε διάφορες φάσεις της εκπαιδευτικής διαδικασίας κατά τα μέσα του 1943.
  
  H επιχειρισιακή εκπαίδευση των Αμερικανών νέων χειριστών άρχιζε στο Τζκσονβιλ και μετά από δύο μήνες εκεί συνέχιζαν με την διαδικασια εξοικείωσης απο/προσνηώσεων σε αεροπλανοφόρα στην λιμνη Μίτσιγκαν. Για τον σκοπό αυτό το Αμερικανικό ναυτικό διέθετε τα μοναδικά στον κόσμο αεροπλανοφόρα γλυκού νερού. Ηταν τα Σαμπλ και Γούλβεριν, τα οποία ήταν προηγουμένως εμπορικά ατμόπλοια των μεγάλων λιμνών. Εναλλακτικά, όταν οι λίμνες ήταν παγωμένες τον χειμώνα, αυτό το στάδιο εκπαίδευσης εκτελείτο στα ανοιχτά της δυτικής ακτής. Σε κάθε περίπτωση πάντως οι ώρες πτήσης για τους εκπαιδευόμενους ήταν τουλάχιστον 360. Βασικότατο πλεονέκτημα του συστήματος ήταν η ύπαρξη εμπείρων εκπαιδευτών. Για τους Αμερικανούς δεν ήταν πολυτέλεια να διαθέτουν πιλότους με μεγάλη πολεμική εμπειρία στην εκπαιδευτική διαδικασία, εφόσον η ενσωμάτωση των νεοτέρων συναδέλφων τους γινόταν σαφώς ομαλότερη και επιτυχέστερη. Μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης οι νέοι χειριστές είτε αποστέλονταν σε κάποιο από τα νέα αεροπλανοφόρα, οπότε είχαν την δυνατότητα απόκτησης περαιτέρω πείρας μέχρι να φθάσει το πιλότους στην πολεμική ζώνη, είτε αποστέλονταν απ' ευθείας σε αεροπλανοφόρο, το οποίο ήδη ευρισκόταν σε δράση, οπότε σε μία ή δύο ημέρες έπαιρναν το βάπτισμα του πυρός.
  
  Μετά από τόσο προσεκτική και προφανώς δαπανηρή εκπαιδευτική διαδικασία δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι Αμερικανοί ήταν ιδιαιτέρως ευαίσθητοι με τις ζωές των χειριστών. Αποτελούσε πρακτική του Αμερικανικού ναυτικού να διαθέτει υποβρύχια πλοία επιφανείας και αερακάτους, έστω και βάζοντας τα σε κίνδυνο, προκειμένου να εντοπίσει χειριστές, από αεροπλάνα, τα οποία είχαν καταρριφθεί. Ηταν μία τελείως διαφορετική πρακτική από αυτή των Ιαπώνων, για τους οποίους η δόξα του αυτοκράτορος είχε μεγαλυτερη σημασία από την ζωή των υπηκόοων του. Νοοτροπία, η οποία φάνηκε στην εντονώτερη μορφή της με την εμφάνιση των κανικάζι, όταν πια οι ελπίδες για νίκη ήταν ανύπαρκτες.
  
  
  H εμφάνιση του Νίμιτζ στο προσκήνιο
  
  O στρατηγός ΜακΑρθουρ είχε προσπαθήσει να επιτύχει την έγκριση του Αμερικανικού Γενικού Επιτελείου ώστε η εκστρατεία στην Γουινέα να εξελιχθεί ως η βασική επιθετική προσπάθεια των Αμερικανών προς τις Ιαπωνικές νήσους. Το Επιτελείο όμως χωρίς να απορρίπτει την εκστρατεία του ΜακΑρθουρ ενέκρινε και την πρόταση του ναυάρχου Νίμιτζ για μία πιο τολμηρή γραμμή στις Αμερικανικές κινήσεις. H πρόταση του Νίμιτζ ήταν για μία απευθείας επιθετική κίνηση δια μέσου του Ειρηνικού στηριζόμενος στις πανίσχυρες μονάδες πεζοναυτών και στον μεγάλο διαθέσιμο αριθμό σκαφών αμφιβίων επιχειρήσεων και αεροπλανοφόρων.
  
  H εκστρατεία του Νίμιτζ εξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1943 με απόβαση στις νήσους Γκίλμπερτς, Ταράουα και Μακίν. Οι δυνάμεις του Αμερικανικού στρατού στο Μακίν δεν συνάντησαν σημαντικές δυσκολίες. Οι άνδρες της 2ης μεραρχίας πεζοναυτών στην Ταράγουα αντιμετώπισαν όμως σοβαρή αντίσταση. Οι Ιαπωνικές αμυντικές θέσεις ήταν άριστα οχυρωμένες και επανδρωμένες από 4000 αποφασισμένους Ιάπωνες. Τις δυσκολίες των πεζοναυτών, από την αρχή ακόμη της επιχείρησης, μεγάλωσε και ένα απρόσμενο γεγονός. Μία απρόβλεπτα χαμηλή παλλοίρια τους υποχρέωσε να διανύσουν πεζή, μέσα στο νερό μία απόσταση 500 περίπου μέτρων μέχρι την ακτή. H απόσταση αυτή φυσικά καλύφθηκε κάτω από λυσσώδες Ιαπωνικό πυρ, το οποίο επίσης ήταν μάλλον απρόσμενο για τους πεζοναύτες. O βαρύς προπαρασκευαστικός βομβαρδισμός από αέρα και θάλασσα δεν είχε καταφέρει να εξουδετερώσει τις Ιαπωνικές οχυρώσεις και η βεβαιότης των Αμερικανών περί του αντιθέτου αποδείχθηκε οικτρή πλάνη, η οποία πληρώθηκε με αίμα.3026 πεζοναύτες έμειναν για πάντα στις ακτές αυτής της νήσου το Ειρηνικού ενώ βυθίσθηκε επίσης το αεροπλανοφόρο Λισκομπ Μπαίη και καταστράφηκαν πολλά Αμερικανικά αεροπλάνα. Τελικά όταν οι πεζοναύτες κατέλαβαν την νήσο δεν είχε μείνει ούτε ένας από τους Ιάπωνες υπερασπιστές της ζωντανός.
  
  H εμπειρία της Ταράουα αξιοποιήθηκε από τους Αμερικανούς στην επιχείρηση στις νήσους Μάρσαλ, οι οποίες ήταν ο επόμενος στόχος στις 31 ιανουαρίου 1944. O προπαρασκευαστικός βομβαρδισμός σχεδιάσθηκε και εκτελέσθηκε με επιτυχία ώστε να αποφευχθεί το πάθημα της Ταράβα. Οι νήσοι Ματζούρο και Κγουατζαλέιν έπεσαν στα χέρια των πεζοναυτών χωρίς δυσκολίες. Στις 22 Φεβρουαρίου οι πεζοναύτες αποβιβάσθηκαν 300 μίλια δυτικότερα στην ατόλη Ενιγουετόκ μετά από σφοδρό βομβαρδισμό, ο οποίος και πάλι ήταν επιτυχημένος. H Ιαπωνική αντίσταση δεν δημιούργησε ιδιαίτερα προβλήματα στους πεζοναύτες.
  
  Αμερικανικές επιχειρήσεις σε όλα τα μέτωπα του Ειρηνικού
  
  H κατάληψη της ατόλης Ενιγουετόκ σήμαινε ότι οι Αμερικανοί θα διέθεταν τώρα αγκυροβόλια, αεροδρόμια και χώρους στάθμευσης, οι οποίοι θα χρησιμοποιούνταν για την συνέχιση της εκστρατείας. Ταυτοχρόνως αυτοί οι χώροι αφαιρούνταν από τους Ιάπωνες. Ενώ εξελισσόταν η επιχείρηση στην ατόλη εννέα αεροπλανοφόρα υπό τον υποναύαρχο Μίτσερ εξαπέλυσαν ευρείας έκτασης επδρομή εναντίον της Ιαπωνικής βάσης στο Τρούκ στις νήσους Καρολίνες περίπου 700 μίλια από το Ενιγουετόκ και το Ραμπαούλ. O ναύαρχος Κόγκα είχε εγκαίρως αποσύρει τον στόλο του αλλά σε 48 περίπου ώρες τα αεροπλάνα του Μίτσερ εβύθισαν φορτηγά Ιαπωνικά πλοία συνολικού τοννάζ 200.00 τόνων και κατέστρεψαν στο έδαφος 275 αεροπλάνα. στα τέλη του Μαρτίου μία παρόμοια επιδρομή στο Παλάου κατέληξε στην καταστροφή πλοίων συνολικού τονάζ 130.000 τόνων.
  
  Ολες αυτές οι επιχειρήσεις στον κεντρικό Ειρηνικό διεξήχθηκαν από τον πέμπτο στόλο υπό τον αντιναύαρχο Σπρούανς. Αργότερα όταν την διοίκηση θα αναλάμβανε, εκ περιτροπής, ο ναύαρχος Χάλσεϋ η ίδια δύναμη θα λεγόταν τρίτος στόλος. Ομως τόσο τα πλοία όσο και το προσωπικό ήταν ακριβώς ίδια. Οι ναυτικές δυνάμεις του ΜακΑρθουρ αποτελούσαν τον έβδομο στόλο και απαρτίζονταν από διαφορετικά πλοία και άνδρες με διοικητή τον αντιναύαρχο Κινκαίηντ. Αυτές οι δυνάμεις ολοκλήρωσαν την κατάληψη των νήσων του Σολομώντος στα μέσα του Φεβρουαρίου.
  
  H Ιαπωνική ανωτάτη διοίκηση φοβούμενη την ενδεχόμενη συνέχιση της συμμαχικής προέλασης από την πλευρά της Νέας Γουινέας αποφάσισαν να ρίξουν το βάρος της αμυντικής τους προσπάθειας σε αυτό τον τομέα επιχειρώντας, αναλόγως με την εξέλιξη των επιχειρήσεων, αντεπίθεση ευρείας κλίμακας. Σκοπός των Ιαπώνων ήταν να διατηρήσουν τις θέσεις τους στην Νέα Γουινέα και απο εκεί να επανακτήσει τις νήσους, οι οποίες είχαν κυριευθεί από τους Αμερικανούς.. Το σχέδιο ήταν ισχυρές ναυτικές δυνάμεις να πλεύσουν προς την Ολλάντια, η οποία αποτελούσε ισχυρή Ιαπωνική βάση στο βόρειο άκρο της Νέας Γουινέας. Στην συνέχεια θα επιχειρούσαν εξόρμηση προς τα ανατολικά και νοτιοανατολικά. H αντίδραση των συμμάχων ήταν δυστυχώς για τους Ιάπωνες εξαιρετικά επιτυχημένη. Στα μέσα Απριλίου Αυστραλιανές δυνάμεις αποβιβάσθηκαν στο Μποκατζίν στις βόρειες ακτές της Νέας Γουινέας. Οι Ιάπωνες αιφνιδιάσθηκαν πιστεύοντας ότι οι αποβατικές επιχειρήσεις των συμμάχων θα συνεχίζονταν ώστε ακολουθώντας την παραλιακή οδό μέσω Μαντάγκ και Γουηγουάκ να φθάσουν στην Ολλάντια. Μεταφέρθηκαν λοιπόν σημαντικές Ιαπωνικές δυνάμεις προς το Μαντάγκ για να αποκοπεί η προβλεπόμενη συμμαχική προώθηση αποδυναμώνοντας την άμυνα της Ολλάντια.
  
  Οι αεροπόροι του ΜακΑρθουρ υπό τον υποπτέραρχο Κέννευ δεν δυσκολεύθηκαν να επιτύχουν την επιζητούμενη αεροπορική υπεροχή στον εναέριο χώρο της Ολλάντια δείχνοντας ίσως τις συμμαχικές προθέσεις. Ομως ούτε η επόμενη κίνηση της αμφίβιας δύναμης του ΜακΑρθουρ υπό τον αντιναύαρχο Κινκαίηντ προβλέφθηκε από τους Ιάπωνες. Στις 22 Απριλίου 1944, παρακάμπτωντας το Γουηγουάκ οι Αμερικανοί επετέθηκαν κατευθείαν στην Ολλάντια 200 μίλια δυτικότερα απο εκεί όπου τους επερίμεναν οι Ιάπωνες. Ηταν μία από τις καλλύτερες κινήσεις αντιπερισπασμού σε όλο τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο. H σχεδιαζόμενη Ιαπωνική αντέπιθεση δεν έγινε βέβαια ποτέ. Στις 17 Μαϊου οι άνδρες του ΜακΑρθουρ εισέβαλαν στο Γουακντέ και στην συνέχεια για να αποκτήσουν τον χώρο, ο οποίος θα ήταν κατάλληλος για βάση βαρέων βομβαρδιστικών, στις 27 Μαϊου, αποβιβάσθηκαν στην νήσο Μπιάκ 350 μίλια πέρα από την Χολλάντια. Ετσι όλες οι μέχρι τότε Ιαπωνικές βάσεις στην περίμετρο της Νέας Γουινέας έπεσαν στα χέρια των Αμερικανών. Το ανακοινωθέν από το στρατηγείο του ΜακΑρθουρ ήταν σαφές : "Από στρατηγικής πλευράς η εκστρατεία στην Νέα Γουινέα ετελείωσε".
  
  O αντικαταστάτης του φονευθέντος ναυάρχου Κόγκα, ναύρχος Τογιόντα, αντέδρασε στην απόβαση στο Μπιάκ με μία προσπάθεια ενίσχυσης της νήσου με στρατεύματα από τις Φιλιππίνες. Οι Ιαπωνικές προσπάθειες δεν υλοποιήθηκαν λόγω παρουσίας ισχυροτέρων Αμερικανικών δυνάμεων στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ Φιλιππίνων και Μπιάκ. Τέλος αποφασίσθηκε της νηοπομπής να ηγηθούν τα δύο γιγαντιαία αδελφά θωρηκτά Γαιματο και Μουσάσι. ενώ όμως η δύναμη αυτή ευρισκόατν ακόμη πολύ μακρυά από το Μπιάκ ο Σπρούανσ εξεκίνησε την επίθεση εναντίον της νήσου Σαϊπάν. O Τογιόντα συνεπώς αποφάσισε να ματαιώσει την επιχείρηση ανακατάληψης της νήσου Μπιάκ.
  
  Στις 2 Ιουλίου 1944 ο ΜακΑρθουρ κατέλαβε την νήσο Νόεμφουρ και στις 30 Ιουλίου κατέλαβε το Σανσαπόρ στο δυτικό άκρο της Νέας Γουινέας. Χρειάσθηκαν περίπου 18 μήνες για να ολοκληρώσει την κατάληψη των νήσων του Σολομώντος. Ομως χρειάσθηκαν μόνο έξη μήνες για να φθάσει στο άλλο άκρο της Νέας Γουινέας.
  
  H Ιαπωνική διοίκηση ευλόγως ανέμενε μία επιθετική κίνηση του Νίμιτζ. Ελπίζοντας αλλά και πιστεύοντας ότι αυτή θα είχε ως στόχο το Παλάου, τοποθέτησαν τον Μάϊο ένα αμυντικό τείχος υποβρυχίων βορείως των νήσων Αντμιραλτις. Επίσης για να εκμεταλευθούν το πλήθος των αεροπορικών τους βάσεων στα νησιωτικά συμπλέγματα ανατολικώς των Φιλιππίνων και βορείως της Νέας Γουινέας διέθεσαν 540 αεροσκάφη σε επίγειες βάσεις.. Οταν τα νέα για την εκδήλωση επίθεσης εναντίον του Σαιπάν έφθασαν στον Τογιόντα, αυτός διέταξε την κύρια δύναμη του, με τον τίτλο "Πρώτος Κινητός Στόλος" υπό τον αντιναύαρχο Οζάουα να ενωθεί με την ευρισκόμενη στις νήσους αεροπορική δύναμη. Σκοπός των Ιαπώνων ήταν να εκδηλωθεί συνδιασμένη επίθεση εναντίον του εχθρού με μαζικές αεροπορικές επιδρομές, οι οποίες θα προέρχονταν από θάλασσα και νήσους. Για τους Ιάπωνες ήταν ζωτικής σημασίας η απόκρουση της Αμερικανικής απόβασης στο Σαϊπάν, γιατί η επιτυχία της θα εσήμαινε αποκλεισμό των νήσων Καρολίνων και θα άνοιγε ο δρόμος για εισβολή στο Παλάου και στις Φιλιππ'ινες. H δύναμη του Οζάουα, ο οποίος είχε την βάση του στο Τάουι Τάουι, αποτελείτο από πέντε αεροπλανοφόρα και τέσσερα ελαφρά αεροπλανοφόρα με 430 αεροπλάνα και πολλά πολεμικά διαφόρων τύπων. Στις 13 Ιουνίου εξεκίνησε και στις 16 ενώθηκε με την δύναμη, η οποία προοριζόταν για την επιχείρηση στο Μπριάκ. H πορεία των Ιαπωνικών πλοίων συνεχίσθηκε με κατεύθυνση βορειονατολική. Ομως ο Οζάουα δεν ήξερε ότι Αμερικανικά υποβρύχια είχαν ήδη εντοπίσει τις κινήσεις του και οι αντίπαλοι του ήταν πλήρως ενημερωμένοι και τον περίμεναν.
  
  Υπήρχαν και άλλα αρνητικά συμβάντα για τους Ιάπωνες. Τα 25 υποβρύχια, τα οποία εσχημάτιζαν το αμυντικό τείχος βορείως των Αντμιραλτις είχαν εντοπισθεί από τους Αμερικανούς και δέκα από αυτά εβύθισθηκαν. Σημειώνεται ότι έξη από αυτά ήταν θύματα του  ίδιου πλοίου, του αντιτορπιλικού συνοδείας Ηνγκλαντ. Στις επόμενες λίγες ημέρες ακόμη επτά Ιαπωνικά υποβρύχια θα χάνονταν, χωρίς από την πλευρά τους να επιτύχουν τίποτε. Την ίδια ωρα η Δύναμη Κρούσης 58 του Σπρούανς υπό τον αντιναύαρχο Μίτσερ κατέστρεφαν κατά βούληση τα Ιαπωνικά αεροπλάνα στις βάσεις τους.
  
  Στις 15 Ιουνίου ο διοικητής των αμφιβίων δυνάμεων του Σπρούανς, αντιναύαρχος Τέρνερ άρχισε να αποβιβάζει πεζοναύτες και στρατιώτες στο Σαϊπάν του νησιωτικού συγκροτήματος των Μαριανών. Στην διάθεση του είχε επτά θωρηκτά και επτά αεροπλανοφόρα συνοδείας για να υποστηρίξει αυτή την αποβατική επιχείρηση. Ακόμη σημειώνεται ότι η δύναμη του Μίτσερ, εννέα αεροπλανοφόρα και έξη ελαφρά αεροπλανοφόρα με 891 αεροπλάνα, ήταν σε θέση να παράσχει σε σύντομο χρονικό διάστημα υποστήριξη στον Τέρνερ. Τέλος πολύ σημαντικός ήταν ο παράγοντας της μεγάλης εμπειρίας των Αμερικανών πιλότων και της μεγάλης απειρίας των Ιαπώνων. Καθώς λοιπόν ο ρούς της ιστορίας έφθανε προς την ναυμαχία της θάλασσας των Φιλιππίνων οι δύο αντίπαλοι έιχαν τα εξής πλεονεκτήματα. O Μίτσερ διέθετε αριθμητική υπεροχή και σημαντική εμπειρία προσωπικού. O Οζάουα διέθετε την δυνατότητα εκδήλωσης επίθεσης πρώτος, είχε την δυνατότητα επιλογής στόχων και τα αεροπλάνα του ήταν μεγαλύτερης εμβέλειας. Ετσι θα μπορούσαν να επιτεθούν εναντίον των Αμερικανικών πλοίων πριν αυτά προλάβουν να αμυνθούν αποτελεσματικά. Τέλος ο Οζάουα, πλέοντας με βορειονατολική κατεύθυνση είχε τον άνεμο με το μέρος του. Ενώ ο Μϊτσερ για να αποπροσνηώσει τα αεροπλάνα του ήταν υποχρεωμένος να κάνει στροφή 180 μοιρών. Ομως ο Οζάουα είχε ένα καίριο μειονέκτημα, το οποίο ο ίδιος δεν ήξερε. Αγνοούσε τουλάχιστον μερικώς την εξουδετέρωση των αεροπλάνων των επιγείων βάσεων στα οποία υπολόγιζε σε μεγάλο βαθμό. Πέρα από κάθε λογική ο αντιναύαρχος Κακούτα διοικητής των αεροπορικών δυνάμεων, οι οποίες εστάθμευαν στις επίγειες βάσεις, απέκρυψε την αλήθεια από τον συνάδελφο του. Από την βάση του στο Τινιάν ο Κακούτα διαβεβαίωνε τον Οζάουα ότι τα αεροπλάνα του έφερναν σε πέρας τις αποστολές τους και απέφυγε να αναφέρει την νύχτα της 18ης προς 19η Ιουνίου ότι στο Γκουάμ ευρίσκονταν 50 Ιαπωνικά αεροπλάνα αντί για 500, όπως προέβλεπε το αρχικό σχέδιο. H αιτία για την εξωφρενική στάση του Κακούτα είναι δύσκολο να γίνει καταννοητή. Λαμβάνοντας υπ' όψη την Ιαπωνική νοοτροπία μπορούμε να πιθανολογήσουμε ότι ο Κακούτα ντρεπόταν να παραδεχθεί την αποτυχία των δυνάμεων του και προτίμησε να διατηρήσει την "αξιοπρέπεια" του παρά να προφυλάξει τον στόλο του Οζάουα από την επερχόμενη καταστροφή.
  
  
  
  
  H ναυμαχία της θάλασσας των Φιλιππίνων
  
  Τα γεγονότα της 19ης Ιουνίου εξεκίνησαν με μία σφοδρή αερομαχία επάνω από το Γκουάμ, κατα την οποία περισσότερα από 30 Ιαπωνικά αεροπλάνα καταρρίφθηκαν χωρίς να μπορέσουν να εκδηλώσουν επίθεση εναντίον των Αμερικανικών πλοίων. Αυτά τα αεροπλάνα προέρχονταν από επίγειες βάσεις και υποτίθεται ότι θα επέφεραν σημαντικές απώλειες στα αντίπαλα πλοία. O Οζάουα, αγνοώντας και αυτή την αρνητική εξέλιξη, εξαπέλυσε το πρώτο κύμα από 69 αεροπλάνα στις 08.30 και στις 09.00 ένα δεύτερο κύμα από 128 αεροπλάνα. H διαδικασία της απονήωσης ήταν ακόμη σε εξέλιξη όταν το αεροπλανοφόρο Ταϊχο τορπιλίσθηκε από το υποβρύχιο Αλμπακόρ. Εξη τορπίλες εξαπολύθηκαν εναντίον του Ιαπωνικού πλοίου. Μία από αυτές εξουδετερώθηκε από την απαράμιλλη αυτοθυσία του χειριστή Σακίο Κομάτσου, ο οποίος εντοπίζοντας την έπεσε με το αεροπλάνο του επάνω της. Το Ταϊχο τελικώς επλήγη αλλά χωρίς να παρεμποδισθεί η απονήωση των αεροπλάνων του. Το πλήγμα όμως προκάλεσε μία απροσδιόριστης σοβαρότητας διαρροή αερίων καυσίμων η οποία αποδείχθηκε μοιραία.
  
  Τα Αμερικανικά ραντάρ εντόπισαν τα επερχόμενα εχθρικά αεροσκάφη σε απόσταση 150 μιλίων. O Μίτσερ ανακάλεσε τα μαχητικά του από το Γκουάμ και τα έστειλε να συναντήσουν τους επερχομένους επιδρομείς. Ούτε ένα από αυτά δεν μπόρεσε να εκδηλώσει επίθεση και στις 11.00 42 είχαν ήδη καταρριφθεί. Το δεύτερο κύμα είχε ελάχιστα καλλύτερη τύχη. 20 αεροπλάνα ξέφυγαν από τα Χελκάτς αλλά δεν έπληξαν ούτε μία φορά τα Αμερικανικά πλοία. Μόνο ένα τορπιλοπλάνο κατάφερε να πέσει επάνω στο θωρηκτό Ιντιάνα χωρίς συνέπειες για το πλοίο.
  
  Τα διασωθέντα αεροπλάνα του πρώτου κύματος είχαν αρχίσει να επιστρέφουν στα αεροπλανοφόρα τους όταν το Σοκάκου δέχθηκε τρεις τορπίλες από το υποβρύχιο Καβάλα, το οποίο παρακολουθούσε την Ιαπωνική δύναμη από τις 17 Ιουνίου. Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των ομάδων αντιμετώπισης καταστροφών το Σοκάκου βυθίσθηκε στις 16.24 έπειτα από διαδοχικές εκρήξεις λόγω διαρροής καυσίμων αεροσκαφών. Εν τω μεταξύ έξη ώρες μετά τον τορπιλισμό του το Ταϊχο είχε γίνει μία επιπλέουσα βόμβα. Τελικώς εξερράγη στις 15.32 και βυθίσθηκε τέσσερα λεπτά μετά το Σοκάκου. O Οζάουα αναγκαστικά μετέφερε το σήμα του στο καταδρομικό Χαγκούρο. αυτό όμως δεν διέθετε τον τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό, ο οποίος θα απαιτείτο για μία ναυαρχίδα και έτσι ο Ιάπωνας ναύαρχος συνέχισε να ευρίσκεται στο σκοτάδι για τις καταστροφικές εξελίξεις στις εναέριες συγκρούσεις της ημέρας.
  
  Πριν το μεσημέρι δύο ακόμη κύματα Ιαπωνικών αεροσκαφών είχαν βρεθεί στον αέρα. Τα μισά αεροπλάνα του πρώτου δεν βρήκε καν τον εχθρικό στόλο και επέστρεψαν στα αεροπλανοφόρα τους. Τα άλλα μισά απέτυχαν να καταφέρουν έστω και ένα πλήγμα και γύρω στις 13.00 αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την προσπάθεια λόγω της παρουσίας των Χελκάτς. Το δεύτερο κύμα κατευθύνθηκε στο νότιο άκρο της Αμερικανικής δύναμης, από λάθος αναφορές αναγνωριστικού αεροπλάνου, και 33 καταρρίφθηκαν πριν προλάβουν να βρεθούν σε θέση βολής. Αλλα 49 δεν βρήκαν στόχους και εστράφηκαν προς το Γκουάμ Κατά την διάρκεια της ημέρας όμως τα Αμερικανικά βομβαρδιστικά έμειναν στον αέρα για να αφήσουν χώρο στα καταστρώματα των αεροπλανοφόρων για τα μαχητικά. Ουσιαστικά για να μη μείνουν άπραγα τα πληρώματα τους βομβάρδιζαν κατά βούληση το αεροδρόμιο της νήσου Ορότε, του οποίου οι αεροδιάδρομοι είχαν μεταβληθεί σε οργωμένο χωράφι. Οι Ιάπωνες δεν θα είχαν που να προσγειωθούν αλλά λίγοι έζησαν για να ασχοληθούν με το πρόβλημα αυτό. Περισσότερα από 30 αεροσκάφη αυτής της ομάδας χρησίμευσαν για της ασκήσεις σκοποβολής των Χελκάτς.
  
  Συνολικά εκείνη την ημέρα χάθηκαν 346 Ιαπωνικά αεροπλάνα και μόνο 29 Αμερικανικά. Οι Αμερικανοί ονόμασαν την σύγκρουση "Great Marianas Turkey Shoot", το οποίο σε ελεύθερη απόδοση αναφέρεται σε σκόπευση επί ακινήτων στόχων στις νήσους Μαριάνες. H ουσία της αναμέτρησης αυτής ήταν ότι η νίκη των Αμερικανών ήταν ολοσχερής και ιδιαίτερα αποφασιστική για την πορεία του πολέμου στον Ειρηνικό. H Ιαπωνική καταστροφή συνεχίσθηκε και την επομένη ημέρα, γιατί όσο και αν φαίνεται απίστευτο είναι ότι ο Οζάουα δεν είχε την παραμικρή ιδέα για τα διαδραματιζόμενα. Οι αναφορές των διασωθέντων πιλότων του μιλούσαν για απώλειες τεσσάρων Αμερικανικών αεροπλανοφόρων και δεκάδων αεροπλάνων. Επίσης ο Οζάουα επέλεξε να πιστεύει ότι πολλοί από τους αγνοούμενους χειριστές του είχαν προσγειωθεί στο Γκουάμ, συνεπώς ευελπιστούσε σε μία ακόμη αναμέτρηση την επομένη ημέρα, η οποία θα του χάριζε την τελειωτική νίκη. Διέταξε λοιπόν την ανασυγκρότηση των πλοίων του με βορειοδυτική πορεία πρός προκαθορισμένα σημεία ανεφοδιασμού καυσίμων. Οταν κατάφερε να μεταφερθεί στο Ζουικάκου και να σχηματίσει μία σαφή εικόνα της κατάστασης ήταν πολύ αργά για να κατορθώσει να ξεφύγει από τους διώκτες του.
  
  Στις 20 Ιουνίου οι Αμερικανοί εντόπισαν τα πλοία του Οζάουα στις 16.05 παρά τις αναφορές των υποβρυχίων από ενωρίτερα. Ηταν σχεδόν πολύ αργά για να εκδηλωθεί οργανωμένη επίθεση αλλά ο Μίτσερ ριψοκινδύνευσε και έστειλε, καθώς άρχιζε να νυχτώνει, 216 αεροπλάνα παρά τις μεγάλες πιθανότητες αναγκαστικών προσθαλασσώσεων και αδυναμίας πολλών χειριστών να επιστρέψουν στα αεροπλανοφόρα τους. Στις 18.40 οι Ιάπωνες δέχθηκαν την Αμερικανική επιδρομή, έχοντας προλάβει να απονηώσουν μόνο 80 αεροπλάνα. Οταν τελείωσε η μάχη το αεροπλανοφόρο Χίγιο βυθιζόταν τα αεροπλανοφόρα Ζουικάκου και Τσιγιόντα το θωρηκτό Χαρούνα, το καταδρομικό Μάγιο είχαν σοβαρές ζημιές και περισσότερα από 50 αεροπλάνα βρίσκονταν στον βυθό. 30 Αμερικανικά αεροπλάνα δεν επέστρεψαν. Από αυτά μόνο 20 είχαν καταρριφθεί στην μάχη. Τα υπόλοιπα έπεσαν λόγω έλλειψης καυσίμων και κόπωσης των πληρωμάτων τους αλλά πολλοί Αμερικανοί αεροπόροι διασώθηκαν. Τελικώς 73 από αυτούς έμειναν για πάντα στον υγρό τάφο του αχανούς ωκεανού. Σημειώνεται ότι για να διευκολυνθούν οι κατάκοποι χειριστές είχε δοθεί εντολή από τον Μίτσερ να φωταγωγηθούν όλα τα πλοία του, παρά τους κινδύνους, τους οποίους εγκυμονούσε αυτή η ενέργεια. Ετσι πολλοί χειριστές κατάφεραν να επιστρέψουν σώοι, σε πολλές περιπτώσεις κατεβάζοντας τα αεροπλάνα τους στο πρώτο αεροπλανοφόρο, το οποίο εύρισκαν. Ετσι τελείωσε η μεγαλύτερη αλλά και η τελευταία αεροναυμαχία της παγκόσμιας ιστορίας αποκλειστικά με συμμετοχή αεροπλανοφόρων, η οποία άφησε την Ιαπωνία χωρίς αεροπορική δύναμη ναυτικού.
  
  
  Μετά την ναυμαχία
  
  O Οζάουα διαφεύγοντας προς την Οκινάουα είχε μόνο 35 αεροπλάνα αλλά ο Σπρούανς αργότερα δέχθηκε κριτική ότι η τακτική του δεν ήταν τόσο επιθετική όσο θα έπρεπε στην αναζητηση του Ιαπωνικού στόλου μετά την πρώτη φάση της ναυμαχίας. Για τον ίδιο όμως πρωταρχική σημασία είχε η επιτυχία της απόβασης στο Σαϊπάν και η κατάληψη της νήσου, η οποία ολοκληρώθηκε στις 9 Ιουλίου. Από τους 23.000 Ιάπωνες μαχητές στην νήσο σκοτώθηκαν 21.036. Μεταξύ τους ήταν και ο υποναύαρχος Ναγκούμο, προκάτοχος του Οζάουα στην διοίκηση των αεροπλανοφόρων.
  
  O Σπρούανς, ήσυχος χαρακτήρας από την φύση του, δεν αντέδρασε στους επικριτές του. Πρέπει να αναφερθεί όμως ότι ούτε αυτός είχε σαφή γνώση της κατάστασης του εχθρικού στόλου και ακόμη η υιοθέτηση πιο επιθετικής τακτικής δεν θα μπορούσε να έχει καλλύτερα αποτελέσματα, γιατί τα πληρώματα των αεροσκαφών είχαν ξεπεράσει τα όρια της αντοχής του. Σημειώνεται τέλος ότι η άκρατη επιθετικότητα του Χάλσεϋ στην ναυμαχία του Λέϋτε τέσσερις μήνες αργότερα έφερε σε δύσκολη θέση τις αμφίβιες Αμερικανικές δυνάμεις
  
  Οι νήσοι Γκουάμ και Τινιάν και αυτές του συγκροτήματος των Μαριανών δέχθηκαν την Αμερικανική επίθεση στις 21 και 24 Ιουλίου αντιστοίχως. Το Τινιάν καταλήφθηκε με σχετική ευκολία αλλά στο Γκουάμ οι Ιάπωνες προέβαλαν σημαντική αντίσταση, η οποία κάμφθηκε μετά από τρεις εβδομάδες και 10.971 νεκρούς. Σε αυτή την νήσο μετέφερε ο Νίμιτζ το αρχηγείο του από το Περλ Χάρμπορ, ωστε να ευρίσκεται πλησιέστερα στην περιοχή των συγκρούσεων.
  
  H κατάληψη αυτών των νήσων έδωσε την δυνατότητα στους Αμερικανούς να δημιουργήσουν βάσεις από τις οποίες θα ξεκινούσε η τελική φάση της επιχείρησης για την συντριβή της χώρας του ανατέλοντος ηλίου. Επιχειρώντας από το Γκουάμ και το Σαϊπάν τα Αμερικανικά βομβαρδιστικά B29 έφθαναν με ευκολία στις Ιαπωνικές νήσους. Οι βομβαρδισμοί, οι οποίοι θα ξεκινούσαν μετά από ένα μήνα δεν θα σταματούσαν μέχρι την τελική παράδοση των Ιαπώνων.
  
  Στα τέλη του καλοκαιριού του 1944 ο Χάλσεϋ ολοκλήρωσε την κατάληψη των Καρολινών και ο Μίτσερ άρχισε προπαρασκευαστικές επιχειρήσεις εναντίον του Παλάου δυτικώς των Καρολινών. Κατά τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς οι Αμερικανικές δυνάμεις αποβιβάσθηκαν σε πολλές νησίδες. O ίδιος ο ΜακΑρθουρ ηγήθηκε της απόβασης στο Μοροβάι, την βορειότερη νήσο του συγκροτήματος Αλμαχέρα, 480 χιλιόμετρα νοτίως των Φιλιππίνων. H επιχείρηση δεν παρουσίασε δυσκολίες και έίχε ιδιαίτερη σημασία, γιατί παρακάμφθηκαν άλλες νήσοι του συγκροτήματος, όπου υπήρχε ισχυρή Ιαπωνική παρουσία. H κατάληψη αυτών των νήσων δεν παρουσίαζε πια ενδιαφέρον για τους Αμερικανούς, οι οποίοι αρκέσθηκαν στο να αποκλείσουν και να αχρηστεύσουν τις φρουρές τους ενώ οι ίδοι προχωρούσαν προς τις Φιλιππίνες.
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 26.01.2010
• 16:36

  Νάξος : ξενοδοχεία το 1970 και 1980

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  
  το ''ΕΡΜΗΣ'' , η παλιά Κλινική Μανωλά , η σημερινή ALPHA BANK
  
  
  
  το ''ΑΠΟΛΛΩΝ'' , ΄βρισκόταν εκεί που είναι το δημαρχείο σήμερα
  
  
  το ''ΚΟΡΩΝΙΣ''
  
  
  το ''ΠΡΩΤΟ'' , δίπλα στο ΚΤΕΛ
  
  
  το ''ΩΚΕΑΝΙΣ'' πίσω από το ΚΤΕΛ
  
  φωτογραφίες Μανώλη Δ. Μανωλά
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 25.01.2010
• 19:09

  Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας

   »  Αrkoleon
  
  
  
  Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας
  Οι έλληνες με τα "ξύλινα τείχη" τους σώζουν την Ελλάδα και θέτουν τα ανεξίτηλα θεμέλια του σημερινού Ευπωπαϊκού Πολιτισμού 
  
  
  Σημαντικότατο σταθμό στην Αρχαία Ελληνική και Παγκόσμια Ιστορία αποτελούν οι αγώνες των Ελλήνων εναντίον των Περσών για την προάσπιση της ελευθερίας τους. Οι λαμπρές νίκες κατά των εκάστοτε εισβολέων επέτρεψαν στο Ελληνικό έθνος να περάσει από την εφηβική ηλικία στην ωριμότητα, ν' αποκτήσει συνείδηση της δύναμής του και να δημιουργήσει τον κλασικό πολιτισμό του οποίου οι αρχές και τα ιδεώδη αποτέλεσαν τα θεμέλια του σημερινού ευρωπαϊκού πολιτισμού, επειδή ακριβώς οι αρχαίοι έλληνες έζησαν και δημιούργησαν σε μια ελεύθερη κοινωνία.
  Οι μεγάλοι αυτοί εθνικοί πόλεμοι καθαρά αμυντικοί, τους προκάλεσαν οι Πέρσες στην προσπάθειά τους να υποτάξουν τη ΝΑ Ευρώπη. Από την πλευρά της Ελληνικής ιστορίας τα Μηδικά, όπως καθιερώθηκε να ονομάζονται αυτές οι συγκρούσεις, είναι κυρίως οι τρείς περσικές εκστρατείες:
   
  
  Α) του Μαρδόνιου στη Θράκη και τη Μακεδονία (492π.Χ.)
  Β) του Δάτη και του Αρταφέρνη στο Αιγαίο και την Αττική (490π.Χ.) και
  Γ) του Ξέρξη στην Κεντρική Ελλάδα (480 - 479π.Χ.).
  
  Οι σημαντικότεροι σταθμοί της τρίτης αυτής εκστρατείας εναντίον της Ελλάδας ήταν η μάχη των Θερμοπυλών, η ναυμαχία του Αρτεμισίου, η ναυμαχία της Σαλαμίνας και η μάχη των Πλαταιών.
  Μετά την κατάληψη του στενού των Θερμοπυλών απ' τους Πέρσες και την λήξη της Ναυμαχίας του Αρτεμισίου χωρίς αποφασιστικό αποτέλεσμα, ο Ελληνικός στόλος εγκατέλειψε την θαλάσσια περιοχή στα Βόρεια της Εύβοιας κατευθυνόμενος προς τις ακτές της Αττικής και έτσι άνοιξε ο δρόμος για την κατάκτηση ολόκληρης της Κεντρικής Ελλάδας από τον στρατό του Ξέρξη. Σ' αυτή την περίσταση ο ρόλος του Θεμιστοκλή υπήρξε οπωσδήποτε αποφασιστικός, κατόρθωσε να πείσει τους Αθηναίους να εκκενώσουν την Αττική με την προστασία του Ελληνικού στόλου ο οποίος αγκυροβόλησε στη Σαλαμίνα για να προστατεύσει αυτήν την επιχείρηση.
  Για τη δύναμη του Περσικού στόλου οι πηγές μάς δίνουν διάφορες πληροφορίες, ασφαλώς υπερβολικές στο σύνολο τους, όχι όμως και τελείως αντιφατικές. Ο Αισχύλος στους "Πέρσες" αναφέρει ότι ο εχθρός διέθετε 1.207 πλοία, αριθμό τον οποίο δίνει και ο Ηρόδοτος για τον στόλο όμως που συγκεντρώθηκε στην αρχή της εκστρατείας. Επειδή όμως μεταξύ αυτού του χρονικού σημείου και της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας οι Πέρσες είχαν για διάφορους λόγους απώλειες της τάξεως των 670 περίπου πλοίων, οι οποίες αναπληρώθηκαν μόνο με 125 νέα, οι δυνάμεις που παρέταξαν στη Σαλαμίνα ήταν περίπου 670 πλοία. Εάν όμως αφαιρέσουμε τα Περσικά πλοία που περιπολούσαν στην άλλη άκρη της Σαλαμίνας πριν από τη Ναυμαχία τότε η υπεροχή του Περσικού στόλου πρέπει να ήταν 2:1.
  Ο Ελληνικός στόλος που αγωνίσθηκε στη Σαλαμίνα υπολογίζεται από τον Ηρόδοτο σε 378 τριήρεις, αν και το άθροισμα των πλοίων που ο ίδιος αναφέρει ανέρχεται μόνο σε 366 τριήρεις. Απ' αυτές οι Αθηναίοι πρόσφεραν 200, οι Κορίνθιοι 40, οι Αιγινήτες 30, οι Μεγαρείς 20, οι Λακεδαιμόνιοι 16, οι Σικυώνοι 15, οι Επιδαύριοι 10, οι Αμβρακιώτες 7, οι Ερετριείς 7, οι Τροιζήνιοι 5, οι Νάξιοι 4, οι Ερμίονες 3, οι Λευκάδιοι 3, οι Κείοι 2, οι Στυρείς 2, οι Κυθνίοι 1 και οι Κροτωνιάτες επίσης 1.
  Ο Ελληνικός στόλος, μετά την κατάληψη της Αττικής απ' τους Πέρσες, συγκεντρώθηκε σε τρία σημεία: ο κύριος όγκος του στα σημερινά Αμπελάκια, απ' όπου φαίνονταν η Αθήνα παραδομένη στης φλόγες, ένα μικρότερο τμήμα αποτελούμενο από αιγινήτικα πλοία έμεινε να φυλάει την Αίγινα και ένα τρίτο τμήμα κατευθύνθηκε στον Πώγωνα, τον σημερινό Πόρο.
  Απ' την άλλη πλευρά ο Περσικός στόλος έπρεπε να βρίσκεται πάντοτε κοντά σε λιμάνια κατεχόμενα από τον Περσικό στρατό, για να τα χρησιμοποιήσει ως βάσεις. Έτσι ο Ξέρξης στάθμευσε στη νότια παράλια της Αττικής έχοντας το στρατηγείο του στο Φάληρο. Οι Πέρσες, στην προσπάθεια τους να επιτύχουν ευνοϊκή έκβαση του αγώνος, συνέβαλαν το σχέδιο να καταστρέψουν αιφνιδιαστικά τα ελληνικά πλοία που ήταν συρμένα στις αμμουδιές ή αγκυροβολημένα στους κόλπους της ΒΑ ακτής της Σαλαμίνας και σε μια δεύτερη φάση να καταλάβουν τη Σαλαμίνα, που την υπεράσπιζε ένα πολύ μικρό τμήμα του Αθηναϊκού στρατού. Ενδεχόμενη επιτυχία σ' αυτό το σχέδιο θα τους άνοιγε ασφαλώς το δρόμο για τον Ισθμό και την κατάληψη έπειτα της υπόλοιπης Ελλάδας.
  Από την ελληνική πλευρά ο Θεμιστοκλής αντιλήφθηκε αμέσως τα μεγάλα πλεονεκτήματα της θαλάσσιας αμυντικής γραμμής και ιδιαίτερα της Σαλαμίνας. Το νησί αυτό, το μόνο εδαφικό τμήμα του Αθηναϊκού κράτους που δεν υποδουλώθηκε στους Πέρσες, χρησίμευε ως καταφύγιο για μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Αττικής, ως στρατιωτική βάση στα νώτα του Περσικού στρατού σε περίπτωση προελάσεως από τον Ισθμό και αποτελούσε, με τις προφυλαγμένες από τους ανέμους ακτές του απέναντι από την Αττική, ιδεώδη βάση για το Ελληνικό ναυτικό που κάλυπτε από τη Θάλασσα τον Ισθμό. Σε μια ή περισσότερες συσκέψεις των αρχηγών των στόλων των πόλεων ο Θεμιστοκλής, επιδεικνύοντας την εξαιρετική μεγαλοφυΐα και το απαράμιλλο σθένος του, κατόρθωσε να κάμψει τις αντιρρήσεις του Κορίνθιου στρατηγού Αδείμαντου και την αναποφασιστικότητα του Λακεδαιμόνιου Ναυάρχου Ευρυβιάδη πείθοντας τους για την καταλληλότητα της θέσεως στη Σαλαμίνα.
  
  Η Διεξαγωγή της Ναυμαχίας
  Η ναυμαχία διεξήχθη στις 28 ή 29 Σεπτεμβρίου (21-22 Βοηδρομιώνος) του 480π.Χ. Τη νύχτα μιας από αυτές τις μέρες ο Περσικός στόλος απέπλευσε από το Φάληρο με κατεύθυνση προς τα Δυτικά, ενώ τμήμα του Περσικού στρατού αποβιβάσθηκε και κατέλαβε την Ψυτάλλεια με σκοπό, κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας, την περισυλλογή των Περσών ναυαγών και την εξόντωση των Ελλήνων ναυαγών. Γύρω στις δύο μετά τα μεσάνυχτα τα Περσικά πλοία προχωρούσαν κατά μήκος των ακτών της Αττικής με την εξής σειρά: Φοινικικά και Αιγυπτιακά προς το μέρος της Ελευσίνας, κατόπιν τα πλοία της Κύπρου, της Λυκίας και της Παμφυλίας και τέλος προς τον Πειραιά, τα Καρικά και τα πλοία της Ιωνίας.
  Οι Έλληνες πληροφορήθηκαν εγκαίρως τις κινήσεις του Περσικού στόλου από τον Αριστείδη, που ήλθε νύχτα από την Αίγινα. Έτσι οι Πέρσες έχασαν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού όταν, σύμφωνα με την περιγραφή του Αισχύλου, άκουσαν ξαφνικά, με την ανατολή του ηλίου, τους ήχους της σάλπιγγας και τον Παιάνα να αντηχεί από όλα τα Ελληνικά πλοία:
  
  Ω, παίδες Ελλήνων, ίτε Ελευθερούτε πατρίδ' ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας,
  θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων, νύν υπέρ παντών ο αγών
  Είχε λοιπόν ήδη βγει ο ήλιος όταν δόθηκε η διαταγή από τον Ευρυβιάδη, διοικητή των Ελληνικών δυνάμεων, να αναπτυχθεί ο Ελληνικός στόλος προς την κατεύθυνση των Περσών. Τη δεξιά πτέρυγα είχε καταλάβει ο ίδιος ο Ευρυβιάδης με τις μοίρες της Σπάρτης, της Κορίνθου, της Αίγινας και των Μεγάρων. Οι τριήρεις των μικρότερων ελληνικών πόλεων τάχθηκαν στο μέσον, ενώ στην αριστερή πλευρά κατέλαβαν θέση με αρχηγό το Θεμιστοκλή, οι Τριήρεις των Αθηναίων. Η κίνηση αυτή αποσκοπούσε στην αποφυγή ενδεχόμενου εγκλωβισμού των Ελληνικών Πλοίων εντός του αγκυροβολίου τους. Πλέοντας όμως ο Ελληνικός στόλος προς τα εμπρός θα συναντούσε σύντομα τον Περσικό, στο μέσο περίπου του στενού, σε χώρο δηλαδή αρκετά ανοικτό και συνεπώς ευνοϊκότερο για τους Πέρσες, οι οποίοι θα είχαν έτσι την ευχέρεια χρησιμοποιήσεως του συνόλου σχεδόν των πλοίων τους και τη δυνατότητα κυκλωτικών ελιγμών από τα δύο άκρα του Ελληνικού στόλου. Για να αποτραπεί ακριβώς αυτή η συνάντηση των δύο στόλων στο μέσον του στενού, τα Ελληνικά πλοία ανέκοψαν την πορεία τους προς τα εμπρός κι άρχισαν να κινούνται προς τα πίσω, κωπηλατώντας ανάποδα προς τη Σαλαμίνα, χωρίς να αναστρέψουν, διατηρώντας σταθερά τις πλώρες προ τον εχθρό, σε τάξη, χωρίς να χαθεί η συνοχή του στόλου, συνεχίσθηκε δε ως μία γραμμή κοντά στις ακτές της Σαλαμίνας, όπου είχαν παραταχθεί οι Αθηναίοι οπλίτες, εκεί ο στόλος παρατεταγμένος σε μέτωπο με στήριγμα προς τα δεξιά την Κυνόσουρα και προς τα αριστερά το σημερινό νησί του Αγίου Γεωργίου, ώστε να αποτρέπεται ο κίνδυνος κυκλώσεως, σταμάτησε για να συγκρουστεί με τον εχθρό.
  
  
  
  
  ΦΑΣΗ Ι
  Τη νύχτα της παραμονής της σύγκρουσης οι Πέρσες απέκλεισαν
  την είσοδο και την έξοδο του στενού και κατέλαβαν την Ψυτάλλεια
  
  Η στενότητα του χώρου και η περιορισμένη έκταση του μετώπου δεν επέτρεπε στους Πέρσες να χρησιμοποιούν στην πρώτη γραμμή περισσότερα πλοία από τα Ελληνικά, τα οποία συνεπώς αντιμετώπιζαν στη σύγκρουση ίσο περίπου αριθμό πλοίων έτσι στον αγώνα έπαιζε σημαντικό ρόλο η ανδρεία και η επιδεξιότητα των αξιωματικών και των πληρωμάτων καθώς και η τακτική των αντιπάλων στόλων. Οι ελεύθεροι πολίτες των Ελληνικών πόλεων στις οποίες η ευψυχία μαζί με την ελευθερία ήταν οι υπέρτατες αξίες, αγωνίζονταν υπερ βωμών και εστιών με ανδρεία και αυταπάρνηση που ενέτεινε η μεταξύ τους και μεταξύ των πόλεων άμιλλα. Αλλά και οι Πέρσες πολεμούσαν με εξαιρετική γενναιότητα, γιατί ήθελαν να φανούν ευάρεστοι στον Ξέρξη, που παρακολουθούσε τη ναυμαχία από το όρος Αιγάλεω, αλλά και γιατί φοβόνταν την οργή του αν υστερούσαν.
  
  
  
  
  ΦΑΣΗ ΙΙ
  Ο κύριος όγκος του Περσικού στόλου που ακολούθησε, μπήκε στο στενό τη νύχτα και το πρωί
  παρατάχθηκε για επίθεση. Αλλά ο αιφνιδιασμός απέτυχε. Ολόκληρος ο Ελληνικός στόλος κινήθηκε
  εναντίον του εχθρού και ύστερα από σειρά τακτικών ελιγμών άρχισε η σύρραξη
  σε μέτωπο 3 χιλιομέτρων περίπου από την Κυνοσούρα ως τη νησίδα του Αγ. Γεωργίου
  
  
  Έτσι στην αρχή η ναυμαχία ήταν αμφίρροπη και οι Πέρσες κρατούσαν, μάλιστα στη δεξιά πλευρά οι Ίωνες πίεζαν σοβαρά του Λακεδαιμόνιους και τους Αιγινήτες, οι δε Σάμιοι κυρίευσαν μερικές Ελληνικές τριήρεις. Όσο προχωρούσε η ώρα άρχισε να επικρατεί η εξαιρετική επιδεξιότητα των Ελληνικών πληρωμάτων και η ανώτερη τακτική των Ελλήνων και πρώτα στο αριστερό μέρος τη Ελληνικής παράταξης, όπου βρισκόταν η ισχυρότατη μοίρα των 200 Αθηναίων τριήρεων έχοντας απέναντι της τα πλοία των Φοινίκων. Η τακτική των Φοινίκων ήταν κυρίως να πολεμούν ρίχνοντας βροχή βελών και ακοντίων από τα ψηλά καταστρώματα τους καθώς μάλιστα διέθεταν 30 τοξότες σε κάθε πλοίο. Από την άλλη πλευρά οι Αθηναίοι διέθεταν 4 τοξότες και 14 οπλίτες σε κάθε τριήρη, πλεονεκτούσαν όμως στη χρήση του εμβόλου, έτσι εκμεταλλευόμενοι τον κλυδωνισμό των Φοινικικών πλοίων από τον άνεμο και το κύμα, που είχε ως αποτέλεσμα να αστοχούν τα τοξεύματα, ορμούσαν εναντίον τους και είτε έθραυαν τα κουπιά και ακινητοποιούσαν τα εχθρικά πλοία είτε τα κτυπούσαν με τα έμβολα στα πλευρά. Έπειτα οι Αθηναίοι οπλίτες πηδούσαν στο κατάστρωμα και εξόντωναν τα εχθρικά πληρώματα ή άφηναν τα πλοία να βυθιστούν από τα ρήγματα των εμβόλων.
  
  
  
  
  ΦΑΣΗ ΙΙΙ
  Η Αθηναϊκή μοίρα υπό τον Θεμιστοκλή τρέπει σε φυγή
  το δεξιό της Περσικής παράταξης
  
  Ύστερα λοιπόν από την καταβύθιση των πρώτων Φοινικικών πλοίων, η πρώτη γραμμή του Φοινικικού στόλου αποδιοργανώθηκε και τα πλοία άρχισαν να τρέπονται σε φυγή, άλλα προς τις απέναντι ακτές της Αττικής κι άλλα προς τα ανατολικά, πολλά όμως δεν κατάφεραν να απομακρυνθούν γιατί στην προσπάθεια τους αυτή συγκρούσθηκαν μεταξύ τους και βυθίστηκαν. Σε λίγο η ταραχή και η σύγχυση μεταδόθηκε στο κέντρο και το αριστερό μέρος του Περσικού στόλου, διότι οι Αθηναϊκές τριήρεις, διαθέσιμες μετά την κατανίκη των Φοινίκων άρχισαν να επιτίθενται προς τα εκεί. Η ναυμαχία εξελίχθηκε τότε ραγδαία σε βάρος των Περσών και σε λίγο και ο υπόλοιπος Περσικός στόλος, που είχε συνθλιβεί στην Περιοχή του στενού προς την Κυνόσουρα και τη ΝΑ έξοδο, άρχισε, να τρέπεται σε φυγή με κατεύθυνση το Φάληρο, ενώ καταδιώκονταν από τον Ελληνικό στόλο. Η καταδίωξη εξακολούθησε, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, "μέχρι δείλης".
  Προς το τέλος της Ναυμαχίας, ο Αριστείδης, με Αθηναίους οπλίτες από τους παρατεταγμένους στην ακτη της Σαλαμίνας, αποβιβάσθηκε στην Ψυτάλλεια και εξόντωσε την εκεί απομονωμένη Περσική φρουρά.
  
  
  
  
  ΦΑΣΗ IV
  Ο Περσικός στόλος φεύγει καταδιωκόμενος και υφίσταται μεγάλη καταστροφή
  στο στενό μεταξύ Κυνοσούρας και Κερατσινίου. Το εχθρικό τμήμα που είχε αποβιβαστεί
  στην Ψυτάλλεια εξοντώνεται από τους οπλίτες του Αριστείδη
  
  Κατά τον Έφορο οι Πέρσες έχασαν 200 πλοία και οι Έλληνες 40, η αναλογία όμως απωλειών σε άνδρες ήταν βαρύτερη για τους Πέρσες γιατί αυτοί, καθώς δεν ήξεραν να κολυμπούν, πνίγονταν μετά τη βύθιση των πλοίων τους.
  
  Η σημασία της μάχης - Οι παράγοντες της Νίκης
  Η σημασία της ναυμαχίας της Σαλαμίνας υπήρξε μέγιστη διότι προκάλεσε την κατάρρευση του ηθικού της Περσικής ηγεσίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εγκαταλείψει ουσιαστικά τον αγώνα, αν και διέθετε ακόμα υπερτριπλάσιο σχεδόν στόλο από το Ελληνικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις το βράδυ της επόμενης της μάχης ο Ξέρξης, επικεφαλής του Περσικού στόλου φοβούμενος μήπως οι Έλληνες πλεύσουν στον Ελλήσποντο και καταστρέφοντας τις γέφυρες που είχε κατασκευάσει, τον αποκλείσουν στην Ευρώπη, απέπλευσε από το Φάληρο και παραπλέοντας τις ακτές κατευθύνθηκε προς Βορρά.
  Οι κυριότεροι παράγοντες της Ελληνικής νίκης στην Σαλαμίνα ήταν οι εξής:
  Το γεγονός ότι οι Πέρσες παρασύρθηκαν να ναυμαχήσουν σε θαλάσσια περιοχή που είχε επιλέξει ο αντίπαλος γιατί παρουσίαζε εξαιρετικά πλεονεκτήματα για αυτόν, η στενότητα του χώρου εξουδετέρωνε την αριθμητική υπεροχή του Περσικού στόλου, ενώ αντίθετα ήταν ιδεώδης για τον Ελληνικό στόλο. Παρασύρθηκαν οι Πέρσες γιατί είχαν ανάγκη να συντρίψουν τον Ελληνικό στόλο ώστε να μπορούν τα δικά τους πλοία να παραπλέουν απερίσπαστα τις Ελληνικές ακτές, για να εφοδιάζουν τον Περσικό στρατό και να ενεργεί αποβάσεις στα μετόπισθεν των Ελληνικών αμυντικών γραμμών.
  Οι Πέρσες υποτίμησαν τον αντίπαλο και εκτίμησαν εσφαλμένα τις μαχητικές δυνατότητες και τις προθέσεις του.
  Η κατάλληλη στρατηγική του Ελληνικού στόλου στη Ναυμαχία, όπως τον συνέλαβαν και εφήρμοσαν ο Θεμιστοκλής και οι λοιποί Έλληνες Ναύαρχοι.
  Τέλος, ο ζήλος και η ανδρεία όλων των Ελλήνων που αγωνίσθηκαν στη Σαλαμίνα.
  Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας έληξε με θρίαμβο των Ελλήνων, πέρασε γρήγορα στο θρύλο, έγινε θέμα για τους ρήτορες και τους μεγάλους τραγικούς (οι Φοίνισσες του Φρυνίχου και οι Πέρσες του Αισχύλου έχουν ως σημείο αναφοράς τη νίκη των Ελλήνων), αποτέλεσε δίδαγμα για τους λαούς και καθιερώθηκε ως η αφετηρία όχι μόνο της Ελληνικής, αλλά και της παγκόσμιας Ναυτικής ιστορίας. Εκείνο που έγραψε ο Πλούταρχος στο βίο του Θεμιστοκλή, "Ουθ Έλλησιν ούτε βάρβαρος ενάλιον έργον είργασται λαμπρότερον", μπορούμε ανεπιφύλακτα να το επαναλάβουμε και σήμερα.
  
  
  
  Βιβλιογραφία
  Εκδοτική Αθηνών Α.Ε., Ιστορία του Ελληνικου Έθνους - Τόμος Β' Αθήνα, 1971
  Σίμψα Μάριου, Το Ναυτικό στην Ιστορία των Ελλήνων - Τόμος Α' Αθήνα, 1982
  Παπαρρηγοπούλου Κωνσταντίνου, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (στη σημερινή γλώσσα) - Βιβλίο Τρίτο, Αθήνα, 1992
   
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 18:03

  Περικλής - Ο "Χρυσός" Ηγεμών !

   »  Αrkoleon
  Περικλής
  
  
  
   Ο Περικλής, (490 - 429 π.Χ.) ήταν αθηναίος πολιτικός της κλασικής εποχής. Γεννήθηκε στο Δήμο Χολαργού της Αττικής. Πατέρας του ήταν ο Ξάνθιππος, υπό την αρχηγία του οποίου οι Αθηναίοι νίκησαν τους Πέρσες στη ναυμαχία της Μυκάλης το 479 π.Χ. Ο Ξάνθιππος ήταν πλούσιος και καταγόταν από το ιερατικό γένος των Βουζύγων. Σύζυγός του ήταν η Αγαρίστη, ανιψιά του Αλκμεωνίδη Κλεισθένη, εκείνου που ουσιαστικά θεμελίωσε την αθηναϊκή δημοκρατία.
  
  Ο άριστος ρήτορας Περικλής ανέλαβε περί το 462-461 π.Χ. της ηγεσία της Αθήνας με απόφαση της Εκκλησίας του Δήμου και σε συνεργασία με τον Εφιάλτη του Σοφωνίδου και τον Αρχέστρατο, στους οποίους οφείλεται και η εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στην Αθήνα, αφαίρεσε από τον ολιγαρχικών αποκλίσεων Άρειο Πάγο την εποπτεία για τη διοίκηση και τους υπαλλήλους και την ανέθεσε στη Βουλή των Πεντακοσίων. Εισήγαγε το μισθό για το συμβούλιο και τους δικαστές και εισηγήθηκε την επέκταση του δικαιώματος ψήφου και υποψηφιότητας και στην τρίτη τάξη των Αθηναίων, τους (φτωχούς) ζευγίτες.Από το 443 μέχρι το 429 εκλεγόταν κάθε χρόνο στρατηγός και υπό την ηγεσία του αναδείχθηκε η Αθήνα σε δεσπόζουσα στρατιωτική δύναμη, επικεφαλής της ναυτικής συμμαχίας. Αυτή η ναυτική κυριαρχία είχε αρχίσει μεν με τη διακυβέρνηση από τους ολιγαρχικούς Αριστείδη και Κίμωνα, αλλά κυρίως ο Περικλής, οδήγησε την πόλη στο αποκορύφωμα της δύναμης και στο λεγόμενο «χρυσό αιώνα» της ιστορίας της, κατά τον οποίο έγινε η Αθήνα το πρώτο πολιτικό και πολιτισμικό κέντρο της αρχαίας Ελλάδας και το ισχυρότερο ναυτικό κράτος. Ήδη το 478 π.Χ. είχε ιδρυθεί η ναυτική Συμμαχία της Δήλου, στην οποία οι πόλεις-μέλη ήταν τυπικά ισότιμες, ουσιαστικά όμως ήταν υποταγμένες στους Αθηναίους. Όλες οι πόλεις έπρεπε να υιοθετήσουν την αθηναϊκή δημοκρατία ως μόνιμο πολίτευμά τους και όποια πόλη αποχωρούσε, επαναφερόταν στη συμμαχία με στρατιωτικά μέσα. Έτσι, όταν η Σάμος εκδήλωσε στα χρόνια 441-40 την πρόθεση να περάσει στο στρατόπεδο των Λακεδαιμονίων, οι Αθηναίοι έστειλαν εναντίον της το στόλο υπό τον Περικλή και τον Σοφοκλή, οι οποίοι κατέσφαξαν όλους τους άνδρες του νησιού.Το 431 π.Χ. εισέβαλαν οι Σπαρτιάτες στην Αττική και κατέστρεψαν την ύπαιθρο χώρα, ξεκινώντας τον οδυνηρό για τον αρχαίο ελληνισμό Πελοποννησιακό πόλεμο. Το χειμώνα του ίδιου χρόνου έθαψαν οι Αθηναίοι τους πρώτους νεκρούς τους και ο Περικλής εκφώνησε τον περίφημο Επιτάφιο, που διέσωσε ο Θουκυδίδης στα κειμένά του του. Με το λόγο αυτό που αποτελεί μέχρι σήμερα ανάγνωσμα στα σχολεία, ο Περικλής δεν δικαιολογεί την ηγετική θέση της Αθήνας στον ελληνόφωνο χώρο, αλλά την ποιότητα και το μεγαλείο της δημοκρατίας της.
  
  Ο Πλούταρχος για τον Περικλή
  Σύμφωνα με το πορτραίτο του μεγάλου πολιτικού στο Περικλής - Φάβιος Μάξιμος ο Πλούταρχος στα κεφ. 4 και 5 αναφέρεται στους διδάσκαλους του Περικλή, τον Δάμωνα, τον Ζήνωνα τον Ελεάτη, και τον Αναξαγόρα τον Κλαζομένιο. Η μουσική του παιδεία λοιπόν, η κριτική σκέψη και η σοβαρότητα είναι εν δυνάμει χαρακτηριστικά που όφειλε ο Περικλής στους διδάσκαλούς του και ιδιαίτερα στον Αναξαγόρα με τον οποίο διατηρούσε στενή σχέση. Οι διδασκαλίες του Αναξαγόρα είναι εκείνες που τον βοήθησαν να απαλλαχθεί από τη δεισιδαιμονία, και να χαρακτηρίσει ως ανοησία το φυλακτό που δέχθηκε από τις γυναίκες κατά την ασθένειά του (38.2).
  
  Η αναφορά του συγγραφέα στο περιστατικό (5.2) της εξύβρισης του Περικλή, από «κάποιον τιποτένιο και ξεδιάντροπο», στοχεύει καταρχήν στο να παρουσιάσει τον καλλιεργημένο χαρακτήρα του, αλλά και να αντιπαρατεθεί στις απόψεις του ποιητή Ίωνα, ο οποίος παρουσίαζε τον Περικλή ως επηρμένο και αλλαζονικό στις σχέσεις του με τους ανθρώπους. Οι αρετές που αναδεικνύονται σε αυτό το περιστατικό είναι η ανεκτικότητα, η πραότητα, η αυτοκυριαρχία και η επιείκεια. Συνεκτιμώντας, όμως τις απόψεις του Ίωνα (5.3), θα πρέπει να υποθέσουμε ότι υπήρξε και μια μερίδα ανθρώπων που εύρισκε στον Περικλή τα ελαττώματα της έπαρσης, της αλλαζονείας και του εγωισμού.
  
  Ο δίκαιος χαρακτήρας του Περικλή φαίνεται κατά τον Πλούταρχο στο γεγονός ότι δε συγκαλύπτει την απάτη του γιου του και καταφεύγει στη δικαιοσύνη (36.4). Η ψυχική του δύναμη ως αποτέλεσμα του σθένους και όχι της σκληρότητας αποκαλύπτεται για άλλη μια φορά στο γεγονός ότι δεν γονάτισε και δεν πρόδωσε τον εαυτό του με τους αλλεπάλληλους θανάτους των οικογενειακών του προσώπων (36.8-9). Ο Πλούταρχος αποδίδει στη σωφροσύνη και όχι στην ατομική ανάγκη το γεγονός ότι πρότεινε ο Περικλής την κατάργηση του νόμου που αφορούσε τα νόθα παιδιά (37.2), καθώς είναι πιθανό το αίτημά του για κατάργηση του νόμου να απασχολούσε και άλλους συμπολίτες του που είχαν χάσει τους φυσικούς συνεχιστές του οίκου τους. Στη συνέχεια (38.4) ο Περικλής επισημαίνει ότι κανένας Αθηναίος πολίτης δεν φόρεσε εξαιτίας του μαύρα ρούχα.
  
  Εδώ ο βιογράφος αναφέρεται στη φιλικότητα την επιείκεια και τη μεγαλοψυχία που τον διέκρινε στην αντιμετώπιση των αντιπάλων του, γιατί ουσιαστικά πολλοί Αθηναίοι φόρεσαν μαύρα εξαιτίας της πολιτικής του και γενικότερα της πολιτικής της σύγκρουσης. Παρόλη τη δύναμη που διέθετε και το αναγνωρισμένο κύρος που επεσκίαζε τους αντιπάλους του, κατάφερε κάτω από δύσκολες συνθήκες και συγκρούσεις να μην προξενήσει σε κανένα ανεπανόρθωτο κακό.
  
  Τέλος, ο Πλούταρχος αποδέχεται και αιτιολογεί το χαρακτηρισμό Ολύμπιος για τον Περικλή (39.2) εφόσον οι αρετές του και η ακηλίδωτη ζωή του, ακόμα και όταν εξουσίαζε, ομοίαζαν με εκείνες των των θεών. Η αλήθεια των λεγομένων και των ισχυρισμών του βιογράφου επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι Αθηναίοι μετά το θάνατό του αναγνώρισαν πώς δεν υπήρχε πολιτικός του ύψους και του ήθους του Περικλή (39.3-4)
  
  Ο Θουκυδίδης για τον Περικλή
  Στην τελευταία του δημηγορία, ένα χρόνο μετά την εκφώνηση του Επιτάφιου, δια στόματος Θουκυδίδη ο Περικλής υπερασπίζεται την πολιτική και τη στρατηγική του (2.60.1), ενώ την ίδια στιγμή προσπαθεί να αναπτερώσει το ηθικό των Αθηναίων, (2.62.1). Η ενεργητική προσφορά του έμψυχου δυναμικού της πόλης είναι ένας ουσιαστικός παράγων για τη διατήρηση της πολεμικής ισχύος. Θεωρεί τον πόλεμο αναγκαίο κακό, εφόσον ο αντίπαλος είναι ιδιαίτερα διεκδικητικός (2.61.1), και ισχυρίζεται ότι είναι δειλία (2.61.4) το να μην επιλέγει κανείς τον πόλεμο όταν θίγονται τα συμφέροντα της πόλης.
  
  Οι Αθηναίοι δεν έχουν το δικαίωμα να απεμπολήσουν την ηγεμονία της πόλης τους (2.63) και τούτο αποτελεί και το κομβικό σημείο της δημηγορίας. Ουσιαστικά, ο Περικλής παραδέχεται ότι η αθηναϊκή συμμαχία έχει γίνει πλέον ηγεμονία και ότι έχει προκαλέσει το μίσος των συμμάχων, αλλά την ίδια στιγμή μέμφεται τους πολιτικούς του αντιπάλους που αναζητούν ειρηνόφιλη πολιτική. Πολιτικά ρεαλιστής ο Περικλής αναγνωρίζει πιθανώς πως μόνον η διαρκής επίδειξη –έμμεση ή άμεση- της πολεμικής ισχύος μπορεί να διατηρήσει το ηγεμονικό status των Αθηνών, καθώς οι αποκαλούμενοι σύμμαχοι δεν είναι πλέον οικειοθελώς στο πλευρό της Αθήνας. Ωστόσο, προσπαθεί να μετριάσει την ωμότητα μιας τέτοιας παραδοχής, θεωρώντας την τυραννική εξουσία αναγκαστική και επικίνδυνη την οποιαδήποτε μορφής παραίτηση των Αθηνών από την ηγεμονική τους θέση. Οι Αθηναίοι είναι καταδικασμένοι να είναι ηγέτες και η πολεμική ισχύς τους εξαναγκάζει να μην μπορούν να επαναπαυθούν. Θέτει δηλαδή μια αμετάκλητη λογική, την οποία οι Αθηναίοι είναι υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν εκ των περιστάσεων. Ο Περικλής και προφανώς ο ίδιος ο Θουκυδίδης θεωρούσε το μεγαλείο των Αθηνών ως αποτέλεσμα της ενεργητικής φύσης των συμπολιτών του και των στρατιωτικών δαπανών της –χρήματα και ναυτικόν. Σε αυτή την περίπτωση ο έλεγχος της αθηναϊκής ηγεμονίας και η πολεμική ισχύς της έχουν ως θεμέλιο τις οικονομικές δαπάνες, ιδιαίτερα για την ενίσχυση του αθηναϊκού στόλου, του κατ' εξοχήν πολεμικού μέσου για τη διατήρηση της αθηναϊκής ηγεμονίας.
  
  Ο Περικλής ενισχύει τον εθνικό μύθο με την υπόσχεση ενός ένδοξου μέλλοντος και της υστεροφημίας των Αθηναίων (2.64.3) –γεγονός που ερμηνεύει εν μέρει τα κίνητρα για τη διατήρηση της πολεμικής ισχύος. Κατόπιν, αποτρέπει τους Αθηναίους από την αποστολή κηρύκων στους Λακεδαιμόνιους (2.64.6), φοβούμενος ότι μια τέτοια πράξη θα δείξει την λιποψυχία των Αθηναίων στον εχθρό και θα τον φέρει σε πλεονεκτική θέση. Η άρνηση για διαπραγμάτευση επί της ουσίας είναι στρατηγική επίδειξης πολεμικής ισχύος. Η διαπραγμάτευση είναι τμήμα της λογικής και της πρακτικής του ασθενέστερου και οι Αθηναίοι πάση θυσία πρέπει να αποφύγουν αυτή τη λογική.
  
  
  Ο Αριστοφάνης για τον Περικλή
  Γι' αυτό κι ο Ολύμπιος Περικλής οργίστη, κι ανατράνταζε όλη την Ελλάδα, έφτιαχνε νόμους σαν τραγούδια γραμμένους κι έλεε πως «οι Μεγαρίτες δεν έχουν πια δουλειά στην αγορά μας, στη θάλασσα, στη γη, στα χτήματά μας».
  
  
  
  
  Προσωπική Ζωή
  Το τέλος
  Ο Περικλής είδε και τους δύο γιους του να πεθαίνουν από το φοβερό λοιμό που κατά το δεύτερο έτος του Πελοποννησιακού Πολέμου εξόντωσε το ένα τέταρτο του πληθυσμού της Αθήνας. Κατόπιν καθαιρέθηκε από το αξίωμα του στρατηγού και τιμωρήθηκε με πρόστιμο κατηγορούμενος για κακοδιαχείριση του δημόσιου χρήματος. Παρόλα αυτά επανεξελέγη στρατηγός ελλείψει ικανού άνδρα να αναλάβει τα ηνία μιας κλυδωνιζόμενης Αθήνας. Δεν μπόρεσε, όμως, να ολοκληρώσει τη θητεία του. Πέθανε λίγους μήνες αργότερα, θύμα και ο ίδιος του φοβερού λοιμού.
  
  
  Προτεινόμενη βιβλιογραφία
  Crane, Gregory, Thucydides and the Ancient Simplicity: The Limits of Political Realism, University of California Press, (Berkeley, 1998).
  Kallet-Marx, Lisa, Money, Expense, and Naval Power in Thucydides' History 1-5.24, University of California Press, (Berkeley, 1993).
  Θουκυδίδης, Πελοποννησιακός Πόλεμος, Τόμοι Α΄, Β΄, Γ΄ (μτφρ. Π. Ξιφαράς), Ι. Ζαχαρόπουλος, (Αθήνα, χ.χ.)
  Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι: Περικλής-Φάβιος Μάξιμος, Κάκτος, (Αθήνα, 1993)
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 24.01.2010
• 20:41

  Η δικαίωση του Ηροδότου

   »  Αrkoleon
  
  
  Ενας ένας οι «μύθοι» του ιστορικού της Αρχαιότητας βγαίνουν αληθινοί! Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αφορά τους στρατιώτες του Πέρση βασιλιά Καμβύση που θάφτηκαν στην έρημο και ήρθαν τώρα στο φως μέσα από το συγκλονιστικό ταξίδι δύο δίδυμων ιταλών σκηνοθετών
                                                                                                                                                                 ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΚΑΦΑΝΤΑΡΗ
  
  Με το τέλος του 2009 και το τέλος της δεκαετίας, σίγουρα όλοι έχουμε «πήξει» στις ανασκοπήσεις.
  Αλλά αν, υποθετικά, τις «δούμε σε γρήγορη κίνηση» παράλληλα με εκείνες των 50 χρόνων πριν, θα εντοπίσουμε μία κύρια διαφορά οπτικής των ανθρώπων: τότε όλοι κοιτούσαν μπροστά, τώρα όλοι πίσω! Πώς θα το «δούμε»; Από το ότι τότε- στα χρόνια του Σπούτνικ- κυριαρχούσαν οι ταινίες και τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας, γεμάτα από φαντασιώσεις για το διαστημικό μας μέλλον. Τώρα κυριαρχούν οι... αναπολήσεις του παρελθόντος. Όπως πολύ σωστά σημείωνε στο «Βήμα» της 15ης Νοεμβρίου 2009 η καθηγήτρια Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Χριστίνα Κουλούρη, «πρόκειται για τη “νοσταλγία του παρόντος”, σύμφωνα με τη διατύπωση του Fredric Jameson, όπου η στροφή προς τη μνήμη προσφέρει καταφύγιο μέσα σε έναν κόσμο γρήγορης και ευρείας αλλαγής, στο πλαίσιο του οποίου εξαφανίζονται τα σημεία αναφοράς και ανατρέπονται οι βεβαιότητες». Ψάχνουμε για «σταθερές αναφοράς», λοιπόν, ανατρέχοντας σε εποχές που έχει «στεριώσει» η ιστορία. Τότε που τα πράγματα εκτυλίσσονταν με μια σειρά και το κάθε τι είχε αίτιο και αιτιατό. Η καταγραφή αυτών των «σταθερών του χρόνου» ξεκίνησε, βεβαίως, από τον «πατέρα της Ιστορίας», τον Ηρόδοτο. Ήταν γόνος έλληνα αποίκου της Καρίας και γεννήθηκε το 485 π.Χ. στην Αλικαρνασσό. Θα ζούσε μια εύπορη και ήσυχη ζωή, αν δεν τον ξερίζωνε από την πατρίδα του η αντίσταση στην τυραννία. Ήταν 30 χρόνων όταν βρέθηκε να περιπλανιέται στα μέρη του τότε γνωστού κόσμου, από την Κύπρο ως τη Βαβυλωνία και από την Κριμαία ως την Αθήνα, την Αίγυπτο και την Κυρηναϊκή. Κατέληξε να ιδρύσει, μαζί με τον Πρωταγόρα, την αποικία των Θουρίων, στην Κάτω Ιταλία. Εκεί έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, γράφοντας τα όσα είχε δει και είχε ακούσει. Την «παγκόσμια Ιστορία» του οι αλεξανδρινοί μελετητές τη χώρισαν σε εννέα βιβλία και έδωσαν στο καθένα το όνομα μίας από τις εννέα Μούσες. Τα πέντε τελευταία βιβλία του περιέγραφαν αναλυτικά τους Περσικούς Πολέμους, αλλά τα τέσσερα πρώτα θεωρήθηκαν περισσότερο πολιτικό-γεωγραφικές πληροφορίες, μύθοι και ανέκδοτα για τους μακρινούς μας λαούς. Από αυτά πήγασε η «ρετσινιά» που τον ακολουθεί ως σήμερα: «ιστοριογράφος ναι, ιστορικός όχι». Άρα, αμφιβόλου αξιοπιστίας.
  Η ετυμηγορία αυτή των ιστορικών για τον «πατέρα τους» θα παρέμενε ως μία ακόμη σταθερά, αν οι ανακαλύψεις των τελευταίων ετών δεν αποδείκνυαν του λόγου του το αληθές. Μάλιστα, η πιο πρόσφατη έγινε μόλις αυτόν τον μήνα και αφορούσε τη «χαμένη στρατιά του Καμβύση».
  
  Ο στρατός που ζύγωσε τη Σίβα
  Στο τρίτο βιβλίο του, το επονομασθέν «Θάλεια», ο Ηρόδοτος διηγείται πώς ο γιος του Κύρου του Μεγάλου, ο Καμβύσης Β Δ , ξεκίνησε το 525 π.Χ. να καταλάβει- μετά την Αίγυπτο- την υπόλοιπη Αφρική. Σχεδίασε, λέει, τρεις εκστρατείες: μία προς την Καρχηδόνα, μία προς τη Σίβα και μία προς την Αιθιοπία. Από τις Θήβες, όπου είχε καταλύσει, διέταξε τον στόλο του να κινηθεί προς την Καρχηδόνα και έστειλε ένα εκστρατευτικό σώμα 50.000 ανδρών στη Σίβα, με διαταγές να αιχμαλωτίσουν τον απείθαρχο λαό της και να κάψουν τον Ναό του Άμμων Δία. Αλλά «όταν οι Πέρσες ξεκίνησαν από την πόλη Όαση εναντίον των Αμμωνίων διασχίζοντας την έρημο και ήταν περίπου στα μισά της διαδρομής μεταξύ της πόλης τους και της Όασης, κατά τη διάρκεια του φαγητού φύσηξε ένας δυνατός άνεμος και τους έθαψε όλους. Έτσι χάθηκαν...».
  Αυτά έγραψε, αλλά κανείς μεταγενέστερος ιστορικός δεν τον πίστεψε. Πώς γίνεται να αφανιστεί ένας στρατός 50.000 ανδρών χωρίς κανείς άλλος να το αναφέρει εκτός από τον- μη αυτόπτη μάρτυρα- Ηρόδοτο; Επομένως... φαντασίωση. Παρά το «ανιστόρητο» του θέματος, όμως, τον Απρίλιο του 1874, ο περίφημος γερμανός αιγυπτιολόγος Χάινριχ Μπρουγκς Μπέι (Ηeinrich Βrugsch Βey) προήδρευσε μίας σύσκεψης στο Ιnstitut Εgyptien, όπου κυριάρχησε ως θέμα η «φανταστική» κατάληξη του στρατού του Καμβύση. Παρών στη σύσκεψη ήταν ο Γκέραρντ Ρολφ (Gerhard Rohlf), που μόλις είχε επιστρέψει από τη διάβαση της λιβυκής ερήμου ως τον Νείλο. Στην αναφορά του (Drei Μonate in der Libyschen Wuste, Κassel 1875, σελ. 332-334) ο Ρολφ είχε συμπυκνώσει όλες τις υποθέσεις για το ποια πορεία είχε ακολουθήσει αυτός ο αναπόδεικτος στρατός.
  
  Οι ιταλοί σκηνοθέτες
  Μια αμμοθύελλα κατάπιε τους 50.000 Πέρσες που πήγαιναν στη Σίβα, είπε ο Ηρόδοτος, αλλά κανένας δεν τον πίστεψε
  Από τότε και ως τον μήνα αυτόν κανείς αρχαιολόγος δεν φαινόταν να ασχολείται με το θέμα. Κανείς, εκτός από δύο ιταλούς σκηνοθέτες ντοκυμαντέρ, τους δίδυμους Αντζελο και Αλφρέντο Καστιλιόνι (Α. & Α. Castiglioni). Άρχισαν να καταπιάνονται με αυτό από το 1996, όταν βρέθηκαν κοντά στη Σίβα ψάχνοντας για υπολείμματα σιδηρούχων μετεωριτών. Βρήκαν τυχαία μια μισοθαμμένη πήλινη στάμνα και υπολείμματα ανθρώπου, σε κάτι που έμοιαζε με καταφύγιο από αμμοθύελλα: ο ανιχνευτής μετάλλων του συνεργάτη τους γεωλόγου Αλί Μπακαράταπό το Πανεπιστήμιο του Καΐρου- είχε αρχίσει να χτυπάει επίμονα και ξέθαψαν ένα ασημένιο βραχιόλι, ένα σκουλαρίκι πολεμιστή, χάντρες από περιδέραιο, τη λαβή από ένα χάλκινο σπαθί και αρκετές αιχμές από βέλη. Ολα αναλύθηκαν με τη μέθοδο της θερμοφωταύγειας και βρέθηκαν να ανήκουν στην εποχή του Καμβύση!
  Τα δύο αδέλφια εντρύφησαν τα επόμενα χρόνια στη βιβλιογραφία των δρομολογίων καραβανιών, προκειμένου να διασταυρώσουν αν όντως τα υπολείμματα ήταν από το θρυλούμενο εκστρατευτικό σώμα των Περσών. Βρήκαν ότι όντως υπήρχε ένας «νότιος δρόμος», αλλά και ότι αρχαίοι χάρτες της περιοχής έδειχναν εσφαλμένα τον Ναό του Αμμωνα να βρίσκεται 100 χιλιόμετρα νοτιότερα από την πραγματική θέση της όασης της Σίβας. Ακολούθησαν αυτόν τον αρχαίο δρόμο και βρήκαν «τεχνητά πηγάδια», φτιαγμένα από εκατοντάδες πήλινα αγγεία χωμένα στην άμμο. Ολα ηλικίας 2.500 ετών! Επειτα, το 2002, άκουσαν ιστορίες των Βεδουίνων για χιλιάδες κρανία και κόκαλα που ξέθαψε ο άνεμος πριν από δεκαετίες. Ακολούθησαν τις διηγήσεις τους και, στην τελευταία τους επίσκεψη στην έρημο, βρήκαν έναν μαζικό τάφο με εκατοντάδες ξασπρισμένους και διαλυμένους σκελετούς. Ανάμεσά τους, περσικά βέλη και ένα θηλύκι από χάμουρο αλόγου- ολόιδιο με αυτά που βλέπουμε σε τοιχογραφίες της Βαβυλώνας. Τα λείψανα αυτά είχαν αποκαλυφθεί από τυμβωρύχους, που είχαν προλάβει να πουλήσουν ένα όμορφο ξίφος σε... αμερικανούς τουρίστες.
  Οι αδελφοί Καστιλιόνι ενημέρωσαν επίσημα τη Γεωλογική Υπηρεσία της Αιγύπτου για τα ευρήματά τους αλλά δεν πήραν απάντηση, οπότε προχώρησαν στη δημοσιοποίησή τους. Κατά το σκεπτικό τους, η «πόλη Οαση» του Ηροδότου είναι η τωρινή Χάργκα. Από εκεί ο στρατός του Καμβύση επέλεξε να ακολουθήσει την ξεχασμένη νότια διαδρομή, προκειμένου να επιτεθούν στη Σίβα από την αφύλαχτη πλευρά της. Επειτα από επταήμερη πορεία στην έρημο έφτασαν στο σημείο που ο χάρτης έδειχνε τη Σίβα, αλλά δεν γνώριζαν ότι βρίσκονταν ακόμη 100 χιλιόμετρα νότιά της. Τότε, το μεσημέρι, σηκώθηκε ο φοβερός ΝΑ άνεμος της ερήμου, ο Χαμσίν, που κάλυψε τον ουρανό με άμμο. Οι στρατιώτες προσπάθησαν απεγνωσμένα να βρουν κάποιο καταφύγιο, αλλά οι περισσότεροι θάφτηκαν ζωντανοί. Επέζησαν- για λίγο- όσοι βρήκαν κάποιο απάγκιο σε κάποιο βράχο, όπως εκείνος που οι Καστιλιόνι βρήκαν το 1996.
  
  
  Λείπει η... άδεια!
  Επιστημονικά το θέμα δεν έχει λήξει, καθώς η Αρχαιολογική Υπηρεσία της Αιγύπτου εξέδωσε ανακοίνωση όπου δηλώνει πως οι δύο αδελφοί δεν έχουν πάρει άδεια για αρχαιολογικές ανασκαφές, οπότε όσα λένε- οι ίδιοι και οι ιταλοί αρχαιολόγοι που τους υποστηρίζουν- πρέπει να θεωρούνται ανυπόστατα. Επί της ουσίας, όμως, είναι η δεύτερη φορά που βρίσκονται τα ίχνη του Καμβύση, έστω και από μη αρχαιολόγους: τον Σεπτέμβριο του 2000 μια ομάδα γεωλόγων από το αιγυπτιακό Πανεπιστήμιο Ηelwan δήλωσε ότι βρήκε ίχνη των άτυχων Περσών, όταν αποκάλυψε ανθρώπινα οστά και υλικά κατάλοιπα κατά τη διάρκεια ερευνών για πετρέλαιο στη Δυτική Ερημο.
  Τέλος, για την ιστορία ή την ιστοριογραφία, ο Ηρόδοτος μάς περιέγραψε και την κατάληξη του ίδιου του Καμβύση: ηγήθηκε του τρίτου του εκστρατευτικού σώματος, προς την Αιθιοπία, σε μια «πορεία δίψας και πείνας». Αντί όμως να την υποστεί με το ψυχικό μεγαλείο που επέδειξε αργότερα ο Αλέξανδρος στη Γεδρωσία, ο Καμβύσης διέταξε να ρίξουν οι στρατιώτες του κλήρο, για να επιλεχθεί ένας ανά δέκα προς... κανιβαλισμό! Ακόμη όμως κι αυτή η φρικτή επιλογή δεν τους έσωσε, όπως και τον ίδιο τον Καμβύση. Μένει τώρα να βρούμε και τα δικά τους υπολείμματα, προς δόξαν του Ηροδότου.
  
  ΥΓ.: Το βίντεο της ανεύρεσης των πρώτων στοιχείων από τους Καστιλιόνι θα το βρείτε στο Διαδίκτυο (www. youtube. com/watch? v=tzsi1LFΖV4w), όπως και την παρουσίαση της μελέτης τους από το Discovery Νews (www.youtube.com/watch? v=8ΕΝizFΥf96Υ). Γενικότερα, ένα εξαιρετικό βιβλίο για το έργο του Ηροδότου, καθώς και τις πραγματικές διαφοροποιήσεις του από εκείνο του Θουκυδίδη, είναι το «Τhe Classical Foundations of Μodern Ηistoriography», του Αrnaldo ΜomiglianoUniversity of California Ρress, 1992. Ενα άλλο, επίσης στα αγγλικά, που μας ταξιδεύει στα μέρη των περιηγήσεών του, είναι το «Τhe Way of Ηerodotus: Τravels with the Μan Who Ιnvented Ηistory», του Justin Μarozzi- Da Capo Ρress, 2008.
  
  ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΜΥΘΟΙ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑΝ ΑΛΗΘΙΝΟΙ
  Η μαρμότα του Πακιστάν και του Κασμίρ λατρεύει τα μπισκότα της εποχής μας, αλλά... ξεσκονίζει αρχαιόθεν τα ψήγματα χρυσού (κάτω μέρος της εικόνας)
  Ο κατάλογος των «τερατολογιών του Ηροδότου», που έκαναν τους νεότερους ιστορικούς να μειδιούν ειρωνικά, είναι μακρός. Γνωστότερη- και σημαντικότερη για την ιστορία μας - η απαρίθμηση των Περσών του Ξέρξη: ήταν 1.500.000 οι αντίπαλοι των 300 του Λεωνίδα ή... 100.000; Μάλλον απίθανο να βρεθεί ποτέ έγκυρη απάντηση στο ερώτημα, αλλά για πολλά άλλα ρηθέντα υπό του ιδίου έχουν αρχίσει να προκύπτουν συγκλονιστικές επιβεβαιώσεις.
  
  Οι μούμιες
  Η πρώτη αφορούσε το θέμα των μουμιοποιήσεων: οι φοιτητές Ιατρικής των πρώτων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων θεωρούσαν ανέκδοτο το ότι «στην Αίγυπτο υπήρχαν τρεις μέθοδοι μουμιοποίησης, ανάλογα με το βαλάντιο των συγγενών του νεκρού». Οπως όμως απέδειξαν οι κατοπινές «εισαγωγές» μουμιών από τους γάλλους, γερμανούς και άγγλους αιγυπτιολόγους, ο Ηρόδοτος είχε δίκιο.
  
  Τα «μυρμήγκια» του χρυσού
  Ανέκδοτο επίσης θεωρούσαν τη διήγησή του για το πώς ο Δαρείος αβγάτιζε τον χρυσό στο θησαυροφυλάκιό του: στα βουνά του σημερινού Πακιστάν, έλεγε, «γιγάντια μυρμήγκια με γούνα, μεγέθους λίγο μικρότερου από σκύλου, εξορύσσουν το χρυσάφι»! Είναι δυνατόν να πιστέψεις κάτι τέτοιο; Κι όμως. Οπως ανακάλυψε το 1996 ο γάλλος εθνολόγος Μισέλ Πεϊσέλ (Μichel Ρeissel), η φυλή Μινάρο του υψιπέδου Ντανσάρ συνεχίζει ακόμη και σήμερα να αντλεί χρυσό με τον ίδιο τρόπο. Το ίδιο ανακάλυψαν και αμερικανοί στρατιωτικοί όταν είδαν πακιστανούς στρατιώτες να επιστρέφουν από περιπολίες με τις χούφτες γεμάτες χρυσόσκονη. Ποιο ήταν το μυστικό; Μαρμότες! Αυτοί οι «υπερμεγέθεις σκίουροι» είχαν τις φωλιές τους σε κοιτάσματα χρυσού και συχνά-πυκνά τις... καθάριζαν. Εκείνο που θα είχε δικαιώσει τον Ηρόδοτο από αιώνες θα ήταν μια καλύτερη γνώση των ιστορικών για τη γλώσσα των Περσών: ονόμαζαν τις μαρμότες «μυρμήγκια του βουνού»!
  
  Οι Αμαζόνες
  Αριστερά, Αμαζόνα από ελληνικό αγγείο. Δεξιά, σκίτσο νέας της Οσετίας με παραδοσιακή στολή από προηγούμενους αιώνες- τότε που δεν επιτρεπόταν να παντρευτεί προτού... σκοτώσει έναν αρσενικό από αντίπαλη φυλή!
  Πανάρχαιο «ιστορικό ανέκδοτο» ήταν επίσης η περιγραφή των Αμαζόνων. Αλλά... αν δεν υπήρξαν ποτέ, γιατί οι Ελληνες είχαν τέτοια εμμονή με την «Αμαζονομαχία»; Τελικά τον Οκτώβριο του 1994 το περιοδικό «Νational Geographic»κυκλοφόρησε με κύριο θέμα μια μούμια, που βρήκε η επικεφαλής ερευνών του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας του Νοβοσιμπίρσκ Ναταλία Πόλοσμακ. Η μούμια βρέθηκε στο Καζακστάν, στα μέρη όπου εικάζεται η φύτρα των Ινδοευρωπαίων και όπου, στα χρόνια του Ηροδότου, κάλπαζαν οι Μασσαγέτες. Ανήκε σε μια γυναίκα που έφερε στο σώμα της πολεμικά τατουάζ (ο Ηρόδοτος έγραψε πώς οι Αμαζόνες σημάδευαν το κορμί τους για κάθε εχθρό που σκότωναν) και είχε ταφεί μαζί με τον... οπλισμό της. Από τότε, επτά ακόμη σωροί γυναικών με οπλισμό βρέθηκαν κοντά στη ρωσική πόλη Ποκρόβκα, χρονολογημένοι στην περίοδο 600 ως 200 π.Χ., αλλά και στη... Βρετανία, σε τάφους Σαρματών (Σαυροματών κατά τον Ηρόδοτο) που υπηρετούσαν ως μισθοφόροι στον ρωμαϊκό στρατό.
  
  Οι Ετρούσκοι
  Επόμενος «μύθος του Ηροδότου» ήταν η αφήγησή του περί Ετρούσκων: έλεγε ότι αποίκισαν την Ιταλία προερχόμενοι από τη Λυδία, του γνωστού βασιλιά Κροίσου, έπειτα από 18ετή λιμό. Με επικεφαλής τον Τυρρηνό, μπάρκαραν από την τωρινή Σμύρνη για την περιοχή Ούμπρια της Ιταλίας. Κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά αυτή τη διήγηση έως ότου - το 1885- μια στήλη με Ετρουσκικά του 6ου αιώνα π.Χ. βρέθηκε... στη Λήμνο. Τελικά, στις 18 Ιουνίου του 2007, και έπειτα από έναν μαραθώνιο αναλύσεων DΝΑ του πληθυσμού της πρώην ετρουσκικής πόλης Μurlo της Ιταλίας, ο καθηγητής Αλμπέρτο Πιάτσα (Αlberto Ρiazza), του Πανεπιστημίου του Τορίνου, ενημέρωσε το ακροατήριο του ετήσιου συνεδρίου της Εuropean Society of Ηuman Genetics ότι «ο Ηρόδοτος είχε δίκιο».
  
  Ο Φειδιππίδης
  Μιλώντας για «μαραθώνιο», δεν αποφεύγουμε να θυμηθούμε ένα ακόμη ανέκδοτο των «Περσικών Πολέμων»: Οι ιστορικοί γελούσαν με το υπεράνθρωπο της κάλυψης της απόστασης Αθήνας- Σπάρτης (250 χλμ.) από τον Φειδιππίδη σε μόλις 36 ώρες. Το γέλιο κόπηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1982, όταν μια παρέα... βρετανών αξιωματικών της RΑF επανέλαβε το επίτευγμα. Από το 1983, το Διεθνές Σπάρταθλον λαβαίνει χώρα με πολυεθνή συμμετοχή, αποδεικνύοντας στους «ερευνητές της πολυθρόνας» ότι οι «ελληνικοί μύθοι» αξίζουν προσεκτικότερη ανάγνωση... ιδιαίτερα όταν προέρχονται από τον «γραφικό» Ηρόδοτο!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 15:02

  Η θεωρία του πολέμου, ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία

   »  Αrkoleon
  
  
  Ο Poincare, ο μεγάλος Γάλλος μαθηματικός, είπε κάποτε ότι ο πόλεμος είναι πειραματική επιστήμη στην οποία δεν είναι δυνατόν να διεξαχθούν πειράματα. Τα περιθώρια για πειραματισμούς είναι ακόμα στενότερα σε χώρες όπως η Ελλάδα που, αν δούμε τα πράγματα έστω και σε μεσοπρόθεσμη απλώς ιστορική προοπτική, περπατούν πάνω στην κόψη του ξυραφιού. Το λυπηρό παράδοξο σε ακροσφαλείς ιστορικές καταστάσεις συνοδευόμενες από διάχυτα παρακμιακά φαινόμενα είναι ότι η στρατηγική σκέψη θολώνει τόσο περισσότερο, όσο εντονότερα τη χρειάζεται ένα έθνος.
  
  Όπως ο βαριά άρρωστος δεν αναρωτιέται τί θα κάμει σε δέκα χρόνια, αλλά αν θα βγάλει τη νύχτα, έτσι ο ιστορικά ανίσχυρος χαρακτηρίζεται από την έλλειψη μακρόπνοων συλλήψεων και την προσήλωση στα άμεσα δεδομένα· η διαφορά ανάμεσα σ’ όποιον χαροπαλεύει βιολογικά και σ’ όποιον αποσυντίθεται ιστορικά είναι βέβαια ότι η προσήλωση του πρώτου στα άμεσα δεδομένα εμφανίζεται ως προσπάθεια υπέρβασης ενός πόνου, ενώ του δεύτερου ως κοντόθωρη ευδαιμονιστική επιδίωξη. Η τάση άρνησης ή απώθησης των μακροπρόθεσμων παραγόντων και εξελίξεων, δηλαδή των δεδομένων της πολιτικής υπό την αντικειμενική έννοια του όρου, δυναμώνει όταν τα δεδομένα αυτά θίγουν νευραλγικά ψυχολογικά σημεία, με άλλα λόγια τις εθνικές αυταρέσκειες και ψευδαισθήσεις. Υπό την επήρειά τους συνήθως υπερτιμάται η σημασία των τομέων, στους οποίους υπερέχει πραγματικά ή φανταστικά η Ελλάδα (π .χ. θεωρείται ουσιώδες πολιτικό και ιστορικό πλεονέκτημα ότι η Ελλάδα είναι χώρα «ευρωπαϊκή» και «δημοκρατική», ενώ η Τουρκία «οθωμανική», «βάρβαρη», «φασιστική» κ.τ.λ.), και ταυτόχρονα η ισχύς ή οι επιτυχίες της άλλης πλευράς αποδίδονται κατά σύστημα στην εύνοια των Μεγάλων, στον ανθελληνισμό της Δύσης κ.ο.κ. [...]
  
  Η συμπλοκή των δύο συνθετικών στον όρο «γεωπολιτική» δεν υποδηλώνει μιαν αναγκαία αιτιώδη συνάφεια, δεν σημαίνει ούτε ότι η πολιτική καθορίζει οπωσδήποτε τη γεωγραφία (αν και μερικές φορές την επηρεάζει ουσιαστικά, όπως όταν π.χ, διανοίγει τη διώρυγα του Σουέζ ή του Παναμά) ούτε ότι η γεωγραφία καθορίζει οπωσδήποτε την πολιτική (αν και εδώ η επιρροή μπορεί να είναι ουσιώδης, π.χ. νησιωτική θέση της Μεγάλης Βρετανίας). Σημαίνει πολύ περισσότερο ότι η πολιτική δεν μπορεί παρά να αναπτύσσεται σε στενή συνάφεια με έναν συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, και στην Ιστορία εναπόκειται να αποφασίσει με ποιάν έννοια και ποιάν απόκλιση θα καταστεί αμφίδρομη η σχέση αυτή. Ώστε στο ευρύτερο επίπεδο γενικότητας μπορούμε να ορίσουμε το γεωπολιτικό δυναμικό ως την ιστορικο-κοινωνική παρουσία ενός συλλογικού υποκειμένου που με την πολιτική και λοιπή δυναμική του γεμίζει ορισμένο γεωγραφικό χώρο. Με αυτήν την έννοια, το γεωπολιτικό δυναμικό της ελληνικής πλευράς αποτυπωνόταν κατά τον 19ο αιώνα, και ίσαμε το σημαδιακό έτος 1922, πολύ περισσότερο στο έθνος παρά στο κράτος. Το έθνος ήταν κατά πολύ ευρύτερο από το κράτος, απλωνόταν από την Ουκρανία ως την Αίγυπτο κι από τις παρακαυκάσιες χώρες ως τις ακμαίες παροικίες των Βαλκανίων και της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης. Το κράτος ζητούσε να επεκταθεί, για να κλείσει μέσα του τουλάχιστον όσα τμήματα του έθνους βρίσκονταν εκάστοτε στις παρυφές του, και αυτό το κατόρθωσε, μετά την ένωση των Ιονίων Νήσων, προ παντός με τους Βαλκανικούς Πολέμους, φτάνοντας σε μιαν ανεπανάληπτη κορύφωση το 1920.
  
  Έκτοτε αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, που διαρκεί ως σήμερα. Το έθνος συνέπεσε εν τέλει με το κράτος όχι γιατί το κράτος διευρύνθηκε, αλλά γιατί το έθνος ακρωτηριάσθηκε καί συρρικνώθηκε, γιατί αφανίσθηκε ή εκτοπίσθηκε ο ελληνισμός της Ρωσίας (μετά το 1919), της Μικράς Ασίας (μετά το 1922), των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής (ιδίως μετά το 1945). Ακολούθησε η εκδίωξη του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη (1955) και την βόρειο Κύπρο (1974), ενώ σήμερα παρευρισκόμαστε μάρτυρες της αποσύνθεσης και της μαζικής φυγής του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Πρόκειται για μιαν εξαιρετικά πυκνή αλυσίδα εθνικών καταστροφών μέσα σε διάστημα ελάχιστο από ιστορική απόψη -εβδομήντα μόλις χρόνια. Και οι καταστροφές αυτές δεν επιδέχονται αναπλήρωση ή αντιστάθμιση. Οι σημερινές ελληνικές παροικίες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αυστραλίας βρίσκονται τόσο μακριά και μέσα σε κοινωνίες τόσο διαφορετικές, ώστε μάλλον χρειάζονται την ενίσχυση του ελληνικού κράτους προκειμένου να διατηρούν δεσμούς μαζί του παρά είναι οι ίδιες σε θέση να του δώσουν ουσιαστική υλική ενίσχυση ή πνευματική ώθηση. Οι εργατοϋπάλληλοι του Σίδνεϊ δεν είναι οι Μπενάκηδες και οι Καβάφηδες της Αλεξάνδρειας, ούτε μπόρεσαν ποτέ οι λεγόμενοι Ελληνοαμερικανοί να ασκήσουν στην τωρινή πατρίδα τους καθοριστική επιρροή υπέρ των συμφερόντων του ελληνικού κράτους και έθνους.
  
  Ας κλείσουμε αυτή την άκρως συνοπτική ανασκόπηση με τη θλιβερότερη ίσως διαπίστωση. Το ελληνικό κράτος δεν στάθηκε σε καμμία φάση ικανό να προστατεύσει αποτελεσματικά τον ευρύτερο ελληνισμό και να αναστείλει τη συρρίκνωση ή τον αφανισμό του. Απεναντίας μάλιστα, το 1974 την καταστροφή την προκάλεσε, άμεσα τουλάχιστον, η ολέθρια πραξικοπηματική ενέργεια που προήλθε από τη μητροπολιτική Ελλάδα. Και αν αυτά τα έκαμαν οι δικτάτορες, οι κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις σίγουρα δεν έχουν λόγους να είναι υπερήφανες για τη χλιαρή έως ανύπαρκτη αντίδρασή τους απέναντι στον ξεριζωμό των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Η αποδεδειγμένη ανικανότητα του ελληνικού κράτους να υπερασπίσει το ελληνικό έθνος -δηλαδή να επιτελέσει την κατ’ εξοχήν αποστολή του- συνιστά τον ανησυχητικότερο οιωνό για το μέλλον. Γιατί ήδη το ελληνικό κράτος βαθμηδόν φανερώνεται ανήμπορο να προστατεύσει ακόμα και το έθνος που βρίσκεται εντός των συνόρων του.
  
  Ενώ το ελληνικό έθνος συρρικνωνόταν ακατάπαυστα για να συμπέσει με ένα κράτος, του οποίου τα σύνορα είχαν ουσιαστικά διαμορφωθεί ήδη από το 1913, η Τουρκία διήνυσε τον αντίθετο ακριβώς δρόμο: τα σύνορα του οθωμανικού κράτους συρρικνώθηκαν για να συμπέσουν λίγο-πολύ, την επαύριο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με τα σύνορα, μέσα στα όποια όφειλε να ζήσει στο έξης το τουρκικό έθνος. Χάρις στη μεγάλη προσωπικότητα του Κεμάλ, η απότομη και οδυνηρή αυτή μετάβαση όχι μόνο δεν συνεπέφερε τον πολιτικό κατακερματισμό, αλλά απεναντίας συνδέθηκε μ’ ένα μεταρρυθμιστικό έργο, μ’ ένα νέο αίσθημα ανάτασης καί με μια νέα συλλογική μυθολογία, απ’ όπου η Τουρκία μπορεί ν’ αντλεί άμεσα ακόμα και σήμερα, πάνω από μισόν αιώνα αργότερα. Από την άλλη μεριά, παρέμειναν ενεργά ζωτικά κατάλοιπα οθωμανισμού, διάχυτα και από καιρό σε καιρό πιεστικά ρεύματα μουσουλμανικού λαϊκισμού, προβλήματα μειονοτήτων, ανισομέρειες περιφερειακές και αγκυλώσεις κοινωνικές -και όλα αυτά συνιστούσαν και συνιστούν ένα αντιφατικό πλέγμα.
  
  Θα ήταν όμως μεγάλο λάθος να θεωρήσει κανείς τις εσωτερικές αντιφάσεις και διαμάχες, που σημαδεύουν βαθιά το τουρκικό έθνος, ως παράγοντα με αναγκαστικά αρνητική επίδραση πάνω στο γεωπολιτικό του δυναμικό. Ο Machiavelli, που ασφαλώς κάτι γνώριζε από πολιτική, υπογράμμιζε ότι την αδιάκοπη επέκταση της Ρώμης προς τα έξω την προκαλούσαν οι συνεχείς διενέξεις μεταξύ πληβείων και πατρικίων στο εσωτερικό, ακριβώς δηλαδή ό,τι θα μπορούσε να θεωρηθεί η αγιάτρευτη πληγή της πόλης. Ώστε οι εσωτερικές τριβές και αντιφάσεις σε ορισμένες τουλάχιστον περιπτώσεις θέτουν σε κίνηση μια χειμαρρώδη επεκτατική ορμή. Αν αυτό γίνει πράγματι, τότε ό,τι στα προκατειλημμένα μάτια των «εκσυγχρονισμένων» και «πολιτισμένων» «δημοκρατών» εμφανίζεται ως «υπανάπτυξη» καί άρνηση της «κοινωνίας των πολιτών», μεταβάλλεται σε ιδεώδες μείγμα για την άσκηση επιθετικής εξωτερικής πολιτικής με όλα τα μέσα. Μάζες μισοχορτασμένων ή μισοπεινασμένων, ικανών να φανατισθούν και να πεθάνουν, ζυμωμένων ακόμα με τις πατριαρχικές αξίες· μάζες τέτοιες, καθοδηγούμενες από ξεσκολισμένες, μακροπρόθεσμα και ψυχρά σκεπτόμενες διπλωματικές και στρατιωτικές ελίτ, αποτελούν όργανο επέκτασης πολύ προσφυέστερο από ένα πλαδαρό κοινωνικό σώμα αιωρούμενο γύρω από τον μέσο όρο μιας γενικής ευημερίας, όπου ύψιστη αποστολή της πολιτικής ηγεσίας είναι ακριβώς να εγγυάται τη διατήρηση αυτού του μέσου όρου και αυτής της πλαδαρότητας. Σε σχέση με τη σημερινή Τουρκία, είναι πρακτικά αδιάφορο σε ποιο χωνευτήρι θα συντηχθούν οι αντιφάσεις, σε ποια κοίτη θα μπουν και με ποια πρόσημα θα προβάλουν, αν δηλαδή θα πάρουν μάλλον ισλαμική, μάλλον στρατιωτικοκεμαλική ή μάλλον οικονομικοπολιτική («δυτική») χροιά.
  
  Μπροστά στην επεκτατική εκδίπλωση του γεωπολιτικού δυναμικού όλα αυτά είναι επιφανειακά και συμβεβηκότα, πολύ περισσότερο γιατί, όποια ελίτ κι αν πάρει στα χέρια της μακροπρόθεσμα τα ηνία, για να προσελκύσει κατά το δυνατόν ευρύτερες μάζες θα καταφύγει σ’ έναν ελαστικό ιδεολογικό εκλεκτισμό. Οι «κεμαλιστές» στρατιωτικοί, oι οποίοι το 1997 καταπολεμούν τον «ισλαμισμό» φοβούμενοι ότι δεν μπορούν πλέον να τον ελέγξουν, ενθάρρυναν μετά το πραξικόπημα του 1980 μετριοπαθείς θρησκευτικές τάσεις θέλοντας να τις χρησιμοποιήσουν ως αντίβαρο εναντίον του αριστερού ριζοσπαστισμού· το ίδιο έκανε κι ο πρωθυπουργός Οζάλ λίγο αργότερα, παρά τον κατά τα αλλά φιλελεύθερο-οικονομιστικό προσανατολισμό του.
  
  Γενικά, οι εσωτερικές αντιφάσεις επιδρούν παραλυτικά στους ανίσχυρους, ενώ αποδεσμεύουν επεκτατικές δυνάμεις σε όσους έχουν εκ των πραγμάτων ένα τέτοιο γεωπολιτικό δυναμικό, ώστε δεν τους απομένει παρά το άλμα ή η φυγή προς τα εμπρός. Με άλλα λόγια: τα βαθύτερα στρώματα της ιστορικής και κοινωνικής ύπαρξης ενός συλλογικού υποκειμένου προσδιορίζουν το πώς θα λειτουργήσουν oι εσωτερικές του αντιφάσεις. Στη σημερινή Τουρκία δρουν αχαλίνωτες στοιχειακές δυνάμεις, που ωθούν τις εσωτερικές αντιφάσεις προς την επέκταση. Και πρώτη ανάμεσά τους είναι η πληθυσμιακή έκρηξη, της οποίας τα βασικά δεδομένα θα συγκεφαλαιώσουμε στη διαχρονική τους εξέλιξη και σε αντιπαράθεση με τα αντίστοιχα ελληνικά.
  
  Λίγο μετά την εγκατάσταση της Τουρκίας και της Ελλάδας στα σημερινά τους περίπου σύνορα και επίσης μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών η Ελλάδα είχε 6.200.000 κατοίκους (απογραφή 1928) και η Τουρκία 13.600.000 (απογραφή 1927), ήτοι πάνω-κάτω τους διπλάσιους. Μόλις σε διάστημα μιας γενεάς η διαφορά αυτή διπλασιάστηκε: η Ελλάδα είχε πληθυσμό 8.400.000 κατοίκων (απογραφή 1961) και η Τουρκία 31.100.000 (απογραφή 1964), ήτοι σχεδόν τετραπλάσιο. Μετά από μίαν ακόμη γενεά η Ελλάδα έχει πληθυσμό 10.200.000 (απογραφή 1991), ενώ η Τουρκία έχει ξεπεράσει τα 62.000.000: η διαφορά έχει περάσει το εξαπλάσιο, και ακόμα κρισιμότερη είναι η διαφορά των ρυθμών της αύξησης (σ.σ.: με την απογραφή του 2008, ο πληθυσμός της Τουρκίας έχει ξεπεράσει τα 70.000.000, ενώ της Ελλάδος σύμφωνα με την απογραφή του 2001, είναι περίπου 11.000.000). Ενώ στην Ελλάδα η δημογραφική απίσχνανση καθίσταται ενδημικό φαινόμενο με ήδη αισθητές συνέπειες για την οικονομία και την άμυνα, στην Τουρκία ο πληθυσμός αυξάνεται τουλάχιστον κατά 2% τον χρόνο (το 1993 π.χ. oι γεννήσεις ήσαν το 2,7% επί του συνόλου και οι θάνατοι το 0,7%. Έτσι, από τους 56.500.000 κατοίκους της απογραφής του 1990 φτάσαμε στους σημερινούς 61-62.000.000). Αυτό σημαίνει ότι κάθε χρόνο προστίθενται πάνω από 1.000.000 άνθρωποι στο ενεργητικό της χώρας -μια ολόκληρη Ελλάδα κάθε 7-8 χρόνια! Γύρω στο 2020 η Τουρκία θα έχει φτάσει ή και ξεπεράσει τα 100.000.000, δηλαδή το σημερινό εξαπλάσιο θα έχει γίνει δεκαπλάσιο, ενώ παράλληλα η Ελλάδα, έχοντας μετατραπεί εν τω μεταξύ πλήρως σε χώρα ηλικιωμένων, θα δέχεται ισχυρότατη δημογραφική πίεση και από μίαν άλλη, όχι οπωσδήποτε φιλική πλευρά. Ο αλβανικός πληθυσμός, ο οποίος σήμερα αριθμεί συνολικά σχεδόν 6.000.000 στην Αλβανία, στο Κοσσυφοπέδιο, στο Μαυροβούνιο και στην πρώην Δημοκρατία της Μακεδονίας, θα έχει γίνει τουλάχιστον ισάριθμος με τον ελληνικό πληθυσμό· η Αλβανία είναι άλλωστε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, της οποίας ο πληθυσμός μεταπολεμικά σχεδόν τριπλασιάστηκε, περνώντας από 1.250.000 το 1945 σε 3.400.000 σήμερα. [...]
  
  Μόνον εκεί όπου κοχλάζει νεανικό αίμα γεννιούνται ιδέες ικανές να κινητοποιήσουν μάζες, όσο «πρωτόγονες» κι αν φαίνονται οι ιδέες αυτές στα μάτια δημογραφικά φθινόντων γειτόνων εκλεπτυσμένων από την ξαφνική ευζωία ή διανοουμένων που εξ επαγγέλματος παράγουν ιδεολογίες του ειρηνιστικού ευδαιμονισμού υπό τις διαφορετικότερες μορφές. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διαδικασία αυτή είναι και θα παραμείνει πηγή εσωτερικών αντιφάσεων και συγκρούσεων, ότι δηλαδή στο προβλεπτό μέλλον η Τουρκία θα συνεχίζει να συγκλονίζεται από μιαν διαρκή εσωτερική αναταραχή. Αλλά είπαμε ήδη πώς θα λειτουργήσουν κατά πάσαν πιθανότητα οι αντιφάσεις και οι ταραχές αυτές προς τα έξω, και η θέση μας επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι όλες οι συγκρουόμενες πλευρές, καθώς ανατιμάται συνεχώς το γεωπολιτικό δυναμικό της χώρας, συγκλίνουν σε μιαν κοινή αντίληψη περί τουρκικής αποστολής και τουρκικού μεγαλείου, οπότε η σύγκρουσή τους αναφέρεται στο ερώτημα: κάτω από ποια σημαία (ταυτότητα) εξυπηρετείται καλύτερα αυτή η αποστολή και ποιος είναι ο καταλληλότερος να την κρατήσει ψηλά;
  
  Μέσα στη διελκυστίνδα αυτή, στη μιαν άκρη της οποίας βρίσκεται ο εθνικιστικός κοινός παρονομαστής και στην άλλη η διαμάχη για την άρθρωση και την εκπροσώπησή του, και πάνω στο έδαφος των κοινωνικών παρενεργειών της πληθυσμιακής έκρηξης και των συνακόλουθων οικονομικών μετασχηματισμών συντελείται η υπερεκχείλιση του γεωπολιτικού δυναμικού αναζητώντας διεξόδους σε ευρύτερους χώρους. Αυτή ακριβώς είναι η κρίσιμη ιστορική διαφορά ανάμεσα στη σημερινή Ελλάδα και στη σημερινή Τουρκία. Η πρώτη, αφ’ ότου το έθνος συνέπεσε ουσιαστικά με το κράτος, δεν έχει ζωτικούς ιστορικούς και πολιτικούς στόχους έξω από τα σύνορά της, της λείπει δηλαδή ακριβώς ό,τι κρατά ένα συλλογικό πολιτικό υποκείμενο σε ένταση καί εγρήγορση υποχρεώνοντάς το να υπερβαίνει αδιάκοπα τον εαυτό του (όπως π.χ. έγινε στους Βαλκανικούς Πολέμους). Τέτοιοι στόχοι δεν είναι ούτε οι μάχες οπισθοφυλακής για το Κυπριακό, όπου συχνότατα η ανάγκη μετατρέπεται σε φιλοτιμία, ούτε η «Ευρωπαϊκή ένταξη», η οποία στην ουσία της δεν είναι παρά η διαφοροτρόπως καρυκευμένη και μεταμφιεσμένη επιθυμία άλλοι να μας ταΐζουν και άλλοι να φυλάνε τα σύνορά μας. Ακριβέστερα: αυτά όλα θα μπορούσαν ν’ αποτελούν επί μέρους εθνικές επιδιώξεις υπό την προϋπόθεση ενός σφύζοντος γεωπολιτικού δυναμικού· υπό τις συνθήκες της γεωπολιτικής συρρίκνωσης είναι απλά υποκατάστατα και κατά μέγα μέρος σκιαμαχίες.
  
  Και ενώ οι ελληνικοί εθνικοί στόχοι έχουν de facto περιορισθεί σε μια παθητική αυτοσυντήρηση, όπου διάφορες ρητορικές εξάρσεις εκπληρώνουν την ψυχολογική λειτουργία της υπεραναπλήρωσης, η Τουρκία -ανισομερής, αντιφατική, εν πολλοίς άμορφη ακόμα, αλλά με ακμαίες πηγές στοιχειακής γεωπολιτικής ενέργειας- κοιτάζει αδιάκοπα πέρα από τα σύνορά της μέσα σε ευρύτατους χώρους, προς τους οποίους την ωθούν πολύ νωπές και ενεργές ηγεμονικές μνήμες καθώς και ζωντανές ακόμα φυλετικές, γλωσσικές και ιστορικές συγγένειες. Ανάμεσα στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν και στο άμεσο παρόν μπορούν έτσι να στηθούν εύκολα γέφυρες, ενώ η ελληνική παράδοση χρειάζεται πολύ περισσότερες τονωτικές ενέσεις και διασταλτικές ερμηνείες για να στηρίξει σημερινά χειροπιαστά πολιτικά desiderata. Αυτό βέβαια δεν το ξέρουμε εμείς, όμως το βλέπουν πολλοί άλλοι. [...]
  
  Ο μεγαλύτερος μελλοντικός κίνδυνος για την Τουρκία -και η μεγαλύτερη, αν όχι η μοναδική ελπίδα για την Ελλάδα- έγκειται στο ενδεχόμενο της ανάδυσης δυνάμεων ικανών να συναγωνισθούν την αμερικανο-τουρκική επιρροή τόσο στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία όσο και στα Βαλκάνια. Μονάχα μια ισχυρή εθνικιστική και επεκτατική Ρωσία θα μπορούσε να αποτελέσει δραστικό φραγμό των τουρκικών φιλοδοξιών στα Βαλκάνια (όπου θα αναζωπυρώνονταν οι παλαιοί ρωσικοί δεσμοί με τη Σερβία και τη Βουλγαρία) και στην Ανατολή (όπου επίσης θα ενεργοποιούνταν ο παλαιός αντιτουρκικός άξονας Ρωσίας καί Ιράν). Είναι άγνωστο αν αυτό το ενδεχόμενο θα επισυμβεί ή αν η Ρωσία θα τελματωθεί μακρόχρονα. Πάντως μια «φιλελευθεροποίησή» της με την έννοια της προσαρμογής της στα αμερικανικά πρότυπα και στις αμερικανικές επιθυμίες πιθανότατα θα σήμαινε την αποθράσυνση της Τουρκίας και τη χαριστική βολή για την ουσιαστική, αν όχι και για την τυπική ανεξαρτησία της Ελλάδας. Όσοι σκέφτονται φιλελεύθερα και οικονομιστικά ασφαλώς θα δυσκολευθούν πολύ να το καταλάβουν αυτό, όμως είναι αλήθεια. Μια Ρωσία που θα έμπαινε βαθμηδόν στο πετσί της παλιάς Σοβιετικής Ένωσης -αυτό είναι το πραγματικό φόβητρο της Τουρκίας, και όχι αντίπαλοι όπως οι δύσμοιροι Κούρδοι, που σε καμμιά στιγμή δεν απείλησαν ούτε κατ’ ελάχιστο τον τουρκικό στρατό, μάλλον του χρησιμεύουν για να κάνει τις πολεμικές του ασκήσεις και να παραμένει εμπειροπόλεμος. [...]
  
  Το στοιχειώδες και συνάμα καθοριστικό γεωγραφικό δεδομένο είναι διττό. Αφ’ ενός η έκταση της τουρκικής επικράτειας είναι εξαπλάσια από την ελληνική, αφ’ έτερου συνιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου (δηλαδή με εξαίρεση το μικρό ευρωπαϊκό τμήμα της Τουρκίας) χώρο συμπαγή και ολότμητο, ενώ ο ελληνικός χώρος (και μάλιστα η κρίσιμη ως θέατρο πολέμου περιοχή ολόκληρου του Αιγαίου καθώς και η βόρεια Ελλάδα από τον Έβρο μέχρι τη Θεσσαλονίκη) αποτελείται από κατεσπαρμένα και μεμονωμένα εδάφη (νησιά) ή στενές λωρίδες. Το στρατηγικό πλεονέκτημα που δίνει η τέτοια κατανομή του χώρου στην τουρκική πλευρά είναι προφανές. Ο κατακερματισμένος ελληνικός χώρος μπορεί να καταληφθεί και να κρατηθεί κατά τμήματα, ακόμα και πολύ μικρά· ο εχθρός δεν είναι υποχρεωμένος να εμπλακεί στην πολεμική περιπέτεια κατάληψης ολόκληρης της ελληνικής επικράτειας προκειμένου ν’ αποσπάσει ένα τμήμα της, όποιο θέλει ή εν πάση περιπτώσει όποιο μπορεί· αφού καταλάβει ένα τμήμα, έχει τη δυνατότητα, εφ’ όσον υπερέχει στρατιωτικά, να εδραιώσει την καινούργια κατάσταση, δημιουργώντας σε σχετικά σύντομο διάστημα τετελεσμένα γεγονότα. Αντίθετα, η ελληνική πλευρά δεν έχει τη δυνατότητα (με ελάχιστες παρήγορες εξαιρέσεις, για τις όποιες θα μιλήσουμε παρακάτω) να αποσπάσει από τον μεγάλο και συμπαγή τουρκικό γεωγραφικό όγκο ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο κομμάτι χωρίς να περιπλακεί, mutatis mutandis, στο τραγικό δίλημμα του 1922. Εάν π.χ. για λόγους αντιπερισπασμού συγκροτούσε προγεφυρώματα στον παράκτιο μικρασιατικό χώρο, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα μπορούσαν ακόμα και να τ’ αγνοήσουν εντελώς, στρεφόμενες εναντίον τους μόνον αφού θα είχε πια κριθεί η έκβαση στα κύρια θέατρα του πολέμου· γιατί τέτοια προγεφυρώματα έτσι κι αλλιώς θ’ αποκόπτονταν ή δεν θα κατάφερναν να εδραιωθούν μακροπρόθεσμα, αποτελώντας εφαλτήρια για περαιτέρω διείσδυση. Η κατάληψη τουρκικών εδαφών από ελληνικής πλευράς προσκρούει στο βάθος του χώρου, όχι όμως και η κατάληψη ελληνικών εδαφών από τουρκικής πλευράς.
  
  Πώς μπορεί η Ελλάδα να εξουδετερώσει, σε περίπτωση πολέμου, τα σοβαρά γεωγραφικά της μειονεκτήματα; Θα γίνει επισήμανση σε τέσσερα σημεία, χωρίς να εννούνται ούτε ως αναβαθμοί μιας κλιμάκωσης ούτε ως στόχοι ιεραρχημένοι σύμφωνα με τη στρατηγική τους σημασία -μολονότι τα δύο τελευταία πρέπει να υπογραμμισθούν ιδιαίτερα, ωστόσο μόνον η ενεργή συνύπαρξη και των τεσσάρων μπορεί να δώσει στην ελληνική πλευρά αξιόλογες πιθανότητες νίκης. Όπως είναι αυτονόητο, η ανάλυση αυτή περιορίζεται σε θεμελιώδη στρατηγικά μεγέθη και απλώς θίγει, όπου αυτό φαίνεται απαραίτητο, επιχειρησιακές επόψεις (δηλαδή μείζονες στρατιωτικές ενέργειες μέσω της σύμπραξης περισσότερων μονάδων), ενώ το τακτικό επίπεδο δεν συζητείται καθόλου, ούτε και μπορεί να συζητηθεί άλλωστε: γιατί σε μια γενική πολεμική σύρραξη Τουρκίας και Ελλάδας δεν θα υπήρχε ένα και μόνο πεδίο μάχης, πάνω στο οποίο, αν το υπέθετε κανείς γνωστό εκ των προτέρων, θα υπολογίζονταν λεπτομερώς oι κινήσεις των εμπολέμων, αλλά διάφορα ευρύτερα θέατρα πολέμου με ουσιώδεις διαφορές μεταξύ τους.
  
  Ας αρχίσουμε από το ζήτημα των πιθανών εδαφικών απωλειών και κερδών, καθώς φαίνεται προφανές ότι η τουρκική πλευρά θα συνδέσει την αιτιολόγηση και τη διεξαγωγή του πολέμου εκ μέρους της με εδαφικές διεκδικήσεις. Αν αυτό ευσταθεί, τότε η ελληνική πλευρά θα έκανε πολύ άσχημα να περιορισθεί στην υπεράσπιση των προσβαλλόμενων εδαφών της. Αν αυτά ήσαν περισσότερα του ενός και αν δεν ήταν δυνατή η επιτυχής υπεράσπιση όλων τους, τότε oι Τούρκοι θα είχαν στο τέλος ένα καθαρό κέρδος, έστω και αν αυτό ήταν μικρό ή εκ των υστέρων φαινόταν «δυσανάλογο» (η έννοια είναι βέβαια σχετική) προς τις αντίστοιχες θυσίες. Γι’ αυτόν τον λόγο η ελληνική πλευρά πρέπει κατά το δυνατόν να επιδιώξει αυτοτελή εδαφικά κέρδη, είτε ως αντιστάθμισμα για μόνιμες δικές της απώλειες είτε ως πιθανό αντάλλαγμα σε μεταγενέστερες διαπραγματεύσεις. Το πού πρέπει να αναζητηθούν τα κέρδη αυτά, με δεδομένο τον κατά βάση συμπαγή και ολότμητο χαρακτήρα του τουρκικού εθνικού χώρου, μας το δείχνει μια γρήγορη επισκόπηση των τριών πιθανών θεάτρων του πολέμου: της Θράκης, του Αιγαίου και της Κύπρου. Στη Θράκη, ή μάλλον στον Έβρο, η πυκνή συγκέντρωση στρατευμάτων και από τις δύο πλευρές σημαίνει ότι όποιος καταφέρει να διασπάσει πρώτος τις αντίπαλες γραμμές θα έχει τη δυνατότητα να αποκόψει αμέσως, μ’ έναν κυκλωτικό ελιγμό σχεδόν επί τόπου, μεγάλες εχθρικές μονάδες. Όμως αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος, για τον οποίο οι ελληνικές δυνάμεις θα πρέπει εξ αρχής να επιδιώξουν με κάθε θυσία (και η πυκνή συγκέντρωση θα απαιτήσει κατά πάσα πιθανότητα σοβαρές θυσίες) τη διάσπαση του εχθρικού μετώπου και να μην αρκεσθούν σε μιαν παθητική άμυνα. Μια γρήγορη προέλαση τεθωρακισμένων μονάδων στην Ανατολική Θράκη, την οποία ευνοεί το πεδινό έδαφος και οι περιορισμένες αποστάσεις, θα μπορούσε να αποφέρει στην Ελλάδα το σημαντικότερο πιθανό αντίβαρο απέναντι σε οποιεσδήποτε εδαφικές απώλειες σε άλλες περιοχές. Πράγματι, πουθενά άλλου εκτός από τη Θράκη η ελληνική πλευρά δεν έχει τη δυνατότητα αξιόλογης κατάκτησης εδαφών, οσοδήποτε περιορισμένη κι αν κρίνει κανείς αυτή τη δυνατότητα· πάντως υπάρχει, κι αφού είναι η μόνη πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο καί με συνέπεια. Στο θέατρο του Αιγαίου, καθώς είπαμε, δεν έχει κανένα νόημα η προσπάθεια δημιουργίας προγεφυρωμάτων στη μικρασιατική ακτή, έστω κι αν τα προγεφυρώματα αυτά θα μπορούσαν να κρατηθούν για λίγο, η μόνη ενέργεια, η οποία θα μπορούσε ν’ αποφέρει εδώ εδαφικά οφέλη, θα ήταν μια κατάληψη της Ίμβρου και της Τενέδου, υπό την προϋπόθεση ότι το ελληνικό ναυτικό θα ήταν σε θέση να την καλύψει (την αεροπορική κάλυψη τη θεωρούμε θεμελιώδη και αυτονόητη τόσο σε μιαν απόβαση στα νησιά όσο και σε μιαν προέλαση στη Θράκη· όμως το πρόβλημα της κυριαρχίας στον εναέριο χώρο είναι τόσο κρίσιμο, ώστε θα μιλήσουμε γι’ αυτό χωριστά). Τέλος, στην Κύπρο η ελληνική πλευρά πολύ λίγα πράγματα έχει να περιμένει. Και αν μπορέσει να υπερασπίσει κάτι, αυτό θα είναι δυνατόν μονάχα εάν ο κυπριακός πληθυσμός στο σύνολό του φανεί διατεθειμένος να πολεμήσει, αν χρειαστεί, με νύχια και με δόντια. Αυτό δυστυχώς δεν έγινε το 1974, όταν είδαμε βέβαια την τραγωδία των Κυπρίων, αλλά δεν είδαμε μιαν επίμονη παλλαϊκή αντίσταση μέχρις εσχάτων. Όμως τούτη τη φορά δεν υπάρχει νότος για να καταφύγει κανείς. Υπάρχει μόνον η θάλασσα.
  
  Το δεύτερο σημείο, που πρέπει να υπογραμμιστεί, είναι η ανάγκη συγκέντρωσης των δυνάμεων. Ο γεωγραφικός κατακερματισμός του ελληνικού χώρου γεννά εύκολα τον πειρασμό αντίστοιχου κατακερματισμού των ενόπλων δυνάμεων, έτσι ώστε να επιτευχθεί η κατά το δυνατόν πληρέστερη κάλυψή του. Ο πειρασμός αυτός μπορεί να αποβεί θανάσιμος, άλλωστε και ο σκοπός είναι καθ’ εαυτόν ουτοπικός. Η αριθμητική υπεροχή της τουρκικής πλευράς και το πλήθος των πιθανών στόχων της της δίνει εξ αντικειμένου ορισμένα περιθώρια επιλογής και εκτέλεσης παραπλανητικών αποβατικών και άλλων κινήσεων με σκοπό να ενταθεί ο έτσι κι αλλιώς υπαρκτός ελληνικός πειρασμός του κατακερματισμού των δυνάμεων. Αντίστοιχα μεγάλη επαγρύπνηση και διαίσθηση απαιτείται από την πλευρά της ελληνικής ηγεσίας, η οποία θα πρέπει να ξεκόψει εξ αρχής από την αντίληψη ότι είναι δυνατή η ίση προστασία των πάντων, θα πρέπει επίσης, λόγω της αριθμητικής μειονεξίας και της απόλυτης αναγκαιότητας αεροπορικής παρουσίας σε όλα τα καίρια επιχειρησιακά σημεία, να θέσει σε δευτερεύουσα και τριτεύουσα μοίρα την προάσπιση πόλεων και αμάχων πληθυσμών και να επικεντρώσει τα διαθέσιμά της όχι στην κάλυψη χώρου, αλλά αποκλειστικά στη συντριβή του κύριου όγκου των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων, εκεί όπου αυτές θα ρίξουν το βάρος τους και ει δυνατόν πριν προλάβουν να αναπτυχθούν πλήρως. Προκειμένου να εκπληρωθεί ο υπέρτατος αυτός σκοπός ίσως χρειασθεί να διακινδυνεύσει ο αριθμητικά υποδεέστερος την απώλεια εδαφών ή και τη διεξαγωγή επιχειρήσεων με ανοιχτά τα πλευρά του, πράγμα που θα πρέπει ν’ αναπληρώνει με ευελιξία και ταχύτητα. Όμως η τελική έκβαση θα κριθεί με βάση τα όσα θα γίνουν στο επίπεδο εκείνο που άπτεται της ίδιας της ουσίας του πολέμου. Πόλεμος σημαίνει προαρχικά επιδίωξη συντριβής των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων, απ’ αυτήν εξαρτώνται κι απ’ αυτήν απορρέουν όλα τα άλλα. Και εάν αυτή επιτευχθεί, τότε αναπληρώνονται αργά ή γρήγορα όλα, όσα θυσίασε κανείς θέλοντας να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του την αποφασιστική στιγμή στο αποφασιστικό σημείο.
  
  Κατά τρίτον λόγο, η ελληνική πλευρά δεν θα μπορέσει να αντισταθμίσει τα γεωγραφικά της μειονεκτήματα έναντι της τουρκικής αν δεν καλύπτει με ικανή δύναμη πυρός το σύνολο της τουρκικής επικράτειας και όχι απλώς τα θέατρα του πολέμου και περιορισμένο βάθος του χώρου γύρω τους. Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε γιατί. Το μικρό βάθος του ελληνικού χώρου δίνει στην τουρκική πλευρά τη δυνατότητα να πλήξει ολόκληρη την επιφάνειά του με όπλα μικρότερου βεληνεκούς καθώς και με αεροπλάνα που διαθέτουν μικρότερη ωφέλιμη ακτίνα δράσεως από τα ελληνικά. Αλλά και αντίστροφα: το συγκριτικά μεγάλο βάθος του τουρκικού χώρου επιτρέπει να αποσυρθούν στο εσωτερικό του, δηλαδή πέρα από την εμβέλεια της ελληνικής δύναμης πυρός, όπλα μεγαλυτέρου βεληνεκούς (η Τουρκία έφτασε να συζητεί ακόμα και με την Κίνα την αγορά πυραύλων εδάφους-εδάφους μεγάλου βεληνεκούς) καθώς και αεροπλάνα με μεγαλύτερη ωφέλιμη ακτίνα δράσεως· ας σημειωθεί ότι τα τουρκικά αεροπλάνα μπορούν, ξεκινώντας από τα μακρινότερα ως προς εμάς αεροδρόμια της Ανατολίας (Μπάτμαν, Ερζερούμ), να ανεφοδιάζονται στον αέρα όσο ακόμα βρίσκονται μέσα στον τουρκικό εναέριο χώρο και να εκτελούν έτσι αποστολές μέσα στην ελληνική επικράτεια σα να είχαν απογειωθεί από αεροδρόμια των μικρασιατικών παραλίων. Άρα, σε περίπτωση σύρραξης, η ελληνική πλευρά, ακόμα κι αν θα επιθυμούσε να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο με ένα προληπτικό χτύπημα, δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα έβρισκε τον κορμό των αεροπορικών του δυνάμεων στα πλησιέστερα αεροδρόμια. Το κρίσιμο τούτο πρόβλημα λύνεται μόνον με πυραυλικά συστήματα κατάλληλου βεληνεκούς καί με ουσιώδεις δυνατότητες ανεφοδιασμού των ελληνικών αεροπλάνων στον αέρα (π.χ. μεταξύ Κρήτης και Κύπρου). Τα πράγματα θα ήσαν πολύ απλούστερα, εννοείται, αν η Ελλάδα και η Κύπρος δεν ήσαν κράτη με «de facto» μειωμένα κυριαρχικά δικαιώματα, αν δηλαδή οι αποφάσεις τους δεν εξαρτιόνταν ούτε άμεσα ούτε έμμεσα από το τι ανέχονται οι Ηνωμένες Πολιτείες και το τι θεωρεί ως «casus belli» η Τουρκία. Στην περίπτωση αυτή, η κυρίαρχη κυπριακή κυβέρνηση θα καλούσε την κυρίαρχη ελληνική κυβέρνηση να εγκαταστήσει αεροπορικές δυνάμεις στο έδαφός της, οι οποίες θα μπορούσαν να πλήξουν άμεσα την καρδιά και το υπογάστριο της τουρκικής επικράτειας. Στο κάτω-κάτω η Ελλάδα είναι εξίσου εγγυήτρια δύναμη του κυπριακού κράτους και επομένως έχει τουλάχιστον τα ίδια δικαιώματα με την Τουρκία να εγκαταστήσει εκεί τις ένοπλες δυνάμεις της. Αλλά τέτοιες παλικαριές ούτε καν να τις ονειρευθεί δεν τολμά όποιος είναι υποχρεωμένος να επαιτήσει το τελευταίο ανταλλακτικό και την τελευταία βίδα.
  
  Τέταρτο και τελευταίο, μπροστά στη γενικότερη πλεονεκτική θέση της Τουρκίας, η Ελληνική πλευρά δεν θα είχε σοβαρές πιθανότητες στρατιωτικής νίκης αν δεν έβρισκε τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να καταφέρει το πρώτο (μαζικό) πλήγμα, αιφνιδιάζοντας τον εχθρό. Το πρώτο πλήγμα το επιβάλλει σήμερα όχι κάποια «πολεμοχαρής» διάθεση, αλλά η λογική των σύγχρονων οπλικών συστημάτων: η λογική του μέσου αυτονομείται, όπως αναφέραμε στίς εισαγωγικές μας παρατηρήσεις, και προσδιορίζει ουσιωδώς τον προσανατολισμό της πολεμικής στρατηγικής. Αν η ελληνική πλευρά, λέγοντας «αμυντικό δόγμα», εννοεί ότι, φοβούμενη μήπως εκτεθεί στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης και των συμμάχων, προτίθεται σε οποιαδήποτε περίπτωση (γενικού) πολέμου να αφήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και το πλεονέκτημα του πρώτου (μαζικού) πλήγματος στον εχθρό, τότε έχει κατά πάσα
  πιθανότητα υπογράψει μόνη της και εκ προοιμίου την καταδίκη της. Με δεδομένη την τουρκική υπεροπλία και τη γενικότερη τουρκική γεωπολιτική υπεροχή ένα (μαζικό) πρώτο πλήγμα εξ ανατολών θα παραλύσει τεχνικά, αλλά και ψυχολογικά την ελληνική πλευρά. Σε παλαιότερους πολέμους, διεξαγόμενους στην ξηρά, μπορούσε ενδεχομένως να αφεθεί στον εχθρό η επιθετική πρωτοβουλία έως ότου εξαντλήσει τις δυνάμεις του. Όμως αυτό προϋπέθετε ότι ο αμυνόμενος κατείχε θέσεις φυσικά ή τεχνητά οχυρές που του επέτρεπαν να κρατήσει τις δικές του δυνάμεις σχετικά αλώβητες ώσπου να περάσει στην αντεπίθεση. Σήμερα, η δύναμη και το βεληνεκές του πυρός από κάθε κατεύθυνση προς κάθε κατεύθυνση και η μετάθεση του πολεμικού κέντρου βάρους από την ξηρά στον αέρα ακυρώνει αυτήν την προϋπόθεση· δεν υπάρχουν πια κρυψώνες για τις ένοπλες δυνάμεις, και το (μαζικό) πρώτο πλήγμα αποσκοπεί ακριβώς στην εξουδετέρωση των μέσων μιας αντεπίθεσης σε ευρεία κλίμακα. Οι ίδιοι αυτοί τεχνικοί παράγοντες καθιστούν τον χρόνο αποφασιστικό μέγεθος, με άλλα λόγια προσδίδουν στην εναρκτήρια φάση του πολέμου καθοριστική σημασία. Ό,τι δεν κερδίζεται ή ό,τι χάνεται στη φάση αυτή είναι δυσκολότατο ν’ αποκτηθεί ή να αναπληρωθεί κατόπιν. Γι’ αυτό και το πρώτο πλήγμα, το οποίο εγκαινιάζει την καθοριστική εναρκτήρια φάση του πολέμου, πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μαζικότερο και καιριότερο. Πρώτο πλήγμα, με τη στρατηγική σημασία του όρου, δεν είναι ο πρώτος τυχόν πυροβολισμός που πέφτει κατά το πρώτο «θερμό επεισόδιο» μιας πολεμικής αντιπαράθεσης· είναι μια συντονισμένη και ακαριαία ενέργεια όλων των κλάδων των ενόπλων δυνάμεων προς εκμηδένιση των ζωτικών σημείων του εχθρικού πολεμικού δυναμικού, ιδίως όσων εμφανίζονται κρίσιμα μέσα στη δεδομένη συγκυρία. Μπορεί να καταφερθεί στο πλαίσιο της κλιμάκωσης ενός τοπικού «θερμού επεισοδίου», αλλά και πολύ νωρίτερα ακόμα, όταν δηλαδή διαπιστωθεί ότι επίκειται έτσι κι αλλιώς εχθρική επίθεση· το επιτελικό σχέδιο του πρώτου πλήγματος πρέπει λοιπόν να βρίσκεται στο συρτάρι ήδη από καιρό ειρήνης, χωρίς αυτό να σημαίνει καθόλου ότι όποιος το έχει καταστρώσει και όποιος θα το εφαρμόσει είναι αναγκαία ο επιτιθέμενος με την ιστορική και πολιτική έννοια του όρου. Καθώς το γεωπολιτικό δυναμικό της Τουρκίας μακροπρόθεσμα ενισχύεται, ενώ της Ελλάδας μακροπρόθεσμα συρρικνώνεται, ο επιτιθέμενος με την ιστορική και την πολιτική έννοια δεν μπορεί να είναι άλλος από την Τουρκία· ανεξάρτητα από εθνικές μυθολογίες, το γεγονός τούτο δεν έχει καμμία σχέση με ηθικές ή φυλετικές ιδιότητες, αλλά οφείλεται στη διαμόρφωση του συσχετισμού των δυνάμεων, και τα πράγματα θα αντιστρέφονταν αν αντιστρεφόταν και ο συσχετισμός των δυνάμεων. Αλλά όποιος, θέλοντας και μη, υιοθετεί αμυντική στρατηγική στο ιστορικό και στο πολιτικό επίπεδο, δεν είναι γι’ αυτόν καί μόνον τον λόγο υποχρεωμένος να υιοθετήσει αμυντική στρατηγική στο στρατιωτικό επίπεδο. Τα δύο επίπεδα δεν πρέπει να συγχέονται κατά κανένα τρόπο. Άλλο είναι η άμυνα ως ιστορικο-πολιτικός σκοπός και άλλο η άμυνα ως στρατιωτικό μέσο, άλλο ο αμυντικός χαρακτήρας ενός πολέμου και άλλο η αμυντική διεξαγωγή ενός πολέμου. Άλλωστε από στρατιωτική άποψη η καθαρά αμυντική διεξαγωγή πολέμου στερείται νοήματος και είναι πρακτικά αδύνατη. Αν την παίρναμε στα σοβαρά, θα σήμαινε ότι ο επιτιθέμενος μπορεί να κάνει ό,τι θέλει ατιμώρητα, διατρέχοντας απλώς τον κίνδυνο να επανέλθει στην αρχική του θέση και να προετοιμασθεί για να ξαναδοκιμάσει. Καμμιά άμυνα δεν είναι τελεσφόρα, αν δεν εμπεριέχει μια δραστική τιμωρία του επιτιθέμενου, όμως η τιμωρία αυτή δεν μπορεί παρά να συνίσταται σε πράξεις, οι οποίες, αν ιδωθούν μεμονωμένα, χαρακτηρίζονται από την ισχυρή παρουσία επιθετικών στοιχείων: ο αμυνόμενος πυροβολεί με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιον σκοπό όπως και ο επιτιθέμενος.
  
  Στα παραπάνω τέσσερα σημεία συνοψίσαμε τις προϋποθέσεις, υπό τις όποιες η Ελλάδα θα μπορούσε να κερδίσει έναν πόλεμο εναντίον της Τουρκίας. Προσοχή: αυτό δεν σημαίνει ότι είναι σε θέση να το κάνει ή ότι θα το κάνει, λέμε μόνον ότι, αν το πετύχει, μπορεί να το πετύχει υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις και μόνο. Με τη σειρά τους, όμως, οι προϋποθέσεις αυτές προϋποθέτουν άλλα πράγματα, δηλαδή ορισμένο στρατιωτικό δυναμικό, ορισμένη δύναμη πυρός και ορισμένη δόμηση των ενόπλων δυνάμεων. Η τήρηση του κανόνα της συγκέντρωσης των δυνάμεων δεν έχει καμμιάν αξία, όταν οι δυνάμεις σου είναι πενιχρές· και το πρώτο πλήγμα επίσης δεν αποφέρει μεγάλα κέρδη, όταν το καταφέρεις μ’ ένα κυνηγετικό όπλο -γι’ αυτό άλλωστε και η υπογράμμιση της στρατηγικής σημασίας του πρώτου πλήγματος διόλου δεν εμπεριέχει κάποιαν έμμεση παρότρυνση να ξεκινήσει κανείς πόλεμο από λεβεντιά και στα καλά καθούμενα· σημαίνει μόνον ότι, αν ένας εμπόλεμος διαθέτει επαρκή μέσα για ένα καίριο πρώτο πλήγμα, πρέπει να τα χρησιμοποιήσει, εφ’ όσον θέλει να κερδίσει έναν πόλεμο με δεδομένες τις σύγχρονες και υπερσύγχρονες τεχνολογικές συνθήκες. Aφού λοιπόν οι στρατηγικές προϋποθέσεις της νίκης δεν είναι καν δυνατόν να συγκεντρωθούν αν δεν υφίσταται το απαραίτητο στρατιωτικό δυναμικό, τίθεται αυτόματα το ερώτημα σε ποιάν κατάσταση βρίσκεται σήμερα από την άποψη αυτή η ελληνική πλευρά, σε σύγκριση πάντα με την τουρκική. Και αφού το τουρκικό γεωπολιτικό δυναμικό (με τη γνωστή μας ήδη τριπλή έννοια του όρου) είναι υπέρτερο του ελληνικού, ερωτάται επίσης κατά πόσον η ελληνική πλευρά ισοφαρίζει τα οργανικά της μειονεκτήματα με την ανωτερότητά της στον οικονομικό καί στον εξοπλιστικό τομέα, κατά πόσον το ποιοτικό της προβάδισμα υπερκαλύπτει τις τυχόν ποσοτικές ελλείψεις.
  
  Στα ερωτήματα αυτά η απάντηση σήμερα είναι σαφής: η Ελλάδα δεν διαθέτει επαρκή μέσα αποτροπής, εάν ορίσουμε την αποτροπή -όπως οφείλουμε να την ορίσουμε- ως ικανότητα να καταφέρεις ένα καίριο πρώτο πλήγμα και να παραλύσεις για μακρό χρονικό διάστημα τον εχθρό. Ούτε η ποιοτική υπεροχή της ελληνικής πλευράς αντισταθμίζει τα ποσοτικά της μειονεκτήματα, ούτε η ελληνική δύναμη πυρός καλύπτει το σύνολο της τουρκικής επικράτειας, αδυνατώντας έτσι να προστατεύσει αποτελεσματικά και την Κύπρο. Και το χειρότερο δεν είναι καν η σημερινή εικόνα καθ’ εαυτήν· είναι η δυναμική της εξέλιξης, αν την παρακολουθήσουμε στην τελευταία δεκαπενταετία και αν κάνουμε τις εύλογες προβολές στο μέλλον με βάση τις ήδη παρούσες και βαρύνουσες ενδείξεις. Τότε θα δούμε ότι η διεύρυνση της απόστασης ανάμεσα στο στρατιωτικό δυναμικό της Ελλάδας και σ’ εκείνο της Τουρκίας αποτυπώνει λίγο-πολύ πιστά την επέκταση του τουρκικού γεωπολιτικού δυναμικού και τη συρρίκνωση του αντίστοιχου ελληνικού. [...]
  
  Η ακμαία παραγωγική οικονομία σε σύγχρονη βιομηχανική βάση δίνει τη δυνατότητα της αποτροπής. Για να πραγματωθεί όμως η δυνατότητα αυτή, πρέπει μια χώρα ή πάντως η ηγεσία της να πιστεύει πραγματικά στην αναγκαιότητα της αποτροπής, δηλαδή να έχει διαγνώσει ορθά τον χαρακτήρα και την έκταση της επαπειλούμενης σύγκρουσης. Αν η διάγνωση είναι εσφαλμένη και ελλιπής, αν αποδίδει τη σύγκρουση σε αίτια παροδικά ή δευτερογενή, τότε μειώνεται αντίστοιχα η πίστη στην αναγκαιότητα της αποτροπής, κι αυτό, έστω κι αν δεν λέγεται ρητά, έχει ευνόητες πρακτικές επιπτώσεις. Έτσι, αποτελεί κεφαλαιώδες σφάλμα στρατηγικής εκτιμήσεως να μη θεωρείται ως πηγή της αύξουσας τουρκικής πίεσης πάνω στην Ελλάδα η συνεχής διεύρυνση της διαφοράς ανάμεσα στο γεωπολιτικό δυναμικό των δύο χωρών, αλλά να αποδίδεται ο δυναμικός τουρκικός επεκτατισμός στον «οθωμανισμό», στον «ασιατικό χαρακτήρα» της Τουρκίας κ.τ.λ., οπότε εξάγεται το συμπέρασμα ότι μόλις η Τουρκία (ακολουθώντας το δικό μας φωτισμένο παράδειγμα) ξεπεράσει αυτούς τους «εθνικιστικούς αταβισμούς», πάρει τον «ευρωπαϊκό δρόμο» και υποκαταστήσει τις στρατιωτικές με τις οικονομικές δραστηριότητες, τότε αυτόματα θα εκλείψει και η απειλή εκ μέρους της. Όλο και περισσότεροι σκέφτονται στην Ελλάδα μ’ αυτόν τον τρόπο, έχοντας την ε
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 22.01.2010
• 15:59

  Στη μνήμη του…

   »  Φωτεινή παντογνώστρα
  Στη μνήμη του Γιάννη Μπαρδάνη, ενός από τους τελευταίους αυθεντικούς… Καλά γλέδια εκειά πάνω, Σταματο’ιάννη…
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 20.01.2010
• 14:18

  ΤΕΧΝΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

   »  Αrkoleon
  ΤΕΧΝΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ
  
  
   Ο κινηματογράφος είναι συνισταμένη τριών τεχνικών επιστημονικών δρόμων:
  
  1. Της ανάλυσης της κίνησης και της σύνθεσης της κίνησης
  
  2. Της φωτογραφίας
  
  3. Της προβολής
  
  Η ανάλυση της κίνησης χάνεται στα βάθη των αιώνων. Την δεκαετία του 1820 εμφανίζεται η πρώτη μορφή της σύνθεσης. Ο Νικηφόρος Νιέπς και ο Λουί Ντακέρ είναι οι δύο Γάλλοι πρωτοπόροι που έδωσαν τις πρώτες φωτογραφίες. Μέχρι εκείνη την εποχή υπήρχε η εικαστική αναπαράσταση της σύνθεσης. Η σύνθεση τώρα γίνεται με φωτογραφικό τρόπο. Ο Μάιμπριτζ το 1870 φωτογράφισε ένα άλογο εκπαιδευμένο στον τριποδισμό στήνοντας 30 φωτογραφικές μηχανές κατά μήκος του διαδρόμου που θα έτρεχε το άλογο, αποδεικνύοντας ότι το άλογο έστω και για μια στιγμή βρίσκεται και με τα τέσσερα πόδια στον αέρα.
  Την ίδια εποχή ο Μαρέ φωτογράφισε με μια φωτογραφική μηχανή «τουφέκι», που έπαιρνε 10-12 στιγμιότυπα το λεπτό, το πέταγμα ενός πουλιού. Το φιλμ που χρησιμοποίησε είχε κυκλική μορφή.
  Ο Ήκστμαν δίνει στο εμπόριο το φιλμ με μορφή καρουλιού.
  Ο Έντισον μετά τον φωνόγραφο που ανακάλυψε ασχολείται με το «κινητοσκόπιο» 1890 κινηματογράφος του ενός.
  Εφευρέτες του κινηματογράφου είναι οι αδερφοί Λυμιέρ ιδιοκτήτες εργοστασίου με φωτογραφικά προϊόντα. Η πρώτη δημόσια προβολή γίνεται στο Παρίσι στο Γκράν καφέ στις 28 Δεκεμβρίου 1895.
  Ο κινηματογράφος βασίζεται σε μια ιδιότητα του ματιού, το μετείκασμα να συγκρατεί δηλαδή μια εικόνα μετά την εξαφάνιση της για 1/10΄΄ ως 1/15΄΄.
  Οι Λυμιέρ, παίρνουν τα θέματα τους από το πεδίο της φωτογραφίας. Οι ταινίες τους έχουν ως θέμα την άφιξη ενός τρένου, ένα πλοίο που σαλπάρει, το μωρό τους την ώρα που γευματίζει, φωτογράφοι που φτάνουν για ένα φωτογραφικό συνέδριο.
  Πρώτη ταινία με σενάριο είναι «ο ποτιστής που ποτίζεται», ενώ ο κηπουρός ποτίζει τον κήπο, το μικρό ζιζάνιο της οικογένειας πατάει με το πόδι του το λάστιχο. Η ροή του νερού σταματάει και ο κηπουρός απορημένος κοιτάζει μέσα στο λάστιχο. Ο πιτσιρικάς αφήνει το λάστιχο και το νερό καταβρέχει τον κηπουρό. Ο κηπουρός πιάνει τον μικρό και… του τις βρέχει κανονικά…! Χαρακτηριστικό αυτών των ταινιών είναι ξέφρενη σωματική κίνηση, παντομίμα, παρεξηγήσεις και υπερβολές.
  Μέχρι το 1898 οι Λυμιέρ έκαναν 1000 ταινίες. Το 1905 ο λυμιέρ πουλάει τον κινηματογράφο στον Πατέ γιατί θεωρεί ότι δεν είναι εφεύρεση με μέλλον!
  
  
  1927 έχουμε την πρώτη ηχητική ταινία «ο τραγουδιστής της τζάζ» του Ούλλι Ρόζλαντ. Λέγεται ότι η πρώτη ταινία ήταν μια Γερμανική παραγωγή το «Κοριτσάκι με τα σπίρτα», τελικά επικράτησε να θεωρείτε ο τραγουδιστής της τζάζ.
  
  1927 κατασκευάζεται το Πανχρωματικό φιλμ, έχουμε ίση ευαισθησία σε όλα τα χρώματα (ενώ αντίθετα το ορθοχρωματικό έχει αναισθησία στο κόκκινο χρώμα) αυτό συνεπάγεται αλλαγή του φωτισμού από βολταϊκό τόξο σε λευκό φως. Ο πρώτος που χρησιμοποίησε το πανχρωματικό φιλμ ήταν ο Φλάερτη, (μεγάλος δημιουργός ντοκιμαντέρ), στην ταινία του «Μοάνα».
  
  1927 στην ταινία «Ναπολέων» ο Αμπέλ Γκάνς εισήγαγε πρώτος την τριπλή οθόνη. Δηλαδή επάνω στο κάδρο έχουμε τρείς διαφορετικές δράσεις. Αυτό δηλώνει την εξουσία που ασκούσε ο Ναπολέων επάνω στα στρατεύματα του.
  
  1929 ο Ανρί Κρετιέν εμφανίζει στην Γαλλία τους αναμορφωτικούς φακούς για σινεμασκόπ.
  
  1929 γίνεται το πρώτο σύγχρονο γύρισμα. Έχουμε ταυτόχρονη λήψη ήχου και εικόνας μαζί.
  Ο ήχος στην Ελλάδα εμφανίζεται, όχι με σύγχρονο γύρισμα, στην ταινία «ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» 1931 του Δημήτρη Τσακίρη.
  
  1939 Πρώτη σύγχρονη ταινία στη Ελλάδα «Η απογραφή», μικρού μήκους του Φίνου.
  
  1935 έχουμε χρώμα στον κινηματογράφο από τον Μαμούλιαν και την Σάρπ.
  
  1952 καθιέρωση του σινεμασκόπ από τον Έλληνα διευθυντή της Fox Σπύρο Σκούρα, με την ταινία «ο Χιτών» του Κέβιν Κόστνερ.
  
  1952 τρισδιάστατη εικόνα με πολωτικά γυαλιά.
  
  1952 σινεράμα 70mm. Με το σινέραμα και το σινεμασκόπ έχουμε μια προσπάθεια για διεύρυνση της οθόνης
  
  1955 Πρώτη έγχρωμη ταινία στη Ελλάδα «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» του Ηλία Παρασκευά.
  
  1960 ο Γάλλος Φίλιππος Ζον παρουσιάζει την ημισφαιρική οθόνη που επιτρέπει το ίδιο κάδρο για οποιοδήποτε φορμά φιλμ (35mm, 16mm, 8mm) τέτοιες αίθουσες άρχισαν να χτίζονται την δεκαετία του 80.
  
  Επεξήγηση ορολογίας
  
  * ΣΙΝΕΜΑΣΚΟΠ
  Είναι ένα σύστημα πανοραμικής οθόνης.
  Η λήψη γίνεται με αναμορφωτικούς φακούς που συμπιέζουν οριζόντια την εικόνα ώστε στο ίδιο πλάτος να καλυφθεί περισσότερος χώρος.
  Η προβολή γίνεται με αναμορφωτικούς φακούς που απλώνουν τεντώνουν την εικόνα ώστε να ξαναπάρει την αρχική της φόρμα.
  
  * ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΙΚΟΙ ΦΑΚΟΙ
  είναι οπτικά συστήματα που βασίζονται σε φακούς όπου η μια από τις δύο επιφάνειες είναι κυλινδρική, (οι φακοί αυτοί χρησιμοποιούνται στην οπτική για τον αστιγματισμό). Στην κινηματογραφική λήψη χρησιμοποιείται μπροστά από τον φακό της μηχανής. Στην εικόνα που παίρνουμε όλα τα αντικείμενα παθαίνουν συμπύκνωση κατά μήκος δηλαδή φαίνονται μακρόστενα. Έτσι μέσα στο κάδρο μας συμπεριλαμβάνεται πολύ μεγαλύτερο πεδίο. Κατά την προβολή οι αναμορφωτικοί φακοί επαναφέρουν την εικόνα στις φυσιολογικές διαστάσεις.
  
  * ΠΑΝΧΡΩΜΑΤΙΚΟ ΦΙΛΜ
  
  * ΟΡΘΟΧΡΩΜΑΤΙΚΟ ΦΙΛΜ
  
  Για να γράψουμε ένα σενάριο χρειαζόμαστε πρώτα απ όλα μια ιδέα! Την ιδέα μπορούμε να την αντλήσουμε, από το οικογενειακό ή φιλικό μας περιβάλλον, από εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, τηλεόραση, από ένα τυχαίο περιστατικό που θα μας συμβεί στον δρόμο.Ο κάθε ένας από εμάς αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο τα γεγονότα της ζωής. Τα βλέπει τα βιώνει και τα αξιολογεί σύμφωνα με τα βιώματα του. Εκφράζουμε την άποψη μας η οποία θα αποτελέσει και το θεμέλιο του «Μύθου». Πάνω σε αυτή την ιδέα στηρίζεται, δομείται και εξελίσσεται ο μύθος.
  «Μύθος, είναι μια ιστορία από ασύνειδες φαντασιώσεις, που ανταποκρίνεται στις προτιμήσεις κάθε εποχής».
  Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αρχίζει το ευαγγέλιο του «Εν αρχή ην ο Λόγος»
  Λόγος με Λάμδα κεφαλαίο είναι ο Νους, το Πνεύμα, η ανώτερη Διάνοια. Χωρίς Σκέψη, δεν υπάρχει δημιουργία.
  Ο λόγος με μικρό λάμδα είναι η ηχητική απόδοση του πνευματικού λόγου.
  Το Σενάριο, προέρχεται από την Ιταλική λέξη scenario-σκηνάριο, scena-σκηνή, ήταν σημειώσεις που κρατούσαν για το ανέβασμα των σκηνών στο θέατρο κατά την Βυζαντινή περίοδο. Στα έργα θρησκευτικού χαρακτήρα δεν επιτρεπόταν οποιαδήποτε παρέκκλιση κατά την παράσταση για να μην αλλοιωθεί ο δογματικός χαρακτήρας και τα μηνύματα που περιείχαν. Το σκηνάριο ήταν ο οδηγός για το έργο που ανέβαζαν.
  Για να γράψουμε ένα σενάριο χρειάζεται ο Λόγος, δηλαδή η διάνοια η σκέψη. Χρειάζεται και ο λόγος, το μέσον εκφοράς της ανθρώπινης επικοινωνίας.
  Κάθε σελίδα σεναρίου είναι περίπου ένα λεπτό κινηματογραφικού ή τηλεοπτικού χρόνου. Από τις πρώτες σελίδες ή από τα πρώτα λεπτά πρέπει να κερδίσουμε τον θεατή μας. Το σενάριο λένε, «είναι σαν το κρασί το αν είναι καλό ή όχι το καταλαβαίνεις από την πρώτη γουλιά, δεν χρειάζεται να πιεις όλο το βαρέλι!!!»
  Για να γράψουμε ένα σενάριο, πρέπει να έχουμε «κάτι» να πούμε. Πρώτα απ όλα, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας, για ποιο ακριβώς θέμα θέλουμε να μιλήσουμε.
  π.χ. «Το πρωινό ξύπνημα ενός καταπιεσμένου μικρομεσαίου υπαλλήλου σε μια μεγαλούπολη».
  Θέμα ενός σεναρίου είναι η δράση και ο ήρωας.
  Δράση είναι αυτό που συμβαίνει αυτό που εξελίσσεται.
  Ήρωας είναι αυτός που πάσχει από αυτά όπου συμβαίνουν στην δράση.
  Η λέξη δράμα, προέρχεται από το ρήμα, δράν (δρω, πράττω, κάνω) απ όπου προέρχεται και η λέξη δράση.
  Με την δραματοποίηση, φέρνουμε τα γεγονότα το ένα δίπλα στο άλλο και ενάντια για να προκύψει σύγκρουση.
  Το σενάριο δραματοποιεί πάντα κάποιον μύθο.
  Σενάριο χωρίς ήρωες δεν υφίσταται! Ένα ή περισσότερα πρόσωπα δρουν σε ορισμένο χώρο παράγοντας πράξεις.
  Αφού προσδιορίσουμε τον ήρωα, ή τους ήρωες που θα χρησιμοποιήσουμε, πρέπει να τους δημιουργήσουμε! Δηλαδή, να τους «γεννήσουμε»! Ο σεναριογράφος, πρέπει να γνωρίζει τα πάντα για τον ήρωα. Ακόμη και πράγματα, που ο ίδιος ο ήρωας δεν τα γνωρίζει, ή δεν θέλει να τα παραδεχτεί.
  Ξεκινάμε λοιπόν από το παρελθόν του ήρωα. Πράγματα και στοιχεία, που αρχικά μας φαίνονται αδιάφορα, μπορεί να είναι σημαντικά για την εξέλιξη του μύθου μας.
  Η εισαγωγή του σεναρίου προετοιμάζει γι αυτό που θα επακολουθήσει και μας δίνει τα πρώτα στοιχεία:
  
  · Τα βασικά πρόσωπα της ιστορίας και τις μεταξύ τους σχέσεις.
  
  · Το τοπικό και κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο υπάρχουν.
  
  · Η γενική κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι ήρωες.
  
  Η εισαγωγή πρέπει να είναι σύντομη, περιεκτική και δυναμική για να μας βάζει αμέσως στον μύθο. Γνωρίζουμε τους ήρωες, το περιβάλλον που βιώνουν, το γενικό κλίμα που επικρατεί χωρίς να καλύπτει τα όσα θα ακολουθήσουν. Μπαίνουν σε λειτουργία όλα τα δεδομένα του μύθου έτσι ώστε να δημιουργηθούν όλες οι προϋποθέσεις για την εξέλιξη του που είναι επακόλουθο της δράσης.
  Η δράση οδηγεί σε σύγκρουση, η σύγκρουση γίνεται ανάμεσα στον κεντρικό ήρωα και σ έναν άλλον, σε μια ομάδα, σ ένα φυσικό ή μεταφυσικό φαινόμενο, ανάμεσα στον ήρωα και την συνείδηση ή τα συναισθήματα του.
  Ότι διαδραματίζεται στην οπτικοακουστική τέχνη, διαδραματίζεται τώρα.
  Ο κινηματογράφος και η τηλεόραση είναι τέχνες που μιλάνε στον ενεστώτα. Ακόμα και όταν έχουμε flashback, (αφηγηματικός τρόπος που μεταφέρει τη δράση από το παρόν στο παρελθόν), γίνεται τώρα στο παρόν. Στην τέχνη της κινούμενης εικόνας δεν υπάρχει παρελθόν η μέλλον.
  Αυτούς τους χρόνους τους συμπεραίνουμε από κάποια σήματα που το υποδηλώνουν.
  Σκηνή είναι η δράση μέσα σε δεδομένο χώρο και χρόνο. Η σκηνή είναι μια μικρή ολοκληρωμένη υποδιαίρεση του μύθου που έχει αρχή, μέση και τέλος όπως ακριβώς το σενάριο.
  Η διάρκεια της κάθε σκηνής δεν είναι συγκεκριμένη, εξαρτάται από την ιδιαιτερότητα του μύθου που υπηρετεί. Μπορεί να είναι ένα πλάνο, (πλάνο είναι το μεγάλο ή μικρό μήκος ταινίας στο οποίο καταγράφεται ο αντικειμενικός κόσμος από την στιγμή όπου η κάμερα θα αρχίσει να γράφει, μέχρι την στιγμή όπου θα σταματήσει), μερικά δευτερόλεπτα, μία, δύο, τρεις… σελίδες.
  Ο χώρος και ο χρόνος είναι στοιχεία που προσδιορίζονται αμέσως στην αρχή της σκηνής. Ο χώρος, το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα δράσουν οι ήρωες, παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο. Επιλέγοντας τους κατάλληλους χώρους ενισχύουμε την δράση που εξελίσσεται. Όταν αλλάζουμε χώρο ή χρόνο αλλάζει και η κινηματογραφική σκηνή. Ακόμη και όταν αλλάζει μόνο ο χρόνος και επανερχόμαστε στον ίδιο χώρο είναι άλλη σκηνή.
  Στο θέατρο αλλάζει κάθε φορά που έρχεται ή φεύγει κάποιο πρόσωπο. Έστω κι αν το πρόσωπο ήρθε ή θα φύγει αμέσως ή έφυγε και θα επιστρέψει σε λίγο.
  Στην καθημερινή μας ζωή δεχόμαστε συνεχώς σήματα που θέλουν να μας πουν κάτι. Μια γκριμάτσα, μια κίνηση του χεριού ή του κεφαλιού, ένα κλείσιμο του ματιού, ένας άνθρωπος, ένα μέρος από το ανθρώπινο κορμί, ένα αντικείμενο, ήχοι, μουσική, κουβέντες και πολλά άλλα είναι σήματα ηχητικά και εικονικά . ο τρόπος που παρουσιάζεται κάθε σήμα, κάθε στοιχείο, η θέση που τοποθετείται σε σχέση με τα άλλα, του δίνουν ένα νόημα, μια ιδιαίτερη σημασία, το κάνουν σύμβολο.
  Σε πολλά σενάρια εκτός από την βασική ιστορία αναπτύσσεται και μια δεύτερη ή ακόμη και μια τρίτη ιστορία που εξελίσσεται παράλληλα και κατά διαστήματα με την πρώτη την βασική.
  Αν και φαινομενικά η κύρια και η παράλληλη είναι δύο διαφορετικές ιστορίες, ωστόσο η δεύτερη είναι πολύ πιο μικρή και έχει σαν σκοπό να φωτίσει περισσότερο τη ζωή του ήρωα και την προσωπικότητα του από μια άλλη μεριά. Ενισχύει την βασική ιστορία, μπλέκει μέσα σ αυτήν, δένεται οργανικά μαζί της και παύει να είναι ξεχωριστό σώμα.
  Σεκάνς είναι μια μικρή ή μεγάλη ομάδα σκηνών που διαδέχεται η μία την άλλη και βρίσκονται ενωμένες με ένα κοινό σκοπό, την απόδειξη μιας ιδέας. Η σεκάνς αποτελεί έναν διηγηματικό κύκλο. Αρχίζει με κάποιον τρόπο ολοκληρώνει και κλείνει. Η σεκάνς έχει αρχή μέση και τέλος, μπορεί να είναι μια σκηνή ή και περισσότερες, όλες υπηρετούν την ίδια ιδέα τον ίδιο σκοπό. Είναι μια ομάδα σκηνών που ολοκληρώνει μια επί μέρους ιδέα, έναν σκοπό. η σεκάνς λειτουργεί αυτόνομα για την ολοκλήρωση της αλλά τελικά υπηρετεί το σύνολο.
  Αν δεχτούμε ότι το σενάριο είναι η σπονδυλική στήλη, οι σπόνδυλοι του είναι οι σεκάνς.
  Να δούμε πως μορφοποιείται μια ιδέα για τα οπτικοακουστικά μέσα.
  Το «έργο» ποτέ δεν συλλαμβάνεται ολόκληρο και μονοκόμματα. Πάντα περνάει από κάποια συγκεκριμένα στάδια:
  
  · ΙΔΕΑ
  Αρχικά υπάρχει η ιδέα (έμπνευση), αρκετές φορές υπάρχουν περισσότερες από μια ιδέες, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν γιατί πρέπει να επιλέξουμε ποια είναι η καλύτερη!
  Πρώτα απ όλα, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας, για ποιο ακριβώς θέμα θέλουμε να μιλήσουμε.
  Για να μιλήσουμε γι αυτό το «κάτι», θα πρέπει να το γνωρίζουμε πολύ καλά. Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζουμε και πιστεύουμε ότι αξίζει να ασχοληθούμε μαζί του, πρέπει να το σπουδάσουμε.
  Για να προσδιορίσουμε και να κατανοήσουμε την έννοια του «σπουδάζω», στην συγκεκριμένη περίπτωση, θα χρησιμοποιήσουμε τον ορισμό που δίνει το λεξικό του «Μπαμπινιώτη»:
  «ΣΠΟΥΔΑΖΩ, ασχολούμαι με σύστημα και προσοχή με ορισμένο αντικείμενο ενεργοποιώντας κυρίως τις πνευματικές μου δυνάμεις, και ασκώντας τις δεξιότητες μου με σκοπό να μάθω καλά κάτι».
  Να γνωρίσω το θέμα μου!
  
  · ΣΥΝΟΨΗ
  Αφού προσδιορίσουμε το θέμα μας, και συγκεκριμενοποιήσουμε την κεντρική ιδέα και αφού βρούμε τα βασικά στοιχεία που θα υπηρετήσουνε αυτήν την ιδέα, κάνουμε μια σύνοψη αυτού που θέλουμε να αφηγηθούμε. Η σύνοψη είναι μια περίληψη στη οποία αναφέρονται τα κυριότερα επεισόδια του «έργου». Συνήθως είναι γύρω στις πέντε σελίδες και έχει μια αρχή, μια μέση και ένα τέλος. Γράφεται χωρίς λογοτεχνικό ύφος, χωρίς κινηματογραφικές φόρμες και ορισμούς. Σκοπός της σύνοψης είναι να πληροφορήσει κάθε ενδιαφερόμενο, παραγωγό, σκηνοθέτη, ποιο είναι το αντικείμενο που πραγματεύεται το σενάριο.
  
  · TREATMENT (αφήγημα-επεξεργασία)
  Σκοπός του είναι να δώσει μια πρώτη αρχιτεκτονημένη μορφή του σεναρίου σε 20-25 σελίδες με σύντομη περιγραφή και σκηνές με και χωρίς διάλογο ώστε να μπορούμε να το εποπτεύουμε. Γράφοντας ολόκληρο τον Μύθο εν συντομία μπορούμε να ελέγξουμε, να διορθώσουμε, να αλλάξουμε σειρά σε πράξεις και στοιχεία, να προσθέσουμε άλλα νέα, έτσι ώστε να τα αξιοποιήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα δραματουργικά. Το treatment υποδιαιρείται:
  
  1. πράξεις-ψυχολογία και χαρακτήρες των ηρώων.
  
  2. κινηματογραφικές εικόνες.
  
  3. δομή του έργου, διαδοχή των Σεκάνς.
  
  · ΣΕΝΑΡΙΟ
  «Σενάριο είναι ένας μύθος, μια ιστορία, με αρχή, μέση και τέλος ο οποίος λέγεται με εικόνες.»
  
  · REPERAZ
  Είναι η μελέτη, η έρευνα για να βρούμε τους κατάλληλους χώρους για γυρίσματα.
  
  · ΝΤΕΚΟΥΠΑΖ
  Είναι η τελική φάση επεξεργασίας του σεναρίου. Ντεκουπάζ κατά λέξη σημαίνει κομμάτιασμα, είναι η τεχνική ανάλυση του «έργου» όπως θα φαίνεται στην οθόνη. Χωρίζουμε σε σκηνές και πλάνα και κάνουμε λεπτομερείς ανάλυση κάθε πλάνου του έργου. Επάνω γράφουμε σκηνή, χρόνος, τόπος και αριστερά το μέγεθος του πλάνου.
  Αριστερά γράφουμε ότι θα δούμε και δεξιά ότι θα ακούσουμε, ομιλία, θόρυβος, μουσική κλπ.
  
  Η παγκόσμια δραματουργία στηρίζεται στην ποιητική του Αριστοτέλη. Η ποιητική είναι ο βασικός οδηγός για συγγραφή σεναρίων.
  Ο Αριστοτέλης την τραγωδία την αναλύει σε τρία μέρη: πρόλογο, επεισόδιον, έξοδος. Ας δούμε πως κάθε ακαδημαϊκό σενάριο χωρίζεται σε τρία μέρη:
  
  · Στο πρώτο μέρος, (κατά τον Αριστοτέλη πρόλογος), γνωρίζουμε τους χαρακτήρες και τα πάθη τους, γνωστοποιούμε την φύση του προβλήματος και το μέγεθος του.
  
  · Στο δεύτερο μέρος, (επεισόδιον), έχουμε κορύφωση των συγκρούσεων μεταξύ των ηρώων, το πρόβλημα εξελίσσεται και στα γρανάζια του εμπλέκονται οι ήρωες που το θεωρούν άλυτο.
  
  · Στο τρίτο μέρος, (έξοδος) έχουμε την λύση του προβλήματος και τις επιπτώσεις που έχει στους ήρωες.
  
  Το κάθε μέρος έχει την δική του αρχή μέση και τέλος, οδηγεί όμως την δράση με τέτοιο τρόπο ώστε οι ήρωες και τα γεγονότα να συγκροτήσουν το επόμενο μέρος.
  
  ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ ή ΠΡΩΤΗ ΠΡΑΞΗ
  
  Πρώτο μέρος, Πρώτη πράξη, Εισαγωγή, Προπαρασκευή, κατά τον Αριστοτέλη Πρόλογος. Όπως και αν την ονομάσουμε δίνει τα πρώτα στοιχεία που θα αποτελέσουν την «ζύμη» του Μύθου.
  Παρουσιάζει τους βασικούς χαρακτήρες και τις μεταξύ τους σχέσεις,
  την οικογενειακή τους κατάσταση, το εργασιακό, φιλικό και γενικότερα το περιβάλλον που δρουν οι ήρωες.
  Η εισαγωγή επιβάλλετε να είναι σύντομη, περιεκτική και δυναμική.
  Δεν πρέπει όμως σε καμία περίπτωση να φανερώνει τα όσα θα ακολουθήσουν. Ο θεατής έχει ξεκάθαρα μπροστά του τον βασικό ήρωα την δραματική κατάσταση και τις προϋποθέσεις για την εξέλιξη του μύθου.
  Στην εισαγωγή όλα τα δεδομένα πρέπει να μπουν σε λειτουργία ώστε να δημιουργηθούν όλες οι προϋποθέσεις για την εξέλιξη του Μύθου που είναι επακόλουθο της δράσης.
  
  Η δράση οδηγεί σε σύγκρουση:
  Εσωτερική, αυτή που προκαλείται από την ίδια την συνείδηση του ήρωα ή την συναισθηματική του κατάσταση. Ο ήρωας δρα κόντρα στις ιδέες και τα πιστεύω του.
  Εξωτερική, ο ήρωας ή οι ήρωες συγκρούονται με φυσικά ή υπερφυσικά φαινόμενα, με άλλον ήρωα ή με μια ομάδα.
  Η κύρια σύγκρουση παράγεται μεταξύ του ήρωα και του κυρίαρχου προβλήματος που διατρέχει την ιστορία και ο ήρωας καλείται να την λύσει. Γύρω από αυτή την σύγκρουση κινούνται οι άλλες αντιθέσεις και κόντρες που προκύπτουν.
  Από την κύρια σύγκρουση προκύπτει το θέμα του σεναρίου.
  
  Στο τέλος του πρώτου μέρους υπάρχει η κρίσιμη σκηνή.
  
  Η εισαγωγή κορυφώνεται με ένα επεισόδιο ή ένα γεγονός που ξαφνικά μπαίνει στη ροή του μύθου, την ανατρέπει και την στρέφει σε διαφορετική κατεύθυνση.
  Στην κρίση του σεναριογράφου έγκειται να τοποθετήσει την κρίσιμη σκηνή στο κατάλληλο σημείο ώστε να κεντρίσει το ενδιαφέρον και να σπρώξει τον μύθο προς την εξέλιξη του. Όλα δείχνουν ότι βαδίζει προς την λύση του.
  
  Στην ζωή υπάρχει ένας νόμος: όπου έχουμε δράση υπάρχει και αντίδραση.
  Το ίδιο ισχύει και στον μύθο, αναπτύσσεται και ολοκληρώνεται με πράξεις και αντιπράξεις, με δράσεις και αντίδραση.
  Δυσκολεύουμε τον ήρωα βάζοντας εμπόδια, μπερδέματα, δοκιμασίες που εμποδίζουν την πορεία του προς τον τελικό σκοπό. Μέχρι τη στιγμή που μια από τις συγκρουόμενες δυνάμεις θα οδηγήσει τον μύθο στην ολοκλήρωση του.
  
  Η σύγκρουση που είναι αποτέλεσμα αντιμαχίας για ιδέες και πάθη, είναι αναπόσπαστο στοιχείο κάθε είδους τέχνης.
  
  Όλα τα συστατικά που δομούν τον μύθο πρέπει να είναι τοποθετημένα με πειθαρχεία και μέτρο. Το κάθε «συστατικό» πρέπει να χρησιμοποιείται στην σωστή δόση και στην κατάλληλη θέση. Αυτό εξαρτάται από την ικανότητα του σεναριογράφου, το συγγραφικό ταλέντο, την φαντασία, την γνώση των εκφραστικών μέσων που χρησιμοποιούν τα οπτικοακουστικά μέσα και από την γενικότερη παιδεία του.
  
  ΔΙΑΛΟΓΟΣ
  Ο διάλογος είναι αναπόσπαστος στοιχείο του μύθου και ακολουθεί τον κανόνα της δράσης.
  Για να έχουμε διάλογο πρέπει ο λόγος να χρησιμοποιείται από δύο ή περισσότερα πρόσωπα.
  Για να δημιουργηθεί σύγκρουση πρέπει μια συγκεκριμένη θέση που εκφράζεται με λόγο να έρθει σε αντίθεση με μια άλλη.
  Θα πρέπει πάντα να προσέχουμε ώστε ο διάλογος να ταιριάζει στο ύφος του χαρακτήρα που τον εκφέρει.
  Όπως κάθε άνθρωπος στην καθημερινή ζωή μιλάει, εκφράζεται και εκφέρει τον προφορικό λόγο με τον δικό του τρόπο, έτσι και οι χαρακτήρες των σεναρίων. Ανάλογα με την κοινωνική θέση, μόρφωση, βιώματα, καταγωγή κλπ διαμορφώνεται και ο λόγος. Υπάρχουν περιπτώσεις οπου εσκεμμένα χρησιμοποιούμε αταίριαστο λόγο.
  
  π.χ.:
  · Ένα δεκάχρονο αγοράκι «φαινόμενο» που μιλάει με την ωριμότητα και γνώσεις, ενός 40άρη καθηγητή πανεπιστημίου.
  
  · Ένας γεροδεμένος άντρας με πολύ ψιλή φωνή.
  
  Αυτή η αντίθεση είναι ένα δραματουργικό τέχνασμα για να δημιουργήσουμε μια έντονη συναισθηματική κατάσταση στον θεατή, γέλιο, συγκίνηση, απέχθεια κλπ.
  Ο διάλογος είναι πολύ σημαντικό σεναριακό στοιχείο, γιατί:
  
  · Με αυτόν και με την δράση εξελίσσεται η ιστορία, ο μύθος.
  
  · Δηλώνουμε τις θέσεις, τις ιδέες και τα νοήματα του σεναρίου μας.
  
  · Αναδύονται και υποστηρίζονται οι χαρακτήρες.
  
  · Διογκώνεται το ύφος και το στυλ.
  
  · Συμπληρώνεται ο ρυθμός.
  
  · Καταγράφεται ιστορικά η γλώσσα.
  
  Ο διάλογος αναδύει όλο το πολιτισμικό φορτίο που κουβαλούν οι χαρακτήρες που τον εκφέρουν. Οι ήρωες αποκτούν κοινωνικό βάθος και διαστάσεις που τους κάνουν αληθινούς και αναγνωρίσιμους ως δραματουργικά σύμβολα και οντότητες.
  Οι διάλογοι πρέπει να δημιουργούνται με λέξεις που χρησιμοποιούνται στον καθημερινό προφορικό λόγο της συγκεκριμένης εποχής, παίρνοντας σοβαρά υπόψη μας την εθνικότητα, το κοινωνικό επίπεδο, την θέση, και την παιδεία του σεναριακού χαρακτήρα που αναπτύσσουμε.
  Στον προφορικό λόγο συχνά καταπατούμε τους κανόνες γραμματικής και συντακτικού. Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και στους διάλογους του σεναρίου.
  Οι φράσεις θα πρέπει να λέγονται σαν να βγαίνουν αυθόρμητα από το στόμα του χαρακτήρα σύμφωνα με την συναισθηματική κατάσταση που βρίσκεται, την στιγμή που εκφράζεται με τον προφορικό λόγο.
  Ο διάλογος πρέπει να είναι αναγκαίος, να μην εξιστορεί πράγματα και καταστάσεις που περιγράφει η εικόνα.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 18.01.2010
• 14:19

  Έλληνες Λογοτέχνες γράφουν γιά το Έπος του 1940

   »  Αrkoleon
  Για να Μην Ξεχνάμε!!
  
  
  
  28η Οκτωβρίου 1940
  "Δευτέρα, 28. Κοιμήθηκα δύο το πρωί, διαβάζοντας Μακρυγιάννη. Στις τρεις και μισή μια φωνή μέσα από το τηλέφωνο με ξύπνησε: "έχουμε πόλεμο". Τίποτε άλλο, ο κόσμος έχει αλλάξει. Η αυγή, που λίγο αργότερα είδα να χαράζει πίσω από τον Υμηττό, ήταν άλλη αυγή: άγνωστη. Περιμένει ακόμη εκεί που την άφησαν. Δεν ξέρω πόσο θα περιμένει, αλλά ξέρω πως θα φέρει το μεγάλο μεσημέρι".
  "Άγνωστη αυγή που 'φέρε το μεγάλο μεσημέρι"
  
  Γ. Σεφέρης.
   ~~~~~~~~~~~~~~~~~
    
  [..Ο ένας λόχος κατορθώνει να φτάσει στις 10 η ώρα στο Γάβρο, ο άλλος όμως ανηφορίζει με δυσκολία κι απώλειες στην πλαγιά της Τσούκας.
  
  Οι Ιταλοί την υπεράσπιζαν με πείσμα. Επικεφαλής του λόχου του ο νεαρός υπολοχαγός Διάκος κυριεύει το ύψωμα, αλλά οι Ιταλοί κάνουν αμέσως σφοδρότατη αντεπίθεση με πυροβολικό και όλμους. Βροντάει, καπνίζει η βουνοπλαγιά, ο ελληνικός λόχος ανατρέπεται, αποσύρεται, ο Διάκος όμως δεν το βάζει κάτω, θέλει να φτάσει με κάθε τρόπο στον αντικειμενικό σκοπό του. Κάνει νέα έφοδο, μπαίνοντας μπροστά στους άντρες του με ένα τουφέκι στο χέρι. Ανηφορίζει πάλι στο ύψωμα, μέσα σε καυτό χαλάζι σφαίρες, ριπές πολυβόλων, βλήματα όλμων. Φτάνει κοντά στις θέσεις του εχθρού, αποκρούεται. Τότε ζητάει από τους άντρες του να κάνουν μια τρίτη εξόρμηση.
  
  Ήταν πια μεσημέρι. Εκεί κοντά στο χείμαρρο, τη Μαρδίτσα, ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Ντάσκας είδε ξαφνικά μπροστά του ένα εχθρικό πολυβολείο. «Προσοχή κύριε Ανθυπολοχαγέ!» έβαλε μια φωνή, αλλά δεν πρόλαβε. Το πολυβολείο κροτάλισε ξερά και ο Διάκος έπεσε θερισμένος. Σε λίγο έπεφτε κι ο Ντάσκας. Ο λόχος ακέφαλος τώρα, κλονίστηκε, αποτραβήχτηκε στις αρχικές του θέσεις, ενώ οι νεκροί των δύο αξιωματικών απόμεναν πίσω, εκεί που έπεσαν.
  
  Όταν η Τσούκα πάρθηκε τελικά, την άλλη μέρα, τα δύο πτώματα θα βρεθούν με τη νιότη τους ακρωτηριασμένη, σπαραγμένη. Έτσι κατάντησε για να εκδικηθεί η ντροπιασμένη του εχθρού ανανδρία...]
  
  Άγγελος Τερζάκης (Ελληνική Εποποιία)
  
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  
  [...Σειρήνες και κωδωνοκρουσίες. Δευτεριάτικο πρωινό. Ανήσυχες μορφές στα παράθυρα. Κοιτάζονται οι γείτονες, συνεννοούνται με το βλέμμα, και μένουν σύμφωνοι. Τα πάντα για την τιμή. Δεν είναι η μανία του πολέμου που τους εμπνέει, δεν είναι το πάθος της περιπέτειας. Είναι η συναίσθηση της αξιοπρέπειας. Όταν αυτή είναι εκτεθειμένη σε κινδύνους, τότε το τροπάριο της ειρηνοφιλίας διακόπτεται. Όχι από αγάπη προς τον πόλεμο. Από αγάπη προς αυτή την ειρήνη. Γιατί τίποτα δεν εξυπηρετεί την ειρήνη χειρότερα από την καλοπροαίρετη διάθεση των λαών να δέχονται ραπίσματα. Κακός είναι ο πόλεμος....
  
  ...Η περηφάνια αγνοεί την αρίθμηση. Δεν μετρά τις δυνάμεις εκείνου που θέλει να την τσαλακώσει. Βαδίζει με το μέτωπο ψηλά στο δρόμο της τιμής. Οι Θερμοπύλες δεν είναι ένα γεωγραφικό σημείο, δεν είναι ένα απλό ιστορικό γεγονός. Είναι ένα σύμβολο. Το σύμβολο αυτό το διατήρησαν ψηλά οι γενεές των Ελλήνων. Από τις Θερμοπύλες ως το 21, και πέρα απ' αυτό, με κλειστό το βιβλίο της αριθμητικής βάδισε το έθνος στους δρόμους των πεπρωμένων του. Με την αριθμητική στο χέρι δούλοι θα είμαστε σήμερα. Στην περιφρόνηση της αριθμητικής οφείλουμε την εθνική μας υπόσταση....]
  
  Παύλος Παλαιολόγος (Προς το Καθήκον)
  
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
    
  [..Ελέγαμε: ένα Μαραθώνα ακόμα! Ελέγαμε: Μια Σαλαμίνα ακόμα! Ελέγαμε: Ακόμα ένα εικοσιένα! Κι ήρτες τέλος συ, Μητέρα-Μέρα, οπού αγκάλιασες κι ανύψωσες ολόκληρα τα περασμένα στον ανώτατο λυτρωτικό σκοπό τους, στον υπέρτατο τους ηθικόν Ιστορικό Ρυθμό!
  
  Ω δικαίωση όλων των ελληνικών αγώνων! Ω ύψιστη ηθική στροφή μέσα στο χάος ολόκληρου του Κόσμου! Και μαζί, ω γιγάντια, πλέρια ιστορική καταβολή, από την οποία, Ν ι κ η τ έ ς, οι Έλληνες, θα ξεκινήσουμε αύριο, πρωτοπόροι της πνευματικής ανάπλασης ολόκληρης της γης!
  
  Ω Μέρα-Μάννα, που μας έσπασες ακέρια κι ως το ύστατο, όλα τα κρυφά εσωτερικά δεσμά μας! Ω κοσμοϊστορική Ελευθερία, τόσο βαθειά λαχταρισμένη! Να Σε! Σε κατέχουμε! Σε νιώθουμε! Σε θέλουμε!
  
  Και θε να Σε κρατήσουμε όλοι, στο τεράστιο ύψος που μας φανερώθηκες απ' τα χαράματα των Εικοσιοχτώ του Οχτώβρη του 1940, κι ως με τη συντέλεια των αιώνων, είτε ζήσουμε, είτε, αύριο που θα φέγγεις πάνω απ' όλο τον πλανήτη το γιγάντιο φως Σου, θα βρισκόμαστε στα σπλάχνα Σου, ω Μητέρα, αθάνατοι νεκροί!...]
  
  Άγγελος Σικελιανός (28 του Οχτώβρη 1940)
  
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  
  Έφτασαν
  ντυμένοι "φίλοι"
  αμέτρητες φορές οι εχθροί μου παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
  Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
  παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
  Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
  Ηρθαν
  με τα χρυσά σειρήτια
  τα πετεινά του Βορρά και της Ανατολής τα θηρία!
  Και τη σάρκα μου στα δύο μοιράζοντας
  και στερνά στο συκώτι μου επάνω ερίζοντας
  έφυγαν.
  "Γι αυτούς, είπαν, ο καπνός της θυσίας,
  και για μας της φήμης ο καπνός,
  αμήν."
  
  Οδυσσέας Ελύτης (Πορεία προς το Μέτωπο)
  
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  _
  "Η Ζωή είναι ή μια μεγάλη περιπέτεια, ή τίποτα" (E. Keller)
    
  Συλλογίζεται τον Κρητικό που τού 'κοψαν το πόδι, και, ξανά πάλι, του το 'κοψαν λίγο παραπάνω,- που για να μή δείξει τον πόνο του γύρισε το κεφάλι από το άλλο μέρος τραγουδώντας "απ' τα κόκκαλα βγαλμένη" σαν ένα λαικό μοιρολόι.
  
  Γ. Σεφέρης Μέρες '41-'44
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  Ρωμιοσύνη
  
  1. Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
  αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
  αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
  αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο
  
  2. Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
  σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
  σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τα αμπέλια του,
  σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Μονάχα φως.
  Ο δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.
  Μαρμάρωσαν τα δέντρα, τα ποτάμια κι οι φωνές μες στον
  ασβέστη του ήλιου.
  
  3. Η ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο. Τα σκονισμένα σκοίνα.
  Το μουλάρι κι ο βράχος. Λαχανιάζουν. Δεν υπάρχει νερό.
  Όλοι διψάνε. Χρόνια τώρα. Όλοι μασάνε μια μπουκιά ουρανό
  πάνου απ' την πίκρα τους. Τα μάτια τους είναι κόκκινα απ' την
  αγρύπνια, μια βαθιά χαρακιά σφηνωμένη ανάμεσα στα φρύδια
  τους σαν ένα κυπαρίσσι ανάμεσα σε δύο βουνά το λιόγερμα
  
  4. Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι το ντουφέκι είναι
  Συνέχεια του χεριού τους το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής
  τους -έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό και έχουνε τον
  καημό βαθιά- βαθιά στα μάτια τους σαν ένα αστέρι σε μια
  γούβα αλάτι.
  
  5. Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο
  όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ' τα άγρια
  γένεια τους όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ' τις
  άδειες τσέπες τους
  όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και
  με ταμπούρλα.
    
  Γ. Ρίτσος
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  
  Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω
  τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,
  αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.
    
  Χάρισμά σου είναι ο φόρος των ερώτων που σου οφείλω!
  Σολωμός
  
  Τα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε
  Ύστερα λυώσαν χιόνι να ξεπλύνουν
  Το κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής
  Και το στόμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο,
  Και τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερημίας.
  Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας
  Δεν έκλαψαν.
  Γιατί να κλάψουν;
  Ήταν γενναίο παιδί!
  
  Οδυσσέας Ελύτης
  
  
  Άσμα ηρωικό και πένθιμο
  για τον χαμένο ανθυπολοχαγό
  της Αλβανίας
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  
  ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ
  
  Καποτε θα παρουμε ενα γραμμα, θά 'ναι από
  μιαν άλλη εποχη, θα το ακουμπησουμε στο τραπεζι αμηχανοι,
  θα σκεφτουμε ποσο ειμαστε ακομα ξενοι,
  οι λεξεις θα 'χουν γινει φαντασματα,
  στο δρομο θα βρισκεις καμια φορα ενα επισκεπτηριο,
  αλλά δέ θά 'χουμε μνήμη,
  τα καφενεια αδεια σαν τοπια του υπερπεραν -
  και μονο εγω, τοτε, ο τρελος θα σηκωθω
  και θα φωναξω:
  "συντροφοι", σαν ν' απανταω στην ατελειωτη αυτη σιωπη...
  Το ημερολογιο θα δειχνει Οκτωβριο - με τα
  μαραμενα φυλλα και τις εξεγερσεις.
  
  ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
   ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ
  
  Τα φαινομενα συνηθως απατουν,
  οι ανθρωποι ξεγελιουνται ευκολα,
  ισως κιολας να το χουν αναγκη,
  ειναι τοσο δυσκολη η ζωη -
  ετσι και μενα με κορόιδευαν
  οταν τους διηγομουν
  τις πολεμικες μου περιπετειες,
  για τον απλουστατο κι ευτελη λογο
  οτι απο παιδι ημουνα καρφωμενος
  σε μιαν αναπηρικη καρεκλα,
  "μα που πολεμησες;" εκαναν ειρωνικα -
  ωσπου ενα βραδυ χτυπησαν την πορτα, ανοιξαν,
  ηταν ενας γερος με βιβλικη γενειαδα,
  "ημουν σταθμαρχης στο Κιεβο, πριν απο χρονια,ειπε -
  σας εφερα το αμπεχωνο που ειχατε ξεχασει",
  κοιταξα τους αλλους θριαμβευτικα,
  ολοι ειχαν μεινει αφωνοι,
  εσκυψα τοτε και φιλησα το χερι του γερου
  που ειχε διασχισει τοσο χρονο και τοσες χαμενες δοξες,
  για να 'ρθει να μας θυμισει οτι
  υπαρχουμε ακομα...
  
  
  (17 Νοεμβρίου 1940. Βολή πυροβολικού στο ύψωμα της Καστάνιανης.)
  
  "...όμως πάνω απ' όλα
  σάμπως ρομφαία μου διάβη την καρδιά μου,
  γυρίζοντας τη μονομιά ξοπίσω,
  απ' τις κορφές του λυτρωμού στην έννοια
  όλων εσάς που μένετε αυτού κάτου,
  με κρυφοχτυποκάρδι καρτερώντας
  την άνοιξη από εμάς... Τι αλίμονο μας
  αν καρτερείτε μια άνοιξη σαν πρώτα
  κι όχι την άνοιξη που λέω πως θα ρτει
  σπαθί κρατώντας δίστομο, φερμένη
  με τα φτερά της Νίκης, να θερίσει
  ό,τι είν' ανάμεσό σας άξιο
  να τη δεχτεί..."
  
  Άγγελος Σικελιανός (Γράμμα απ'το μέτωπο)
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
    
  Απόσπασμα από τις "Γειτονιές του Κόσμου" του Γ. Ρίτσου
  
  Μα θα σας πολεμήσουμε, Τομ,
  μ' αυτό το τραγούδι κάτου απ' τα πεύκα
  μ' αυτό το φως της λάμπας στα χέρια της μητέρας
  μ' αυτό τ' αγκίστρι που ψαρεύουμε ψάρια
  μ' αυτή τη μικρή συνοικιακή κάμαρα
  μ' αυτό το μικρό χελιδόνι
  μ' αυτά τα μικρά μενεξελιά κουμπάκια της Μαρίας.
  Και να το ξέρεις, Τομ, θα σας νικήσουμε.
  -------
  Έτσι νικήσαμε, Τομ, τους γερμανούς-
  με τούτα τα χέρια της κυρα- Λένης
  με τούτη τη φούστα της θεια- Καλής
  με τούτη τη βρυσούλα του μπαρμπα- Στάθη
  με τούτη τη μπάλα του Γιωργάκη
  με τούτα τα ξυπόλητα ποδάρια του Παυλή
  με τούτα τα θλιμμένα αστέρια του Αλέκου
  με τούτο το χωνί
  με τούτο το τραγούδι
  με τούτο το χελιδόνι
  με τούτα τα σπασμένα μάρμαρα
  με τούτα τ' αγκάθια
  με τούτες τις σκληρές πέτρες
  με τούτη την ελπίδα
  με τούτα τα κόκκαλα των μαρτύρων
  με τούτο τ' όνειρο του κόσμου
  και με τα όπλα που παίρνουμε απ' τα χέρια των εχθρών μας.
  -------
  Να φοβάσαι, Τομ, το σπαθί και τον όρκο του Μακρυγιάννη
  _________________
  Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω
  τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,
  αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  
  Απόσπασμα από τις "Γειτονιές του Κόσμου" του Γ. Ρίτσου
    
  Τούτη η γαλάζια πολιτεία δεν χαμπαρίζει το θάνατο.
  Όταν της κόβουν το 'να χέρι πολεμάει με τ' άλλο,
  όταν της κόβουν και τα δυο πολεμάει με τα δόντια,
  όταν της κόβουν και τα πόδια ισοζυγιάζεται στον αέρα
  τρέχει σφυρίζοντας στον αέρα
  όπως σφυρίζει η σφαίρα τρέχοντας
  ίσα για την καρδιά της αδικίας.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:00

  ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

   »  Αrkoleon
  ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
  Συντάχθηκε απο τον/την Γ. ΜΟΥΡΤΟ   
  Τρίτη, 05 Μάιος 2009 06:45
  
  Μια γεωπολιτική προσέγγιση ενός  μείζονος σημασίας θέματος από τον στρατηγιστή Δρα Γεώργιο Ανδ. Μούρτο  [i]
  
  
  
   Στη χώρα μας έχουμε πλέον εθιστεί στις οδυνηρές εκπλήξεις κάθε μορφής, καθότι έχουν γίνει συνήθειες ρουτίνας. Εφησυχάζουμε, για παράδειγμα, στις ρητορικές διαβεβαιώσεις των υπευθύνων ότι γίνεται το καλύτερο δυνατό στα εθνικά ζητήματα, όταν οι ίδιοι υπεύθυνοι αδυνατούν να είναι αποτελεσματικοί σε θέματα καθημερινότητας, όπως να ευπρεπίσουν τις πόλεις μας και να καθαρίσουν τους δρόμους της. Ομιλούμε για την εποχή της γνώσης, αλλά εμμένουμε στη διατήρηση παρωχημένων εκπαιδευτικών δομών –των σχολών των ενόπλων δυνάμεων μη εξαιρουμένων. Υμνολογούμε επετειακά τους εθνικούς μας ήρωες, όταν βαρυνόμαστε με τη φυλάκισή τους. Θρηνολογούμε το χαμό άξιων τέκνων του έθνους, όταν ενοχοποιούμαστε για τον διασυρμό και την απαξίωσή τους. Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί ο πρόεδρος της Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος, τον οποίο τραυματίσαμε θανάσιμα με συκοφαντίες και λίβελους, πριν τον στείλουμε ταπεινωμένο σπίτι του, επειδή τόλμησε να προτάξει λόγον εθνικής αξιοπρέπειας.
      
  Εξηγούμαι: οι αναφορές μου δεν εστιάζονται σε πρόσωπα, φορείς και κυβερνήσεις, αλλά σε μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία που διαπότισε ολόκληρο τον εθνικό κορμό και μας καθιστά αν-ορθόδοξους στην κρίση και την συμπεριφορά.
    
  Τα αίτια της αν-ορθοδοξίας
  Τα αίτια αυτής της αν-ορθόδοξης συμπεριφοράς που περιγράφω είναι, κατά την άποψή μου, τα εξής:
   Πρώτον: Δεν έχουμε ξεκαθαρίσει την συλλογική εικόνα μέσα μας, την εθνική μας ιδιοπροσωπία, ώστε αυτή να γίνεται καταληπτή και από τους τρίτους. Δηλαδή, δεν έχουμε ξεκαθαρίσει «ποιοι είμαστε», ποια είναι η ταυτότητά μας ή, όπως θα έλεγαν οι λόγιοι του 19ου αιώνα, ποιος είναι ο «αληθώς ελληνικός χαρακτήρας», γι΄ αυτό και μειονεκτούμε σοβαρά στη χάραξη εθνικής πορείας. Αυτή η μειονεξία είναι εγγενής, καθότι υφίσταται από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Τρεις είναι οι κυρίαρχες και αποκλίνουσες, ως προς τη συλλογική μας ταυτότητα, τάσεις, τις οποίες και απαριθμώ: Η Κοραϊκή, η αποκαλούμενη και δυτικότροπη, η οποία προσπάθησε να γεφυρώσει την αρχαιοελληνική με τη νεοελληνική ταυτότητα, εξοβελίζοντας τη βυζαντινή ως ανθελληνική και βάρβαρη. Η Παπαρρηγοπουλική ή, άλλως, ελληνοχριστιανική που προβάλει τη συνέχεια του Ελληνισμού· στηρίζεται δηλαδή στη σύνθεση της αρχαιοελληνικής, της βυζαντινής και της νεοελληνικής ταυτότητας. Η «εκσυγχρονιστική» ή εθνομειοδοτική που αποτελεί την κυρίαρχη τάση της ύστερης μεταπολίτευσης και συνδυάζει το διεθνιστικό –θεωρώντας το έθνος μύθευμα- με μια νευρωτική απέχθεια προς ό,τι θυμίζει ελληνικότητα, απορρίπτοντας ταυτοχρόνως τόσο το αρχαιοελληνικό όσο και, κυρίως, το βυζαντινό πόλο του ελληνισμού. [ii]
   Δεύτερον: Έχοντας κατά νου τα ανωτέρω, οδηγούμαστε στη δεύτερη αιτία της αν-ορθόδοξης νεοελληνικής συμπεριφοράς, την οποία συνοψίζω ως εξής. Το νεοελληνικό κράτος, από της ιδρύσεώς του, στερείται στέρεων βάσεων, οι οποίες θα άντεχαν το βαρύ φορτίο του ελληνισμού. Γι΄ αυτό αναζητούμε με τόση ευκολία καταφύγιο σε δάνεια πολιτικά και πολιτισμικά σχήματα, όπως το δυτικό και πρωθύστερα αυτού το οθωμανικό. Συνέπεια τούτου είναι να στερούμαστε ταυτότητας, να πιθηκίζουμε με μηρυκαστική βουλιμία το ξενικό, να μηδενίζουμε καθετί ελληνικό. Με άλλα λόγια, αφελληνιζόμαστε οικεία βουλήσει.
  Άραγε ποιες είναι οι γενεσιουργές αιτίες αυτού του ιδιότυπου αφελληνισμού; Το ερώτημα θα απαντηθεί με βάση μια αδιάψευστη, που δεν είναι πλέον και αυτονόητη, διαπίστωση. Το διαχρονικό γνώρισμα του Ελληνισμού είναι η θάλασσα που του προσέδωσε δυναμισμό και εξωστρέφεια στους προσανατολισμούς του και τον κατέστησε οικουμενικό. Εξαίρεση στον κανόνα αποτελεί η επταετία των συνταγματαρχών με το ανεκδιήγητο «Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών» και η μεταπολιτευτική περίοδος κατά την οποία ο Ελληνισμός περιχαρακώθηκε στη βαλκανική του ενδοχώρα, με συνέπεια να αναπτυχθούν ιδεοληπτικές εμμονές εσωστρέφειας και συστολής. Οι εν λόγω εμμονές ενεργοποίησαν έναν πρωτόγνωρο ανταγωνισμό μεταξύ των Ελλήνων να γίνουν μικροί, παρότι το βάρος της κληρονομιάς τους θέλει  μεγάλους.
  Για να αποδώσω με σαφήνεια την πραγματική διάσταση του ελληνισμού στη διαχρονία του καταφεύγω σ΄ ένα επίλεκτο μέλος του, τον Ισπανό ελληνιστή καθηγητή Πέδρο Ολάγια, ο οποίος τον εξισώνει με την οικουμενικότητα. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η Ελλάδα χωρίς τον Αλέξανδρο, πιθανότατα δεν θα είχε γίνει ποτέ «ελληνισμός». Και τούτο, διότι δεν θα είχε φτάσει ποτέ στην οικουμενικότητα. Δηλαδή, δια του μακεδονικού ελληνισμού το ελληνικό στοιχείο γίνεται κτήμα του κόσμου όλου, καθότι γίνεται το επαναστατικό άλμα: από την τοπικότητα (πόλις-κράτος) στην οικουμενικότητα με την εξής χρονολογική σειρά: Πρώτ΄ απ΄ όλα η ελληνιστική Οικουμένη· ακολουθεί η ελληνορωμαϊκή, για να την διαδεχθεί η χριστιανική μέχρι την έλευση της Αναγέννησης που δημιούργησε την Οικουμένη του ουμανισμού πάνω στην πνευματική βάση της Ελλάδας, η οποία επηρέασε βαθύτατα τον δυτικό πολιτισμό.
  Φαίνεται πως το νεοελληνικό κράτος, ως κάλπικο δάνειο από την Εσπερία και παντελώς ξένο προς τις ιδιαίτερες ανάγκες, την ιδιοσυγκρασία και τους ιστορικούς εθισμούς της κοινοτικής αυτο-οργάνωσης και αυτοδιαχείρισης των Ελλήνων, δεν μπορεί να διαχειριστεί το βάρος της κληρονομιάς του ελληνισμού. Γι΄ αυτό έπαψε, εν τη γενέσει του, να αποπνέει την αριστοκρατική αύρα του κληρονόμου μιας οικουμενικής και πανανθρώπινης παράδοσης. Έτσι, οδηγηθήκαμε ως Νεοέλληνες σε μια μοιραία πορεία: από μεγάλοι και οικουμενικοί γίναμε μικροί, εσωστρεφείς, φοβικοί και μηρυκαστικοί με συνέπεια να θεωρούμε φυσιολογική την υποτακτικότητα μας στους Δυτικούς και να αποδεχόμαστε σχεδόν μοιρολατρικά τη μειονεξία μας έναντι όσων συμπεριφέρονται ως περιφερειάρχες –οι Τούρκοι- ή να αντιμετωπίζουμε κατευναστικά και φοβικά  εκείνους που διαπνέονται από αθεράπευτους μεγαλοϊδεατισμούς –όλοι οι γείτονές μας.
   Τρίτον: Η δημιουργία του ελληνικού κράτους ως φωτοτυπική απεικόνιση του ξένου και άγνωστου για την ελληνική εμπειρία δυτικού προτύπου, γέννησε τη νεο-ελληνική μειονεξία που δεν θεραπεύτηκε, ούτε καν μετριάστηκε με την ένταξή μας στην Ε.Ε., που μεταπολιτευτικά τυγχάνει της γενικής σχεδόν αποδοχής. Και τούτο, διότι στο ευρωπαϊκό μεγα-οικοδόμημα καταλάβαμε οικεία βούληση μια γωνιά ως ξένοι, συνεσταλμένοι και εντονότατα συμπλεγματικοί. Επιπλέον, ο «ευρωπαϊσμός» δεν πρόσθεσε κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό στην ισχύ της χώρας και τον εκσυγχρονισμό της, διότι, ως «Ευρωπαίοι» δεν υιοθετήσαμε απολύτως τίποτε το ευρωπαϊκό, πέραν των «πακέτων» και αυτά με ακόρεστη βουλιμία προσωπικής ιδιοποίησής τους. Επίσης, ο ευρωπαϊσμός μας ταυτίστηκε με τον άκρατο ευδαιμονισμό, που συνοδεύει την χρόνια παρακμιακή πορεία του Ελληνισμού. Μια καθοδική πορεία που όχι μόνο φαίνεται να μην έχει τελειωμό, αλλά είναι και εκτός ελέγχου λόγω συνηθειών και πρακτικών που χαρακτηρίζουν την νεοελληνική πραγματικότητα[iii], η οποία διαμορφώνεται μέσα από ένα ανεξέλεγκτο πλέον φαυλοκρατικό σύστημα[iv].
   Για του λόγου το αληθές, θα προβώ σε μια δειγματοληπτική συγκριτική αναφορά μεταξύ του ευρωπαϊκού προτύπου από τη μια πλευρά και του ελληνικού κακέκτυπου από την άλλη:
  
  

  • αξιοσύνη -  μετριοκρατία
  •  δημοψηφισματική δημοκρατία – μεταρρυθμιστική, νομοκρατική δημοκρατία (δηλ. άνωθεν επιβολή)
  •  ποιότητα ζωής, εθνική παράδοση  -  καταστροφομανία, κακογουστιά,                                    αυθαιρεσία
  •  αποκέντρωση  -  συγκέντρωση/αθηναιοκεντρισμός
  • εθνικοποίηση, πατριωτισμός - απο-εθνικοποίηση, διεθνισμός, εθνομειοδοτισμός
  •  παραγωγή γνώσης – παραγωγή θεσιθήρων
  •  πρωτογενής δραστηριότητα (πρωτοβουλία, εφεύρεση, παραγωγή, επιβράβευση ικανότητας, κοινωνική ευαισθησία) – μεταπρατική παθητικότητα (μιμητισμός, αναξιοκρατία, φαυλότητα, οικογενειοκρατία, αδηφαγία των εχόντων και κατεχόντων).

  
    Τέταρτον: Εξίσου σημαντικό με τα προηγούμενα αίτια της αν-ορθόδοξης νεοελληνικής νοοτροπίας είναι η χαμηλή αυτοεκτίμηση που εκδηλώνεται με πρακτικές αποδυνάμωσης, συχνά και ακύρωσης των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων: κλασική γραμματεία (πρώτο «θύμα» η γλώσσα) – Ορθοδοξία – ναυτική παράδοση. Κοινό γνώρισμα των τριών είναι η εξωστρέφεια, η οικουμενικότητα. Η υποβάθμιση των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων έχει ως συνέπεια την υιοθέτηση ιδεοληψιών του τύπου «το θέλουν οι Μεγάλοι», η «Κύπρος είναι μακριά», «είμαστε μικρή χώρα» ή «χώρα status quo», απαξιώνοντας την «αριστοκρατική» μας καταγωγή και παραβλέποντας την αδήριτη ανάγκη της επιβίωσης σ΄ έναν ωκεανό αναθεωρητισμού και μεγαλοϊδεατισμού, όπου οι άτολμοι χάνουν και καθίστανται μικροί και αμελητέοι. Και όλα αυτά θεωρούνται φυσιολογικά επειδή έχουμε αναγάγει ως κυρίαρχη «στρατηγική κουλτούρα» την υποχωρητικότητα και τη φοβία. Υπερβολές θα πούνε μερικοί. Γι΄ αυτό, προτείνω να υποβληθούμε σε μια διαδικασία αυτοελέγχου, επιχειρώντας την ανίχνευση και την καταγραφή της πορείας των λεγόμενων εθνικών μας θεμάτων. Πώς, δηλαδή, ξεκινήσαμε πριν αυτοανακηρυχθούμε ισχυροί και Ευρωπαίοι και πού καταλήξαμε σήμερα που, μετά περισσής αυταρέσκειας, θεωρούμε τους εαυτούς μας ισότιμους εταίρους στην ΕΕ:
  
   Ελληνοτουρκικά (από τον πλήρη έλεγχο του Αιγαίου στην πλήρη αμφισβήτησή του),
   Ίμβρος-Τένεδος (από την προβλεπόμενη αυτοδιοίκηση του ελληνικού στοιχείου, με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης, στον πλήρη εκτουρκισμό τους),
   Θρακικό-μειονοτικό (από την πλήρη στην «γκρίζα» εθνική κυριαρχία και στον πλήρη εκτουρκισμό της μειονότητας),
   Μακεδονικό (από αστεία για την Αθήνα υπόθεση, το σκοπιανό υβρίδιο επέβαλε de facto στην ευρωενωσιακή και ΝΑΤΟϊκή Ελλάδα τη μοιρασιά στην ιστορική ονομασία της Μακεδονίας μας που η αθηναιοκεντρική ελίτ την δικαιολογεί με τον ισχυρισμό της μόνης «ρεαλιστικής» επιλογής),
   Κυπριακό (από αμιγώς ελληνική υπόθεση, με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης,  σε ελληνοτουρκική διαφορά, σε δικοινοτικό ζήτημα και, τελικά, στην αποδοχή ισότιμης κυριαρχίας των δύο σύνοικων στοιχείων. Η πορεία αυτή αποτυπώνεται και στις πολιτικές των ξένων: από το Σχέδιο Άτσεσον που ελληνοποιούσε το νησί, στο Σχέδιο Ανάν που το τουρκοποιούσε).
    
  
  Η στρατηγική κουλτούρα της υποχώρησης
  Η στρατηγική κουλτούρα της φοβίας και υποχωρητικότητας που περιγράφω γέννησε την ειρηνολαγνεία. Προσοχή! Ειρηνολαγνεία δια της δαιμονοποίησης του πολέμου ως του απόλυτου κακού και όχι της επίθεσης και του αλυτρωτισμού που είναι τα γενεσιουργά αίτιά του. Η ερμηνεία αυτής της ελληνικής παραδοξότητας είναι τελικά απλή· όσο μια χώρα βρίσκεται σε κάμψη και χάνει την αυτοεκτίμησή της, τόσο επικαλείται την ειρήνη. Η ιστορία αυτό διδάσκει και στα διδάγματά της καταφεύγω. Οι Αθηναίοι λάτρευαν την πολιούχο της πόλεώς τους Αθηνά με τα προσωνύμια Νίκη και Πρόμαχο, και την απεικόνιζαν με πολεμική αμφίεση (δόρυ και ασπίδα) όσο καιρό αισθάνονταν ισχυροί και δυνατοί. Εξάλλου, ο Χρυσούς Αιών έγινε πραγματικότητα όχι με ειρηνολαγνικές επικλήσεις, αλλά διότι στηρίχθηκε στις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη που πρόταξε τα στοιχεία της γενναιότητας και της στρατιωτικής μεταρρύθμισης με τη δημιουργία της αθηναϊκής φάλαγγας.
   Το αθηναϊκό παράδειγμα έχει υιοθετηθεί πλήρως σήμερα από κάθε προηγμένη χώρα, η οποία θεωρεί ως προϋπόθεση της προόδου και της ανάπτυξης την «ιεραρχία», την «τάξη», το στρατιωτικό και όχι ειρηνολαγνικό στοιχείο, διότι αποδέχεται την διαχρονική αρχή: εάν επιθυμείς την ειρήνη ετοιμάσου για πόλεμο. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Ελβετία, αλλά και όλες ανεξαιρέτως οι προηγμένες και αναλόγου μεγέθους χώρες. Το δίδαγμα που βγαίνει από την επισήμανση αυτή είναι ότι η στρατιωτική ισχύς είναι ο καθρέφτης της συνολικής ισχύος μιας χώρας, γι΄ αυτό καμία χώρα στην μακρόχρονη ιστορία της ανθρωπότητας δεν ανέπτυξε αξιόλογο πολιτισμό χωρίς στρατιωτική ισχύ.
   Βεβαίως, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, που παραδόξως επιβεβαιώνει και αυτή τα προαναφερόμενα. Όσο, δηλαδή, η ισχύς των Αθηναίων υποχωρούσε τόσο αυτοί αυτοχαρακτηρίζονταν «συνετοί», «μετριοπαθείς», «ήπιοι», επικαλούμενοι την ειρήνη, την οποία άρχισαν να λατρεύουν ως θεά. Αυτά εκδηλώθηκαν μετά την ήττα τους στον Πελοποννησιακό πόλεμο, όταν δηλαδή εξασθένισαν σε ισχύ και μειώθηκε το διεθνές τους κύρος. Για τη νομιμοποίηση αυτών των νέων δεδομένων επιστρατεύτηκαν οι πολιτικοί –θεσπίζοντας τη λατρεία της Ειρήνης-, οι καλλιτέχνες –δημιουργώντας αγάλματά της-, οι λόγιοι με τον Ησίοδο να την εμφανίζει ως θυγατέρα του Δία και αδελφή του Νόμου και της Δίκης, τον Πίνδαρο και τον Ευριπίδη να την αποκαλούν πλουτοφόρο, τον Βακχυλίδη να βαφτίζει τον Πλούτο γιό της, και τον Αριστοφάνη να την βγάζει στη σκηνή με την Ειρήνη, όπου οι χαρακτήρες την αποκαλούν «Βασίλισσα» και «Θεά».
   Παρομοίως, όταν οι Αθηναίοι παραδόθηκαν στη στρατιωτική συμμαχία των Σπαρτιατών και αργότερα υπετάγησαν στον Φίλιππα Β΄ της Μακεδονίας, δύο γεγονότα που επισφράγισαν το τέλος της δημοκρατικής τους ζωής, αυτοί, αντί να αγωνιστούν για την πολιτική τους αξιοπρέπεια, επέλεξαν την εύκολη οδό· γέμισαν τους δημόσιους χώρους με αγάλματα της Δημοκρατίας που λατρευόταν πλέον ως θεά. Έτσι μοιρολατρικά αποδέχθηκαν την υποταγή τους και, αντί να ενεργοποιηθούν για την ανατροπή της ταπεινωτικής κατάστασης που περιήλθαν, κατέφυγαν στο εφεύρημα των λατρευτικών πρακτικών μιας «νεκρής» θεότητας –της Δημοκρατίας[v].
  Άραγε υφίσταται κάποια αντιστοιχία της προαναφερθείσης καταστάσεως με τη σημερινή, όπου πλεονάζουν οι αναφορές και οι επικλήσεις της ειρήνης και της δημοκρατίας; Μήπως η μονότονη επανάληψη της «δημοκρατίας» και των παραγώγων της στη χώρα μας αποτελεί φτηνή επιχρύσωση που καλύπτει την ελληνική μειονεξία σε ισχύ, αξιοσύνη, ηθική και τελικά δημοκρατία, αφού δημοκρατία (δηλ. η κυριαρχία της λαϊκής θέλησης) και πρωταθλητισμός στη φτώχεια (η Ελλάδα έχει το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας μεταξύ των «27» σύμφωνα με στοιχεία της Ε.Ε.) αποτελούν αποκλίνουσες και αντιφατικές έννοιες; Ή, μήπως, η παθολογία της ειρηνολαγνείας και της μηρυκαστικής επανάληψης της «ηπιότητας» και του «ρεαλισμού» οφείλεται στην υποχώρηση ισχύος της χώρας μας; Θεωρώ πως πρόκειται για κατάσταση γενικευμένης υποχώρησης, με μια διευκρίνιση. Η ελληνική αδυναμία, με όλα τα εθνικά μέτωπα ανοικτά και πολλαπλασιαζόμενα, δεν είναι στρατιωτική, αλλά γεωπολιτική και έχει ως χρονικό ορόσημο το 1974.
  
  Το δισυπόστατο του Ελληνισμού
  Εάν θέλαμε να αποδώσουμε τον Ελληνισμό σχηματικά, θα επέλεγα τον ακόλουθο  εξισωτικό τύπο:
   Ελληνισμός=θάλασσα +οικουμενικότητα
   Με άλλα λόγια, η ταυτότητα του Ελληνισμού καθ΄ όλη τη μακρόσυρτη ιστορία του υπήρξε ο αιγαιακός του χαρακτήρας. Η αλλοίωση αυτού του χαρακτήρα θα επιφέρει με μαθηματική βεβαιότητα την συρρίκνωση του Ελληνισμού. Δυστυχώς, τα συμπτώματα αυτής της συρρίκνωσης είναι έντονα και ορατά. Ομιλώ για μια προϊούσα κατάσταση εθνικής απομείωσης. Η έναρξη αυτής της διαδικασίας εντοπίζεται στην Μικρασιατική Καταστροφή και η κορύφωσή της στην Κυπριακή Τραγωδία το 1974. Οι συνέπειες των δύο αυτών γεγονότων ήταν τεκτονικές, αφού μετατόπισαν το εθνικό κέντρο βάρους από το Αιγαίο –τη μήτρα του ελληνικού πολιτισμού- στον ηπειρωτικό κορμό. Το Αιγαίο από «καρδιά» του Ελληνισμού μετατράπηκε στα άκρα του, και αυτά ακρωτηριασμένα λόγω της οριστικής απώλειας της Μικράς Ασίας και της κυπριακής de facto διχοτόμησης.
   Τα γεγονότα που περιγράφω επέφεραν την έκλειψη –όχι, βεβαίως, ολική- της «θάλασσας» στην εξισωτική αποτύπωση του Ελληνισμού, αφήνοντας μετέωρο, και ως εκ τούτου ευάλωτο, το άλλο στοιχείο του, την «οικουμενικότητα». Το στοιχείο αυτό δέχθηκε καίριο πλήγμα μεταπολιτευτικά από το εσωτερικό με την επικράτηση της ιδεολογικής τάσης του «εθνομειοδοτικού εκσυγχρονισμού», βάσει του οποίου καθετί ελληνικό και οικουμενικό –π.χ. γλώσσα, Ορθοδοξία- λοιδορείται, πολεμείται, αποβάλλεται.
  
  Βαλκανοποίηση
  Τα δεδομένα αυτά επιβεβαιώνουν τον χαρακτηρισμό που προέταξα ως η «στρατηγική κουλτούρα» της συστολής, η οποία  επιβλήθηκε από τα δύο γεγονότα-«καρμπόν»: την Μικρασιατική Καταστροφή και την Κυπριακή Τραγωδία. Και οι δύο τραγωδίες, που προξένησαν ανείπωτα τραύματα στο εθνικό Σώμα και, μεταξύ των άλλων, αποδυνάμωσαν την προαιώνια σχέση της Ελλάδας με τους φυσικούς της συμμάχους –δηλαδή τις ναυτικές δυνάμεις-, δημιουργήθηκαν από μια αλληλουχία πολιτικής και στρατιωτικής απύθμενης ανικανότητας και αρρωστημένης μικροπολιτικής σκοπιμότητας. Παρακάμπτω τις εντυπωσιακές ομοιότητες των δύο αυτών γεγονότων, για να σταθώ στην πιο χαρακτηριστική απόκλισή τους. Ως γνωστόν, οι πρωτεργάτες της πρώτης Καταστροφής οδηγήθηκαν στο Γουδί –εκτέλεση τεσσάρων πολιτικών και ενός στρατιωτικού, ισόβια σε δύο στρατιωτικούς-, παρά τις έντονες πιέσεις του ξένου παράγοντα προς την κυβέρνηση Πλαστήρα για την αθώωση των εν λόγω κατηγορουμένων με κριτήριο την αποπληρωμή της σιωπής τους γύρω από τον ένοχο ρόλο των συμμάχων μας[vi]. Αντίθετα, οι πρωταγωνιστές της Κυπριακής Τραγωδίας παρέμειναν ελεύθεροι και διατήρησαν όλα τους τα προνόμια –βαθμοί, συντάξεις- ή τους επιβλήθηκαν ποινές που δεν αντιστοιχούν με το μέγεθος της ευθύνης τους, διότι οι κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας υπέκυψαν στις έξωθεν πιέσεις.
   Εκτιμώ, ωστόσο, ότι το πιο ολέθριο επακόλουθο της Κυπριακής Τραγωδίας δεν είναι η ατιμωρησία των υπαιτίων και η απόκρυψη της αλήθειας λόγω της εμμονής στην άρνηση να ανοίξει ο φάκελος της Κύπρου, αλλά η αδυναμία χάραξης μιας αναγεννησιακής εθνικής πορείας. Έτσι, για παράδειγμα, η ατιμωρησία κατέστη δικαίωμα αρχόντων και αρχομένων, με συνέπεια να νομιμοποιηθεί η κάθε μορφής παρανομία και, το χειρότερο, ο εθνομειοδοτισμός. Σε μια εποχή τεκτονικών αλλαγών, ο Ελληνισμός πορεύεται πλέον χωρίς πυξίδα πλεύσης με συνέπεια να θαλασσοδέρνεται ανηλεώς σ΄ έναν ωκεανό αναθεωρητισμού και επιθετικότητας. Ελλείψει εθνικού μπούσουλα αρμενίζουμε «στραβά», ενώ εμείς θεωρούμε ότι ο γιαλός είναι αυτός που «στράβωσε». Αντιμέτωποι με τα πελώρια κύματα των νέων προκλήσεων και των βίαιων αναθεωρητισμών, χωρίς τα κατάλληλα εφόδια λόγω της γνωστής ελληνικής προχειρότητας, ρίξαμε εσπευσμένα αγκυροβόλιο στο πλησιέστερο «ξερονήσι», την βαλκανική ενδοχώρα, την οποία, με λυτρωτική ανακούφιση αναγάγαμε σε νέα Ιθάκη.
   Κρίνοντας κανείς αυστηρά επιστημονικά την εξέλιξη αυτή των γεγονότων που επέφερε την παγίωση μιας πρωτόγνωρης για τον Ελληνισμό στρατηγικής κουλτούρας –της φοβίας και της συστολής-, καταλήγει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η βάση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας είναι επισφαλής και η φιλοσοφία που τη διέπει δεν έχει διεθνές, ίσως και διιστορικό προηγούμενο. Αυτό, προφανώς, δεν οφείλεται σε μειωμένα εθνικά αντανακλαστικά, αλλά στην εμμονή μας να παραμένουμε απαίδευτοι γεωπολιτικά σε μια εποχή που το κύριο γνώρισμά της είναι η παραγωγή πολιτικής στη βάση γεωπολιτικών κριτηρίων και όχι βάσει της ιδεολογίας και των καλών τρόπων συμπεριφοράς. Η απαιδευσία που αναφέρω είναι γεωπολιτική και γενικευμένη με συνέπεια να ανατροφοδοτεί συνεχώς αδιέξοδα. Η βαλκανοποίηση (δηλ. η ολική σχεδόν στροφή στην βαλκανική ενδοχώρα) των στρατηγικών μας επιλογών αποτελεί την αποκορύφωση της γεωπολιτικής μας απαιδευσίας. Και το χειρότερο όλων είναι ότι η επιλογή αυτή εκλαμβάνεται ως πανάκεια, ενώ ισοδυναμεί με εθνική ευθανασία.
   Θα εξηγήσω την οδυνηρή αυτή διαπίστωση με όρους στρατηγικής, ώστε να έχει επιστημονική εγκυρότητα. Με την βαλκανοποίηση η Ελλάδα επέλεξε για πρώτη φορά στη μακραίωνη ιστορία της το αδιανόητο: την γεωπολιτική της έκλειψη. Και τούτο, διότι άλλαξε την επί αιώνες σμιλευμένη γεωπολιτική της προσωπικότητα: από ναυτική, με οικουμενική απήχηση της πολιτισμικής της παραγωγής, καθώς και με συμμάχους τίς παραδοσιακά ναυτικές δυνάμεις, σε ηπειρωτική, χερσαία και συνεσταλμένη, επιδιώκοντας την εύνοια συμμάχων με παραδοσιακούς χερσαίους προσανατολισμούς –π.χ. Γερμανία, Ρωσία, βαλκανικές χώρες-, οι πάγιες στρατηγικές επιλογές των οποίων βρίσκονται στον αντίποδα των ελληνικών. Με τη μεταστροφή αυτή μειώθηκε κατακόρυφα το ειδικό γεωπολιτικό βάρος της Ελλάδας, η οποία έκτοτε επιχειρεί να πληρώσει το εν λόγω έλλειμμα με υποκατάστατα: ειρηνολαγνεία, «μηρυκαστικός» ευρωπαϊσμός, εθνομηδενικός διεθνισμός, κατευνασμός, διπλωματία “savoir vivre”.
  
  Ελληνική έκλειψη, τουρκική επικράτηση
  Λόγω του τεράστιου γεωπολιτικού ελλείμματός της, η Ελλάδα δεν μπορεί να κεφαλαιοποιήσει διπλωματικά τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, ακόμη κι όταν αντιμετωπίζει ετοιμόρροπα κρατικά μορφώματα ή εξαθλιωμένα κράτη που εξαρτώνται εν πολλοίς από αυτή για την επιβίωσή τους. Το οδυνηρότερο όλων είναι ότι η ελληνική βαλκανοποίηση, προσέφερε ως μάννα εξ ουρανού στην Τουρκία την μοναδική ευκαιρία να επιτύχει αυτό που δεν είχε κατορθώσει ούτε ως Οθωμανική Αυτοκρατορία: την επικυριαρχία της στην Ανατολική Μεσόγειο· μια εξέλιξη που την αναβάθμισε γεωπολιτικά και την ανέδειξε σε περιφερειακή δύναμη ιδιαίτερα ευρέως εκτοπίσματος, καθότι η εν λόγω περιοχή θεωρείται και είναι η στρατηγικότερη στον πλανήτη.
  Ας παρακολουθήσουμε την προαναφερόμενη εξέλιξη για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Η οικειοθελής απόσυρση της Ελλάδας από το φυσικό της χώρο, τον αιγαιακό και κατά προέκταση μεσογειακό, δημιούργησε ένα τεράστιο σε στρατηγική αξία κενό, το οποίο έσπευσε να καλύψει η Τουρκία, η οποία, εξίσου με τη χώρα μας, μετάλλαξε τον γεωπολιτικό της χαρακτήρα, αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση: από χερσαία δύναμη με παραδοσιακούς ηπειρωτικούς συμμάχους –πρωτίστως τη Γερμανία- σε αεροναυτική με συμμάχους τους Αγγλοσάξονες, τους κοσμοκράτορες της Νέας Εποχής. Και το σημαντικότερο: οι Τούρκοι δεν περιορίστηκαν σε μια σχέση εντολέα-εντολοδόχου ή ηγεμόνα-χωροφύλακα, επαιτώντας ψιχία εύνοιας, αλλά δρομολόγησαν τη χώρα τους σε μια αυτόφωτη και ηγεμονική πορεία –π.χ. αυτοδύναμη πολεμική βιομηχανία, απαρέγκλιτη πορεία προς εθνικές στοχεύσεις-, που το «εθνικό» διαμόρφωνε το «συμμαχικό» και όχι αντιστρόφως.
  Οι Τούρκοι, για να υλοποιήσουν τις στρατηγικές τους προτεραιότητες, προέβησαν, από τη δεκαετία του ΄70, σε θεαματική αναβάθμιση των ενόπλων δυνάμεών τους με την ακόλουθη σειρά προτεραιότητας: Πολεμική Αεροπορία, Πολεμικό Ναυτικό, Στρατός Ξηράς. Το εντυπωσιακό στοιχείο αυτής της επιλογής είναι ότι ο εκσυγχρονισμός των χερσαίων δυνάμεων έτυχε χαμηλής προτεραιότητας, παρότι ο Α/ΓΕΕΘΑ προέρχεται πάντοτε από τις τάξεις τους και παρότι η συμμαχική δεοντολογία επέβαλε αυξημένη επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα στα χερσαία σύνορα με το Σύμφωνο της Βαρσοβίας –Καύκασος, Βουλγαρία. Έτσι, το κύριο βάρος δόθηκε σε μια απίστευτης έκτασης ανάπτυξη, σχεδόν εκ του μηδενός, της αεροναυτικής τους ισχύος, καίτοι θεωρητικά και πρακτικά ο συμμαχικός θαλάσσιος χώρος –Ανατολική Μεσόγειος- καλύπτονταν εξ ολοκλήρου από τις ελληνικές δυνάμεις.
  Αυτή η γεωπολιτική αναγέννηση της Τουρκίας –που συνέπεσε με την οικειοθελή αποδέσμευση της Ελλάδας από την Κύπρο και με τις ανούσιες εκδηλώσεις ειρηνολαγνείας σε μια ταπεινωμένη, λόγω Κυπριακού, Ελλάδα,  υποδαυλίζοντας κατ΄ αυτό τον τρόπο την τουρκική επιθετικότητα- εκτόξευσε στα ύψη τις μετοχές της στο διεθνές στρατηγικό χρηματιστήριο με συνέπεια να τις εξαργυρώνει στο διπλωματικό επίπεδο. Έτσι, η Τουρκία καθιερώθηκε σε υπολογίσιμη δύναμη, επιλέγοντας τους κατάλληλους εταίρους, όπως το Ισραήλ, με το οποίο συνδιαμορφώνουν το περιφερειακό σύστημα ασφάλειας, στο οποίο έχουν de facto ενταχθεί τα δύο ελληνικά κράτη, η Ελλάδα και η Κύπρος. Ενθαρρυμένη από την παθολογία του αν-ορθόδοξου κρατικού Ελληνισμού, η Άγκυρα, από το 1974, εγκαινίασε την πολιτική των αξιώσεων στο Αιγαίο, οι οποίες σταδιακά διευρύνθηκαν για να πάρουν τη μορφή αμφισβήτησης της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας (π.χ. γκρίζες ζώνες).
  
  Τουρκική γεωπολιτική απειλή
  Αυτή την πρωτόγνωρη γεωπολιτική απειλή, η Ελλάδα προσπαθεί να ξορκίσει με ευχολόγια, κινήσεις «φιλίας», πολιτικές κατευνασμού, ευρωενταξιακές παραινέσεις, πρωτοβουλίες καλλιτεχνικές και αθλητικές, επενδύσεις, επισκέψεις και επαφές. Ωστόσο, η καθημερινότητα αποδεικνύει ότι η κατάσταση δεν ξορκίζεται· απεναντίας, χειροτερεύει δραματικά, διότι τα αίτιά της είναι εγγενή και δομικά. Τα αίτια αυτά οφείλονται, πρώτον, στην εγγενή τουρκική επιθετικότητα και, δεύτερον, στο γεγονός ότι Ελλάδα και Τουρκία αποτελούν οντότητες αντιθέτων –και όχι συμπληρωματικών- γεωπολιτικών συμφερόντων. Σχετικά με το δεύτερο, επικαλούμαι την επιστημονική εγκυρότητα του Γαλλικού Ινστιτούτου Πολεμολογίας, το οποίο σε μια μνημειώδη έρευνά του συγκέντρωσε όλες τις γνωστές συρράξεις που έχουν καταγραφεί από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και προσπάθησε να εντοπίσει τον κοινό τους παρανομαστή. Το συμπέρασμα της έρευνάς του ήταν ότι μια εστία έντασης και σύγκρουσης παρατηρείται πάντα όπου συναντώνται αποκλίνοντες γεωπολιτικοί παράγοντες και ασυμβίβαστες «διαχωριστικές γραμμές». Η μεγαλύτερη ίσως συγκέντρωση διαχωριστικών γραμμών παγκοσμίως και διιστορικώς, είναι το Αιγαίο, όπου συναντώνται: τρεις ήπειροι (Ευρώπη, Ασία, Αφρική), εντελώς διαφορετικοί πολιτισμοί, δύο γλώσσες εντελώς ξένες μεταξύ τους, δύο ανταγωνιστικές θρησκείες, δύο λαοί διαφορετικής προέλευσης, νοοτροπίας και χαρακτήρα, δύο διαφορετικά κράτη με ουσιώδεις διαφορές στον πολιτικό τους πολιτισμό, ενώ εξίσου σημαντικός είναι και ο δημογραφικός παράγων, καθόσον στο συγκεκριμένο σημείο συγκρούεται η υπογεννητικότητα της Ευρώπης με τον καλπάζοντα υπερπληθυσμό της Ασίας. Δια τούτο, το Αιγαίο ήταν και παραμένει μια χαρακτηριστική περίπτωση μηδενικού αρθοίσματος (δηλ. το κέρδος της μιας πλευράς συνεπάγεται την απώλεια της άλλης). Τα περί «θάλασσας ειρήνης», «οι δύο λαοί δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν» και τα παρόμοια, είναι φληναφήματα θερινής νυκτός που επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό περί της νεοελληνικής αν-ορθοδοξίας[vii]. 
  Αναφορικά με το πρώτο, κατά σειρά αναφοράς, αίτιο, την τουρκική επεκτατικότητα, έχω να παρατηρήσω ότι αυτή είναι εγγενής, γεωπολιτική και όχι απλώς στρατιωτική και, το σημαντικότερο, δυτικοβαρής που φέρνει την Τουρκία σε βίαιη σύγκρουση με τον Ελληνισμό, ανεξαρτήτως του καθεστώτος που την κυβερνά: οθωμανικό, κεμαλικό, ισλαμικό. Για παράδειγμα, όλες οι πρωτεύουσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βρίσκονταν στο δυτικό της τμήμα [Προύσα (1326-65), Αδριανούπολη (1365-1453), Κωνσταντινούπολη (1453-1918)]· το κεμαλικό κράτος εδραιώθηκε και νομιμοποιήθηκε ως ευρωπαΐζον, ενώ το ισλαμικό επιχειρεί να γίνει ευρωενωσιακό. Επιπλέον, κοινό στοιχείο της οθωμανικής, κεμαλικής και ισλαμικής Τουρκίας, η καθεστωτική της δηλαδή ιδεολογία, ήταν και παραμένει ο ισλαμοεθνικισμός, φύσει επεκτατικός και ανθελληνικός. Επιβεβαίωση των ανωτέρω αποτελεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο που έγινε με πρόεδρο της κυβέρνησης τον κεμαλιστή Ετσεβίτ και αντιπρόεδρο τον ισλαμιστή Ερμπακάν, ενώ και οι δύο τάσεις –κεμαλισμός, ισλαμισμός- προωθούν εξίσου δυναμικά τον νεο-οθωμανισμό που έχει μονίμως στο στόχαστρό του τον Ελληνισμό.
    
  Ελληνική γεωπολιτική απαιδευσία
  Πολλοί εξ υμών εφησυχάζουν με τη μονότονη επανάληψη επωδών του τύπου ο Θεός της Ελλάδας είναι Μεγάλος· μια αντίληψη που αναγάγει την πολιτική σε μεταφυσική αναζήτηση. Βεβαίως, η πραγματικότητα δεν διαμορφώνεται με ενοράσεις και θεϊκές επικλήσεις. Ένα είναι σίγουρο· η αισιοδοξία περί της θεϊκής εύνοιας του Ελληνισμού γεννά φρούδες προσδοκίες. Σταχυολογώ δύο εξ αυτών. Πρώτον, η προοπτική ευρωένταξης της Τουρκίας θα την εξημερώσει και θα την εκπολιτίσει και, δεύτερον, η ενεργοποίηση του κουρδικού ηφαιστείου θα την εξαναγκάσει αργά ή γρήγορα να αφήσει ήσυχο τον Ελληνισμό για να αντιμετωπίσει την εκρηκτική εσωτερική κατάσταση. Εκτιμώ πως τα αίτια αυτά που προβάλλονται ως ευνοϊκές εξελίξεις για τον Ελληνισμό στην ουσία αποτελούν τα βαρίδια του. Αναφορικά με την πρώτη, η διαδικασία εξημέρωσης είναι εκ των πραγμάτων μακρόχρονη και εγγενώς αμφιβόλου αποτελέσματος. Και το χειρότερο, έως ότου το «θηρίο» εξημερωθεί, θα επιφέρει θανάσιμα πλήγματα στους απροετοίμαστους –σε γνώση και προστατευτικό εξοπλισμό- γείτονές του.
       Εξίσου δυσοίωνες για την Ελλάδα είναι και οι συνέπειες της «κουρδοποίησης». Είναι γεγονός ότι από τη δεκαετία του ΄90 κυοφορείται η συνολική διευθέτηση του Κουρδικού Ζητήματος μέσω της μεθοδικά σμιλευμένης πολιτικής της Ουάσιγκτον: επιβολή της «ζώνης απαγόρευσης πτήσεων» ιρακινών αεροσκαφών στο Β. Ιράκ από το 1991 έως την πτώση του Σαντάμ, που δημιούργησε de facto το ιρακινό Κουρδιστάν· παράδοση του Οτσαλάν στην Τουρκία το 1999, με αποκλειστικό σκοπό οι Κούρδοι να αποκτήσουν, για πρώτη φορά στην ιστορία τους, το δικό τους εθνικό σύμβολο, που είναι απαραίτητο για την οικοδόμηση κράτους, τον «Μαντέλα» τους· de jure αυτονόμηση του ιρακινού Κουρδιστάν στο μετα-σανταμικό ομόσπονδο Ιράκ· παραχώρηση ελκυστικών ανταλλαγμάτων στην Τουρκία, για να γίνει εύπεπτη η «κουρδοποίηση». Φαίνεται πως τα αρνητικά από την δρομολογηθείσα κουρδοποίηση εξισορροπούνται από σημαντικά για την Τουρκία οφέλη, όπως:  θα ολοκληρωθεί η επί αιώνες δυτικόστροφη πορεία της μέσω της ευρωπαϊκής προοπτικής a la turca αφενός και αφετέρου θα σταθεροποιηθεί το κέντρο βάρους της δυτικά, με την Κωνσταντινούπολη να εδραιώνεται ως η πρωτεύουσα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η ολοκλήρωση αυτής της εξέλιξης θα θέσει την Θεσσαλονίκη στην τροχιά της Κωνσταντινούπολης, μια που η ίδια στερείται κατάλληλων υποδομών, οράματος και πνευματικής ακτινοβολίας.
  Είναι φανερό πως αυτός που θα επωμιστεί όλες –στην κυριολεξία όλες- τις τουρκικές απώλειες της κουρδοποίησης είναι ο Ελληνισμός (Κύπρος, Αιγαίο, Θράκη), αφού οι δύο κρατικές του υποστάσεις –Αθήνα, Λευκωσία- ανέχονται, εάν δεν επικουρούν, αυτή την προοπτική με πράξεις ή παραλήψεις, όπως οι ακόλουθες: βαλκανοποίηση, «απο-εθνικοποιημένος εκσυγχρονισμός» ως κυρίαρχη ιδεολογία, έρπων αφελληνισμός της Κύπρου και προώθηση της «σιγκαπουροποίησής» της μέσω του ιδεολογήματος του «νεο-κυπριωτισμού», «ουδετεροποίηση» του Αιγαίου και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.
  
  Επιμύθιο
  Ως επιμύθιο των όσων ανέπτυξα επιλέγω την εξής διαπίστωση. Αρκεί μια στοιχειώδης ικανότητα γεωπολιτικής ανάγνωσης και γραφής, για να αντιληφθεί κανείς ότι οι επενδύσεις στην στρατιωτική ετοιμότητα δεν θα έχουν και στο μέλλον χειροπιαστό και ουσιαστικό αντίκρισμα, εάν πρώτα δεν αντιμετωπιστεί η πραγματική απειλή: η αν-ορθόδοξη συμπεριφορά και η έλλειψη γεωπολιτικής αγωγής. Ιδού η πρόκληση για το μέλλον του Ελληνισμού.
  
  Σημειώσεις - Παραπομπές
   [i] Ο κ. Μούρτος κατάγεται από τη Δαφνοσπηλιά Καρδίτσας. Είναι απόφοιτος της Σχολής Ενωμοταρχών, του κολλεγίου Southampton και του πανεπιστημίου Hull της Μ. Βρετανίας στις Διεθνείς Σχέσεις, καθώς και του μεταπτυχιακού τμήματος Σπουδών Πολέμου του πανεπιστημίου του Λονδίνου σε θέματα Στρατηγικής. Η διδακτορική του διατριβή τιτλοφορείται: Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις: Ιδεολογία και στρατηγική σκέψη από τους Οθωμανούς μέχρι σήμερα. Έχει συγγράψει πληθώρα άρθρων και επιστημονικών μελετών σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, καθώς και μονογραφίες και βιβλία, μεταξύ των οποίων: Η στρατηγική του ΝΑΤΟ (1987), Ρουμανία (1991 και 1994), Η Τουρκία σήμερα (1994), Ελλάδα και Τουρκία στην μεταψυχροπολεμική εποχή (1997). Το πιο πρόσφατο βιβλίο του έχει ως τίτλο Οι αν-ορθόδοξοι της Ορθοδοξίας και η ελληνική γεωπολιτική απαιδευσία (εκδόσεις Αρμός, 2008).
   [ii] Ελληνισμός, με κεφαλαίο –έψιλον-, αναφέρεται στο ελληνικό έθνος, ενώ με πεζό στην κλασική Παιδεία και Λογιοσύνη.
   [iii] Επικαιροποιώ την αναφορά μου αυτή με το εξής παράδειγμα. Εν μέσω πρωτόγνωρης παγκόσμιας κρίσης και πρωτοφανούς για τα ελληνικά χρονικά δημοσιονομικού ελλείμματος, η κυβέρνηση προχώρησε στη δραστική φορολογική μείωση των αυτοκινήτων και δη των πολυτελών, με συνέπεια να διευρύνεται το χρέος της χώρας που υπονομεύει το μέλλον της και έτσι να διευρύνεται η εξάρτησή της από το εξωτερικό.
   [iv] «Φαυλοκρατία», στο αξιόλογο βιβλίο του Ευ. Κοροβίνη, Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία, Αθήνα: Αρμός 2008, ορίζεται η αλλοτρίωση της πολιτικής λειτουργίας σε κατοχή και νομή του κράτους από ανταγωνιζόμενες ομάδες επαγγελματιών της εξουσίας, οι οποίες απολαμβάνουν πλήρους ατιμωρησίας.
   [v] Τις εν λόγω ενδιαφέρουσες επισημάνσεις τις άντλησα από το Andrew Stewart, Τέχνη, επιθυμία και σώμα στην αρχαία Ελλάδα, μτφ. Α. Νικολόπουλος, Αθήνα: Αλεξάνδρεια 2003, σελ. 274-282.
   [vi] Βλ. το τεκμηριωμένο άρθρο του Σέφη Αναστασάκου, «Η δίκη, η εκτέλεση των έξι και η ιστορική αλήθεια», Διεθνές Βήμα, Οκτ-Δεκ ΄08, σελ. 20-30, συγγραφέα του 3τομου έργου, Ο Πλαστήρας και η εποχή του, Αθήνα: Επικαιρότητα 2007.
   [vii] Βλ. Γ. Μούρτος, Οι αν-ορθόδοξοι της Ορθοδοξίας και η ελληνική γεωπολιτική απαιδευσία, Αθήνα: Αρμός 2008, σελ. 239-41.
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:46

  Περί της παρακμής των αυτοκρατοριών - Το φαινόμενο ΗΠΑ

   »  Αrkoleon
  Περί της παρακμής των αυτοκρατοριών - Το φαινόμενο ΗΠΑ
  Του ERIC HOBSBAWM*
  
  
  Η Ισπανία του 16ου αιώνα και η Ολλανδία του 17ου αποτέλεσαν ισχυρές αυτοκρατορίες. Η Μεγάλη Βρετανία, όμως, από τον 18ο ώς τα μέσα του 20ού αιώνα και, έκτοτε, οι Ηνωμένες Πολιτείες, είναι τα μοναδικά παραδείγματα παγκοσμιοποιημένων αυτοκρατοριών, πλούσιων σε πλουτοπαραγωγικές πηγές διάσπαρτες σε ολόκληρο τον κόσμο, αυτοκρατορίες οι οποίες μπορούν να τρέφουν φιλοδοξίες σε διεθνές επίπεδο χάρη σε ένα γιγαντιαίο δίκτυο στρατιωτικών βάσεων.
  
  Η Μεγάλη Βρετανία χρωστούσε τη δύναμή της στην υπεροχή του στόλου. Οι ΗΠΑ στη δυνατότητα καταστροφής μέσω βομβαρδισμών. Εν τούτοις, οι στρατιωτικές νίκες δεν στάθηκαν ποτέ αρκετές για να εγγυηθούν την εσαεί επιβίωσή τους. (...) 
  Η Μεγάλη Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες επωφελήθηκαν από ένα πρόσθετο πλεονέκτημα το οποίο θα μπορούσε να υπάρξει μόνο στο πλαίσιο μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας: κυριάρχησαν αμφότερες στη διεθνή βιομηχανία, χάρη στον σημαντικό μηχανισμό παραγωγής τους που τις έκανε «εργαστήρια του κόσμου». Έτσι, κατά τη δεκαετία του 1920 και, εν συνεχεία, μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η βιομηχανική παραγωγή των ΗΠΑ κάλυπτε το 40% του πλανήτη. Σήμερα, ακόμα, το ποσοστό αυτό κυμαίνεται μεταξύ 22% και 25%.
  
  Οι δύο αυτοκρατορίες είχαν γίνει επίσης πρότυπα τα οποία προσπαθούσαν να αντιγράψουν οι άλλες χώρες. Βρίσκονταν στο σταυροδρόμι της ροής των διεθνών συναλλαγών, οι αποφάσεις τους σχετικά με την οικονομία και το εμπόριο καθόριζαν το περιεχόμενο, τον όγκο και την κατεύθυνση της ροής αυτής. Τέλος, οι δύο χώρες έχουν ασκήσει μια δυσανάλογα μεγάλη πολιτιστική επιρροή, κυρίως χάρη στην εντυπωσιακή εξάπλωση της αγγλικής (...)
  Πέρα από αυτά τα κοινά σημεία, όμως, υπάρχουν αρκετές διαφορές μεταξύ τους. Η πλέον εμφανής έγκειται στο μέγεθός τους. Η Μεγάλη Βρετανία είναι νησί, όχι ήπειρος, και δεν είχε ποτέ σύνορα -με την αμερικανική έννοια. Αποτέλεσε τμήμα διαφόρων ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών: κατά τη ρωμαϊκή εποχή, μετά την κατάκτηση της Νορμανδίας και, για ένα σύντομο διάστημα, όταν η Μαρία Τιδόρ παντρεύτηκε τον Φίλιππο τον Β' της Ισπανίας, το 1554. Δεν υπήρξε ποτέ το κέντρο αυτών των αυτοκρατοριών. Μόλις η χώρα άρχιζε να πλεονάζει πληθυσμιακά, προωθούσε τη μετανάστευση ή ίδρυε αποικίες, μετατρέποντας τα βρετανικά νησιά σε σημαντική πηγή εξαγωγής Βρετανών. 
  Οι ΗΠΑ, αντιθέτως, ήταν και είναι, κυρίως χώρα υποδοχής που γέμισε τις απέραντες εκτάσεις της χάρη στην αύξηση του πληθυσμού της όσο και στα μεγάλα κύματα μεταναστών τα οποία έως τη δεκαετία του 1880 προέρχονταν βασικά από την Ανατολική Ευρώπη. Μαζί με τη Ρωσία, είναι οι μόνες αυτοκρατορίες που δεν γνώρισαν ποτέ τη διασπορά. (...) Λογικό επακόλουθο μιας εξάπλωσης που βασίζεται στη καθολική, σχεδόν, ταύτιση ανάμεσα στη χώρα και στην ήπειρο: αυτή είναι η αμερικανική αυτοκρατορία. 
  Στους ευρωπαίους μετανάστες που ήταν συνηθισμένοι σε υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα, οι αμερικανικές εκτάσεις πρέπει να φαίνονταν απέραντες και συγχρόνως έρημες. Μια εντύπωση που ενισχύθηκε από τον ολικό σχεδόν αφανισμό των αυτοχθόνων πληθυσμών μέσω ασθενειών τις οποίες μετέδιδαν οι έποικοι είτε ακούσια είτε ηθελημένα. (...) 
  Μια άλλη διαφορά με τη Μεγάλη Βρετανία και την Ευρώπη γενικότερα, είναι ότι οι Αμερικανοί δεν είδαν ποτέ τη χώρα τους ως κομμάτι ενός διεθνούς συστήματος που απαρτίζεται από έθνη ανάλογης ισχύος. 
  (...) Η αμερικανική ηγεμονία δεν θα μπορούσε να λάβει εκτός του ηπειρωτικού της εδάφους τη μορφή της βρετανικής αποικιακής αυτοκρατορίας ή της Κοινοπολιτείας. Εφόσον δεν είχε στείλει εποίκους στα πέρατα του κόσμου, δεν μπορούσε να αφήσει πίσω της κτήσεις, εκείνες τις λευκές αποικίες που, είτε συμπεριλαμβάνοντας τους αυτόχθονες πληθυσμούς είτε όχι, κέρδιζαν σταδιακά την αυτονομία τους, όπως ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και η Νότια Αφρική. 
  Μετά τη νίκη των Βορείων και αφότου οποιαδήποτε αποσχιστική απόπειρα από την Ένωση είχε καταστεί αδιανόητη σε νομικό, πολιτικό, ακόμα και ιδεολογικό επίπεδο, η αμερικανική δύναμη θα μπορούσε να εκδηλωθεί εκτός συνόρων μόνο μέσω ενός συστήματος δορυφορικών ή υποτελών κρατών.
  Η δικιά τους ελευθερία
  Η τρίτη θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στις δύο χώρες είναι ότι οι ΗΠΑ γεννήθηκαν μέσα από μια επανάσταση η οποία είχε ίσως τη μεγαλύτερη διάρκεια από όλες τις επαναστάσεις που ενέπνευσαν οι ελπίδες του Αιώνα του Διαφωτισμού. Εάν επρόκειτο να οικοδομήσουν μια αυτοκρατορία, αυτό θα το επιτύγχαναν με τη μεσσιανική αντίληψη ότι η «ελεύθερη» κοινωνία τους ήταν ανώτερη από όλες τις άλλες, επομένως ήταν προδιαγεγραμμένο να γίνουν πρότυπο για ολόκληρο τον κόσμο. Οπως σωστά κατάλαβε ο Αλέξις Ντε Τοκβίλ, ο πολιτικός προσανατολισμός ενός τέτοιου εγχειρήματος θα είχε κατ' ανάγκην έναν φιλολαϊκό χαρακτήρα και θα στρεφόταν κατά της αριστοκρατίας.
  Στη Μεγάλη Βρετανία, η Αγγλία και η Σκωτία έκαναν τις δικές τους επαναστάσεις τον 16ο και τον 17ο αιώνα. Μόνο που εκείνες οι επαναστάσεις δεν άντεξαν στον χρόνο. 
  Ανακυκλώθηκαν μέσα σε ένα καπιταλιστικό καθεστώς που εκσυγχρονίστηκε μεν, παρέμεινε, ωστόσο, αγκυλωμένο στην ιεραρχία και τις ανισότητες, και τα ηνία του ώς τον 20ό αιώνα κρατούσαν κάποιες μεγάλες οικογένειες γαιοκτημόνων. Η Μεγάλη Βρετανία ήταν βεβαίως πεπεισμένη για την ανωτερότητά της έναντι των άλλων κοινωνιών, όμως δεν είχε τη μεσσιανική αντίληψη ούτε τη θέληση να προσηλυτίσει τους ξένους λαούς στον βρετανικό τρόπο διακυβέρνησης ή, έστω, στον προτεσταντισμό. Η βρετανική αυτοκρατορία δεν στήθηκε από τους ιεραπόστολους ούτε γι' αυτούς.
  Η τέταρτη διαφορά είναι ότι, από την εποχή του Doomsday Book(1), τον 11ο αιώνα, το βασίλειο της Αγγλίας -και, μετά το 1707, η Μεγάλη Βρετανία- συστάθηκε γύρω από ένα πολύ συγκεντρωτικό δικαστικό σύστημα και μία συγκεντρωτική κυβέρνηση, που το καθιστούσαν το αρχαιότερο έθνος στην Ευρώπη. Στις ΗΠΑ, αντιθέτως, η ελευθερία είναι αντίπαλος της κυβέρνησης και μάλιστα κάθε κρατικής εξουσίας η οποία κωλύεται σκόπιμα από τον διαχωρισμό των εξουσιών. (...)
  Ας μην λησμονούμε και άλλη μία βασική διαφορά: την ηλικία των δύο χωρών. Τα έθνη-κράτη, περισσότερο από μία σημαία κι έναν ύμνο, έχουν ανάγκη από ιδρυτικούς μύθους τους οποίους πρέπει να αναζητήσουν στην ιστορία τους. Όμως, οι ΗΠΑ δεν είχαν ακόμα ιστορία από την οποία θα μπορούσαν να αντλήσουν τέτοιους μύθους, σε αντίθεση με την Αγγλία, τη Γαλλία της επανάστασης ή ακόμα και την ΕΣΣΔ. Η Αμερική δεν είχε αρχαιότερους προγόνους από τους πρώτους Άγγλους εποίκους, τη στιγμή που οι Πουριτανοί είχαν αυτοπροσδιοριστεί ως μη Ινδιάνοι και οι ιθαγενείς, όπως και οι σκλάβοι, αποκλείονταν εξ ορισμού από τον «λαό» στον οποίο αναφέρονταν οι ιδρυτές πατέρες του έθνους.
  (...) Τέλος, καθώς οι ΗΠΑ είχαν ταχθεί εναντίον των Άγγλων κατά τη διάρκεια της επανάστασης, ο μόνος σύνδεσμος με την αρχέγονη πατρίδα περιοριζόταν στη γλώσσα.
  Η αμερικανική εθνική ταυτότητα δεν μπορούσε, επομένως, να οικοδομηθεί πάνω σε ένα κοινό παρελθόν με τη Μεγάλη Βρετανία, ακόμα και πριν από την εισροή μη αγγλοσαξόνων μεταναστών. Θα μπορούσε να στηριχτεί μόνο στην επαναστατική της ιδεολογία και τους νεότευκτους δημοκρατικούς θεσμούς της. Τα ευρωπαϊκά έθνη στην πλειονότητά τους έχουν γείτονες και εχθρούς απέναντι στους οποίους αυτοπροσδιορίζονται. 
  Οι ΗΠΑ, η οντότητα των οποίων δεν απειλήθηκε ποτέ, με εξαίρεση τον πόλεμο της απόσχισης, δεν δύνανται να προσδιορίζουν τους εχθρούς τους με βάση την ιστορία τους, γεγονός που τους αφήνει μόνο το ιδεολογικό επίπεδο: όσους, δηλαδή, απορρίπτουν τον αμερικανικό τρόπο ζωής.
  Με τις αυτοκρατορίες συμβαίνει ό,τι και με τα κράτη. (...) Η αυτοκρατορία, είτε με την αυστηρή είτε με την ανεπίσημη έννοια, αποτέλεσε συστατικό στοιχείο της οικονομικής ανάπτυξης της Βρετανίας και της παγκόσμιας ισχύος της. Κάτι τέτοιο δεν ίσχυσε ποτέ για τις ΗΠΑ, που η σημαντικότερη απόφασή τους ήταν να μην γίνουν ένα κράτος μεταξύ πολλών άλλων, αλλά ένας γίγαντας ηπειρωτικών διαστάσεων. Η γη ήταν εκείνη που έπαιξε βασικό ρόλο στην ανάπτυξή τους, όχι η θάλασσα. 
  Ομοιότητες με τη Ρωσία
  
  (...) Οι ΗΠΑ παρουσιάζουν μεγαλύτερες ομοιότητες με τη Ρωσία, που και αυτή εξάπλωσε την επιρροή της μέσα από αχανείς πεδιάδες, «από τη μία θάλασσα στην άλλη», από τη Βαλτική ώς τη Μαύρη Θάλασσα και τον Ειρηνικό. Όσο και αν δεν αποτελούσαν αυτοκρατορία, οι ΗΠΑ θα παρέμεναν το πολυπληθέστερο έθνος του δυτικού ημισφαιρίου και το τρίτο σε παγκόσμια κλίμακα. 
  (...) Κάτι ακόμα πιο σημαντικό... Καθώς η βρετανική οικονομία είχε εμπλακεί στις περισσότερες διεθνείς συναλλαγές, η αυτοκρατορία αποτέλεσε κεντρικό στοιχείο στην ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας τον 19ο αιώνα. Ως τη δεκαετία του 1950, τουλάχιστον τα τρία τέταρτα των τεράστιων βρετανικών επενδύσεων είχαν για προορισμό τις αναπτυσσόμενες χώρες. Και κατά τον μεσοπόλεμο, οι περισσότερες από τις μισές εξαγωγές με αφετηρία τη Μεγάλη Βρετανία κατευθύνονταν προς τις περιοχές που ανήκαν στη ζώνη της βρετανικής επιρροής. 
  Με την εκβιομηχάνιση της Ευρώπης και των ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία θα πάψει να είναι το εργαστήρι του κόσμου, θα διατηρήσει, ωστόσο, πρωταγωνιστικό ρόλο στο δίκτυο των διεθνών μεταφορών. Θα παραμείνει ο έμπορος και ο τραπεζίτης του υπόλοιπου κόσμου, καθώς και ο σημαντικότερος εξαγωγέας κεφαλαίου. (...)
  Οι ΗΠΑ δεν διατήρησαν ποτέ μια τόσο συμβιωτική σχέση με την παγκόσμια οικονομία. Αλλά, καθώς είναι μακράν η μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη της υφηλίου, διατηρούν σημαντική βαρύτητα χάρη και μόνο στο τεράστιο μέγεθος της εσωτερικής τους αγοράς. Τα επιτεύγματα στους τομείς της τεχνολογίας και της οργάνωσης της εργασίας τις κατέστησαν πρότυπο από τη δεκαετία του 1870 και, κυρίως, τον 20ό αιώνα, κατά τη διάρκεια του οποίου η Αμερική έγινε η πρώτη κοινωνία μαζικής κατανάλωσης.
  Μέχρι τον μεσοπόλεμο, αυτή η άκρως προστατευτική οικονομία αναπτύχθηκε κυρίως χάρη στους δικούς της φυσικούς πόρους και την εσωτερική της αγορά. (...)
  Η οικονομική κυριαρχία του Νέου Κόσμου επί του Παλαιού επισφραγίστηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Τίποτα δεν μας επιτρέπει να υποθέσουμε ότι θα διαρκέσει για πολύ ακόμα. (...)
  Αντιδρώντας στην εκβιομηχάνιση της Ευρώπης και των ΗΠΑ, η βικτοριανή Μεγάλη Βρετανία, ήδη μαζικά εκβιομηχανισμένη και πάντα πρώτη στις εξαγωγές κεφαλαίων, έστρεψε τις επενδύσεις της προς τη ζώνη της αποικιακής της επιρροής. Οι ΗΠΑ του 21ου αιώνα δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα. (...) Σε έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη, η πολιτιστική κυριαρχία της Αμερικής είναι ολοένα και λιγότερο συνώνυμη της οικονομικής κυριαρχίας. Μπορεί οι ΗΠΑ να ανακάλυψαν το σουπερμάρκετ, όμως ο όμιλος Carrefour είναι αυτός που κατέκτησε τη Λατινική Αμερική και την Κίνα. Συνέπεια αυτής της βασικής διαφοράς με τη Μεγάλη Βρετανία είναι ότι η αμερικανική αυτοκρατορία χρειαζόταν πάντοτε να επιδεικνύει την πυγμή της προκειμένου να στηρίξει την οικονομία της. 
  Δίχως την υποταγή του «ελεύθερου κόσμου» στις επιταγές του Ψυχρού Πολέμου, το μέγεθος της αμερικανικής οικονομίας θα ήταν άραγε αρκετό για να την κάνει πρότυπο για τον υπόλοιπο κόσμο; Για να κατοχυρώσει την κυριαρχία των εταιρειών αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας (Credit rating agencies), των διεθνών προτύπων χρηματοοικονομικής πληροφόρησης (IFRS) ή της αμερικανικής εμπορικής νομοθεσίας; Για να κατοχυρώσει τη «συναίνεση της Ουάσιγκτον» ως τη Βίβλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Παγκόσμιας Τράπεζας; Είναι μάλλον αμφίβολο.
  Για όλους αυτούς τους λόγους, η βρετανική αυτοκρατορία δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πρότυπο που θα μας επιτρέψει να κατανοήσουμε το αμερικανικό ηγεμονικό σχέδιο. Πόσω μάλλον, που η Μεγάλη Βρετανία είχε επίγνωση των ορίων της, κυρίως ως προς τη στρατιωτική της δύναμη. 
  (...) Όταν η εποχή των ναυτικών αυτοκρατοριών έφτασε στο τέλος της, γύρω στα μέσα του 20ού αιώνα, η Μεγάλη Βρετανία ένιωσε τον άνεμο να αλλάζει πριν από τις άλλες αποικιακές δυνάμεις. Καθώς η οικονομική της ευρωστία δεν εξαρτιόταν από τη στρατιωτική της υπεροχή, αλλά από το εμπόριο, προσαρμόστηκε ευκολότερα στην απώλεια του αυτοκρατορικού ρόλου της, όπως είχε κάνει και παλαιότερα, όταν ήρθε αντιμέτωπη με το μεγαλύτερο πισωγύρισμα στην ιστορία της, την απώλεια των αποικιών της στην Αμερική. 
  Οι ΗΠΑ, άραγε, θα κατανοήσουν αυτό το δίδαγμα; Ή, μήπως, θα επιχειρήσουν να διατηρήσουν μια παγκόσμια κυριαρχία μόνο μέσω της πολιτικής και της στρατιωτικής επιβολής, σπέρνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο περισσότερες συγκρούσεις, αναρχία και βαρβαρότητα;
  (1) Τεκμήριο καταγραφής κτημάτων, το οποίο συνέταξε ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής και ολοκληρώθηκε το 1806. Χρησίμευσε ως βάση για την καθιέρωση του βασιλικού φόρου.
  * Ο ERIC HOBSBAWM είναι ιστορικός, συγγραφέας, μεταξύ άλλων, του «Η εποχή των άκρων. Ο σύντομος εικοστός αιώνας 1914-1991», Αθήνα, Θεμέλιο, 1999. Το κείμενο είναι απόσπασμα ενός έργου που θα δημοσιευθεί στις αρχές του 2009 από τις εκδόσεις Andre Versaille και τη «Monde Diplomatique».
  LE-MONDE - 25/01/2009
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:59

  William Guy Carr: Η εωσφορική συνωμοσία - Πιόνια στη σκακιέρα

   »  Αrkoleon
  
  Παραθέτω παρακάτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του William Guy Carr: Η εωσφορική συνωμοσία - Πιόνια στη σκακιέρα (Μετάφραση : Δερβέρης, Αναστάσιος ISBN : 0004330056 - ISBN 13 : 9780004330051 Εκδόσεις : ΣΤΕΡΕΩΜΑ-ΜΠΙΜΠΗΣ - Σελίδες : 281) σχετικά  με τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση. 
  
  
  «Ο Πάϊκ υιοθέτησε την ιδέα μιας παγκόσμιας κυβερνήσεως και τέθηκε επί κεφαλής του εωσφορικού ιερατείου. Ανάμεσα στα 1859-1871, εργάστηκε πάνω στις λεπτομέρειες ενός στρατιωτικού σχεδίου για 3 παγκόσμιους πολέμους και 3 επαναστάσεις οι οποίες πίστευε πως προωθούσαν την συνωμοσία στο τελευταίο στάδιο κατά τον 20ο αιώνα.
  …το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας του το πραγματοποίησε στο μέγαρο των 13 δωματίων που έκτισε στο Little Rock του Arkansas στα 1840. Όταν οι Illuminati και οι στοές της μεγάλης ανατολής εκτέθηκαν λόγω των επαναστατικών δραστηριοτήτων του Matchini στην Ευρώπη, ο Πάϊκ οργάνωσε το νέο και αναμορφωμένο παλλάδιο τυπικό.
  ...πολύ πριν ο Marconi εφεύρει τον ασύρματο, οι επιστήμονες των Illuminati το είχαν πραγματοποιήσει για τον Πάϊκ και τους επί κεφαλής των συμβουλίων του, ώστε να επικοινωνούν μυστικά.
  …το σχέδιο του Πάϊκ ήταν τόσο απλό όσο αποδείχτηκε και αποτελεσματικό. Απαιτούσε από τον κομμουνισμό, τον ναζισμό, τον πολιτικό σιωνισμό και άλλα διεθνή κινήματα να οργανωθούν και να χρησιμοποιηθούν για να υποκινήσουν 3 παγκόσμιους πολέμους και 3 μεγάλες επαναστάσεις. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος έδωσε την ευκαιρία στους Illuminati να ανατρέψουν την εξουσία των τσάρων στη Ρωσία και να μετατρέψουν την χώρα αυτή σε κέντρο του άθεου κομμουνισμού. Οι διαφορές οξύνθηκαν από πράκτορες των Illuminati ανάμεσα στη βρετανική και γερμανική αυτοκρατορία. Μετά το τέλος του πολέμου έπρεπε να οικοδομηθεί ο κομμουνισμός για να μπορέσει να καταστρέψει τις άλλες κυβερνήσεις και να αποδυναμώσει τις θρησκείες
  ...ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος υποκινήθηκε για να εκμεταλλευτεί τις διαφορές μεταξύ φασιστών και πολιτικών σιωνιστών. Ο πόλεμος αυτός έπρεπε να πραγματοποιηθεί ώστε να καταστραφεί ο ναζισμός και να αυξηθεί η δύναμη του πολίτικου σιωνισμού για να δημιουργηθεί ένα κυρίαρχο κράτος στην Παλαιστίνη.
  ...ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος θα πραγματοποιηθεί από τους πράκτορες των Illuminati που θα χρησιμοποιήσουν τις διαφορές μεταξύ των πολιτικών σιωνιστών και των αρχηγών του μουσουλμανικού κόσμου. Ο πόλεμος θα πραγματοποιηθεί με τέτοιο τρόπο που το Ισλάμ και ο πολιτικός σιωνισμός θα αλληλοκαταστραφούν ενώ την ιδία στιγμή τα έθνη θα διαιρεθούν για μια ακόμη φορά για το θέμα αυτό. Θα αναγκαστούν να πολεμήσουν μέχρι τελικής εξοντώσεως. Φυσικής, πνευματικής, ψυχικής και οικονομικής.
  ...στις 1 Αύγουστου του 1871, ο Πάϊκ είπε στον Matchini πως μετά το τέλος του τρίτου παγκοσμίου πολέμου, αυτοί που ενστερνίζονται την απόλυτη παγκόσμια κυριαρχία θα προκαλέσουν το μεγαλύτερο κοινωνικό κατακλυσμό που γνώρισε πότε ο κόσμος.
  ...όταν ο Matchini πέθανε στα 1872, ο Πάϊκ έχρισε διάδοχο του έναν άλλο ιταλό επαναστάτη με το όνομα Αντριάνο Λέμμι. Τον Λέμμι διαδέχτηκε αργότερα ο Λένιν και ο Τρότσκι. Οι επαναστατικές δραστηριότητες των ανδρών αυτών χρηματοδοτήθηκαν από βρετανούς, γάλλους, γερμανούς και αμερικανούς διεθνείς τραπεζίτες.»
  Οι πόλεμοι έχουν στόχο να περιπλέξουν κάθε κράτος σε αιματηρό και χαοτικό πόλεμο ώστε κάθε κράτος να παραδώσει την εθνική του κυριαρχία σε μια διεθνή κυβέρνηση.
  Η Δρακονιανή Αδελφότητα ξεκίνησε τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο γιατί είχε έλθει η ώρα να ιδρυθεί μια παγκόσμια κυβέρνηση. Το σύστημα ομοσπονδιακού αποθεματικού έθεσε τους συνασπισμένους τραπεζίτες στην Αμερική και την Ευρώπη σε θέση να προκαλέσουν και να ελέγξουν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Για να ξεσπάσει ο πόλεμος όμως χρειαζόταν απλώς ένα γεγονός το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί κατάλληλα για να δικαιολογήσει τις εχθροπραξίες.
  Η δολοφονία του Φερδινάνδου (Ferdinand) ήταν το γεγονός πυροδοτήσεως του πολέμου. Ο δολοφόνος του όμως ανήκε σε μια μυστική σέρβικη οργάνωση που ονομάζονταν Μαύρο Χέρι (black hand). Το Μαύρο Χέρι δημιουργήθηκε το 1911 ως τάγμα του θανάτου (order of death). Ηγετικά στελέχη της μαύρης χειρός συναντήθηκαν με ελευθεροτέκτονες από την Γαλλία και τις στοές της μεγάλης ανατολής στο ξενοδοχείο ST . Jerome στην Τουλούζη τον Ιανουάριο του 1914, για να οργανώσουν την δολοφονία στο Σαράγεβο. Το τραγικό της υποθέσεως είναι ότι οι πραγματικοί δολοφόνοι με επικεφαλής τον Gavrilo Princip, υπέφεραν όλοι από φυματίωση και δεν είχαν μέλλον μπροστά τους. Εξαπατήθηκαν για να πράξουν την δολοφονία πιστεύοντας πως θα εξυπηρετούσαν τον σερβικό εθνικισμό, ενώ στην πραγματικότητα θα πυροδοτούσαν την σπίθα η οποία χρειαζόταν για την προώθηση ενός σχεδίου του οποίου την ύπαρξη αγνοούσαν.
  Ο κόμης Czerin, φίλος του Φερδινάνδου, είχε αναφέρει ότι: “ο αρχιδούκας γνώριζε πολύ καλά ότι η απόπειρα κατά της ζωής του ήταν αναπόφευκτη. Ένα χρόνο πριν τον πόλεμο, μου είχε αναφέρει πως οι τέκτονες είχαν αποφασίσει το θάνατο του”.
  Είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή να ανατρέψουν την εξουσία των τσάρων στη Ρωσία και να φυτευόσουν τον άθεο κομμουνισμό. Με αυτόν τον τρόπο απλά αντικατέστησαν τον τσαρικό φασισμό με τον κρατικό φασισμό. Ο κομμουνισμός είχε ακριβώς τα ίδια οικονομικά και πολίτικα ψεγάδια με τον καπιταλισμό που τόσο πια περιφρονούσε. Οι διαφορές οξύνθηκαν από πράκτορες των Δρακονιανών συνωμοτών ανάμεσα στη βρετανική και γερμανική αυτοκρατορία κι έτσι προκλήθηκε αυτός ο πόλεμος για να τους δοθεί η ευκαιρία να πραγματώσουν την ρωσική επανάσταση στα 1917. Οι γερμανοί υποστήριξαν τον Λένιν γιατί ήθελαν να αποσύρει τους ρώσους από τον πόλεμο. Έδωσαν στον ίδιο και στους μπολσεβίκους επαναστάτες χιλιάδες μάρκα για να στήσει την προπαγάνδα του και να εξασφαλιστεί η επιτυχία της επαναστάσεως. Οι κομμουνιστές ενισχυθήκαν οικονομικά από γερμανούς τραπεζίτες και όχι μόνο αλλά και από κεφαλαιούχους της δύσεως. Ο γερμανός τραπεζίτης Max Warburg μαζί με τον αμερικανό Jacob Schiff υποστήριξαν το καθεστώς του Λένιν. Βέβαια οικονομικός πυρήνας όχι μόνο της συγκεκριμένης αλλά και άλλων επαναστάσεων ήταν η τραπεζική αυτοκρατορία των Rothschild.
  Ο πατέρας του κομμουνισμού και των αντιλήψεων τις όποιες προώθησαν οι μπολσεβίκοι, ήταν ο εβραίος Karl Marx που το πραγματικό του οικογενειακό όνομα ήταν Mοrdechai. Ήταν μέλος της ενώσεως των δικαίων (αργότερα, ενώσεως “Λίγκα” των κομμουνιστών), ένα παρακλάδι της κοινωνίας των εποχών, η οποία έπαιξε σημαντικό ρολό στη γαλλική επανάσταση μαζί με την στοά της μεγάλης ανατολής στο Παρίσι. Οι Ρόθτσιλντ υποστήριξαν τον γερμανό μεγαλοεπιχειρηματία Φρειδερίκο Ένγκελς (Friedrich Engels), ο όποιος υποστήριξε με την σειρά του τον Μαρξ και έγραψαν μαζί το κομμουνιστικό μανιφέστο για λογαριασμό των μυστικών οργανώσεων που βρίσκονταν πίσω από αυτούς.
  Μέσω του Round Table, διεθνούς κύρους τραπεζίτες χρησιμοποίησαν το 1918 την κάλυψη της ανθρωπιστικής αποστολής του ερυθρού σταυρού για να ταξιδέψουν έως την Πετρούπολη και να υποστηρίξουν την προσωρινή λαϊκή κυβέρνηση και τους μπολσεβίκους οι όποιοι θα την αντικαθιστούσαν. Έχοντας κατακυριεύσει τον αμερικανικό ερυθρό σταυρό με μεγάλες χρηματικές εισφορές, ουσιαστικά εξαγόρασαν το προνόμιο να ενεργούν στο όνομα του.
  Ο κομμουνισμός ήταν ένα καλοστημένο πολίτικο σύστημα στον αντίποδα της “ελεύθερης¨ κοινωνίας της Αμερικής και της Ευρώπης. Για την εδραίωση του κομμουνισμού οι διεθνείς τραπεζίτες έδωσαν εκατομμύρια δολάρια στη ρωσική επανάσταση με σκοπό να χρησιμοποιήσουν την κατάλληλη στιγμή τον φόβο του ρωσικού μπαμπούλα. Οι τραπεζίτες της Δρακονιανής αδελφότητος κέρδισαν τεράστια χρηματικά ποσά κλέβοντας τα αποθέματα χρυσού της Ρωσίας όπως θα έκαναν και με την Γερμανία μετά τον β' παγκόσμιο πόλεμο. Ο χρυσός αποτελεί το πανίσχυρο οικονομικό τους όπλο.
  Η Δρακονιανή αδελφότητα είχε υπό τον έλεγχο της τις υπηρεσίες πληροφοριών όπως και την τσαρική υπηρεσία πληροφοριών, Οχρανα. Για τον λαό οι μυστικές υπηρεσίες ανά τον κόσμο βρίσκονται αντιμέτωπες μεταξύ τους, ενώ στα ανώτερα κλιμάκια και περά από αυτά που γνωρίζει το κοινό, εργάζονται σε μεγάλο βαθμό ως μονάδα. Τα κατώτερα κλιμάκια μόνο, τα οποία και παίζουν ρόλο μαριονέτας δεν το αντιλαμβάνονται. Οι υπηρεσίες πληροφοριών είναι η ίδια η Δρακονιανή αδελφότητα όντος άλλων οργανώσεων.
  Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι επιτεθήκαν στον τσάρο για την κτηνωδία της Οχρανα, ενώ στα παρασκήνια, αυτή υποστήριζε την επανάσταση του Λένιν. Η Οχρανα χρηματοδοτούσε και υπονόμευε οποιαδήποτε επαναστατική αντίδραση εναντίον των μπολσεβίκων, ενώ πολλοί από τους πρωταγωνιστές του μπολσεβικικού κινήματος ήταν μέλη της. Ο σοβιετικός δικτάτωρ Ιωσήφ Στάλιν, εάν δεν ήταν μέλος της, είχε στενές σχέσεις με την Οχρανα. Ο πρώτος έκδοτης της κομμουνιστικής εφημερίδος Pravda, προερχόταν από αυτήν. Όταν ο Λένιν ήλθε στην εξουσία η υπηρεσία πληροφοριών που τόσο μίσησαν και καταδίκασαν επεκτάθηκε αρκετά και άλλαξε όνομα από Ώχρανα στη γνώστη N.K.V.D ή K.G.B. η επανάσταση του λαού ήταν μια πλάνη που τον έδενε σφικτά ως όφις. Στην επανάσταση υπήρξε σημαντική ανάμειξη εβραίων και η Δρακονιανή αδελφότης έστρωνε το χαλί για την επιστροφή των ιουδαίων στην Παλαιστίνη. Από τα 554 μέλη της ρωσικής επαναστατικής κυβερνήσεως το 1918, μόνο 30 ήταν ρώσοι εκ γενετής, 77 από λοιπές χώρες και οι υπόλοιποι 447 ήταν ιουδαίοι κυρίως από την Νέα Υόρκη.
  Το πλήγμα των συμμάχων, οι όποιοι έχασαν την υποστήριξη των ρώσων εναντίον των γερμανών στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, αντισταθμίστηκε με την είσοδο των αμερικανών στον πόλεμο. Ο “δημοκράτης” ροδόσταυρος Woodrow Wilson τους οδήγησε στον πόλεμο όταν η Γερμανία υιοθέτησε την τακτική βυθίσματος όλων των πλοίων ανεξάρτητα από την εθνικότητα τους ή έτσι ισχυριστήκαν οι σύμμαχοι ότι συνέβαινε. Η βύθιση του αμερικανικού πλοίου Λουζιτανία, ήταν η δικαιολογία που έψαχνε ο πρόεδρος Γουίλσον για την είσοδο των αμερικανών στον πόλεμο. Μέσα από τον πόλεμο είχαν την ελπίδα να εγκαθιδρύσουν την κοινωνία των εθνών ως σπόρο για την παγκόσμια κυβέρνηση που θέλουν να έλθει. Όταν ο Γουίλσον απέτυχε να επικυρωθεί στα 1919 η συνθήκη των Βερσαλλιών, τότε η χρησιμότητα του είχε λήξει. Μέσα σε λίγους μήνες ο Γουίλσον χτυπήθηκε από παράλυση. Έτσι άλλοι έφεραν εις πέρας τις υποθέσεις της προεδρίας εις το όνομα του.
  Η επίθεση των γιαπωνέζων στο λιμάνι του Περλ Χάρμπορ, θα χρησιμοποιείτο με ανάλογο τρόπο από τον πρόεδρο Franklin Roosvelt στoν Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.
  Μετά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο ο Cecil Rhodes και οι τραπεζίτες Rothscild εργάστηκαν στενά με τους Rockefeller και τον υφιστάμενο τους Woodrow Wilson. Ο Γουίλσον μαζί με τον στενό βοηθό του συνταγματάρχη House Mandel, υπό την επίβλεψη της Δρακονιανής αδελφότητος και των χρηματοδοτών Paul Warburg και J. P. Morgan, εργάστηκαν για να ιδρύσουν την κοινωνία των εθνών, με σκοπό τον διακανονισμό των διαφόρων μεταξύ των χωρών προτού οδηγηθούν σε βίαιες ενέργειες. Θεωρητικά ήταν μια εξοχή ιδέα, στην πράξη όμως ήταν η πρώτη δοκιμαστική και ανεπιτυχής προσπάθεια δημιουργίας ενός συνασπισμού χωρών πάνω στον όποιο θα βασιζόταν η παγκόσμια κυβέρνηση. Οι αποκρυφιστικές προσπάθειες του House και του Wilson όπως και των πεφωτισμένων διδασκάλων τους για την δημιουργία της κοινωνίας των εθνών ήταν ήδη γραμμένες σε μια διάλεξη που είχε πραγματοποιήσει ο μεγάλος ελευθεροτέκτονας Foster Bailey σύζυγος της γνωστής από τα αποκρυφιστικά βιβλία της Alice Bailey.
  Η Δρακονιανή αδελφότητα ενορχήστρωσε τα διεθνή θέματα από το 1921-1934 έτσι ώστε η Ευρώπη να χωριστεί σε δυο στρατόπεδα προετοιμάζοντας έτσι τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Ένας Β΄ παγκόσμιος πόλεμος θα βελτίωνε σημαντικά τις συνθήκες για την εγκαθίδρυση μιας πλούσιας παγκόσμιας κυβερνήσεως.
  Πόλεμος για την πατρίδα για τους απλούς ανθρώπους αλλά ευημερία και οικονομικό κέρδος για τους λίγους κι εκλεκτούς.
  «τι θα γινόταν αν εκατομμύρια αμερικανοί και βρετανοί πολίτες που συνωστίζονταν με τα κουπόνια στα χέρια, σχηματίζοντας ατέλειωτες ουρές έξω από τα βενζινάδικα – τι θα γινόταν αν μάθαιναν ότι στα 1942 οι διευθυντές της Στάνταρτ ΟΙΛ του Νιου Τζέρσεϊ ανεφοδίαζαν με καύσιμα τον εχθρό μέσω της ουδέτερης Ελβετίας με συνέπεια να χρησιμοποιεί ο εχθρός για την πολεμική του προσπάθεια συμμαχικά καύσιμα;
  Τι θα γινόταν αν μάθαινε ο λαός ότι η Τσέϊζ Μπανκ, στο κατεχόμενο Παρίσι μετά το Περλ Χάρμπορ, είχε δοσοληψίες ύψους εκατομμυρίων δολαρίων με τον εχθρό, με την έγκριση των κεντρικών γραφείων της τράπεζας στο Μανχάταν;
  Ή ότι η Φορντ έφτιαχνε φορτηγά για τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στη Γαλλία έχοντας έγκριση από το Ντίαρμπορν του Μίσινγκαν;
  ‘η ότι ο συνταγματάρχης Σόσθενς Μπεν, επικεφαλής της πολυεθνικής αμερικανικής τηλεφωνικής εταιρείας ΙΤΤ, πήγε στην διάρκεια του πολέμου με αεροπλάνο από την Νέα Υόρκη στην Μαδρίτη κι από εκεί στη Βέρνη για να βελτιώσει τα συστήματα τηλεπικοινωνιών του Χίτλερ και τους πυροδοτικούς μηχανισμούς στις ιπτάμενες βόμβες που κατέστρεψαν αργότερα το Λονδίνο;
  Ή ότι η ΙΤΤ έφτιαξε τα Φλόκε-Βούλφς που έριχναν αργότερα τις βόμβες τους στα κεφάλια των βρετανών και των αμερικανών στρατιωτών;
  Ή ότι διάφορα ανταλλακτικά οπλισμού, που τόσο πολύ τα στερούνταν οι αμερικανοί στρατιώτες στον πόλεμο, στέλνονταν σε ναζιστικές επιχειρήσεις της λατινικής Αμερικής μετά από συνεννόηση του αντιπρόεδρου του διοικητικού συμβουλίου πολεμικής παραγωγής των ΗΠΑ με τον εξάδελφο του Γκέρινγκ στη Φιλαδέλφεια;
  Ή ότι κάτι τέτοιες συμφωνίες ήταν λίγο πολύ γνώστες στην Ουάσιγκτον που άλλοτε τις επιδοκίμαζε και άλλοτε έκανε τα στραβά μάτια;»
  
  "Όπου πάντως υπάρχει πολύ καπνός κάπου τριγύρω είναι και η μεγάλη φωτιά!"
   
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 15.01.2010
• 22:13

  Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

   »  Αrkoleon
  "Το δημόσιο χρέος στο ελληνικό κράτος από το 1824", του Τάσου Ηλιαδάκη. Ο Τάσος Μ. Ηλιαδάκης είναι μαθηματικός, πολιτειολόγος, Δρ. Κοινωνιολογίας, καθηγητής Σχολής Εθνικής Ασφάλειας. Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ, 3/11/2009.
  
  
  Α. 1824-1897
  Την περίοδο αυτή η Ελλάδα πήρε 10 εξωτερικά δάνεια, συνολικά 770 εκ. γαλ. φράγκα (στο εξής γ.φ.). Κατά μέσο όρο η τιμή έκδοσης κυμάνθηκε στο 72,54%, δηλαδή χρεώθηκε 770 εκ. γ.φ. αλλά “στο χέρι” πήρε 464,1 εκ. γ.φ., τα υπόλοιπα ήταν τιμή έκδοσης και διάφορα άλλα έξοδα-κρατήσεις, ή πιο απλά ήταν το... κοινωνικό έργο των τραπεζών.
  1 Αναλυτικότερα:
  • Δύο δάνεια από την Αγγλία κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης το 1824 και το 1825, συνολικά 2,8 εκ. λίρες στερλίνες (στο εξής λ.σ.) ή 70.261.000 γ.φ.2 • Ένα, 60 εκ. γ.φ. με την εκλογή του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδας, το 1832.
  • Δύο επί Κουμουνδούρου, το 1879 και το 1890, συνολικά 180 εκ. γ.φ.
  •Πέντε επί Χ. Τρικούπη το 1882-1885 και το 1886-1881, συνολικά 450 εκ. γ.φ. και τέλος
  •Ενα επί Σωτηρόπουλου-Ράλλη το 1893, 9.739.000 εκ. γ.φ.
  
  Α1. Τα δάνεια της ανεξαρτησίας
  - Κατά κοινή ομολογία υποκίνησαν τους δύο εμφύλιους το 1824. Οπως έλεγε ο Γκούρας, “χρυσού λαλούντος άπας άπρακτος λόγος”. 3 Επι πλέον ήταν προφανές ότι θα επικρατούσε εκείνο το κόμμα που θα έπαιρνε το δάνειο, καθʼόσον, “νόμος και ισχύς αι λίραι του δανείου”.
  - Με την εξαγορά βουλευτών και στρατιωτικών διέφθειραν τον κοινοβουλευτισμό και τη διοίκηση. Οπως γράφει ο Παπατσώνης, “δια το μέσον του δανείου τούτου, εδιώρισαν εις όλας τας επαρχίας οπαδούς των υπαλλήλους”4.
  Η πελατειακή διαχείριση των δανείων είχε στρέψει την αιχμή του δόρατος προς τη δύναμη της εποχής, τις οπλικές δυνάμεις, με τις μαζικές βαθμοδοσίες, το οικονομικό κόστος των οποίων κάλυπταν τα δάνεια. Οπως επισημάνθηκε “κατάντησε το έθνος να έχει υπέρ των 12.000 αξιωματικούς”, σε σύνολο οπλικών δυνάμεων 20.000 ανδρών5 .
  Οι περισσότεροι καπετάνιοι εμφάνιζαν περισσότερους άνδρες για να επωφελούνται τους επιπλέον μισθούς. Έτσι ο Γκούμας έπαιρνε μισθούς για 12.000 άνδρες ενώ είχε μόνο 3.0006. Αυτήν την ευρεμισθία ο λαός την τιτλοποίησε με το σκωπτικό, “ο καπετάν ένας”, δηλαδή έπαιρνε πολλούς μισθούς για τους άνδρες του, ενώ είχε μόνον ένα, τον εαυτόν του. 7 Δεν είχαν απομείνει ούτε 20.000 λίρες για να σωθεί το Μεσολόγγι, όπως λέει ο Παπαρηγόπουλος. 8 Το “ταμείον κενόν”, όπως ενημέρωνε τη Βουλή η Επιτροπή Ταμείου. 9 Η κυβέρνηση έκτοτε επωνομάσθη ψωροκώσταινα” 10 .
  Το 1825 η κυβέρνηση θα κηρύξει την πρώτη πτώχευση. Τον Απρίλιο του 1826, αναλαμβάνοντας η κυβέρνηση Α. Ζαΐμη, στο ταμείο υπήρχαν μόνο 16 γρόσια, ουτε μία λίρα! Καθαρή δανειακή πρόσοδος από μεν το πρώτο δάνειο των 800.000 λιρών, 36%.
  Από το δεύτερο των 2 εκ. λιρών το 10,5%.
  
  Α2 Οθωνική περίοδος
  Το δάνειο των 60 εκ. γ.φ. του Όθωνα εγγυήθηκαν οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις (στο εξής Μ.Δ.) κάθε μία το ένα τρίτο.
  Η τρίτη δόση των 20 εκ. γ.φ. ουδέποτε καταβλήθηκε στην Ελλάδα.
  Κατακρατήθηκε από τη δανειοδότρια τράπεζα για την εξυπηρέτηση του δανειου. Από τις υπόλοιπες δύο δόσεις, 40 εκ. γ.φ., το 56,8% κατακρατήθηκε στο εξωτερικό, το υπόλοιπο σπαταλήθηκε από την αντιβασιλεία και σε έξοδα του Βαυαρικού στρατού.11
  Τέλος, το 1835, στο δημόσιο ταμείο υπήρχαν 1,8 εκ. δρχ. και απʼ αυτά έπρεπε να καλυφθούν τα ελλείμματα 1833-35 και η εξυπηρέτηση του δανείου, που ήταν 2,7 εκατ. δρχ.
  Τελικά η καθαρή πρόσοδος, από το δάνειο, για την Ελλάδα ήταν 14,2%. Στο τέλος του 1859 η Ελλάδα έναντι του δανείου χρωστούσε υπερτριπλάσια των όσων λογιστικά είχε επωφεληθεί από το δάνειο, ενώ από το 1843 είχαμε τη δεύτερη χρεοκοπία.
  
  Α3. Τρικουπική περίοδος
  Κατά την περίοδο αυτή κυρίαρχος θα αναδυθεί ο έμπιστος των ανακτόρων Α. Συγγρός. Ηταν ο άνθρωπος που εξασφάλιζε στο Ελληνικό Δημόσιο δανειοδότες, στους οποίους συμμετείχε και ο ίδιος. Ήταν ο άνθρωπος που από τη δανειακή πρόσοδο εκτελούσε δημόσια έργα (Ισθμός Κορίνθου, σιδηρόδρομοι Λαυρίου, Θεσσαλίας κλπ.). Ηταν ο υπερεργολάβος με ό,τι αυτό σημαίνει.
  Από την άλλη πλευρά ο Χ. Τρικούπης θα αναδυθεί σε πρωταθλητή του εξωτερικού δανεισμού. Την περίοδο του ελληνικού βασιλείου 1832-1893 στον Τρικούπη χρεώνεται το 58,4% του εξωτερικού δανεισμού, με 450 εκ. γ.φ. Παρʼόλα αυτά το 1893 θα έχουμε την τρίτη χρεοκοπία.
  Τον αιώνα αυτόν μέχρι το 1897, ο συνολικός δανεισμός έφθασε στα 770 εκ. γ.φ., από τα οποία “στο χέρι πήρε” 389 εκ. γ.φ. ή το 50,5%. Μέχρι το 1993 είχε αποσβέσει 472 εκ., δηλαδή το 120% των όσων δανειακά εισέπραξε και πάλι χρωστούσε 631,4 εκ., δηλαδή το 82% των όσων είχε δανεισθεί. Την ίδια χρονιά τα ετήσια έσοδα του ελληνικού κράτους ήταν 64 εκ. φ. δηλαδή μόλις το 10% του εξωτερικού δημόσιου χρέους.
  Το 1898 η Ελλάδα θα τεθεί υπό τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο και ταυτόχρονα θα της παραχωρηθεί δάνειο 150 εκ. φ.
  Απʼ αυτό το 62% καταβλήθηκε ως αποζημίωση της Οθ. Αυτοκρατορίας (παραχώρηση Θεσσαλίας, πόλεμος 1897), 15% χρησιμοποιήθηκε για κάλυψη των ελλειμμάτων, το 20% στο κυμαινόμενο χρέος και το 3% στα έξοδα έκδοσης.
  
  Β. 1900-1945
  Β1. 1902-1914
  Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα και την υποχώρηση του κρατικού.12 Την ίδια αυτή εποχή η Αθήνα αντιμετωπίζει τον Μακεδονικό αγώνα και από το 1912 τους Βαλκανικούς.
  Μέχρι το 1909 συνεχίζεται η ανεπάρκεια διαχείρισης των δημοσιονομικών. 13 Οι αθηναϊκές συντεχνίες με ψήφισμα τους τον Δεκέμβριο του 1908 διεκήρυτταν ότι δεν δέχονται πια νέους φόρους “προς συντήρηση εν τη αρχή του εκάστοτε κόμματος”14 , ενώ η εισαγγελία Θεσ/κης θα επέμβει για διασπάθιση του δημοσιου χρήματος κατά την εγκατάσταση των προσφύγων στη Μακεδονία15 .
  Την περίοδο αυτή συνομολογήθηκαν τέσσερα εξωτερικά δάνεια, συνολικά 521 εκ. φ. Τα δύο πρώτα (76 εκ. φ.) μέχρι το 1910 και το τέταρτο 335 εκ. φ. το 1914. Η δανειακή πρόσοδος χρησιμοποιήθηκε
  - Υπέρ της εξυπηρέτησης των ήδη υπαρχόντων εξωτερικών δανείων.
  - Υπέρ της διεξαγωγής των Βαλκανικών πολέμων και
  - Στην ενσωμάτωση των νέων περιοχών που προέκυψαν μετά τους Βαλκανικούς.
  Με απλά λόγια τα νέα δάνεια ξεπλήρωναν τα παλιά.
  
  Β2. 1915-1923
  Η Ελλάδα του διχασμού εν μέσω του Αʼ ΠΠ. Στη συνέχεια θα βιώσει τη Μικρασιατική καταστροφή και να βρεθεί με τους πρόσφυγες απʼ αυτήν.
  Η οικονομική πορεία διαρθρώνεται από τις μεγάλες, έκτακτες πολεμικές δαπάνες (περίπου 6,2 δισ. δρχ.). Είναι περίοδος έξαρσης του εσωτερικού δανεισμού και σχεδόν έλλειψης εξωτερικού.
  Στον εξωτερικό δανεισμό υπάρχουν δύο μυστικά γερμανικά δάνεια, από 40 εκ. μάρκα έκαστο προς την κυβέρνηση Σκουλούδη το 1915 και 1916. Τα δάνεια κρατήθηκαν εντελώς μυστικά, ακόμα και από τη Βουλή και ουδαμού αναγραφόμενα. Η μυστικότητα αυτή θα αποτελέσει θέμα της ποινικής δικαιοσύνης το 1918. Στο ειδικό δικαστήριο ο Σκουλούδης θα υποστηρίξει ότι κρατήθηκε μυστικό για να μην εκλειφθεί ως ένδειξη γερμανοφιλίας.
  Τέλος υπήρξε ένα μικρό δάνειο καναδικό 8 εκ. δολ. Επίσης και ένα για την εξαγορά, από τη Γαλλία, της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσ/κης-Κων/λης, την οποία είχε καταλάβει ο ελληνικός στρατός το 1913.
  
  Β3. Μεσοπόλεμος 1924-1932
  Με τη Μικρασιατική καταστροφή ο ελληνισμός θα βρεθεί σε αμηχανία και σύγχυση. Από το 1924 μέχρι το 1928 ο κοινοβουλευτισμός θα βρεθεί σε οξύτατη κρίση, με 12 κυβερνήσεις, δηλαδή κάθε 4,5 μήνες και άλλη κυβέρνηση και με αποκορύφωμα το παγκαλικό “Θόδωρος κερνά και Θόδωρος πίνει”. 16
  Ο Βενιζέλος θα επιστρέψει και θα κερδίσει τις εκλογές του 1928, με 223 έδρες από τις 250. Εχει επιστρέψει συμβιβαστικός για να γεφυρώσει το χάσμα του διχασμού και είχε στόχο τον αστικό εκσυγχρονισμό. Η τετραετία του θα είναι περίοδος κοινοβουλευτικής ομαλότητας.
  Τα επιτακτικότερα προβλήματα είναι το προσφυγικό και η σταθεροποίηση της δραχμής που η αξίας της είχε πέσει στο δέκατο πέμπτο της προπολεμικής. Η φορολογική επιβάρυνση παραμένει δυσβάστακτη. Σε σχέση με την προπολεμική έχει αυξηθεί κατά 37 φορές.
  Από το 1924 μέχρι το 1930 εισέρρευσαν στην Ελλάδα 1,16 δισ. χρυσά φράγκα, εκ των οποίων το 78% ήταν δάνεια.17
  Την περίοδο 1924-1931 συνομολογήθηκαν εννιά εξωτερικά δάνεια, συνολικά 992 εκ. φρ. ή 14,9 δισ. δρχ. 18 Τα δάνεια αυτά προήλθαν από την Αγγλία κατά 48%, τις ΗΠΑ κατά 31% και τα υπόλοιπα σε μονοψήφια ποσοστά από Βέλγιο, Σουηδία, Γαλλία, Ολλανδία, Ελβετία, Αίγυπτο και Ιταλία.
  Τα δάνεια χρησιμοποιήθηκαν για την αποκατάσταση των προσφύγων, την εξυπηρέτηση του εξωτερικού δανεισμού, τη σταθεροποίηση της δραχμής και παραγωγικά.
  Την ίδια περίοδο η εξυπηρέτηση του εξωτερικού δανεισμού απορροφούσε το 29% των τακτικών εσόδων.
  Συνολικά την περίοδο 1824-1932 είχαμε δανεισθεί από το εξωτερικό 2,2 δισ. χρ. φρ. Μέχρι το 1932 είχαμε αποσβέσει 2,38 δισ. χρ. φρ. δηλαδή 183 περισσότερα απʼ όσα είχαμε δανεισθεί και πάλι χρωστούμε 2 δισ. χρ. ερ.
  Το 1932 είχαμε την τέταρτη πτώχευση.
  Μέχρι το 1945 δεν θα υπάρξει νέος εξωτερικός δανεισμός ενώ θα παγώσει, λόγω παγκόσμιας κρίσης, η εξυπηρέτηση των παλαιών.
  
  Γ. 1946-1966 Ανασυγκρότηση και ανάπτυξη
  Πρώτο μέλημα της χώρας η ανασυγκρότηση της από την κατοχική καταστροφή που είχε φθάσει 33 φορές το εθνικό εισόδημα του 1946.
  Το δεύτερο πρόβλημα ήταν ο εμφύλιος και το τρίτο οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, οι μεγαλύτερες στη Δυτ. Ευρώπη 19 και που έφθαναν στο 27,5% των συνολικών εξόδων.
  Τα προβλήματα μέχρι το 1952-53 θα τα αντιμετωπίσουν συνολικά 18 κυβερνήσεις που θα προχωρήσουν σε οκτώ υποτιμήσεις. Κατά μέσο όρο κάθε 5,5 μήνες και άλλη κυβέρνηση και κάθε χρονιά και υποτίμηση.
  Το δημ. χρέος (στο εξής Δ.Χ.) συντίθεται από το προπολεμικό και το μεταπολεμικό. Το προπολεμικό, μέχρι το 1962 ήταν υπερτριπλάσιο του μεταπολεμικού. Στο προπολεμικό ΔΧ το 90% καταλάμβανε ο προπολεμικός εξωτερικός δανεισμός.
  Την περίοδο 1962-67 οι ελληνικές κυβερνήσεις θα διακανονίσουν το 97% του προπολεμικού εξωτερικού Δ.Χ., το οποίο μαζί με τους τόκους ανερχόταν στα 6,41 δισ. δρχ.
  Μέχρι το 1955 η Ελλάδα είχε συνάψει μόνο τρια εξωτερικά δάνεια, συνολικά 145 εκ. δολ. Στη συνέχεια θα συνάψει άλλα 28 εξωτερικά, συνολικά 406,4 εκ. δολ.
  Ο μετακατοχικός δανεισμός προήλθε κατά 58,4% από τις ΗΠΑ, κατά 19% από τη Δυτ. Γερμανία και κατά 14,36% από την Αγγλία. Τα υπόλοιπα από διεθνείς οργανισμούς.
  Για την εξυπηρέτηση του μετακατοχικού εξωτερικού δανεισμού η Ελλάδα κατέβαλε το 128% της δανειακής προσόδου που λογιστικά είχε πάρει!
  
  Δ. Δικτατορία, 1967-1974
  Περίοδος υπέρογκου εσωτερικού δανεισμού, ο οποίος και τετραπλασιάσθηκε. Αντίθετα ο εξωτερικός δανεισμός σημειώνει μικρή αύξηση.
  Συνολικά 19 εξωτερικά δάνεια, μόλις στο 6,4% του νέου Δ.Χ. εξ αυτών το 92,2% ήταν σε δολ., ενώ η αγγλική λίρα απουσίαζε.
  Την περίοδο αυτή εμφανίζονται τα δάνεια σε συνάλλαγμα.
  Πρόκειται για δάνεια εργοληπτικών εταιρειών, τα οποία έπαιρναν από το εξωτερικό, υπό την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου. Στη συνέχεια τα παραχωρούσαν στο Ελληνικό Δημόσιο προς εκτέλεση δημοσιων εργων, με ανάδοχους τις εν λόγω εταιρείες. Συνολικά συνομολογήθηκαν 59 τέτοια δάνεια. Προφανώς το Ελληνικό Δημόσιο δεν είναι ο δανειολήπτης, έτσι δεν θεωρείται εξωτερικός δανεισμός. Στο νέο Δ.Χ. ο δανεισμός σε συνάλλαγμα αντιπροσώπευε το 23,6%.
  
  Ε. Μεταπολίτευση 1975-1981
  Το προπολεμικό εξωτερικό Δ.Χ., λόγω του διακανονισμού 1962-67 βαίνει συνεχώς μειούμενο. Από το 4% του συνολικού Δ.Χ. το 1974 θα πέσει το 1981 στο 0,6%.
  Ο μεταπολεμικός εξωτερικός, κατά μέσο όρο, στο 3,9% των τακτικών εσόδων.
  Συνολικά έχουμε 24 εξωτερικά δάνεια. Τρια από την γαλλική κυβέρνηση και τα υπόλοιπα απο διεθνείς οργανισμούς και τράπεζες. Κυριαρχία του δολαρίου και απουσία της αγγλικής λίρας.
  Η επιδείνωση του Δ.Χ. προέρχεται από την αύξηση του εσωτερικού δανεισμού.
  
  ΣΤ. 1981-1989
  Μετά το 1974 ο δημόσιος τομέας διευρύνεται εντυπωσιακά.
  Μεταξύ 1978-87 οι απασχολούμενοι στην κεντρική διοίκηση -ΔΕΚΟ από 300.000 θα αυξηθούν σε 460.000. Μαζί δε με τις δημόσιες τράπεζες, προβληματικές και τις ελεγχόμενες από το Δημόσιο επιχειρήσεις θα φθάσουν τις 640.000.
  Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπ. Οικονομικών και εισηγητικές εκθέσεις επί του προϋπολογισμού, τα ελλείμματα του ευρύτερα δημόσιου τομέα, από το 13,4% επί του ΑΕΠ το 1981 θα φθάσουν το 1989 στο 26,1%. Τα ελλείμματα θα καλυφθούν κατά 106% από τον δανεισμό.
  Το 1985 η Ελλάδα ήταν παγκόσμια πρώτη στο κατά κεφαλήν Δ.Χ. Το Δ.Χ. είχε αρχίσει να προσδιορίζει την ύπαρξη της οικονομίας και όχι την ανάπτυξή της.
  Το διάστημα 1982-89, κατά μέσο όρο, η συνολική εξυπηρέτηση του Δ.Χ. κάλυψε το 33,61% των τακτικών εσόδων της ίδιας περιόδου. Μεταξύ το 1975-87 συνομολογήθηκαν 18,4 δισ. δολ. εξωτερικών δανείων, εκ των οποίων το 81% διετέθει για την εξυπηρέτηση των δανείων.
  Η προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό έγινε για έργα συγκοινωνιακής, αγροτικής και αστικής υποδομής. Ένα, το 1982, για την αποκατάσταση των ζημιών από τους σεισμούς στην Καλαμάτα το 1981 και ένα για την υποστήριξη του ισοζυγίου πληρωμών.
  Προφανώς μετά το 1824 ο εξωτερικός δανεισμός είχε γίνει έσοδο τακτικό και έξοδο υπέρβαρο.
  
  Ζ. 1974-2008
  α. εξωτερικό Δ.Χ
  1990 2.452,4 δισ. δρχ.
  1993 5.236,8 δισ. δρχ.
  2004 2.503 εκ. ευρώ
  2008 1.632 εκ. ευρώ
  
  β. Δ.Σ. ποσοστό του ΑΕΠ
  1974 22,5% του ΑΕΠ
  1981 31,2% του ΑΕΠ
  1987 56,1% του ΑΕΠ
  1990 80,7% του ΑΕΠ
  1993 111,6% του ΑΕΠ
  2004 108,5% του ΑΕΠ
  2008 97,16% του ΑΕΠ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 21:53

  ΒΕΝΕΤΣΙΑΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΝΑΞΟ

   »  Αrkoleon
  
  ΒΕΝΕΤΙΚΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ
  
  Αρκετα κυκλαδιτικα οικογενειακα ονοματα έχουν τις ρίζες τους βαθειά στο παρελθόν, ξεκινώντας στην Ελλάδα από τον Μάρκο Σανούδο, Ενετό κατακτητή της Νάξου και άλλων κυκλαδίτικων νησιών, το 1207, όπου και εγκατέστησε το Δουκάτο του στη Νάξο.
  
  Ο ίδιος κατέστρεψε το κάστρο τ' Απαλίρου, την τότε πρωτεύουσα της Νάξου και έχτισε τον πύργοτου στο νέο Κάστρο στη σημερινή Χώρα και μοίρασε, σύμφωνα με την παράδοση, το υπόλοιπο νησί στους αξιωματούχου ς του, αφού το χώρισε σε 56 τόπους.
  Έτσι, έφερε από την Ιταλία και την Ευρώπη διάφορες οικογένειες, ευγενείς και μη, ώστε να κατοικήσουν στη Νάξο.
  «Κατά το έτος 1212 ήλθον εν Νάξω οι καθολικοί, ομού με τον αρχηγόν αυτών Δούκα Σανούδον, και εκατώκησαν, εισίν ευγενείς και κατάγονται εκ διαφόρων πόλεων ευρωπαικών.
  Αι αρχαιόταται ευγενείς οικογένειαι εισίν αι εξής
  
  Σανούδος Δούξ Duca Sanudo de Venise
  Δελακάρσερος Della Carcero
  Κρίσπης Crispi d 'Espagne
  Βαρότσης Barozzi de Venise Ιουστινιάνης Giustiniani de Geπes
  Γρυμάλδης Grimaldi «»
  Λαορεδάνος Laoredano de Venise
  Σομμαρίπα Sommaripa «»
  Γηράρδης Girardi «» Μαλατέστας Malatesta «»
  Κόκκος Cocco «» νυν Ανατολ.
  Βαζαίγιος Basegio «» εξέλειπε
  Σφόρτσα Κάστρη Sforza Castri «»
  Κορονέλος Koronelli dΈSΡagne
  Μεταγενεστέρως ήλθον οι εξής ευγενείς οικογένειαι
  Ραϊμόνδος δε Raimond de da France
  Μοδένα Modene
  Λαστίκ δε Lastic de Vijourou Βιγουρού
  Δε κάμπις
  Γοζαδίνος
  ΔάμπιςDe Campis
  Gozadini DambidΊta1ίa
  ΔελαρόκαςDellaRocca«»
  
  Αι εξής απλαί καθολικαί οικογένειαι, καταγόμεναι εκ διαφόρων μερώντης Δυτικής Ευρώπης εκατώκησαν εις το Νεοχώριον, οίτινες έλθοντες εις μικτού ς γάμους μετά των Ανατολικών, εγένοντο τα τέκνα του Ανατολικού δόγματος, και εξ αυτών οι υπολειπόμενοι εισίν Ανατολικοί.
  
  Δόβελος
  Γκίλης
  Δέτσι
  Κούλης
  Κουρλέτης
  Λύκαρης
  Ζαούρης
  Βίλλιας
  Γάτος
  Βουραζέρης
  Γασπαρίνης
  Σκλαβούνος
  Καρδαμίτσης
  Φακουρέλης
  Κορνάρος
  Φουτρής
  Κοδοφρέος
  Βιάνης
  Ζούλης
  Γας Βαρβαρίγος
  Αρκόλεος
  Ποσατσής
  Καζανόβας
  Βελίτσας
  Γαβράνος
  Ζάγος
  Κάλφος
  Δεσδές
  Μούγγος
  Γάλφος
  Αρώνης
  Ρώσις
  Γουάνος
  Γκοβέος
  Βελόνιας
  Καστελάνος
  Δράγαζης
  Μανέτας
  Ρουγγέρης
  Ζέππος
  Βενιέρης
  Πίκουλος
  Σκλαβάτσος
  Δεγαίτας
  Δασλιβοίας
  Βάλιος
  Βονάκης»(Κατάλογος των κατοίκων του κάστρου, Δουκών, αρχόντων, απλών οικογενειών, από ανέκδοτη χειρόγραφη ιστορία της Νάξου του Ιακ. Γκριμάλvτι-190ς αιώνας, αποκείμενη στο Αρχείο Νάξου)
  
  ΤΟ ΕΠΙΘΕΤΟ ΔΕΤΣΗΣ σύμφωνα με το πρώτο καταγεγραμμένο στοιχείο που έχουμε, απαντάται στο έτος 1537 (παπα-Ιάκωβος Δάτζης). Αρχικά συναντάται μόνο στη Νάξο και πιο συγκεκριμένα στο χωριό Δαμαριώνα. Με το πέρασμα των αιώνων και με τη μετανάστευση, η διασπορά του επιθέτου έγινε σε όλη την Ελλάδα.Έτσι σήμερα συναντάμε φαμίλιες μόνιμα εγκατεστημένες σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη (ερχόμενοι από Κωνσταντινούπολη), στο Βόλο (ερχόμενοι από Κωνσταντινούπολη), στην Πάτρα, στην Κρήτη, στη Ρόδο, στην Καστοριά αλλά και αλλού, όπως στην Αυστραλία, Αμερική, κλπ.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:36

  Η Γενοκτονία 270.000 Ελλήνων το 961 από τους βυζαντινούς κατακτητές!

   »  Αrkoleon
  
  
  Καθ’ όλη την διάρκεια της χιλιετούς βυζαντινής αυτοκρατορίας η Κρήτη ήταν το κόκκινο πανί για τους βυζαντινούς κατακτητές. Γι’ αυτό την αιματοκύλησαν πολλές φορές.
  Το 727 οι Κρητικοί όχι μόνον συμμετέχουν μαζί με όλους τους Έλληνες στην Μεγάλη Επανάσταση κατά των βυζαντινών, αλλά επιπλέον ετοιμάζουν πανστρατιά και επιτίθενται κατά της Κωνσταντινουπόλεως για να εκθρονίσουν τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ’ τον Ίσαυρο.
  Αρχηγό τους είχαν έναν Κρητικό ονόματι Κοσμά, ο οποίος ήταν μεγαλοπρεπής, ωραίος και γενναίος. Και παραλίγο να κατάφερναν να κυριαρχήσουν σε όλη την Μεσόγειο, όπως αναφέρει στην «Ιστορία των Σφακίων» ο ηγούμενος Γρηγόριος Παπαδοπετράκης.
  Όμως οι λογαριασμοί βυζαντινών και Κρητικών παρέμεναν από αιώνες ανοικτοί και δεν έκλεισαν ποτέ. Ο Αλέξιος Κομνηνός, δια του υιού του Ισαακίου, το 1192, στέλνει απειλητική επιστολή προς το νησί της Κρήτης. Απειλούσε ότι αν δεν υποταχθούν στο βυζάντιο οι Κρητικοί, θα εξολοθρεύσει όλους τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά, όπως έπραξαν στο παρελθόν, έγραφε η επιστολή, ο Βελισσάριος, ο Ιουστινιανός, ο Νικηφόρος Φωκάς και ο Βάρδας ο θαλασσινός.
  Οι βυζαντινοί είχαν υποστεί αναρίθμητες ήττες από τους Κρητικούς, που ήταν πολύ γενναίοι μαχητές και θεοσεβείς. Οι Κρητικοί ουδέποτε πρόδωσαν τους Πατρώους Θεούς και τα Πάτρια ειωθότα. Το παράδειγμά τους έδινε θάρρος στους άλλους Έλληνες να διατηρήσουν τον Ελληνισμό τους και την Πατρώα Ελληνική Θρησκεία. Γι’ αυτό ήθελαν να τους αφανίσουν οι βυζαντινοί κατακτητές.
  Οι μνήμες από την τελευταία ήττα, ήταν ακόμη νωπές. Το 949 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ζ’ υπέστη πανωλεθρία από τους γενναίους Κρητικούς καθώς όλο το βυζαντινό στράτευμα που έστειλε για να κατακτήσει το ηρωικό Νησί κατεσφάγη, όπως μας πληροφορεί ο Λέων Διάκονος.
  Τα Κρητικά πλοία περήφανα έπλεαν στην Μεσόγειο αψηφώντας τον βυζαντινό στόλο. Και όποτε είχαν ευκαιρία έκαναν τολμηρές επιδρομές και κατέστρεφαν ολοσχερώς τον βυζαντινό στόλο. Ο Λέων Διάκονος γράφει για την «των Κρητών δυναστείαν, τραχηλιώσαν και κατά Ρωμαίων φονικόν πνέουσαν». Δηλαδή έσπερναν τον θάνατο στους βυζαντινούς οι σκληροτράχηλοι Κρητικοί, γράφει ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του.
  Οι Κρητικοί ήταν ακατάβλητοι κυρίως για δύο λόγους, γράφει ο Συνεχιστής του Θεοφάνους: Πρώτον διότι είχαν διατηρήσει αλώβητο το Ελληνικό Ιερατείο τους, το οποίο προΐστατο στους Απελευθερωτικούς Αγώνες, και δεύτερον διότι ήταν φοβεροί έμποροι, κάτι που τους προσπόριζε τα αναγκαία χρήματα για τους πολέμους κατά των βυζαντινών.
  Το μίσος των βυζαντινών κατά των Ελλήνων της Κρήτης αποτυπώνεται ανάγλυφα από τον παρακοιμώμενο Ιωσήφ Βρίγγα ο οποίος προσπαθεί να διεγείρει το βυζαντινό συμβούλιο κατά των Κρητικών. Ο Συνεχιστής του Θεοφάνους καταγράφει τα λόγια του Ιωσήφ: «Είναι τόσα τα δεινά που υπέστησαν οι Ρωμαίοι από τους αρνητές του Χριστού, σφαγές και καταστροφές εκκλησιών και αρπαγές περιουσιών και αιχμαλωσίες. Πρέπει να αγωνισθούμε υπέρ των Χριστιανών και να μην δειλιάσουμε από την απόσταση της θαλάσσης ούτε από τις φήμες».
  
  Πράγματι οι γενναίοι Κρητικοί απελευθέρωναν τα παράλια της Ιωνίας από τους βυζαντινούς κατακτητές και κατέστρεφαν χριστιανικές εκκλησίες και έπιαναν χριστιανούς αιχμαλώτους για να τους ανταλλάξουν με Έλληνες.
  Το 960 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Ρωμανός Β’ και ο παρακοιμώμενος Ιωσήφ Βρίγγας ανέθεσαν στον Αρμένιο στρατηγό Νικηφόρο Φωκά τον αφανισμό της Κρήτης και των Κρητικών. Ο τεράστιος βυζαντινός στόλος ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη στις 5 Ιουλίου 960. Αποτελείτο από 3300 πλοία που μετέφεραν στρατό και εφόδια. Οι βυζαντινοί είχαν στρατολογήσει βάρβαρα στίφη Σλαύων, Αρμενίων και Ρώσων, για να κατασφάξουν τους Έλληνες της Κρήτης.
  Ο M. Canard, στο Byzance et les Arabes μας πληροφορεί ότι οι Έλληνες διέθεταν μόλις 240 πλοία και ζήτησαν από τους Άραβες πολεμοφόδια και στρατό. Εκείνο τον καιρό οι Άραβες με επικεφαλής τον Χαμβδά πολεμούσαν στο μέτωπο της Μικράς Ασίας τους βυζαντινούς κατακτητές, και έτσι δεν μπόρεσαν να τους στείλουν παρά μικρές ποσότητες πολεμοφοδίων, αλλά καθόλου στρατό. Έτσι οι γενναίοι Κρητικοί μαχητές αντιμετώπισαν μόνοι τους τον τεράστιο βυζαντινό στόλο που μετέφερε 500.000 βυζαντινούς κατακτητές στο ηρωικό Νησί.
  Οι Έλληνες γρήγορα έμαθαν τα νέα και άρχισαν να οχυρώνωνται. Η ιστορία έχει καταγράψει ως επικεφαλή της ηρωικής αντιστάσεως την Κρητικοπούλα Ιέρεια της Αρτέμιδος Κλεαγέτη.
  Ο Πρίσκος στην χρονογραφία του μας πληροφορεί ότι ήταν μόλις 25 ετών το 960, και αμέσως άρχισε να εμψυχώνει τους Κρητικούς περιδιαβαίνουσα όλα τα οχυρά. Η Κλεαγέτη ήταν πολύ μορφωμένη και γόνος Ιερατικής οικογενείας. Η μητέρα της λεγόταν Ζηνόκλεια, ήταν Ιέρεια της Ήρας, και είχε πάρει μέρος στην μάχη της Κρήτης κατά των βυζαντινών το 949. Με το τόξο της είχε σκοτώσει 50 βυζαντινούς κατακτητές. Η Ζηνόκλεια τελούσε τα Ελληνικά Μυστήρια και είχε διδάξει από μικρή την θυγατέρα της Κλεαγέτη το πώς να πολεμά τους βυζαντινούς κατακτητές.
  Ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του αναφέρει την Κλεαγέτη με υβριστικούς όρους. Την αποκαλεί «γύναιον εταιρικόν», «αναιδές», και ότι τάχα έκανε μαγγανείες. Όμως της αναγνωρίζει, αν και με υβριστικό τόνο, ότι ήταν μάντισσα και ότι ήταν ατρόμητη, καθώς πλησίαζε μόνη της μέχρι τα φυλάκια των βυζαντινών και τους προκαλούσε σε πόλεμο.
  Οι Κρητικοί Ιερείς και Ιέρειες μόλις αντίκρισαν του πρώτους βυζαντινούς στρατιώτες έκαναν καθαρμό σε όλο το Νησί για να φύγει το χριστιανικό μίασμα.
  Ο Νικηφόρος Φωκάς αμέσως μετά την απόβαση αρχίζει γενική επίθεση. Σφάζει αρκετούς Κρητικούς τις πρώτες ημέρες. Νοιώθοντας ότι η νίκη του θα είναι εύκολη εξ αιτίας του τεραστίου όγκου του στρατεύματός του, δίνει 10.000 βυζαντινούς στρατιώτες στον στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά και τον διατάσσει να εισβάλει στην ενδοχώρα του Νησιού και να κατασκοπεύσει τους Κρητικούς.
  Η ατρόμητη Ιέρεια Κλεαγέτη απαντά με ανταρτοπόλεμο. Βάζει τις Κρητικοπούλες να δίνουν κρασί στους βυζαντινούς στρατιώτες, να τους μεθούν και να αποσπούν πληροφορίες. Αφού τους διέλυσαν την πειθαρχία η Κλεαγέτη διέταξε τους 400 Κρητικούς που είχε υπό τις διαταγές της να λάβουν θέσεις μάχης στα βουνά.
  
  Μόλις οι Κρητικοί είδαν τους βυζαντινούς αποδιοργανωμένους ξεκίνησαν επίθεση με επικεφαλής την ηρωική Ιέρεια της Αρτέμιδος. Οι βυζαντινοί αντιστάθηκαν με σθένος. Η Κλεαγέτη σημάδεψε με το τόξο της τον βυζαντινό στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά, κτύπησε το άλογό του και τον ανάγκασε να ξεκαβαλικέψει. Αμέσως χύμηξε πάνω του με το τσεκούρι της και τον σκότωσε.
  Οι βυζαντινοί σε αυτή την δεύτερη φάση του αγώνος τράπηκαν σε φυγή αλλά οι Κρητικοί τους πήραν στο κυνήγι. Ελάχιστοι από τους στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά κατόρθωσαν να επιστρέψουν ζωντανοί στο στρατόπεδο του Νικηφόρου Φωκά.
  Ο Φωκάς, ωσάν να κτυπήθηκε από κεραυνό, μόλις άκουσε τα νέα άρχισε να ετοιμάζει ενέδρες. Άρχισε να πολιορκεί τον Χάνδακα (Ηράκλειο).
  Ο Πρίσκος, έχει καταγράψει το πώς απευθύνθηκε στους στρατιώτες του λέγων ότι «Δεν νομίζω να αγνοεί κανείς σας την επιθετικότητα και το θράσος των απογόνων της Αριάδνης, τις τόσες διαρπαγές και τα φονικά που έχουν διαπράξει κατά των Ρωμαίων. Δεν ανέχεται η εκκλησία του Χριστού να λυμαίνωνται το χριστεπώνυμο πλήθος οι ειδωλολάτρες.
  Μην εξοκείλετε στην απειθαρχία και την καλοπέραση διότι θα πάθετε ότι και οι στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά. Ας μην σπαταλάμε τον καιρό μας με οκνηρία και μέθη, αλλά παραμένοντας Ρωμαίοι ας επιδείξουμε στον πόλεμο κατά των ειδωλολατρών το γενναίο μας φρόνημα».
  Μετά πήρε τον στρατό του και άρχισε επίθεση καθώς είχε πληροφορίες ότι 40.000 Κρητικοί ετοιμάζονταν να του επιτεθούν αιφνιδιαστικά και να τον εκδιώξουν από το Νησί. Ο Νικηφόρος Φωκάς περίμενε να νυκτώσει και επιτέθηκε το βράδυ στους Κρητικούς, οι οποίοι δεν άκουσαν την Κλεαγέτη και έκαναν το λάθος να κατασκηνώσουν σε πεδιάδα.
  Εκεί ο Νικηφόρος Φωκάς τους έπιασε στον ύπνο, απροετοίμαστους, και τους έσφαξε όλους. Ο Νικηφόρος Φωκάς, για να αποδείξει το πόσο βάρβαρος ήταν και το πόσο μισούσε τους Έλληνες, διέταξε τους στρατιώτες του να κόψουν τα κεφάλια των Ελλήνων και να τα μαζέψουν σε σακκιά.
  Ύστερα διέταξε να τα καρφώσουν σε κοντάρια και να τα τοποθετήσουν μπροστά στο κάστρο του Χάνδακος. Μετά, όπως διασώζει ο Λέων Διάκονος, ο Φωκάς διέταξε όσα κεφάλια Κρητικών περίσσεψαν να τα εκσφενδονίζουν με τις βαλλίστρες μέσα στα τείχη του κάστρου...
  Οι Κρητικοί μόλις ανεγνώρισαν τους ομοφύλους των, ξέσπασαν σε οιμωγές. Ακούστηκαν κλάματα. Τρόμος κατέλαβε το στρατόπεδο των Κρητικών. Ακούστηκαν κραυγές και θρήνοι ωσαν η πόλη να είχε ήδη κατακτηθεί. Μολονότι δεν είχαν καμμία διάθεση για ειρήνη με τους βυζαντινούς, τώρα είχαν χάσει το θάρρος τους. Εκείνη την δύσκολη στιγμή εμφανίστηκε στα τείχη η νεαρή Ιέρεια Κλεαγέτη. Το πρόσωπό της έλαμπε από ζωντάνια όταν ενθάρρυνε τους Κρητικούς.
  Ο Πρίσκος διέσωσε τα λόγια της: «Γενναίοι άνδρες και γυναίκες, αιώνες τώρα πολεμούμε τους Ρωμαίους. Οι Θεοί δεν μας εγκατέλειψαν, πάντα στέκονται στο πλευρό μας. Μόλις κατατροπώσαμε τους Ρωμαίους του Παστιλά. Τώρα θα λιποψυχήσουμε μπροστά σ’ έναν ασεβή Ρωμαίο; Εμπρός! Τραβήξτε τα σπαθιά. Ακονίσατε τους πελέκεις. Τεντώσατε τα βέλη. Θάνατος στους Ρωμαίους κατακτητές. Βοήθησέ μας Τοξόκλυτη Θεά. Ίσιωσε τα θανατηφόρα βέλη μας να βρουν τον στόχο τους».
  
  Η νεαρή Ιέρεια αμέσως διατάζει επίθεση. Εμψυχωμένοι από την ατρόμητη Ιέρειά τους που όρμησε πρώτη, 35.000 Κρητικοί, μαζί και γυναικόπαιδα, εφορμούν εναντίον των βυζαντινών κατακτητών. Ο Νικηφόρος Φωκάς ταράζεται από την ξαφνική αντεπίθεση. Αλλά πριν προλάβει να συνέλθει καταμετρά 90.000 χιλιάδες νεκρούς, οι περισσότεροι από τα επίλεκτα βυζαντινά σώματα των Αρμενίων.
  Ο Νικηφόρος Φωκάς αναγκάζεται να σαλπίσει υποχώρηση. Έβλεπε πιά ότι ήταν πολύ δύσκολο να κατατροπώσει τους Κρητικούς και μάλιστα με τέτοια οχυρά. Αποφάσισε, γράφει ο Λέων Διάκονος, να πολιορκήσει τον Χάνδακα(Ηράκλειο). Αποφάσισε να λιμοκτονήσει τους Κρητικούς μέχρις ότου κατασκευάσει νέες πολιορκητικές μηχανές. Έτσι τελείωσε ο χειμώνας του 960-961.
  Κατά την διάρκεια του χειμώνος δεν έπαυσαν τελείως οι εχθροπραξίες. Ομάδες καταδρομών των Κρητικών κτυπούσαν συνεχώς τους βυζαντινούς κατακτητές. Οι απώλειες των Κρητικών έφτασαν τις 30.000 νεκρούς και των βυζαντινών τις 110.000 νεκρούς, αναφέρει ο M. Canard στο Byzance et les Arabes.
  Στο τέλος Φεβρουαρίου του 961, ο Νικηφόρος Φωκάς άρχισε πάλι τον πόλεμο με νέο στρατό και εφόδια που παρέλαβε από την Κωνσταντινούπολη. Αντιθέτως η θέση των Κρητικών γινόταν όλο και πιό δύσκολη καθώς τα τρόφιμα λιγόστευαν και ο ναυτικός αποκλεισμός του Νησιού δεν επέτρεπε τον ανεφοδιασμό.
  Οι στρατιωτικοί αρχηγοί των Κρητικών, Ναύκλος και Ανεμάς, έκαναν συμβούλιο και αποφάσισαν να περιμένουν, μέσα στην πόλη, βοήθεια από τους Άραβες. Όμως η Κλεαγέτη τους είπε να συνεχίσουν τον ανταρτοπόλεμο στα βουνά και να μην πολεμήσουν μέσα στην πόλη διότι το κάστρο ίσως να μην αντέξει την πολιορκία. Τελικά υπερίσχυσε η γνώμη του Ανεμά, η οποία δυστυχώς απεδείχθη μοιραία.
  Οι βυζαντινοί κατακτητές άρχισαν την πολιορκία σκάβοντας κάτω από την τάφρο και άρχισαν να ξεκολλούν πέτρες από το τείχος. Πρόσθεσαν ξύλα στα υποστηρίγματα και τους έβαλαν φωτιά. Σε λίγο η φωτιά απανθράκωσε τα υποστηρίγματα και δύο επάλξεις του κεντρικού τείχους κατέρρευσαν. Αμέσως όρμησαν στην πόλη τα βυζαντινά στίφη και άρχισαν γενική σφαγή χωρίς να κάνουν διάκριση αμάχου και μαχομένου πληθυσμού. Τα γυναικόπαιδα έτρεχαν να κρυφτούν στα σοκάκια αλλά οι βυζαντινοί τους εξολόθρευαν ανηλεώς. Για τρεις ολόκληρες ημέρες δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να σφάζουν άμαχο πληθυσμό.
  Η κατάκτηση της Κρήτης ολοκληρώθηκε στις 7 Μαρτίου 961. Οι πηγές κατέγραψαν 200.000 νεκρούς Κρητικούς, μαζί με τα γυναικόπαιδα, που γενοκτόνησαν οι βυζαντινοί υπάνθρωποι. Μαζί με τους ήδη νεκρούς Κρητικούς στα πεδία των μαχών, το Ολοκαύτωμα της Κρήτης αριθμεί 270.000 νεκρούς, σφαγιασθέντες από τα βυζαντινά στίφη του Νικηφόρου Φωκά.
  Ο Νικηφόρος Φωκάς, χωρίς κανένα ίχνος θεοσέβειας, ανδρείας και πολιτισμού, ζήτησε να βρουν το πτώμα της Ιέρειας Κλεαγέτης. Μόλις οι βυζαντινοί το βρήκαν, ο βάρβαρος Αρμένιος στρατηγός διέταξε να της κόψουν το κεφάλι και να το καρφώσουν σε ένα κοντάρι. Αφού το έφτυσε, το περιέφερε πάνω στο άλογό του ως τρόπαιο...
  Ο Νικηφόρος Φωκάς για να ολοκληρώσει την καταστροφή της Κρήτης διατάσσει την φυλετική αλλοίωση του Κρητικού λαού. Εγκαθιστά στο ηρωικό Νησί βαρβάρους Σλαύους, Ρώσους και Αρμένιους. Επιπλέον διατάσσει τους μοναχούς των χριστιανών να εκχριστιανίσουν βιαίως τον Κρητικό λαό. Ο Νίκων ο «Μετανοείτε» αποβιβάζεται στην Κρήτη με προστασία βυζαντινής φρουράς και αρχίζει νέες σφαγές.
  Παρά την τρομακτική γενοκτονία, οι Κρητικοί ανένηψαν και συνέχισαν τον Ιερό Αγώνα για Ελευθερία, κάτι που αποδεικνύεται με την απειλητική επιστολή που έστειλε ο Αλέξιος Κομνηνός το 1192, όπως αναφέραμε και στην αρχή του άρθρου μας.
  Η Γενοκτονία 270.000 Κρητικών από τους βυζαντινούς κατακτητές το 961 έχει χαραχθεί βαθιά στην μνήμη όλων των Ελλήνων παρά τις προσπάθειες των νεοβυζαντινών κατακτητών να την διαγράψουν.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:24

  H ΒΥΘΙΣΗ TOY ΥΠΕΡΘΩΡΗΚΤΟΥ YAMATO

   »  Αrkoleon
  
  
  
  
  H ΒΥΘΙΣΗ TOY ΥΠΕΡΘΩΡΗΚΤΟΥ YAMATO
  
  TO ΤΕΛΟΣ TOY ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ «ΚΑΜΙΚΑΖΕ» ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
  Το μεγαλύτερο πολεμικό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου είχε μια μέτρια καριέρα και ένα ακόμη πιο άδοξο τέλος. Τα τελευταία βήματα του μεγαλύτερου «καμικάζε» στην ιστορία παρακολουθεί το παρακάτω άρθρο.
  του Θ. Ψυρρή
  
  
  
  Το 1930, η Συμφωνία του Λονδίνου είχε ορίσει κάποια ανώτατα όρια στο εκτόπισμα των πολεμικών πλοίων των υπερδυνάμεων της εποχής. H Ιαπωνία επίσης περιορίστηκε στα 10 θωρηκτά, ενώ η Αμερική διέθετε 15. Οι Ιάπωνες δεν μπορούσαν να παραβούν τη συνθήκη. Ίσως να το έκαναν, κατασκευάζοντας μυστικά 2, 3 ή 5 θωρηκτά, αλλά και πάλι δεν θα κέρδιζαν τη θαλάσσια κυριαρχία έχοντας να αντιμετωπίσουν τους Αγγλους και ίσως και τους Γάλλους. Αποφάσισαν όμως να κατασκευάσουν κάποια υπερπλοία, ανίκητα από κάθε άποψη που θα κυριαρχούσαν στη θάλασσα.
  Δημιουργήθηκε έτσι η κλάση Yamato, με θωρηκτά μεγαλύτερα, ταχύτερα, ισχυρότερα και καλύτερα προστατευμένα από οτιδήποτε αντίστοιχο υπήρχε εκείνη την εποχή αλλά και για αρκετά χρόνια αργότερα. Προγραμματίστηκε η κατασκευή τριών πλοίων, του Yamato, του Musashi και του Shinano (το τρίτο μετατράπηκε σε αεροπλανοφόρο αργότερα). Το Yamato καθελκύστηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1941. Το όνομά του ήταν ιερό, αφού σύμφωνα με την ιαπωνική μυθολογία έτσι ονομάστηκε η πρώτη στεριά που εμφανίστηκε στη Γη, το αρχικό όνομα της Ιαπωνίας. Και ήταν ίσως λίγο για ένα πλοίο εκτοπίσματος 72.908 τόνων, μήκους 285 μέτρων και πλάτους 42 μέτρων. O κύριος οπλισμός του ήταν ασύγκριτος και περιλάμβανε εννέα πυροβόλα των 18,1 ιντσών (!) σε τρεις πύργους. Κάθε όπλο είχε 21,3 μέτρα μήκος, ζύγιζε 182 τόνους και εκτόξευε βλήματα βάρους 1460 κιλών σε απόσταση μεγαλύτερη των 36 χιλιομέτρων. Τα βλήματα αυτά με αρχική ταχύτητα 780 m/sec μπορούσαν να διατρήσουν ελαφρώς κεκλιμένη πλάκα χάλυβα πάχους 55,6 εκατοστών από απόσταση 20 χιλιομέτρων ενώ ο θώρακας του πλοίου άρχιζε από 64,7 εκατοστά (!) στους πύργους και έφτανε τα 20,3 εκατοστά στο κατάστρωμα, ενώ η αντιτορπιλική ζώνη είχε πάχος 41 περίπου εκατοστά. Τον βοηθητικό οπλισμό του πλοίου αποτελούσαν 12 πυροβόλα των 6,1 ιντσών, 12 των 5 ιντσών, 24 αυτόματα αντιαεροπορικά πυροβόλα των 25 χιλιοστών και πολλά μικρότερα πολυβόλα. Την κίνηση αυτού του γίγαντα εξασφάλιζαν 4 ατμοστρόβιλοι οι οποίοι απέδιδαν συνολικά ισχύ 150.000 ίππων, ανεβάζοντας τη μέγιστη ταχύτητα του πλοίου στους 27,5 κόμβους ανά ώρα και τη μέγιστη συνεχή ταχύτητα στους 25 κόμβους. Λόγω του ότι είχε κατασκευαστεί κάτω από συνθήκες άκρας μυστικότητας, σε ένα τεράστιο κλειστό υπόστεγο, καμιά υπηρεσία πληροφοριών δεν γνώριζε τίποτε για αυτόν τον κολοσσό, όμως κάποιες θολές φωτογραφίες, και κάποιες ανακριβείς αναφορές στάθηκαν αρκετές για να ξεσηκώσουν τους επιτελείς στην Ουάσιγκτον.
  Στις 27 Μαΐου του 1942 το περήφανο πολεμικό ήταν έτοιμο να αποπλεύσει για την πρώτη του αποστολή. Μέσα στον κόλπο της Χιροσίμα αυτό και άλλα 68 πολεμικά (μεταξύ τους 8 θωρηκτά) του Συνδυασμένου Στόλου αναμένουν διαταγές. Στο πλοίο κυματίζει η σημαία του Αρχηγού Στόλου, Isoruku Yamamoto. Αργά το πρωί τα πολεμικά σηκώνουν τις άγκυρές τους. Πρόκειται να υποστηρίξουν τα αεροπλανοφόρα του ναυάρχου Ναγκούμο. Στόχος, το τελευταίο προπύργιο των Αμερικανών πριν τη Χαβάη, το Μίντγουεϊ. Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν οι Ιάπωνες έχασαν τα αεροπλανοφόρα. Akagi, Kaga, Soryu και Hiryu μαζί με τους πιλότους και τα πληρώματα 322 αεροσκαφών του ναυτικού. Ήταν η σύγκρουση που αποδυνάμωσε την ιαπωνική ναυτική αεροπορία και έθεσε τέρμα στις ιαπωνικές επεκτατικές επιδιώξεις. Το Yamato ήταν πολύ πίσω. Αν ο Yamamoto κινούσε την αρμάδα που διοικούσε προς το Μίντγουεϊ, ίσως το είχε καταλάβει, αλλά φοβήθηκε τους Αμερικανούς, που είχαν αρκετές απώλειες και εμφάνιζαν αρκετά μειωμένη ισχύ. Στις 6 Ιουνίου όμως με απόφαση του ναυάρχου, το Yamato ευρισκόμενο 600 μίλια μακριά από το Μίντγουεϊ, ανέστρεψε πορεία ακολουθώντας το Στόλο στην πρώτη υποχώρηση των Ιαπώνων.
  Έπειτα από αυτή την ήττα, το Yamato παρέμενε σε διάφορα λιμάνια για περισσότερο από ένα χρόνο. Σε μία μετακίνησή του όμως, τα Χριστούγεννα του 1943, εντοπίστηκε από το υποβρύχιο USS Skate. Πήγαινε στο λιμάνι της βάσης Akita στο βόρειο τμήμα της Ιαπωνίας. Το υποβρύχιο υπό τον E.B.McKinney είχε αναδυθεί 180 μίλια βορειοανατολικά της ατόλλης Truk. Στην αρχή τα μέλη του πληρώματος νόμισαν ότι έβλεπαν κάποιο νησί αλλά γρήγορα συνειδητοποίησαν  ότι πρόκειται για κάποιο πελώριο θωρηκτό. Εμφανίστηκαν αεροσκάφη, αλλά το Skate εκτόξευσε τέσσερις τορπίλες εναντίον του στόχου, από απόσταση 3.650 γιαρδών. Ακούστηκαν τέσσερις εκρήξεις που προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στο Yamato. Το υποβρύχιο δεν τόλμησε να έρθει σε βάθος περισκοπίου για να ελέγξει τις ζημιές, γνωρίζουμε όμως ότι προκλήθηκε πυρκαγιά στο ιαπωνικό θωρηκτό και πλημμύρισε το μηχανοστάσιό του. Με μία μόνο μηχανή σε λειτουργία επέστρεψε στην Ιαπωνία, ολοκληρώνοντας ένα επικίνδυνο ταξίδι 2.300 συνολικά μιλίων. Στο συγκεκριμένο ταξίδι αρχικά επρόκειτο συνοδεύσει μία νηοπομπή με στρατεύματα για τα νησιά της Νέας Ιρλανδίας και του Ναυαρχίου, προσπαθώντας να ενισχυθεί η άμυνα της Ραμπαούλ. Μετά την επίθεση η αποστολή ματαιώθηκε.
  Σε μία προσπάθεια ενίσχυσης της νήσου Μπιακ, το Yamato, το «αδελφό» πλοίο Musashi, ένα ελαφρύ καταδρομικό και οκτώ αντιτορπιλικά αποσπάστηκαν από τον Πρώτο Στόλο σχηματίζοντας τη δύναμη Kon. Απέπλευσαν στις 10 Ιουνίου του 1944 από το Τάβι-Τάβι υπό τη διοίκηση του αντιναυάρχου Matone Ugaki, με κατεύθυνση το Μπιακ. Καθοδόν όμως οι διαταγές άλλαξαν λόγω του ότι ο Αμερικανικός Πέμπτος Στόλος είχε επιτεθεί στις Μαριάννες. Στις 12 Ιουνίου η δύναμη Kon στράφηκε βόρεια προς συνάντηση του κυρίως ιαπωνικού στόλου υπό τον αντιναύαρχο Jisaburo Osawa. H σύγκρουση που αναφέρεται ήταν η αεροναυμαχία της θάλασσας των Φιλιππίνων και ήταν η μεγαλύτερη και σφοδρότερη αεροναυμαχία όλων των εποχών. Για μία ακόμη φορά τα αεροπλάνα είχαν τον πρώτο λόγο, αλλά μόνο τα αμερικανικά βρήκαν στόχο. Σε συνδυασμό με υποβρύχια βύθισαν τρία ιαπωνικά αεροπλανοφόρα, μεταξύ αυτών το νεότευτκο Taiho. Αντίθετα τα ιαπωνικά αεροσκάφη έγιναν βορά των αμερικανικών F-6F Hellcats. Πάνω από 300 ιαπωνικά αεροπλάνα καταρρίφθηκαν από τα αμερικανικά καταδιωκτικά -σε ένα σύνολο 475 καταρριφθέντων σε εναέρια μάχη που ονομάστηκε ειρωνικά «Μarrian's Great Turkey Shoot». Αλλη μια φορά το Yamato δεν αντιμετώπισε τον εχθρό.
  Αυτό όμως έγινε στην αεροναυμαχία της νήσου Λέιτε, συμμετέχοντας στην Πρώτη Δύναμη Κρούσης υπό τον αντιναύαρχο Takeo Kurita. H δύναμη αυτή αποτελείτο από το Yamato, το Musashi και αρκετά βαριά καταδρομικά. Θα διέσχιζε το στενό του Σαν Μπερναντίνο και κατευθυνόμενη νότια θα έμπαινε στον Κόλπο της Λέιτε όπου διεξάγονταν απόβαση των Αμερικανών. Ανάλογη αποστολή είχε και η δύναμη «C» του ναυάρχου Νισιμούρα με αρκετά θωρηκτά και καταδρομικά που θα περνούσε από το στενό του Σουριγκάο και μετά βόρεια προς Λέιτε. Τις αμερικανικές δυνάμεις είχε αναλάβει να παρασύρει μακριά το «Κυρίως Σώμα» του Ozawa, με τα χωρίς αεροπλάνα αεροπλανοφόρα του. H όλη επιχείρηση-σχέδιο ονομάστηκε Sho και είχε ημερομηνία εφαρμογής 25 Οκτωβρίου 1944.
  Στις 23 Οκτωβρίου η δύναμη του Kurita χτυπήθηκε από τα υποβρύχια Dare και Darter, χάνοντας τρία βαριά καταδρομικά― ένα εξ αυτών η ναυαρχίδα Atago. Έτσι ο Kurita μετέφερε το σήμα του στο Yamato. Στις 7:46 όμως της επομένης η δύναμή του εντοπίστηκε από αμερικάνικα αεροσκάφη. Αεροσκάφη από τα αεροπλανοφόρα Intrepind και Cabot μεταξύ 11:36 και 12:23 έπληξαν με 5 τορπίλες και 1 βόμβα το Musashi. Δεύτερη επίθεση στις 12:45 είχε πάλι στόχο το Musashi προσθέτοντας άλλες τέσσερις τορπίλες και τέσσερις βόμβες των 1000 λιβρών. Στη συνέχεια αεροσκάφη από 5 αεροπλανοφόρα σε δύο επιθέσεις πρόσθεσαν 10 ακόμη τορπίλες (σύνολο 19) και άλλες 12 βόμβες (σύνολο 17), βυθίζοντας το αβύθιστο πλοίο, αποδεικνύοντας την τρωτότητα της κλάσης Yamato. Το ίδιο το Yamato χτυπήθηκε από τέσσερις βόμβες αλλά παρέμεινε αξιόμαχο. O Kurita αποθαρρυμένος θέλησε να υποχωρήσει στις 5:14 αλλά έλαβε διαταγές να συνεχίσει, όπως και έκανε. Πέρασε από τον πορθμό του Σαν Μπερναντίνο όπως είχε σχεδιαστεί χωρίς να εντοπιστεί και κατευθύνθηκε προς Λέιτε. Μέσα στον κόλπο ναυλοχούσε η Task Unit 77.4.3 του υποναυάρχου Clifton Sprague με έξι αεροπλανοφόρα συνοδείας, τρία αντιτορπιλικά και τέσσερα αντιτορπιλικά συνοδείας. O Sprague έχοντας εκτελέσει εναέριες περιπολίες από τις 6:30 της 25ης Οκτωβρίου 1944, ήταν ήσυχος, μέχρι τις 6:47 όταν του αναφέρθηκε ότι τον πλησιάζει ένας στόλος εχθρικών πολεμικών. Στις 6:58 τα τερατώδη πυροβόλα του Yamato «μίλησαν» για πρώτη φορά «στέλοντας» 108 βλήματα εναντίον των αμερικανικών αεροπλανοφόρων που βρίσκονταν σε απόσταση 17 μιλίων. Αν και αστόχησαν για λίγο, προξένησαν σοβαρές ζημιές. Τορπίλες όμως από το αντιτορπιλικό USS Hoel ανάγκασαν το Yamato να απομακρυνθεί για λίγο από τη σύγκρουση που στοίχισε δύο αεροπλανοφόρα και τρία αντιτορπιλικά, ενώ οι Ιάπωνες απώλεσαν 3 βαρέα καταδρομικά. O Kurita ύστερα από αυτό συγκέντρωσε τα πλοία του και απομακρύνθηκε γρήγορα προσπαθώντας να σωθεί, μην έχοντας κάνει καμιά προσπάθεια να μπει στον κόλπο της Λέιτε. Στις 26 Οκτωβρίου το Yamato χτυπήθηκε πάλι από αεροπλάνα, δεχόμενο τέσσερις βόμβες.
  Το Νοέμβριο του '44 το Υamatο μαζί με δύο θωρηκτά και τρία αντιτορπιλικά έφυγαν από το Βόρνεο και το Κούρε. Εκεί αναβαθμίστηκε για τελευταία φορά, ενώ ο συνολικός αριθμός των πυροβόλων των 25 χιλιοστών έφτασε τα 147. Όταν στις 18 Μαρτίου του 1945 η μοίρα του ναυάρχου Μίτσερ χτυπώντας στη νήσο Κιούσου το Κούρε, τη Ματσουγιάμα και τη Χιροσίμα, εντόπισε έναν σημαντικότατο στόχο. Μέσα στον κόλπο της Χιροσίμα βρισκόταν το Yamato. Δέχτηκε επίθεση από αρκετά Helldivers αλλά μόνο μία βόμβα το έπληξε, αφού καλύπτονταν από βαρύ αντιαεροπορικό πυρ.
  
  
  
  
  
  
  H ΒΥΘΙΣΗ. H ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ TOY ΙΑΠΩΝΙΚΟΥ NAYTIKOY ΣΤΟΝ Β' Π.Π.
  Την 1η Απριλίου του 1945 οι Αμερικανοί επιτέθηκαν σε ιαπωνικό έδαφος για πρώτη φορά. Μία τεράστια αρμάδα έχει πλησιάσει την Οκινάουα και πεζοναύτες αποβιβάζονται στις παραλίες της. Το ιαπωνικό ναυτικό για να υποστηρίξει τους υπερασπιστές της στέλνει τα τελευταία του διαθέσιμα πλοία. Το Υamatο, το καταδρομικό Yahagi και οκτώ αντιτορπιλικά στέλνονται σε μία αποστολή αυτοκτονία. Το Yamato πραγματικό πλωτό «καμικάζε» φτάνοντας στην Οκινάβα θα εξώκειλε εσκεμμένα στα ρηχά, κι από εκεί με τα γιγαντιαία πυροβόλα του θα ισοπέδωνε τις αμερικανικές δυνάμεις αβύθιστο πια. Το πετρέλαιο, έφτανε για το ταξίδι μόνο μέχρι την Οκινάουα, και αυτό το λίγο είχε βρεθεί με αποστράγγιση των υπόλοιπων πλοίων του στόλου. Διοικητής αυτής της αρμάδας Kamikaze (κωδικός Ten-Go) ήταν ο αντιναύαρχος Seichi Ito. Στις 5:45 της 6^ης Απριλίου του 1945 η δύναμη εντοπίστηκε από το υποβρύχιο USS Threatfin. H ασύρματη αναφορά που έστειλε ο κυβερνήτης του πλοίαρχος John Foote παρεμβλήθηκε από τους Ιάπωνες. Αδίκως γιατί ήδη είχαν κινητοποιηθεί οι Αμερικανοί. Αμέσως ο Ho διέταξε την έναρξη ελιγμών αποφυγής με ταχύτητα 20 κόμβων. Εντοπίστηκε αργότερα από το υποβρύχιο USS Hackeback, αλλά, αφού κι αυτό έστειλε τέσσερις αναφορές δέχτηκε επίθεση από αντιτορπιλικό και αναγκάστηκε να διακόψει.
  O ναύαρχος Mark Mitcher με την Task Force 58 ήταν όμως αρκετά ενημερωμένος. Με το ξημέρωμα της 7ης Απριλίου εξαπέλυσε εναέριες περιπόλους. Στις 8:23 ο Σημαιοφόρος Jack Lyons πετώντας με ένα F-6F, του οποίου οι δεξαμενές ήταν σχεδόν άδειες, πετούσε προς το αεροπλανοφόρο Essex. Δυτικά όμως από το νησί Retto Koshkiki εντόπισε τον ιαπωνικό σχηματισμό και έστειλε το ακόλουθο μήνυμα: «Ένα θωρηκτό κλάσης Yamato... ένα ελαφρύ καταδρομικό... οκτώ αντιτορπιλικά... πορεία 290 με 20 κόμβους»...
  H παρακολούθηση συνεχίστηκε από ένα ζευγάρι αμφίβιων PBM-5 Mariner, για τις επόμενες 5 ώρες. Στις 11:31 ο Ito έλαβε αναφορά για 250 αμερικανικά αεροπλάνα με βόρεια κατεύθυνση. Αμέσως διέταξε αντιαεροπορικό συναγερμό και όρισε απόσταση μεταξύ των πλοίων 5.000 μέτρα. Τώρα πια τα ιαπωνικά πλοία έπλεαν με 30 κόμβους και σύντομα πυκνή νέφωση άρχισε να τα καλύπτει. Αυτή η νέφωση δυσκόλεψε αρκετά τους Αμερικανούς, που τα βομβαρδιστικά τους έψαχναν το Yamato. Κάποια στιγμή όμως δέχτηκαν A/A πυρά. Το Yamato είχε βρεθεί.
  Στις 12:41, ενώ έπλεε με 30 σχεδόν κόμβους το Yamato δέχεται δύο βόμβες στον κεντρικό ιστό. Λίγο αργότερα, στις 12:46 ένα Avenger από το Bunker Hill με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Chandlre Swanson εξαπολύει εύστοχα μία τορπίλη, ενώ ένα Dauntless αφήνει μία βόμβα 1000 λιβρών στον πίσω πυργίσκο τινάζοντάς τον στον αέρα.
  Μεταξύ 1:00 και 2:17 το Yamato δέχεται μία τορπίλη και οκτώ βόμβες από αεροσκάφη του Interpid. Ακολουθούν τέσσερις τορπίλες που προκαλούν ένα πελώριο ρήγμα και χιλιάδες τόνοι νερού εισέρχονται στο σκάφος που παίρνει αριστερή κλίση 20 μοιρών. O πλοίαρχος, ναύαρχος Kosaku Aruga πλημμυρίζει το μηχανοστάσιο και το δεξί λεβητοστάσιο για να εξισορροπήσει την κατάσταση. Εκατοντάδες ναύτες πνίγονται από αυτή την κίνηση ενώ άλλοι σκοτώνονται από εκρήξεις των λεβητών. Δύο τορπίλες που πλήττουν το σκάφος στις 2:03 βοηθούν την προσπάθεια του Aruga. Αδικος κόπος όμως. Ήδη η ταχύτητα έχει πέσει στους 18 κόμβους, ενώ οι εκρήξεις έχουν ισοπεδώσει το πλοίο. Το νοσοκομείο, η αίθουσα του ασυρμάτου, οι μισές μηχανές έχουν καταστραφεί, τα πυροβόλα έχουν όλα σιγήσει, μόνο λίγα των 25 mm συνεχίζουν να βάλλουν.
  Έξι Avenger της μοίρας VT-9 από το Yorktown υπό τον υποπλοίαρχο Thomas Stetson είναι έτοιμα να επιτεθούν. O Stetson παρατηρεί ότι η θωρηκτή αντιτορπιλική ζώνη από τη δεξιά πλευρά έχει ανυψωθεί έξω από το νερό, αφήνοντας το πλοίο απροστάτευτο. Εφορμούν με στόχο το σημείο αυτό και πέντε ακόμη τορπίλες πλήττουν το καταδικασμένο πλοίο, που σύντομα η κλίση του φτάνει στις 22 μοίρες. Ένα Helldiver με τον υποπλοίαρχο H.H. Houck ρίχνει στη γέφυρα την τελευταία βόμβα, μία των 1000 λιβρών. Το Yamato ακινητοποιημένο συγκλονίζονταν από εκρήξεις, χωρίς ελπίδα.
  O Ito, αφού ματαίωσε (!) την επιχείρηση Ten-Go αποσύρθηκε στην καμπίνα του, ο Aruga δέθηκε στη γέφυρα ενώ οι άλλοι ανώτεροι αξιωματικοί συμφώνησαν να παραμείνουν στο πλοίο. Ήδη είχαν βυθιστεί το καταδρομικό Yahagi και τέσσερα αντιτορπιλικά. Το αντιτορπιλικό Fuyutsuki διατάχθηκε να πλησιάσει να βοηθήσει το γίγαντα χωρίς όμως να το κάνει. O πλοίαρχός του φοβήθηκε ότι το πλοίο του θα παρασυρόταν στη δίνη της βύθισης του Yamato.
  Οι εκρήξεις είχαν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται. Στις 2:23 το Yamato ανατινάχτηκε και στις 2:28 γέρνοντας στο πλάι βυθίστηκε. Από τους 2.767 άντρες του πληρώματος μόνο 269 επέζησαν, 23 αξιωματικοί και 246 ναύτες. Μαζί με τα άλλα πλοία οι Ιάπωνες θρήνησαν 3.665 θύματα, σε μία από τις πιοπαράλογες αποστολές αυτοκτονίας. Οι Αμερικανοί έχασαν δέκα βομβαρδιστικά και 12 πιλότους. Έχουν όμως ησυχάσει από έναν φόβο που τους «τυράννησε» σε όλη τη διάρκεια του πολέμου. Ένα πλοίο, που η μοίρα του συμβόλισε την τύχη της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας δε υπήρχε πια.
  
  
  
  ΠΛΑΙΣΙΟ
  H ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ OKINAWA
  H Οκινάουα είναι ένα μικρό ηφαιστειογενές νησάκι χωρίς καμιά αξία. Ήταν όμως καθαρά ιαπωνικό έδαφος, το τελευταίο «σκαλοπάτι» πριν τη νήσο Κιούσου. Προκειμένου να ανακόψει την αμερικανική προέλαση το Τόκιο έχει στείλει έναν από τους καλύτερους επιτελείς του, τον υποστράτηγο Mitsuri Ushijima για την οργάνωση της άμυνας, με βοηθό τον υποστράγητο Isamu Cho.
  Στις 22 Μαρτίου του 1944 ενεργοποιήθηκε το 32ο Ιαπωνικό Σώμα Στρατού για την άμυνα της νήσου. Όταν αποβιβάστηκαν οι Αμερικανοί, το 32ο αποτελείτο από τις 24η και 62η μεραρχίες πεζικού, την 44η Ανεξάρτητη Ταξιαρχία και την 5η Διοίκηση Πυροβολικού. O Ushijima όμως γνωρίζοντας ότι αυτές οι δυνάμεις ήταν ανεπαρκείς επιστράτευσε όλους τους άντρες του νησιού από 17 έως 45 ετών. Έτσι η δύναμη που είχε στη διάθεσή του έφτανε τους 100.000 άντρες. Από το Μάρτιο του 1945 το IGHQ (Imperial General Headquarters) γνώριζε ότι μετά την Ivojima, σειρά είχε η Okinawa και πληροφόρησε τον Ushijima. O τελευταίος οργανώνει συστηματικά την άμυνα και ορίζει ότι δεν θα αμυνθούν στις ακτές αλλά στην ενδοχώρα. Κάθε διαθέσιμη θέση οχυρώνεται και παραλλάσσεται. Ακόμη και αν οι Αμερικανοί καταλάμβαναν την Οκινάουα, θα τους στοίχιζε τελικά πολύ ακριβά.
  H εισβολή στην Οκινάουα πραγματοποιείται την 1η Απριλίου του 1945, Κυριακή του Πάσχα. 1213 σκάφη αποβιβάζουν την 1η και 6η μεραρχία πεζοναυτών και 7^η και 9η μεραρχίες στρατού. Το σημείο είναι η παραλία Hagushi, κοντά στον ποταμό Busha. Οι αμερικανικές δυνάμεις δεν συναντούν αντίσταση, καταλαμβάνουν τα αεροδρόμια Γιοντούν και Καντένα και φτάνουν στην άλλη άκρη του νησιού αντιμετωπίζοντας μόνο νάρκες. O Ushijima είχε συγκεντρώσει τα στρατεύματά του στο νότιο και στο βόρειο άκρο του νησιού. Οι Αμερικανοί, υπό τη διοίκηση του επίσης άξιου στρατηγού Simon Bolivar Buckner, απομονώνουν το βόρειο μέρος πρώτα και καταλαμβάνουν τη χερσόνησο Μοτόμπου, εξοντώνοντας όλους τους Ιάπωνες στρατιώτες. Στη συνέχεια καταλαμβάνουν το μικρό νησί Ιέ Τζίμα στο βορειότερο άκρο. Εν τω μεταξύ ο Ushijima πιέζεται συνεχώς. H 62η ιαπωνική μεραρχία επιτίθεται αρκετές φορές τον Απρίλιο χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα. Στις 4 Μαΐου εξαπολύει γενική επίθεση η 24^η πάλι με μηδαμινά αποτελέσματα. Ετοιμάζεται λοιπόν αναγκαστικά να εγκαταλείψει την παλιά πρωτεύουσα Shuri (Shuri Castle για τους Αμερικανούς) ενώ τώρα πια ελπίζει να παρατείνει τον αγώνα όσο το δυνατόν περισσότερο.
  Οι απώλειες που έχει επιφέρει στους Αμερικανούς είναι τεράστιες. Οι τελευταίοι αναγκάζονται να προχωρούν μέτρο-μέτρο πάντα με τα φλογοβόλα. Στο Shimu συναντούν σθεναρή αντίσταση. Τα Sugar Hill, Conical Hill, το Wanna Hill, το Half Moon Hill, και το ίδιο το Shimu πέφτουν με βαρύ φόρο αίματος. Στις 27 Μαΐου ο Ushijima εγκαταλείπει τη Νάχα, τη νέα πρωτεύουσα, αλλά οι συγκρούσεις συνεχίζονται με αμείωτη ένταση. Έχει στη διάθεσή του 30.000 άνδρες, χωρίς όμως βαριά όπλα και πυρομαχικά και συνεχίζει να μάχεται μέσα σε δαιδαλώδη χαρακώματα που έχει κατασκευάσει αλλά και στις σπηλιές. Ήθελε να δώσει χρόνο στα ιαπωνικά νησιά να προετοιμαστούν.
  Στις 18 Ιουνίου σκοτώνεται από ιαπωνική οβίδα ο στρατηγός Buckner μέσα στο παρατηρητήριό του. Σταδιακά η ιαπωνική αντίσταση κάμπτεται. Τα τελευταία προπύργια πέφτουν και οι Αμερικανοί θεωρούν ότι κατέλαβαν το νησί. Κατέχουν την κορυφή του υψώματος 89 αλλά στους πρόποδες μέσα σε μία σπηλιά βρίσκεται ο Cho με τον Ushijima. Στις 22 Ιουνίου του 1945 κι ενώ οι Αμερικανοί βρίσκονται 100 μέτρα μακριά τους εκτελούν το παραδοσιακό Harakiri. Ήταν οι κύριοι υπεύθυνοι μιας εκστρατείας που κράτησε 82 ημέρες. Σκοτώθηκαν πάνω από 131.000 Ιάπωνες, 42.000 εκ των οποίων πολίτες. Οι απώλειες των Αμερικανών φτάνουν τους 7.213 στρατιώτες που αυξάνουν αρκετά με τους 4.907 από το ναυτικό που χτυπήθηκαν από τους Kamikaze. Μαζί με τους τραυματίες οι συνολικές απώλειες έφτασαν τους 49.000 άνδρες. Και όλα αυτά ενώ ακόμα δεν είχαν πατήσει στα ιαπωνικά νησιά...
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 14.01.2010
• 12:09

  Το πρόσχημα για την Aμερικανική εμπλοκή στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

   »  Αrkoleon
  
  
  
  Το πρόσχημα για την Αμερικανική εμπλοκή στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο
  
  Έχει ειπωθεί ότι όσο μεγαλύτερο είναι ένα ψέμα τόσο πιο εύκολα το δέχεται το ευρύ κοινό. Στην περίπτωση της αμερικανικής πολιτικής τον 20ό αιώνα, αυτή η φράση αποκτά ιδιαίτερο νόημα αν αναλογιστεί κανείς τις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας που έχουν διατυπωθεί για μια σειρά ιστορικών και καθοριστικών γεγονότων:
  
  * Η δολοφονία των αδελφών Κέννεντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ,
  
  * η τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου,
  
  * η προσσελήνωση του «Απόλλων 11»,
  
  * και η επίθεση των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ έχουν γεννήσει μέσα στα χρόνια πληθώρα θεωριών για το τι πραγματικά συνέβη και για ποιους λόγους.
  
  Οι απόψεις κυμαίνονται από γελοίες φαντασιώσεις μέχρι εμπεριστατωμένες αναλύσεις που λαμβάνουν υπ' όψιν μαρτυρίες και επιστημονικά στοιχεία.
  
  Πολλές φορές η επίσημη γραμμή για το τι συνέβη για παράδειγμα την 11η Σεπτεμβρίου παρουσιάζει τόσες ελλείψεις και κενά ώστε προκαλεί τον μέσο πολίτη να αναλογιστεί εναλλακτικά σενάρια. Από εκεί και πέρα το μόνο που έχει σημασία είναι το κατά πόσο πιστεύει ο καθένας ότι η κυβέρνησή του μπορεί να του λέει ψέματα η όχι.
  
  Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως του Τζον Κένεντι, οι θεωρίες συνωμοσίας αποδείχτηκαν πολύ ισχυρές (ή αντίθετα η επίσημη γραμμή και προπαγάνδα πολύ αδύναμη). Έτσι φτάσαμε σήμερα η πλειονότητα της κοινής γνώμης να τις έχει αποδεχτεί, ειδικά μετά τον δικαστικό αγώνα που έγινε μετά τη δολοφονία του προέδρου. Στις μέρες μας η επίσημη εκδοχή της «μαγικής σφαίρας» φαντάζει γελοία στους περισσότερους.
  
  Αναζητώντας αφορμή
  
  Στην περίπτωση της επίθεσης των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ, που αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται 67 χρόνια από τότε, τα πράγματα δεν είναι το ίδιο σαφή. Πρόκειται καταρχήν για ένα σημαντικότατο γεωπολιτικό γεγονός, καθώς με αφορμή αυτό οι ΗΠΑ πέρασαν οριστικά τη γραμμή του απομονωτισμού μπαίνοντας στον αιματηρό πόλεμο.
  
  Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η κοινή γνώμη και ο πολιτικός κόσμος των ΗΠΑ ήταν διχασμένοι σχετικά με το αν θα έπρεπε η χώρα τους να πάρει μέρος στον Β' Παγκόσμιο. Η εκλογή του Ρούζβελτ έπαιξε καθοριστικό ρόλο, αφού ο ίδιος ήταν υπέρμαχος ενός διευρυμένου ρόλου της Αμερικής στο παγκόσμιο σύστημα. Πίσω του είχε ισχυρούς βιομηχάνους, οι οποίοι στόχευαν να πλουτίσουν από την κατακόρυφη αύξηση της παραγωγής που θα απαιτούσε η αναμέτρηση.
  
  Ο Ρούζβελτ και αυτοί που τον υποστήριζαν όμως χρειάζονταν μια σημαντική αφορμή προκειμένου να κερδίσουν την υποστήριξη του λαού για έναν τόσο αιματηρό πόλεμο.
  
  Οι σποραδικές επιθέσεις των U-Boats στον Ατλαντικό δεν αρκούσαν και η εξάπλωση της Ιαπωνίας στον δυτικό Ειρηνικό φάνταζε μακρινή υπόθεση και δεν έπειθε την κοινή γνώμη ως απειλή. Τη λύση έδωσαν οι ίδιοι οι Ιάπωνες που ως διά μαγείας ξαφνικά εξαπέλυσαν μια προσεκτικά οργανωμένη επίθεση στη ναυτική βάση του Περλ Χάρμπορ καταστρέφοντας ένα μεγάλο μέρος του σταθμευμένου αμερικανικού στόλου.
  
  Οι εικόνες της καταστροφής και το πλήγμα στην εθνική υπερηφάνεια είχαν ισχυρό αντίκτυπο και επιτέλους ο Ρούζβελτ κατόρθωσε να κάμψει τις αντιρρήσεις των απομονωτιστών και να κηρύξει τον πόλεμο. Η συνέχεια είναι γνωστή: Χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ στον πόλεμο δεν θα μίλαγε σήμερα ο Ομπάμα για άλλον έναν «Αμερικανικό Αιώνα».
  
  Η ιαπωνική προπαρασκευή
  
  Ας πάμε όμως πίσω στον χρόνο και ας ξεκινήσουμε από την πλευρά των Ιαπώνων. Οι τεχνολογικές εξελίξεις είχαν επιτρέψει την κατασκευή αεροπλανοφόρων στη θάλασσα, πράγμα που είχε αλλάξει τα δεδομένα στη ναυτική στρατηγική. Πλέον, κυρίαρχη δύναμη θα ήταν εκείνα τα πλοία που θα μπορούσαν να στέλνουν μαζικά τα αεροπλάνα τους από μακρινές αποστάσεις. Αν ο αντίπαλος δεν είχε επαρκείς πληροφορίες για τις κινήσεις αυτές θα ήταν αντιμέτωπος με ένα συντριπτικό χτύπημα.
  
  Ο προοδευτικός ναύαρχος Γιαμαμότο είχε καταλάβει από νωρίς τη νέα αυτή αντίληψη. Επίσης, πίστευε ότι ο μόνος τρόπος να επικρατήσει η Ιαπωνία στον Ειρηνικό θα ήταν αν ξεκινούσε εκείνη την αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ με ένα ισχυρό χτύπημα στο Ναυτικό τους. Άρα τα σχέδια των Ιαπώνων για το Περλ Χάρμπορ είχαν καταστρωθεί από νωρίς και από επιχειρησιακής πλευράς ήταν άρτια οργανωμένα. Αρκούσε όμως αυτό;
  
  Οι Ιάπωνες είχαν μια μακρά παράδοση στις αιφνιδιαστικές επιθέσεις χωρίς πρώτα να κηρύσσουν τον πόλεμο. Το είχαν ξανακάνει το 1904 στον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο. Το ναυτικό των ΗΠΑ με τη σειρά του δεν ήταν διόλου απροετοίμαστο για το ενδεχόμενο μιας τέτοιας ενέργειας. Το 1932 και το 1938 είχαν γίνει μεγάλης κλίμακας ασκήσεις, το σενάριο των οποίων αφορούσε ενδεχόμενη επίθεση με αεροπλανοφόρα κατά του Περλ Χάρμπορ.
  
  Το παιχνίδι του Ρούζβελτ
  
  Ο Ρούζβελτ το 1940 είχε αποφασίσει ο στόλος του Ειρηνικού να σταθμεύει στη Χαβάη αντί για τη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ. Οι αντιρρήσεις του τότε ναυάρχου Ρίτσαρντσον ήταν τόσο μεγάλες, ώστε δύο φορές αρνήθηκε να υπακούσει και τελικά αντικαταστάθηκε. Βλέπουμε λοιπόν από την επομένη της εκλογής του Ρούζβελτ μια αλλαγή στην αμερικάνικη τακτική.
  
  Τον Μάρτιο του 1941 η κυβέρνηση των ΗΠΑ πουλούσε και μετέφερε πυρομαχικά στην Ευρώπη, κάτι που ήταν παράνομο με βάση τις διεθνείς δεσμεύσεις της έως τότε.
  
  Τέτοιες ενέργειες ήταν μεν αναγκαίες για τη συντήρηση των Βρετανών, αλλά αποτελούσαν παράλληλα και ένα μεγάλο ρίσκο για μια χώρα που υποτίθεται ότι ήθελε να παραμείνει εκτός της διαμάχης, αφού έδιναν ερείσματα στον Χίτλερ, ο οποίος θα μπορούσε να κηρύξει πόλεμο όποτε ήθελε στις ΗΠΑ, αν δεν ήταν απασχολημένος με τους Σοβιετικούς. Και αφού οι ναζί δεν μπορούσαν, ο Ρούζβελτ έπρεπε να αναζητήσει αντίπαλο στην πλευρά της Ιαπωνίας.
  
  Στις 14 Αυγούστου σε συνάντηση κορυφής ο Τσόρτσιλ τόνισε στους ακόλουθούς του την «απίστευτη θέληση του Ρούζβελτ για τον πόλεμο» και πρόσθεσε πως «προφανώς ήταν αποφασισμένος να μπουν».
  
  Πέρα από αυτά τα γενικά σημάδια και ενδείξεις, υπάρχει και πληθώρα συγκεκριμένων ενεργειών στο πλαίσιο των υπηρεσιών πληροφοριών που καταδεικνύουν τη συγκάλυψη. Μήνες πριν, ο Δρ. Σρέιμπερ, διπλωμάτης του Περού στο Τόκιο, διεμήνυσε στην αμερικανική πρεσβεία ότι είχε μάθει πως υπήρχε οργανωμένο σχέδιο αιφνιδιαστικού χτυπήματος στο Περλ Χάρμπορ.
  
  Ο Ντούσκο Πόποφ, από τους κορυφαίους πράκτορες των Βρετανών, ανέφερε στο FBI ότι η επίθεση θα ερχόταν σύντομα και την ανέλυσε εις βάθος. Η απάντηση των ομοσπονδιακών έλεγε ότι αυτά που τους είπε ήταν «…τόσο ακριβή, τόσο πλήρη που δεν μπορούμε να τα πιστέψουμε. Οι πληροφορίες εξηγούν ακριβώς που, πότε, πώς και από ποιους θα δεχτούμε επίθεση. Μοιάζουν με παγίδα».
  
  Ο Κίλσο Χαν, πράκτορας των Κινέζων, ανέφερε ότι η κορεατική αντίσταση είχε αποδείξεις πως οι Ιάπωνες σχεδίαζαν επίθεση στο Περλ Χάρμπορ πριν από τα Χριστούγεννα. Αυτές οι τρεις είναι λίγες μόνο από τις πολυάριθμες πηγές που είχαν προειδοποιήσει για το ενδεχόμενο χτύπημα.
  
  «Ένα μάτσο παλιοσίδερα»
  
  Εκτός όμως από πληροφορίες τρίτων, η αμερικανική ηγεσία είχε και τις δικές της πηγές. Ένα σημαντικό στοιχείο στην όλη υπόθεση είναι το ότι οι Αμερικανοί είχαν από καιρό σπάσει τον ιαπωνικό κώδικα και κατά συνέπεια μπορούσαν να αποκρυπτογραφούν όσα μηνύματα κατόρθωναν να υποκλέψουν από εκείνους.
  
  Αυτός ήταν ίσως ο πιο καθοριστικός παράγοντας για την έκβαση της θαλάσσιας μάχης του Ειρηνικού στη συνέχεια. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος αυτής της προσπάθειας, αναφέρουμε ότι η υπηρεσία πληροφοριών του Ναυτικού υπέκλεπτε καθημερινά εκατοντάδες τέτοια μηνύματα. Τα περισσότερα από αυτά ήταν είτε διαταγές μεταξύ των ιαπωνικών δυνάμεων είτε ακόμα και η επικοινωνία των διπλωματών τους με την κυβέρνηση στο Τόκιο.
  
  Ενώ ο καιρός πλησίαζε, η ιαπωνική ναυτική δύναμη σιγά σιγά συγκεντρωνόταν και προετοιμαζόταν. Υπάρχει μια διαφωνία σχετικά με το κατά πόσο ο στόλος που ο Γιαμαμότο έστειλε στο Περλ Χάρμπορ τήρησε τη διαταγή σιγής ασυρμάτου που τους είχε δοθεί πριν από την επίθεση.
  
  Πέρα από αυτό, όμως, η υπηρεσία πληροφοριών του Ναυτικού των ΗΠΑ είχε στη διάθεσή της πληθώρα μηνυμάτων που προϊδέαζαν για την αιματηρή συνέχεια. Ανάμεσα σε αυτά, υπήρξαν αρκετά στα οποία τονίζονταν οι ακριβείς θέσεις των αμερικανικών πλοίων στον λιμένα του νησιού προκειμένου να τις γνωρίζουν οι Ιάπωνες πιλότοι.
  
  Λίγες μέρες πριν εκδηλωθεί η επίθεση, τα αεροπλανοφόρα Έντερπραϊζ και Λέξινγκτον μαζί με κάποια από τα συνοδευτικά πλοία τους έλαβαν εντολή να αναχωρήσουν «το συντομότερο δυνατό» από το Περλ Χάρμπορ. Η απόφαση αυτή ήταν καθοριστική διότι, πρώτον, στερούσε από τις υπάρχουσες δυνάμεις το 40% των αεροσκαφών τους και, δεύτερον, απομάκρυνε τα πιο μοντέρνα και αποτελεσματικά πλοία των Αμερικανών από την επερχόμενη καταστροφή.
  
  Όπως ανέφερε αργότερα στο Κογκρέσο ο ναύαρχος Μπλοχ, «οι Ιάπωνες κατέστρεψαν ένα μάτσο παλιοσίδερα. Υπό μια έννοια μας έκαναν χάρη». Αν ο Ρούζβελτ όντως ήξερε για την επίθεση, είναι λογικό ότι θα προσπαθούσε να σώσει το καλύτερο κομμάτι του στόλου του για την επόμενη μέρα. Έτσι κι αλλιώς η εικόνα του πλήθους των φλεγόμενων και αναποδογυρισμένων πλοίων θα ήταν το ίδιο συγκλονιστική είτε ήταν απαρχαιωμένα είτε καινούργια.
  
  Ιαπωνικές έριδες
  
  Όταν ο ιαπωνικός στόλος πληροφορήθηκε από τους κατασκόπους στο νησί για την αναχώρηση των αμερικανικών αεροπλανοφόρων, η ηγεσία του βρέθηκε σε δίλημμα. Ο επικεφαλής της αεροπορικής δύναμης, πλοίαρχος Φουσίντα, θεώρησε ότι έπρεπε να ακυρώσουν την επίθεση, αφού οι πιο πολύτιμοι στόχοι απουσίαζαν. Ο ναύαρχος Ναγκούμο όμως επέμενε να συνεχιστεί.
  
  Αν ο Γιαμαμότο μπορούσε να πάρει ο ίδιος την απόφαση, πιθανότατα θα ανέβαλλε το χτύπημα. Όμως, ο Ναγκούμο είχε διαταγές να μην επικοινωνεί με δική του πρωτοβουλία με τη διοίκηση. Του είχαν δώσει οδηγίες αν γίνει αντιληπτός εντός τεσσάρων ημερών απόστασης να ακυρώσει την αποστολή. Αν η απόσταση ήταν δύο ημέρες, τότε θα έπρεπε να πάρει ο ίδιος την απόφαση. Και αν ήταν κάτω από δύο θα έπρεπε να προχωρήσει.
  
  Τελικά θύματα οι ναύτες
  
  Η αποσιώπηση των προειδοποιήσεων εκ μέρους της ηγεσίας του αμερικανικού ναυτικού είχε φυσικά ως επίκεντρο τους δυστυχείς ναύτες και στρατιώτες που φύλαγαν το Περλ Χάρμπορ. Στα τέλη Νοεμβρίου, οι υπηρεσίες του Ναυτικού στη Χαβάη αναφέρουν πως μια δύναμη αεροπλανοφόρων εντοπίστηκε μακριά στα βόρεια του νησιού.
  
  Στη συνέχεια η διοίκηση τους έστειλε μια σειρά από αντικρουόμενα μηνύματα στα οποία ανέφερε ότι ο εν λόγω στόλος βρισκόταν κοντά στις Φιλιππίνες, δηλαδή σε μεγάλη απόσταση από εκείνους. Επιπρόσθετα, τους επέστησε την προσοχή στην πιθανότητα δολιοφθορών ως πρώτη πηγή κινδύνου.
  
  Υπό αυτό το πρίσμα δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη η γνωστή ατάκα του υπολοχαγού Τάιλερ, που όταν οι χειριστές των ραντάρ του έδειξαν τα πολλαπλά στίγματα που είχαν εμφανιστεί, εκείνος τους είπε «ξεχάστε τα!». Φυσικά, ήταν το πρώτο κύμα αεροπλάνων που εφορμούσε.
  
  Η στάση αυτή οφειλόταν στις πληροφορίες που του είχε δώσει η διοίκηση του Ναυτικού νωρίτερα. Στο παρά πέντε της επίθεσης, ο Γιαμαμότο έστειλε στον στόλο του το μήνυμα «Σκαρφαλώστε Νιτακαγιάμα 1208». Το συγκεκριμένο όνομα (Νιτάκα) είναι το πιο ψηλό βουνό της Ιαπωνίας και το 1208 ήταν προφανώς η ημερομηνία 8 Δεκεμβρίου. Το μήνυμα αυτό υποκλάπηκε από τους Αμερικανούς, αλλά αγνοήθηκε.
  
  Αφού έγιναν όλα αυτά, το πρωί της 8ης Δεκεμβρίου 1941 οι Ιάπωνες πιλότοι έπιασαν τον στόλο των ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ με κατεβασμένα τα χέρια, χωρίς πληροφορίες, χωρίς αεροσκάφη, εν ολίγοις χωρίς τη δυνατότητα να αμυνθεί ουσιαστικά. Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν η ολοκληρωτική καταστροφή, αφού τα περισσότερα πλοία στον λιμένα βυθίστηκαν ή καταστράφηκαν. Χιλιάδες Αμερικανοί έχασαν τη ζωή τους μέσα σε μια κόλαση πυρός από τον ουρανό.
  
  Ο αυτόπτης μάρτυρας Στέρλινγκ Κέιλ, που ήταν βοηθός φαρμακοποιού στη βάση, περιγράφει την ταχύτητα και την ακρίβεια της επίθεσης: «Τα ιπτάμενα βομβαρδιστικά ήταν σχεδόν πάνω από τον ώμο μου κι άρχισαν να πέφτουν οι τορπίλες, σηκώνοντας το νερό 2,5 μέτρα περίπου. Είδα ότι πέντε ή έξι από αυτά κατευθύνονταν προς το Οκλαχόμα κι άρχισα να τρέχω κι εγώ προς τα εκεί. Δεν προλάβαμε όμως να φτάσουμε. Το πλοίο, στο οποίο επέβαιναν 400 άντρες, χτυπήθηκε με έξι τορπίλες και βυθίστηκε μέσα σε 12 λεπτά».
  
  Ο στόχος... επετεύχθη
  
  Την ώρα της μάχης, διαβλέποντας τη νίκη, ο Φουσίντα καλεί τον Ναγκούμο να ανιχνεύσουν την ευρύτερη περιοχή για να εντοπίσουν τα αεροπλανοφόρα που απουσίαζαν. Ο ναύαρχος αρνείται δηλώνοντας ευχαριστημένος από την κατάληξη. Τότε, όπως και στις 11.9.2001, προκλήθηκε σάλος και πλέον ήταν ο λαός αυτός που πίεζε τον Ρούζβελτ για πόλεμο, με τη Γερουσία να ψηφίζει «ναι» με μόλις μια ψήφο κατά.
  
  Ο Ρούζβελτ είχε κερδίσει την υποστήριξη που χρειαζόταν και η Αμερική μπήκε στον πόλεμο γυρνώντας αποφασιστικά την πλάστιγγα της κατάληξής του. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος προεκλογικά είχε στηρίξει με πάθος την άποψη ότι οι ΗΠΑ δεν θα πολεμούσαν για κανέναν λόγο εκτός αν πρώτα τους επιτίθονταν, καταφέρνοντας έτσι να εμφανιστεί ως ειρηνιστής.
  
  Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι εάν συγκεκριμένοι κύκλοι στην ηγεσία των ΗΠΑ το ήθελαν, θα μπορούσαν όντως με σχετική άνεση να προκαλέσουν με την απάθειά τους την ιαπωνική ηγεσία φέρνοντας την Αμερική στον πόλεμο μια ώρα αρχύτερα. Στο κάτω κάτω, ο εχθρός υπήρχε, το συμφέρον υπήρχε, οπότε δεν θα χρειαζόταν να ξεκινήσουν εκ του μηδενός την προσπάθειά τους. Χρειαζόταν απλώς η σπίθα που θα προκαλούσε την έκρηξη. Είναι σημαντικό ότι στην υπόθεση του Περλ Χάρμπορ υπάρχει πληθώρα εγγράφων που έχουν χαρακτηριστεί απόρρητα και πληθώρα μαρτύρων που έχουν αγνοηθεί.
  
  Ίσως όμως θα έπρεπε να είμαστε το ίδιο δύσπιστοι όσο και ο ναύαρχος Γιαμαμότο, ο οποίος στη διάρκεια των έξαλλων πανηγυρισμών που ακολούθησαν την επίθεση στεκόταν βλοσυρός και δυσαρεστημένος επειδή το χτύπημα δεν ήταν συντριπτικό, όπως το είχε σχεδιάσει. Πράγματι, ύστερα από έξι μήνες στη ναυμαχία του Μίντγουεϊ φάνηκε ότι αυτός και ο Φουσίντα είχαν δίκιο. Οι Ιάπωνες δεν γνώριζαν ότι ο μόνος τρόπος να πάρεις τόσο εύκολα το τυρί είναι να μπεις στη φάκα. Το ότι το «τυρί» ήταν κάποια παλιοσίδερα με κάποιες χιλιάδες ψυχές μέσα δεν φαίνεται να προβλημάτισε τον ιδιοκτήτη της φάκας..."
  
  Πηγή: Δημοσίευμα της εφημερίδας "Το Ποντίκι " φύλλο της 11.12.2008
  
   Σχόλια 
  Το εν λόγω κατατοπιστικό δημοσίευμα της εφημερίδας "Το Ποντίκι"΄έχει ως παραλήπτη οποιονδήποτε έχει καποιες πιό αθώες αντιλήψεις, περί των όποιων συνομοτικών ενεργειών των ανα τη υφήλιο διεθνών τραπεζιτών. Τίποτε δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο σε κάποιους "ζωώδεις" τύπους οι οποίοι δύναται να θυσιάσουν οτιδήποτε εμπρός στον προσωπικό πλουτισμό και δόξα!!
  
  *Υ.Γ. Ποιός πιστεύει αλήθεια ότι οι ανά τη Υφήλιο Οικονομικοί Κολλοσοί δεν έχουν φτιαχτεί απλά "Πάτώντας επί Πτωμάτων"
  __________________
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 13.01.2010
• 23:49

  Α' και Β Παγκόσμιος Πόλεμος - Μία στημένη Ιστορία;

   »  Αrkoleon
  
  
  
  Ασχολούμαι πάρα πολλά χρόνια, σχεδόν μανιωδώς, με τη μελέτη της παγκόσμιας ιστορίας και υπάρχουν πάρα πολλά σημεία στα οποία έχω μεγάλα ερωτηματικά. Η «Ιστορία», γενικώς, στηρίζεται σε πηγές! Όταν όμως οι πηγές δεν είναι και τόσο αξιόπιστες (το δίκιο του νικητή) τότε τίθεται ευθέως ζήτημα αξιοπιστίας αυτών. Η Ιστορία είναι για εμένα η «αντικειμενική καταγραφή των γεγονότων αλλά και των αιτιών που οδήγησαν στην πραγμάτωση αυτά» Το θέμα μου εδώ είναι οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι, που κατ’ ουσία θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε ως έναν με διάλυμα 20 ετών!
  Μερικά από τα ερωτηματικά που μου έχουν δημιουργηθεί είναι:
  

  1. Ποιος ο ρόλος του οικονομικού κραχ του 1929, που επηρέασε εμφανώς και κατά κύριο λόγο τις Η.Π.Α και μετά, κατ’ επέκταση, τις ήδη παραπαίουσες ευρωπαϊκές οικονομίες, με τη μέθοδο του ντόμινο (λόγω των δανειοληπτικών υποχρεώσεων αυτών). Επίσης υπάρχει έντονα η «ιδέα» πως μία από της λύσεις του οικονομικού αδιεξόδου θα ήταν η διεξαγωγή μιας γενικής κλίμακας πολεμικής σύγκρουσης, η οποία και θα έθετε ξανά σε λειτουργία την παραπαίουσα βαριά Αμερικάνικη βιομηχανία. Μην αμελούμε πως επίσημα οι Η.Π.Α εξήλθαν του οικονομικού διεξόδου στα μέσα της δεκαετίας του ’50 (1954, αν δεν κάνω λάθος!).
  2. Η αντίληψη που επικρατεί τελευταία ότι οι Η.Π.Α γνώριζαν τα πάντα σχετικά με τις κινήσεις των Ιαπώνων σχετικά με την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ και πάραυτα δεν έπραξαν τίποτε. Κάτι που ενώ τους οδήγησε σε μια σύγκρουση, (με την Ιαπωνία), εντούτοις δεν έδωσαν την απαραίτητη σημασία καθώς επικεντρώθηκαν στο ευρωπαϊκό μέρος του πολέμου (Πόλεμος εναντίων του Γ’ Ράιχ). Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε και όλα τα πρότερα τεταμένα γεγονότα που εξώθησαν και τους Ιάπωνες στην απόφασή τους αυτή. Η στάση των ΗΠΑ απέναντι στην Αυτοκρατορική Ιαπωνία θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί προκλητικότατη και εριστική.
  3. Ο ρόλος του Φραγκλίνου Ντελάνο Ρούζβελτ που με κάθε τρόπο επιδίωκε το σπάσιμο του δόγματος του αποκαλούμενου «Αμερικανικού απομονωτισμού» κάτι το οποίο βρήκε πρόσφορο έδαφος με την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο με την πλευρά των συμμάχων.
  4. Η «ανόητη» αδράνεια που έδειξαν οι Άγγλο-Γάλλοι της πρώτες ημέρες του πολέμου «καθώς στα Γάλλο-Γερμανικά σύνορα υπερτερούσαν σε όλα έναντι των εχθρών τους (και σε άνδρες και σε υλικό και σε μεραρχίες) και παρόλα αυτά δεν έπραξαν απολύτως τίποτα, αναμένοντας έτσι την, όπως αποδείχτηκε, μοιραία τύχη τους. 
  5. Το ανεξήγητο δόγμα υποχωρητικότητας έναντι του Χίτλερ (Αυστρία – Τσεχοσλοβακία και στην κούρσα επανεξοπλισμού του Γ’ Ράιχ).
  6. Η επιλεκτική κήρυξη πολέμου απέναντι μόνον στον Χίτλερ και όχι στον Στάλιν(στην Πολωνία μην λησμονούμε εισέβαλλαν και οι δύο, Σύμφωνο Μολότωφ – Ρίμπεντροπ).
  7. Η ανεξήγητη στάση του Χίτλερ απέναντι στην Βρετανική Αυτοκρατορία (Δουνκέρκη – Μη επέμβαση – Αποστολή του Ρούντολφ Ες).
  8. Η αμφιλεγόμενη στάση του Χίτλερ απέναντι στους Εβραίους. Πολλοί εξ αυτών είναι πλέον βέβαιο ότι όχι μόνο υπηρέτησαν στις Γερμανικές ένοπλες δυνάμεις αλλά υπήρξαν και υψηλόβαθμα διοικητικά στελέχη του στρατού. Επίσης δεν πρέπει να αμελούμε ότι οι Εβραίοι στήριξαν σε μεγάλο βαθμό οικονομικά το ναζιστικό κίνημα στα πρώτα του βήματα, παρά των όποιων ρατσιστικών εξαγγελιών του ηγέτη του. 

  Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά στοιχεία σχετικά με τις αιτίες και των δύο πολέμων όμως θα ήμουν πολύ κουραστικός. Θέλω όμως να καταλήξω στο εξής συμπέρασμα το οποίο πιστεύω πως, ως θεωρητικός, πρέπει να συζητηθεί. Τελικά μήπως οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν ένα καλοστημένο σχέδιο που ίσως να έφυγε «λίγο» από τον έλεγχο των όποιων πλουτοκρατών, σχεδιαστών και εμπνευστών τους. Τελικά μήπως πέθαναν τόσοι αθώοι άδικα προκειμένου κάποιοι απλά και μόνο να αυξήσουν τον προσωπικό τους πλούτο;
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 22:44

  ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣΗΣ ΝΑΞΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΤΗΣ NOVA

   »  Αrkoleon
  Επιστολή διαμαρτυρίας για τις υπερβολικές αυξήσεις της NOVA, έστειλε προς την Π.Ο.Ε.Σ.Ε. ο Σύλλογος Mαζικής Eστίασης Νάξου "Nάξος-Φιλοξενία".
  
  
  Νάξος 11/01/10
  Αριθμ. Πρωτ 01/10
  Προς Π.Ο.Ε.Σ.Ε
  Θέμα: "Nεο τιμολόγιο επαγγελματικών συνδέσεων συνδρομητικής τηλεόρασης."
  Έπειτα από την τηλεφωνική μας επικοινωνία σας καταθέτουμε και γραπτώς τις απόψεις μας, σχετικά με την συνεργασία των καταστημάτων εστίασης και την συνδρομητική εταιρεία τηλεόρασης ΝOVA. Η NOVA αποφάσισε και ενημέρωσε τους επαγγελματίες ότι θα προβεί σε αύξηση 35% στα τιμολόγια των επαγγελματικών συνδέσεων από 01/02/2010. Η μηνιαία χρέωση στα καταστήματα ξεκινά από 100 ευρώ. Ας δούμε όμως λίγο το πλαίσιο αυτής της συνεργασίας:
  ‘Όπως γνωρίζετε η ΝΟVA για να προσφέρει την συνδρομητική σύνδεση στα καταστήματα, συνάπτει επαγγελματικά συμβόλαια με τα οποία δίνει τη δυνατότητα στους επαγγελματίες, να προβάλλουν στους πελάτες τους το τηλεοπτικό πρόγραμμα, αντί μηνιαίου τιμήματος 100 ευρώ και άνω, ανάλογα με το κατάστημα. Όσοι προβάλλουν χωρίς να έχουν συνάψει επαγγελματικό συμβόλαιο, διώκονται ποινικά. Το πακέτο των καναλιών όμως που διατίθεται στα καταστήματα, δεν περιλαμβάνει τα κανάλια που διατίθενται στα σπίτια. Δηλαδή, στα καταστήματα δεν διατίθενται ούτε τα κινηματογραφικά κανάλια, ούτε αυτά των ντοκιμαντέρ, ούτε τα δημοσιογραφικά, παρά μόνο τα βασικά ελληνικά και τα αθλητικά. Αυτό συμβαίνει γιατί η NOVA, δεν διαθέτει τα πνευματικά δικαιώματα προβολής, όλων των καναλιών στους δημόσιους χώρους. Βέβαια, αντιλαμβάνεστε αν είχε τα δικαιώματα δημόσιας προβολής όλων των καναλιών, πόσο θα χρέωνε αυτή την υπηρεσία αναλογικά.
  Έχουμε λοιπόν μία διαφορετική μεταχείριση η οποία όμως ...... έχει και κάποια όρια αφού:
  
  * H σύναψη του επαγγελματικού συμβολαίου ΝΟVA, δεν απαλλάσσει τους επαγγελματίες από τις υπόλοιπες σχετικές εισφορές. Για να ανοίξουν την τηλεόραση θα πρέπει, να πληρώσουν για την ΕΡΤ πάνω στο τιμολόγιο της Δ.Ε.Η. Επίσης θα πρέπει, να πληρώσουν στην Α.Ε.Π.Ι (Ανώνυμη Εταιρεία Πνευματικών Δικαιωμάτων) για τη χρήση της τηλεόρασης, ακόμα και αν δεν χρησιμοποιούν άλλα μέσα * αναπαραγωγής ήχου. Δηλαδή, ένα καφενείο σε ένα χωριό, που έχει μόνο μια τηλεόραση και πολλές φορές αναγκάζεται να τοποθετήσει Δορυφορικό δέκτη, αφού οι ιδιαίτερες συνθήκες (καιρoύ και τοποθεσίας) του το επιβάλλουν, για να έχει τηλεοπτική κάλυψη πρέπει να πληρώνει: Δ.Ε.Η (ΕΡΤ)+Α.Ε.Π.Ι+ΝΟVA. Πολλές φορές το αντίτιμο αυτό ισούται με το ύψος του ενοικίου του καταστήματος.
  
  * Παρακολουθούμε διαρκώς την NOVA να προσφέρει εκπτώσεις και προνόμια, στα οικιακά πακέτα (τιμολόγια από 19,90 ευρώ το μήνα αντί 100 ευρώ και άνω στα επαγγελματικά). Επίσης με την υπηρεσία PVR, η οποία δεν δίδεται στους επαγγελματίες , δίνει την δυνατότητα στους ιδιώτες παρακολούθησης 2 διαφορετικών καναλιών ταυτόχρονα και την εγγραφή ενός τρίτου, καθώς και μια σειρά από άλλες υπηρεσίες. Αν δηλαδή ένα κατάστημα διαθέτει 2 τηλεοράσεις και οι πελάτες του επιθυμούν να παρακολουθήσουν δύο διαφορετικά κανάλια, δεν μπορεί να το κάνει. Αν κάποιοι, βλέπουν ένα ποδοσφαιρικό αγώνα και κάποιοι θέλουν να δουν κάτι άλλο, δεν γίνεται. Αν το δεύτερο κανάλι υπάρχει σε επίγεια σύνδεση, ο καταστηματάρχης θα πρέπει να κάνει και δεύτερη εγκατάσταση, για να δείξει κάτι διαφορετικό στην δεύτερη τηλεόραση, (όχι όμως NOVA). Δίνουν δηλαδή μία σειρά από κίνητρα στους εν δυνάμει πελάτες των καταστημάτων, να καθίσουν με λίγα χρήματα μέσα στο σπίτι, μειώνοντας έτσι το πιθανό πλήθος των θαμώνων από τα καταστήματα. Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί κατά πολύ ο κόσμος που παρακολουθούσε τα αθλητικά γεγονότα στα καταστήματα σε σχέση με παλιότερα. Σημειωτέον δε, ότι η NOVA δεν μεταδίδει τους αγώνες του Ισπανικού και του Γερμανικού πρωταθλήματος όπως επίσης και του πολυπληθέστερου Ελληνικού ποδοσφαιρικού σωματείου του Ολυμπιακού. Ακόμα να αναφέρουμε ότι είχε πραγματοποιηθεί μέσα στο 2009 και άλλη αύξηση (μικρή βέβαια της τάξης του 2%).
  
  * Επίσης παρατηρείται σε καθημερινή βάση μία διαρκής ταλαιπωρία στο τηλεφωνικό κέντρο της εταιρείας. Για μια απλή πληροφορία η την τεχνική υποστήριξη της εταιρείας, (για την οποία δεν ευθύνεται πάντα ο πελάτης αλλά και πολλές φορές η εταιρεία), να είναι στην αναμονή στην τηλεφωνική γραμμή κάποιος επαγγελματίας μέχρι και 45 λεπτά της ώρας. Θα έπρεπε αφού το τιμολόγιο χρέωσης στους επαγγελματίες είναι μέχρι και πενταπλάσιο από τους ιδιώτες, να μπορούν οι επαγγελματίες με μια ειδική τηλεφωνική γραμμή, να εξυπηρετούνται ταχύτερα, αφού οι θαμώνες τους αλλά και ο ίδιος ο επαγγελματίας, δεν είναι δυνατόν να περιμένουν τόσο πολύ.
  
  * Θεωρούμε απαράδεκτη την απόφαση της εταιρείας ΝΟVA να αυξήσει τα τιμολόγιά της από 01/02/2010 με το ποσοστό του 35% !!! . Στις σημερινές εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για την μικρομεσαία επιχείρηση, είναι αδιανόητο και δυσβάσταχτο, να πληρώνουμε τόσα πολλά και να μας επιβάλλουν και τέτοιες υπέρογκες αυξήσεις. Μας ζητούν να γίνουμε ανταγωνιστικότεροι, να προσφέρουμε αναβαθμισμένες ποιοτικές υπηρεσίες σε προσιτές τιμές, να προχωράμε σε εκπτώσεις και μειώσεις τιμών, να τονώνουμε την απασχόληση να μην προβαίνουμε σε απολύσεις, να πληρώνουμε περισσότερους φόρους, να στεκόμαστε όρθιοι στα μονοπώλια των Franchise και των κολοσσών των ξένων Μεγαλοσυμφερόντων. Πόσο μπορούμε να αντέξουμε άλλο; Έλεος, Έλεος , Έλεος.
  
  Είμαστε στην διάθεσή της Ομοσπονδίας μας για οποιαδήποτε πληροφορία και είμαστε διατεθειμένοι να συμμετέχουμε οπουδήποτε μπορούμε να είμαστε χρήσιμοι και αποτελεσματικοί..
  
  Με συναδελφικούς χαιρετισμούς
  
  Ο πρόεδρος Ο Γ.Γραμματέας
  
  Ιωάννης Ε. Παπαδόπουλος Ευάγγελος Αθαν. Καραμανής
   
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 15:04

  Η ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

   »  Αrkoleon
  
  
  Οι 10 πιο ενοχλητικές χρήσεις τής γλώσσας μας.
  Του Γ. Μπαμπινώτη
  
  Από την εκπομπή «Τη γλώσσα μού έδωσαν Ελληνική» που επιμελούμαι στη ΝΕΤ και που αφορά κυρίως σε ζητήματα χρήσεως τής γλώσσας μας, διεξήγαγα μιαν απλή αλλά χρήσιμη, νομίζω, έρευνα.
  Την ιδέα μού έδωσε ανάλογη έρευνα τού BBC για την Αγγλική («The Top Twenty Complaints») αλλά, ακόμη περισσότερο, το πλήθος των (συμβατικών και ηλεκτρονικών) επιστολών τηλεθεατών, οι οποίοι «παραπονούνται» για διάφορες χρήσεις τής Ελληνικής, τις οποίες θεωρούν από αδόκιμες ώς λανθασμένες, ζητώντας μου να τις σχολιάσω και να συμβάλω στο να αποφεύγονται.
  Ζητήθηκε, λοιπόν, από τους τηλεθεατές να επισημάνουν τις δέκα πιο ενοχλητικές γι' αυτούς χρήσεις τής Ελληνικής που μιλάμε και γράφουμε. Τι τους ενοχλεί περισσότερο. Τι νομίζουν ότι δεν έχει καλώς. Τι θεωρούν ότι πρέπει να αλλάξει ή να αποφεύγεται. Υπήρξε πληθώρα απαντήσεων. Ταξινομήθηκαν οι απαντήσεις, ιεραρχήθηκαν σύμφωνα με τη συχνότητά τους και έδωσαν τα εξής αποτελέσματα:
  1. Χρήση ξένων λέξεων.
  Οι περισσότεροι συνέκλιναν στην επισήμανση ότι πρέπει να περιορισθεί η μεγάλης εκτάσεως χρήση ξένων λέξεων, τού τύπου budget, team, panel, talk-show, gallop, e-mail, follow-up κ.τ.ό.
  2. Προστακτική αορίστου με αύξηση.
  Να μη χρησιμοποιούνται τύποι όπως υπέγραψέ μου εδώ, απήντησέ μου γρήγορα κ.λπ. αντί υπόγραψε, απάντησε.
  3. Χρήση επιρρημάτων.
  Ζητούν να μη λέμε τύπους όπως προηγούμενα, ενδεχόμενα, πιθανά κ.τ.ό. αντί των προηγουμένως, ενδεχομένως, πιθανώς. Επίσης ζητούν να τηρούμε στην ομιλία μας τη διαφορά ανάμεσα σε λεξιλογικά ζεύγη, όπως απλά - απλώς, άμεσα - αμέσως, έκτακτα - εκτάκτως κ.τ.ό. που διαφέρουν στη σημασία τους.
  4. Θηλυκά επιθέτων σε -ης.
  Τους ενοχλεί να ακούν ή να διαβάζουν χρήσεις όπως τής διεθνής συνθήκης, η συνεπή υπόσχεση, η διαφανές μπλούζα κ.τ.ό. αντί τής διεθνούς, η συνεπής, η διαφανής κ.λπ. Συναφώς επισημαίνουν τη λανθασμένη χρήση τού επιρρήματος επί κεφαλής (ή επικεφαλής) ως επιθέτου, που μάλιστα κλίνεται: συνάντησαν τον επικεφαλή τής αντιπροσωπίας!
  5. Σύγχυση αορίστου και ενεστώτα των συνθέτων σε -άγω και -βάλλω.
  Να προσέχουμε, γράφουν, να μη συγχέουμε χρήσεις όπως «πήγε στο Παρίσι να διεξαγάγει συνομιλίες» (μια φορά) με το «να διεξάγει» (πάντοτε/συχνά). Οπως και το «πρέπει να υποβάλεις αίτηση» (μια φορά) με το «να υποβάλλεις» (κάθε μήνα).
  6. Το διαρρέω (πληροφορίες, ειδήσεις κ.λπ.).
  Αγανακτούν με τη χρήση τού διαρρέω με συμπλήρωμα (αντικείμενο): «Ο υπάλληλος διέρρευσε τις πληροφορίες» (αντί «διοχέτευσε» ή «άφησε να διαρρεύσουν»).
  7. Το -ν των άρθρων.
  Επισημαίνουν τη χρήση τού άρθρου με -ν σε χρήσεις που δεν χρειάζεται (την χώρα, τον δάσκαλο) και, κυρίως, την παράλειψή του εκεί που χρειάζεται (τη πίστη, το πατέρα).
  8. Χρήση αποθετικών (σε -μαι) ρημάτων ως παθητικών. Παραπονούνται ευλόγως ότι φράσεις όπως «οι μετοχές διαπραγματεύονται στο Χρηματιστήριο από τους επενδυτές» ή «το δέρμα επεξεργάζεται σε ειδικά εργοστάσια» δεν έχουν καλώς (θα πρέπει να λεχθεί: «είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης» ή «οι επενδυτές διαπραγματεύονται...» και «το δέρμα υφίσταται επεξεργασία» ή «το επεξεργάζονται»).
  9. Χρήση αρσενικού τύπου μετοχής/επιθέτου αντί θηλυκών. Θεωρούν απαράδεκτες χρήσεις όπως: οι ισχύοντες διατάξεις ή επειγόντων περιπτώσεων (αντί ισχύουσες, επειγουσών).
  10. Την αντικατάσταση τού ως από το σαν σε όλες τις χρήσεις: Μιλάει σαν ειδικός - Μιλάει ως ειδικός. Οι χρήσεις αυτές διαφέρουν σημασιολογικά. Το «μιλάει ως ειδικός» σημαίνει ότι είναι πράγματι ειδικός, ενώ το «μιλάει σαν ειδικός» σημαίνει ότι μιλάει σαν να ήταν ειδικός, που δεν είναι.
  * Συμπεράσματα
  Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι εξακολουθεί, ευτυχώς, να υπάρχει μεγάλη ευαισθησία στον Ελληνα ως προς τη χρήση τής γλώσσας, είτε γιατί έχουμε κάποιες τραυματικές εμπειρίες από το γλωσσικό, είτε κυρίως γιατί το θέμα τής γλώσσας το θεωρούμε δικό μας θέμα· θεωρούμε ότι μάς αφορά όλους.
  Και έτσι είναι. Αυτό φαίνεται όχι μόνο από τη συμμετοχή στην έρευνα, αλλά και από τον τρόπο που εκφράζονται οι συμμετέχοντες. Χρησιμοποιούν συχνά απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για όσους «παραβιάζουν» αυτήν ή εκείνη τη χρήση τής γλώσσας, που θεωρούν ως σωστή. Επίσης, χωρίς να είναι ειδικοί στη γλώσσα, θίγουν περιπτώσεις από όλα τα επίπεδα τής γλώσσας: τη γραμματική, τη σύνταξη, το λεξιλόγιο (θέματα φωνητικής - η προφορά των b, d, g σε λέξεις όπως έμπορος, έντιμος, άγκυρα, όπου κατά τους κανόνες θα έπρεπε να προφέρονται έρρινα: έmbορος, έndιμος, άngυρα - δεν βρίσκονται στην πρώτη «ενοχλητική» δεκάδα).
  Είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στη χρήση ξένων λέξεων που ζητούν να τις αποφεύγουμε.
  Από τις απαντήσεις είναι φανερό ότι δεν υποστηρίζουν έναν «γλωσσικό ρατσισμό» ή κάποιο κήρυγμα «γλωσσικής κάθαρσης», αλλά επιμένουν στην περιορισμένη και λελογισμένη χρήση των λέξεων.
  Να μη λέμε budget αντί για «προϋπολογισμός», team αντί «ομάδα», follow-up αντί «συνέχεια» κ.ο.κ. Οταν σχεδόν όλοι συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι αυτό τους ενοχλεί και ότι αποτελεί πρόβλημα για τη χρήση τής γλώσσας, είμαστε υποχρεωμένοι να το λάβουμε υπ' όψιν, όχι φυσικά θέτοντας υπό διωγμόν κάθε ξένη λέξη (βρίθει από αυτές η γλώσσα μας), αλλά αναπτύσσοντας μεγαλύτερη ευαισθησία στις λεξιλογικές επιλογές μας με μια παράλληλη προσπάθεια των ειδικών να δηλωθούν συστηματικά οι νέοι όροι που εισέρχονται από τον χώρο τής τεχνολογίας.
  Εκπληξη απετέλεσε πόσο πολύ ενοχλεί ο αυξημένος τύπος προστακτικής. Πόσο ενοχλούν χρήσεις, όπως παρήγγειλε (αντί παράγγειλε), υπέγραψε (αντί υπόγραψε), κατέθεσε (αντί κατάθεσε), υπέβαλε (αντί υπόβαλε) κ.τ.ό. Μολονότι θα περίμενε κανείς ότι πρόκειται για ένα θέμα που απασχολεί ανθρώπους με λογιότερα ενδιαφέροντα, φάνηκε ότι προκαλεί το γλωσσικό αίσθημα ευρύτερα.
  
  Γραμματικές ευαισθησίες έχουν οι Ελληνες ομιλητές και σε άλλες χρήσεις που δείχνουν ότι τους ενοχλούν: α) τα επιρρήματα τού τύπου προηγούμενα (αντί προηγουμένως), ενδεχόμενα, πιθανά κ.λπ. (καταλαμβάνουν την τρίτη θέση των πρώτων δέκα)· β) η κλίση των θηλυκών επιθέτων σε -ης (τής διεθνής!, η συνεπή! κ.τ.ό.), που πράγματι γεννούν δυσκολία σε αρκετούς ομιλητές, καταλαμβάνει την τέταρτη θέση· γ) η σύγχυση στα ρήματα να/θα (διεξ)αγάγω - (διεξ)άγω τους ενοχλεί (πέμπτη στη σειρά), όπως ίσως δεν θα περίμενε κανείς, δοθέντος ότι συνιστούν κλειστή κατηγορία (είναι μόνο τα σύνθετα σε -άγω και -βάλλω)· δ) γραμματική και η (ένατη στις δέκα) επισήμανση τής χρήσης αρσενικού αντί θηλυκού σε μετοχές κυρίως αλλά και (μετοχικά) επίθετα: ισχύοντες διατάξεις! δευτερευόντων προτάσεων!
  
  Κυριαρχία, λοιπόν, τής γραμματικής, ενώ πολύ λιγότερο ενοχλεί η σύνταξη: δεν ανέχονται - καταλαμβάνει την 8η θέση - το (χρηματιστηριακό) «οι μετοχές διαπραγματεύονται στις 600 δραχμές» (ρήμα δηλ. που έχει μόνο τύπο σε -μαι, ρήμα αποθετικό, όταν λέγεται σε παθητική χρήση: αντί «οι μετοχές γίνονται αντικείμενο διαπραγμάτευσης...» ή «τις μετοχές διαπραγματεύονται οι επενδυτές...»). Επίσης θεωρούν τερατώδη τη χρήση τού διαρρέω (ως μεταβατικού ρήματος με αντικείμενο): «αυτός είναι που διαρρέει τις πληροφορίες». Το τοποθετούν στην 6η θέση. Τους απασχολούν, τέλος, και λεξιλογικά θέματα, όπως η διαφορά των επιρρημάτων που έχουν δύο τύπους, σε -α και σε -ως: έκτακτα - εκτάκτως, αδιάκριτα - αδιακρίτως, άμεσα - αμέσως κ.τ.ό. (τρίτη θέση) και η σημασιολογική διαφοροποίηση των ως και σαν (δέκατη θέση). Φωνητικές χρήσεις τού τύπου: τη πίστη, το πατέρα, τη τόλμη, το τόμο κ.λπ. ενοχλούν επίσης στον προφορικό ιδίως λόγο (έβδομη θέση).
  
  Οι παρατηρήσεις των συμπολιτών μας (από όλη την Ελλάδα, από όλες τις ηλικίες και από διαφορετικό μορφωτικό επίπεδο) πρέπει να μάς ευαισθητοποιήσουν και να μάς προβληματίσουν όλους: Εκπαίδευση, ΜΜΕ, φορείς, άτομα. Οι άδολες αυτές γλωσσικές ευαισθησίες τού κόσμου που βγήκαν από την έρευνα μπορούν γλωσσολογικά να αναλυθούν, να αιτιολογηθούν και να αξιολογηθούν. Δεν σημαίνει ότι οι κύριες αδυναμίες στη χρήση τής γλώσσας μας είναι μόνον οι δέκα αυτές. Οι ειδικοί εύκολα μπορούν να επισημάνουν πολλές άλλες πλευρές και παραμέτρους, ακόμη και να δεχθούν και να δικαιολογήσουν κάποιες από αυτές. Ωστόσο, δεν πρέπει να υποτιμάμε τη γνώμη και την ευαισθησία των απλών χρηστών τής γλώσσας μας. Και κάτι πολύ σημαντικό: Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε είναι παρήγορο να διαπιστώνεις μια τόσο πηγαία και πολύτιμη έγνοια για τη γλώσσα μας.
  
  ΠΗΓΗ: Εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" 12-5-2002
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:58

  Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

   »  Αrkoleon
  
  ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
  
  Επιφανους 1
  117 42, Αθήνα
  τηλ: 210-9214863
  fax 210-9236325
  e-mail: mikisthe@otenet.gr
  Προς: κ. Στέφανο Ληναίο
  Αθήνα, 21.12.2009
  
  Αγαπητέ μου Στέφανε,
  Προχτές το βράδυ στην ΝΕΤ ο Νίκος Δήμου στην εκπομπή «Στα άκρα» επαναλάμβανε τις γνωστές απόψεις Ρεπούση-Λιάκου-Κουλούρη-Άννας Φραγκουδάκη και του νέου «φρούτου», της κ. Δραγώνα, βουλευτού του ΠΑΣΟΚ και «ειδικής γραμματέως του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων» δηλαδή στην καρδιά της διαμόρφωσης της σκέψης, των γνώσεων και του ήθους των Ελλήνων του μέλλοντος. Στην συμμορία συμμετέχει και ο κ. Νίκος Μουζέλης, σύζυγος της κ. Θ. Δραγώνα, καθηγητής του LSE (?) και επιστημονικός υπεύθυνος του «Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ»!!!
  Άλλο ένα πόστο-κλειδί. Το 1999 συναντάμε την κ. Δραγώνα μαζί με τους «επιφανέστερους Έλληνες αναθεωρητές ιστοριογράφους» σε διεθνές συνέδριο στην Χάλκη του CDRSEE (Κέντρο για την Δημοκρατία και την Συμφιλίωση στην Νοτιοανατολική Ευρώπη) και του ΕΛΙΑΜΕΠ (έδρα του κ. Βερέμη) με θέμα την «Εθνική Μνήμη» (δηλ. λέω εγώ, «πώς θα καταργήσουμε την εθνική μας μνήμη»).
  Η κ. Δραγώνα στο βιβλίο της «Τι είν’ η πατρίδα μας;» πιάνει τον … ταύρο από τα κέρατα (θαύμασε ύφος γραφής): «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού.
  Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων». (Τρέμετε άθλιοι «κονομάκηδες» Σεφέρη και Ελύτη, που στην ομιλία σας κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ υμνήσατε την συνέχεια του ελληνικού έθνους από τον Όμηρο έως σήμερα).
  Στο εν λόγω βιβλίο της η σύμβουλος της κ. Άννας Διαμαντοπούλου αναφέρει σχετικά: «Η αρχαιότητα χρησιμοποιείται σαν πρότυπο υπεριστορικό (!) με αποτέλεσμα να «αποδεικνύει» την αναξιότητα της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτισμού της».
  Επίσης το Έθνος περιγράφεται ως «οντότητα υπερχρονική και στατική» με αποτέλεσμα να ναρκοθετείται η έννοια της εξέλιξης και να καλλιεργούνται αντίθετα με τις αξίες της εποχής μας εθνοκεντρισμός και ξενοφοβία».
  Ο μόνος που απάντησε δημοσίως σ’ αυτά απ’ ό,τι γνωρίζω, είναι ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε τελευταίο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο οποίος προς τιμήν του απαντώντας σε σχετικό με τα παραπάνω άρθρο της κ. Άννας Φραγκουδάκη, στενής φίλης και ομοϊδεάτισσας της ειδικής γραμματέως του υπουργείου Παιδείας: «Η κ. Φραγκουδάκη θεωρεί πως κάθε αναφορά σε πατρίδα, πατριωτισμό, έθνος είναι συντηρητική, δεξιά και σχεδόν φασιστική πολιτική (…).
  Έτσι καλό θα είναι να απαλειφθούν από τα σχολικά βιβλία όλα τα ποιήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια που αναφέρουν θετικούς χαρακτηρισμούς ως έννοιες «πατρίδα», «έθνος». Πρέπει ευθύς να αφαιρεθούν από τα σχολικά εγχειρίδια όλες οι αναφορές που υπάρχουν στο έργο του Σολομού και ιδίως στον πατριδοκαπηλικό «Ύμνο εις την Ελυθερίαν» στις έννοιες «πατρίδα» και «έθνος».
  Αν δεν γίνεται να καταχωνιαστεί η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» του Παπαρηγόπουλου, καλό θα είναι να καεί.
  Οπωσδήποτε όμως θα πρέπει να καεί και μάλιστα δημοσίως το φασιστικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα «Για την Πατρίδα». Να εξοβελισθούν τα δεκατετράστιχα του Παλαμά «Πατρίδες» (…). Εντός σύντομης προθεσμίας πρέπει να αλλάξουν όνομα η ποδοσφαιρική ομάδα «Εθνικός», το «Εθνικό Θέατρο», η εφημερίδα «Έθνος», το «Πατριωτικό Ίδρυμα», το «Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών», το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, η Εθνική Λυρική Σκηνή κλπ. κλπ.
  Όπως καταλαβαίνεις, μπροστά σ’ αυτή την βαρυχειμωνιά που μας προέκυψε ξαφνικά, ένας μονάχα κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη. Εκτός πια κι αν όλοι οι Έλληνες, ανώνυμοι και επώνυμοι, έχουν περιπέσει σε χειμερία νάρκη ή έχουν (έχουμε) χάσει τα ανακλαστικά μας ως Έλληνες πατριώτες…
  Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός, πρώτον να ενημερώσουμε όσο γίνεται πιο πλατειά, πιο υψηλά και πιο βαθειά τους Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από μόρφωση, ιδιότητα, ειδικότητα, επάγγελμα και αξίωμα. Δεύτερον να αποκαλύψουμε τη συνωμοσία και τους συνωμότες έναν-έναν, να αποκαλύψουμε τις απόψεις, τις προσπάθειες, τις πράξεις και τα έργα τους και κυρίως αυτούς που κρύβονται πίσω τους, που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί και επικίνδυνοι, ώστε να έχουν ως τώρα κατορθώσει να τους προωθήσουν στα νευραλγικότερα σημεία της εθνικής μας ζωής και ειδικά στην Παιδεία, στα ΜΜΕ, ακόμα και στο Κέντρο όπου σχεδιάζεαι η εξωτερική μας πολιτική, στο Υπουργείο Εξωτερικών! Τρίτον, να προβάλουμε τις λεπτομερείς αποκαλύψεις του «ΑΡΔΗΝ» για την ΕΛΙΑΜΕΠ, που φαίνεται ότι παίζει τον ρόλο της ραχοκοκκαλιάς απ’ όπου εκπορεύονται οι ειδικευμένες ομάδες των συνωμοτών.
  Τέταρτον, να περάσουμε όσο γίνεται περισσότερο στην αντεπίθεση, αφού πρώτα πεισθούν όλοι ότι η πατρίδα μας αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο στην ιστορία της, γιατί αυτή τη φορά προέρχεται από τα μέσα και όχι από έξω, όπως έως τώρα. Δεν αντιμετωπίζουμε εχθρικούς στρατούς με όπλα που τραυματίζουν και σκοτώνουν τα σώματα αλλά την ψυχή μας! Γιατί έχουμε μέσα στο σώμα μας έναν καρκίνο, που αν τον αφήσουμε να γενικευθεί, το αποτέλεσμα θα είναι να καταστραφούν τα ευαίσθητά μας «όργανα», δηλαδή οι αξίες, πάνω στις οποίες στηρίζεται η ίδια η ζωή του «σώματος», που είναι η ελληνική κοινωνία, η ελληνική πατρίδα και το ελληνικό έθνος, που κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και γίναμε αυτοί που είμαστε -καλοί, κακοί αλλά είμαστε εμείς και όχι κάποιοι απρόσωποι, όπως επιχειρούν ως φαίνεται να μας κάνουν ξένοι και ντόπιοι συνωμότες, για τα δικά τους συμφέροντα.
  
  Επειδή γνωρίζω ότι συμφωνείς μ’ αυτές τις απόψεις, σου στέλνω μαζί με το γράμμα αυτό (που αν νομίζεις μπορεί να πάρει δημοσιότητα), μια προσωπική έκκληση προς τους συμπατριώτες μας, με τον τίτλο «Για την υπεράσπιση της εθνικής μας συνείδησης».
  
  Πιστεύω ακράδαντα ότι όπως στην εποχή της Εθνικής Αντίστασης ο κύριος στόχος ήταν η Ελευθερία της πατρίδας και τον καιρό της Αντίστασης κατά της Χούντας η Δημοκρατία, σήμερα που προβάλλουν όλο και πιο πολύ οι κίνδυνοι, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, για την ακεραιότητα της πατρίδας μας (κάθε μορφής), ο κύριος στόχος όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και κόμματα, θα πρέπει να είναι ο Πατριωτισμός.
  
  Σε χαιρετώ με αγάπη,
  Μίκης Θεοδωράκης
  
  *Σχόλια Δικά μου
  Αν και δεν έχω το απαιτούμενο "μέγεθος" έτσι ώστε να δυνάμαι να κρίνω τα λεγόμενα του Μέγα αυτού Νεοέλληνα καλλιτέχνη και ανθρώπου Μίκη Θεωδοράκη, εντούτοις θέλω να προσθέω μονάχα τούτο: "Ως πότε θα υπάρχουν άνθρωποι τέτοιου βελληνεκούς σε αυτόν εδώ τον δυστυχισμένο τόπο που να μας ξυπνούν από τον βαρύ λήθαργό μας!"
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 12.01.2010
• 03:00

  Naxos Land at Kastraki

   »  Naxos Greece - Beach Resort
  Naxos Land at Kastraki
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 02:29

  Naxos before the sunset 2

   »  Naxos Greece - Beach Resort
  Naxos before the sunset 2
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 02:25

  Naxos before the sunset

   »  Naxos Greece - Beach Resort
  Naxos before the sunset
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:17

  Goodbye old NaxosResort

   »  Naxos Greece - Beach Resort
  Goodbye old NaxosResort
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 11.01.2010
• 18:34

  Μέση : Αης Γιώργης Βορίδης Κυριακή 10 Ιαν 2010

   »  ΜΕΣΗ ΕΝΑ ΣΤΟΛΙΔΙ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΝΑΞΟ
  
  
  
  
  
  
  
  φωτογραφίες του Θανάση Μιχ. Επταήμερου
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 06.01.2010
• 18:28

  Νάξος 1987

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  
  
  φωτογραφίες του Αντώνη Εμ Μανδηλαρά από Κόρωνο
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 31.12.2009
• 11:25

  Το “ετοιμόλογον” του Δημητράκη (μέρος 5ο)

   »  Φωτεινή παντογνώστρα
  Πρωτότυπη πηγή της ιστορίας που παρατίθεται είναι η ιστοσελίδα Απείρανθος (Επιβάτες). Άλλη μια ιστορία, στις τόσες που έχουν ακουστεί, στις τόσες που έχουν δημοσιευτεί, αλλά και σε όσες έχουν μπει στο χρονοντούλαπο της λήθης… Με τον Φλώριο Μπάκαλο, αξιωματικό βενιζελικών πεποιθήσεων, ο Δημητράκης διατηρούσε σχέση έρωτα-μίσους. Η αμοιβαία αντιπάθεια ήταν εξώφθαλμη και τοις πάσι γνωστή. Δεν [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 30.12.2009
• 20:48

  Στοιχεία από τις εθιμικές συνήθειες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς στη Νάξο

   »  Φωτεινή παντογνώστρα
  Η κυρίαρχη χειμερινή εορτή της Νάξου είναι τα Χριστούγεννα, τα οποία, παλαιότερα, συνδέονταν κυρίως με το τέλος των γεωργικών εργασιών. Ήδη από την προπαραμονή των Χριστουγέννων το κλίμα σε κάθε χωριό της Νάξου ήταν εορταστικό. Οι νοικοκυρές άσπριζαν και καθάριζαν τα σπίτια, άρχιζαν τα χοιροσφάγια, ενώ παράλληλα ετοιμάζονταν να δεχτούν τα μεσάνυχτα τη γέννηση του [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 00:52

  24 Ιανουαρίου 2010: η εκδήλωση κοπής της πρωτοχρονιάτικης πίτας & ο ετήσιος χορός του Συλλόγου Ναξιωτών

   »  e-Νάξιοι
  ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ Ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων σας προσκαλεί στην εκδήλωση κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας και στον ετήσιο αποκριάτικο χορό του, τα οποία θα πραγματοποιηθούν το μεσημέρι της Κυριακής 24 Ιανουαρίου 2010 στο κέντρο διασκάδεασης “Γοργόνα” (Δωδεκανήσου 20 & Κύπρου 33, Νέα Χαλκηδόνα). Ώρα προσέλευσης: 1:00 μ.μ. Τιμή πρόσκλησης: 30 ευρώ (συμπεριλαμβανομένων του μενού και των ποτών) Το νησιώτικο πρόγραμμα θα επιμεληθούν οι Βασίλης Κλουβάτος (βιολί) και [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 28.12.2009
• 17:14

  Σκοποί και τραγούδια από τ’ Απεράθου (μέρος 3ο): Ο σκοπός τσ’ αροχλάδας

   »  Φωτεινή παντογνώστρα
  Το ναξιώτικο τραγούδι ως ενιαία ενότητα μουσικής, στίχου και χορού παρουσιάζει μία πληθώρα χαρακτηριστικών δομής και περιεχομένου, που για κάθε στιχοπλόκο, «ασκούμενο» ή έμπειρο, αποτελούν απαράβατους κανόνες. Οι κυριότεροι λαϊκοί στίχοι που δημιουργούνται και τραγουδιούνται στ’ Απεράθου, καθώς επίσης και σε όλα τα χωριά της Νάξου, είναι οι δεκαπεντασύλλαβοι και οι οκτασύλλαβοι (τα λεγόμενα «κοτσάκια»). Βασικό [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 26.12.2009
• 11:59

  Ο ‘έρο Κωσταντής (Κωνσταντίνος Ι. Σκληράκης, 1840-1932)

   »  Φωτεινή παντογνώστρα
  Ο ‘έρο Κωσταντής ήτονε του Πέτρακα του Μαστροϊάννη ο πάππος. Τση δουλειάς και τση προκοσύνης άθρωπος, μεγαλοασμυριγλάς, από κείνοι, λέει, ποκάνασι κονάκια [1], που το πουλούσα στο κράτος, αλλά και σ’ άλλες ξένες εμπορικές εταιρίες. Χαραχτήρας διαμαντένιος, έμπορας με «πρόσωπο» και κρέτητο, πούριζε συχνά τα δικά μας χωριά, αλλά και τ’ απέναντι κοντινά μας νησά, [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 25.12.2009
• 12:23

  Τα κάλαντα του Συλλόγου Ναξιωτών στον Δήμαρχο Αγίων Αναργύρων

   »  e-Νάξιοι
  Παραμονές Χριστουγέννων, η μουσικοχορευτική ομάδα του Συλλόγου είπε τα ναξιώτικα κάλαντα στον Δήμαρχο του Δήμου Αγίων Αναργύρων, κ. Νίκο Σαράντη, καθώς και στα παριστάμενα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου, τον κ. Φλώριο Κοντοπίδη, τον κ. Περράκη και τον κ. Πολύδωρο Τσελέκα και τους υπαλλήλους του Δήμου. Τα τετράστιχα και τα κοτσάκια, τα οποία έγραψε [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 24.12.2009
• 18:07

  Ποταμιά

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  
  
  
  
  
  
  παλιές φωτογραφίες της Ποταμιάς από το ημερολόγιο του 2009 , του Εξωραϊστικού Πολιτιστικού Συλλόγου Ποταμιτών Νάξου
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 21.12.2009
• 12:05

  Χριστουγεννιάτικο γλέντι για τα χορευτικά τμήματα και τα μέλη του Συλλόγου

   »  e-Νάξιοι
  Πλησιάζοντας προς τις μέρες των γιορτών και θέλοντας να ευχαριστήσουμε τα παιδιά, τους νέους, μα και όλα τα μέλη του Συλλόγου για τη στήριξη, την ανταπόκριση και κυρίως την παρουσία τους στις δραστηριότητες του Συλλόγου Ναξιωτών, το Διοικητικό Συμβούλιο πραγματοποίησε χριστουγεννιάτικο γλέντι το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009. Η αίθουσα του Συλλόγου γέμισε από μικρούς και μεγάλους, [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 20.12.2009
• 22:31

  Ενημέρωση για μαθήματα χορού και μουσικών οργάνων

   »  e-Νάξιοι
  Τα μαθήματα χορού δεν θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2009 και την Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2010, λόγω των εορτών των Χριστουγέννων. Τόσο τα μαθήματα χορού όσο τα μαθήματα βιολιού και λαούτου θα ξεκινήσουν την Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2010.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 18.12.2009
• 19:25

  Γλέντι για τα χορευτικά τμήματα και τα μέλη του Συλλόγου

   »  e-Νάξιοι
  Το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου, μετά τις 8.30 το βράδυ, ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων θα έχει τη χαρά να μοιραστεί όμορφες χριστουγεννιάτικες στιγμές με τα παιδιά και τους νέους των χορευτικών του τμημάτων, καθώς επίσης και με τα μέλη και τους φίλους του, που πάντα στηρίζουν με την παρουσία τους το Σύλλογο! Το γλεντάκι θα [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 14.12.2009
• 12:43

  Αιμοδοσία Δεκεμβρίου 2009

   »  e-Νάξιοι
  Για ακόμα μία φορά, τα μέλη και οι φίλοι του Συλλόγου Ναξιωτών τίμησαν τη μνήμη του Γιώργου Βερύκοκου, συμμετέχοντας στην αιμοδοσία για την ενίσχυση της Τράπεζας Αίματος “Γιώργος Βερύκοκος”. Το πρωινό της Κυριακής 13 Δεκεμβρίου 2009, η αίθουσα του Συλλόγου γέμισε από μέλη που θέλησαν να στηρίξουν για ακόμα μία χρονιά την ανθρωπιστική αυτή προσπάθεια. [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 07.12.2009
• 23:25

  Ημερολόγιο Συλλόγου Ναξιωτών για το 2010

   »  e-Νάξιοι
  Τιμή αγοράς: 5 ευρώ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 04.12.2009
• 11:09

  Έναρξη μαθημάτων παραδοσιακού βιολιού και λαούτου

   »  e-Νάξιοι
  Ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων θα ξεκινήσει νέο πρόγραμμα μαθημάτων παραδοσιακών οργάνων (βιολιού και λαούτου), με δάσκαλο τον Κινιδαριώτη μουσικό Νίκο Κονιτόπουλο. Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το e mail του Συλλόγου (syllogos.naxioi@gmail.com) ή με τα τηλέφωνα: 210-2635722 και 6979951188. Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων, ———————–ο Πρόεδρος,—————η Γενική Γραμματέας, —————–Αντώνης Μπελιώτης————–Μαρία Ξεφτέρη [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 28.11.2009
• 20:35

  Νάξος : τροχαίο στα Κόκκινα Σπίτια γύρω στα 1960

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  φωτογραφία του Σπύρου Γ. Μανωλά (Προεδράκη)
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 23.11.2009
• 21:18

  2 χρόνια e-Νάξιοι…

   »  e-Νάξιοι
  Κλείνοντας δύο χρόνια λειτουργίας και ενεργής παρουσίας της ιστοσελίδας του Συλλόγου Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων… Σας ευχαριστούμε θερμά για τη στήριξη, τη συμμετοχή, αλλά και το απλό ηλεκτρονικό σας ίχνος!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 13.11.2009
• 20:26

  Αιμοδοσία τον Δεκέμβρη στο Σύλλογο Ναξιωτών

   »  e-Νάξιοι
  Ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων, συνεχίζοντας την παράδοση της ενίσχυσης της τράπεζας αίματος “Γιώργος Βερύκοκος”, η οποία ουκ ολίγες φορές έχει συντρέξει σε δύσκολες στιγμές μελών και φίλων τού Συλλόγου, θα πραγματοποιήσει εθελοντική αιμοδοσία την Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2009, από τις 9 το πρωί έως και τη 1 το μεσημέρι. Τα μέλη και οι φίλοι του [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 15:31

  ημερολόγιο NAXOS TOURS

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  παλιές φωτογραφίες της Νάξου όπως αυτές δημοσιεύτηκαν στο ημερολόγιο του NAXOS TOURS για το 2009
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 01:07

  digitalnaxos.com

   »  Naxos Greece - Beach Resort
  digitalnaxos.com
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:57

  The old castle at Naxos Town

   »  Naxos Greece - Beach Resort

  Enclosure: [download]

  The old castle at Naxos Town
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 12.11.2009
• 00:25

  Three days off...stress or blessing?

   »  The Bond's
  Yesterday I was informed at work that I had the next three days off. I knew that I would have today off, (Veteran's day), but was unaware that I would have Thursday and Friday off too. Although this is only two days of no pay, I'm still a little stressed out. Things have been really hard lately with the holidays coming up (Christmas presents always stress us financially...) but also things to pay for with Chloe. Having a dog has been really rewarding but also extremely eye opening. I am even ashamed to say how much we've spent on her vet bills the last 4 months. And to top it all off, she will need to be neutered within the next couple of months. The vet estimates that this will cost around 500.00. Agh. I know that God is ALWAYS good to us through tight times, (which we have seen many times in the last two years), but for some reason I still stress when finances crunch. Maybe it's the financial adviser in me that is SCREAMING to just be putting all my massive amounts of savings (ya, right) into my IRA account. But that dream seems a little bit off...
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 00:02

  Νέο Διοικητικό Συμβούλιο Συλλόγου Ναξιωτών

   »  e-Νάξιοι
  Σήμερα, Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009 και ύστερα από πρόσκληση του πρωτεύοντος σε ψήφους, Αντώνη Μπελιώτη, τα εκλεγμένα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων συγκεντρώθηκαν στην αίθουσα του Συλλόγου, προκειμένου να καθοριστούν οι θέσεις και οι αρμοδιότητες καθενός για τη διετία 2009-2011. Με βάση τις προτάσεις και τις αυτοπροτάσεις των μελών, οι θέσεις [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 09.11.2009
• 17:53

  Call of Duty 7 ...μέσα στο 2010 !

   »  Αrkoleon
  
  
  Ο καταιγισμός ειδήσεων για το Call of Duty μερικούς μπορεί να αρχίζει να τους παραξενεύει, αλλά σίγουρα οι φανατικοί φίλοι της σειράς που τη λάτρεψαν από το πρώτο επεισόδιο, θα χαρούν όταν ακούσουν πως η Activision ήδη ανακοίνωσε την ανάπτυξη του 7ου κατά σειρά τίτλου της σειράς!
  
  Μπορεί να φαίνεται πραγματικά παράδοξο, αλλά λίγες μέρες πριν την έκδοση του Call of Duty Modern Warfare 2 και αμέσως μετά την έκδοση των οικονομικών αποτελεσμάτων του μεγάλου publisher, η Activision βρήκε την ευκαιρία να μας μιλήσει για το Call of Duty 7, που θα βγει μέσα στο 2010.
  
  Βέβαια, οι πληροφορίες δεν αφορούν μόνο την είδηση ότι ετοιμάζεται το Call of Duty 7, αλλά μας λένε και κάποια σημαντικά στοιχεία για το σενάριο του παιχνιδιού.
  
  Έτσι, υπάρχει μια έντονη φήμη ότι το μουσικό τμήμα του studio ψάχνει για μουσική και ήχους από την περίοδο του πολέμου του Vietnam, καθώς και Κουβανέζικες, Αφρικανικές και Σοβιετικές συνθέσεις, πράγμα που ξεκάθαρα σημαίνει ότι θα μιλάμε για ένα σενάριο που θα έχει σχέση με τον Ψυχρό Πόλεμο.
  
  Βέβαια, όλα αυτά τα στοιχεία ίσως αποδειχθούν λανθασμένα, μιας και ίσως αποτελούν τμήμα κάποιου άλλου project. Όπως και να 'χει, εμείς ελπίζουμε η ομάδα ανάπτυξης του παιχνιδιού να μας προσφέρει κάτι εκπληκτικό, όπως πάντα άλλωστε.
  
  Θα σας έχουμε ενήμερους γιά όλες της τυχόν νέες εξελίξεις.
  
  Πηγή: myplaisio.gr, Gamespot
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 10:55

  Αποτελέσματα εκλογών του Συλλόγου Ναξιωτών

   »  e-Νάξιοι
  Μετά την ολοκλήρωση των αρχαιρεσιών της 8ης Νοεμβρίου 2009, για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου και νέας Εξελεγκτικής Επιτροπής του Συλλόγου Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων, παρατίθενται τα αποτελέσματα, όπως καταμετρήθηκαν από την Εφορευτική Επιτροπή: Υποψήφιοι για το Διοικητικό Συμβούλιο: Δοντάς Ιωάννης του Στυλιανού: 42 ψήφοι Λαγού Ευαγγελία του Βασιλείου: 34 ψήφοι Μπελιώτης Αντώνιος του Γεωργίου: 80 ψήφοι Ξεφτέρη Μαρία του Εμμανουήλ: [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 08.11.2009
• 21:22

  Hallo!

   »  The Bond's
  Good morning! How are you? I'm good. I am Nicole. I have a dog, she is black and white. I have brown hair. I love my husband, he plays soccer. I don't speak German, but I am learning German.
  
  My attempt at writing this in German without any help:
  
  Guten Morgan! Wir geht es dir? Mir geht is gut. Ich bin Nicole. Ich habe ein hunde, sie ist shwarz-weise. Ich habe braune haare. Ich liebe mein mann, er spielt fussball. Ich spreche kein deutsche, aber ich lerne deutsche.
  
  What I wrote actually translated to:
  
  Good Morgan! Is we it going you? Is goes me good. I am Nicole. I have a dog, it is shwarz wise. I have brown hairs. I love plays my husband, it soccer. I speak no German, but I learn German.
  
  
  hehehe. Ok, so not quite the German expert yet....but I am getting there! I have been doing so much rosetta stone, my dreams are in German lately. I also have been watching German kids shows with the kids that I nanny (their Dad is a little psychotically intent on having them learn German). But I'm thankful because I am starting to really get a grasp on the language. It's an amazing feeling! If only I would have had this knowledge when I went to Austria and Germany. But I know I will make it back there someday!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 07.11.2009
• 11:06

  Οι 11 κανόνες του Bill Gates προς τα νέα παιδιά, μελλοντικά στελέχη επιχειρήσεων.

   »  Αrkoleon
  
   Τελικό το αρχαίο ελληνικό ρητό "Αγαθά κόποις κτώνται" πόσο επίκαιρο και ουσιαστικό είναι ακόμη! Όμως η διαδρομή του δεν τελειώνει εδώ... έχει μακρύ δρόμο ακόμη. Διαβάστε παρκάτω γιά να δείτε γιατί.
  Κανόνας 1: Η ζωή δεν είναι δίκαιη, πάρτε το χαμπάρι!
  Κανόνας 2: Ο κόσμος δε θα σας λυπηθεί ούτε νοιάζεται αν έχετε ή όχι αρκετή αυτοεκτίμηση. O κόσμος περιμένει να πετύχετε κάτι ΠΡΙΝ να αισθανθείτε καλά για τον εαυτό σας.
  Κανόνας 3: ΔΕΝ πρόκειται να βγάζετε 80.000€ το χρόνο με το που θα βγείτε από το Πανεπιστήμιο. Δεν πρόκειται να γίνετε Αντιπρόεδρος της Εταιρείας ούτε να αποκτήσετε αυτοκίνητο με τηλέφωνο, αν δεν τα ΚΕΡΔΙΣΕΤΕ και τα δύο.
  Κανόνας 4: Αν νομίζετε ότι ο καθηγητής σας είναι σκληρός, περιμένετε μέχρι να αποκτήσετε αφεντικό.
  Κανόνας 5: Δε θίγεται η αξιοπρέπειά σας αν χρειαστεί να δουλέψετε με τα χέρια σας. Οι παππούδες σας είχαν άλλη λέξη για τη δουλειά στο εργοστάσιο: την αποκαλούσαν «ευκαιρία».
  Κανόνας 6: Αν τα θαλασσώσετε, μην γκρινιάζετε, αλλά μάθετε από τα λάθη σας.
  Κανόνας 7: Πριν γεννηθείτε οι γονείς σας δεν ήταν τόσο βαρετοί όσο σας φαίνονται τώρα. Αυτό το έπαθαν από το να πληρώνουν τους λογαριασμούς σας, να καθαρίζουν τα ρούχα σας και να σας ακούνε να λέτε πόσο έξυπνοι και σπουδαίοι είστε. Πριν τρέξετε λοιπόν να σώσετε το δάσος του Αμαζονίου από τα παράσιτα της γενιάς των γονιών σας, καθαρίστε πρώτα την ντουλάπα του δωματίου σας.
  Κανόνας 8: Στο σχολείο οι νικητές δε διαφέρουν από τους ηττημένους, ΟΧΙ όμως και στη ζωή. Σε κάποια σχολεία δεν αποτυγχάνει κανείς – μπορείτε να προσπαθήσετε ξανά και ξανά μέχρι να γράψετε τη σωστή απάντηση. Αυτό δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με την πραγματική ζωή.
  Κανόνας 9: H αληθινή ζωή δε χωρίζεται σε τρίμηνα. Τα καλοκαίρια δεν κάθεστε και πολύ λίγοι είναι αυτοί που θα ενδιαφερθούν να σας βοηθήσουν να ΒΡΕΙΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ. Αυτό θα πρέπει να το κάνετε τις ελεύθερες ώρες σας.
  Κανόνας 10: H τηλεόραση ΔΕΝ είναι η αληθινή ζωή. Στην πραγματική ζωή οι άνθρωποι σηκώνονται από τις καφετέριες και πάνε στις δουλειές τους.
  Κανόνας 11: Να είστε καλοί με τους…φύτουλες. Το πιθανότερο είναι να καταλήξετε να δουλεύετε για αυτούς…
  Αναδημοσίευση από το [ideas-naked.blogspot.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 04.11.2009
• 17:48

  Νάξος 1950

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 02.11.2009
• 20:14

  Our Guilty Pleasure

   »  The Bond's
  Kellen and I love to pass our time getting into different TV series. We don't watch to much cable or movies, but we get REALLY into these series and sometimes watch an entire season in one or two days!
  
  Lately our favorite show has been How I Met Your Mother. This is one of the best comedy shows I have ever seen. It's honestly HILARIOUS, I was pleasantly surprised! The show is about 5 friends living in New York city but mainly focuses on the main character, Ted Mosby, who is on a life search for "the one." Every show starts with a small blurp set in the future where Ted is talking to his children, telling the story of "how I met your mother." Love it!
  
  Another one that Kellen and I have gotten into is LOST. Completely different than HIMYM, this show is technically a "science fiction" story about a plane that crashes on an island in the middle of the south pacific and the crazy events that happens to the survivors. Its definitely a thriller and will get you hooked! Make sure to watch this one from the beginning if you choose to watch it!We are always looking for suggestions on the next series to watch! May sound like a waste of time to some, but there is nothing better to us than cuddling on the couch for hours on end watching a show you are really into!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 29.10.2009
• 20:06

  A Real Husky!

   »  The Bond's
  Well Kellen is halfway through his first quarter as a UW construction management student. He will be obtaining his Certificate in Construction Management by December 2010. Words can not describe how proud I am of him- he is working SO hard and I have seen an amazing change in his schoolwork.
  
  When Kellen and I first got married, we both took classes at Pierce Community College. Kellen has always struggled with school, and I was always there to help him with assignments and such. I am still editing papers for him, but today, as I was browsing over his latest assignment, I was filled with so much joy. I am so amazed at how his writing has changed and improved over the past five years. I probably sound like a weird, proud mother, but the fact is...I'm just happy for him. :)
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:22

  Why I Dislike Halloween

   »  The Bond's
  It's not the scary decor and plethora of horror films (although i dislike those too). It's not the massive amount of candy that could possibly make me gain ten pounds in one month. It's not the annoying little children ringing on my door all night. Nope, that's not it. I dislike Halloween for...the...
  
  "adult" costumes. why is it that Halloween is automatically a free ticket for a decently modest girl to dress like a total skank? Oh! I'm going to be a police officer! I'll just wear these tight booty shorts with a fake gun! How bout a bumble bee? Bees have cleavage, right?!?
  
  And to top it off, I have to see pictures of this splayed all over facebook the day after. How flattering!
  
  Ugh. Please, spare us all ladies, and keep the sisters tucked away. All year. Or at least until your Mrs. Claus outfit! (JK!)
  
  Take it from this guy!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 28.10.2009
• 20:08

  Παρέλαση για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

   »  e-Νάξιοι
  Για ακόμα μία χρονιά, αρκετά παιδιά από τα χορευτικά τμήματα του Συλλόγου Ναξιωτών παρήλασαν, παρουσία της Δημοτικής Αρχής των Αγίων Αναργύρων, για τον εορτασμό της Επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940. Λίγο πριν την έναρξη της παρέλασης, ο πρόεδρος του Συλλόγου, Νίκος Παντελιάς, παρέστη στην επιμνημόσυνη δέηση και κατέθεσε στεφάνι στο Ηρώο του Δήμου Αγίων Αναργύρων. Παρέλασαν με [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 27.10.2009
• 21:14

  Book Reviews Part Dos!

   »  The Bond's
  Labyrinth by Kate Mosse-
  I picked this book up in the fantasy section of the library...I guess you could say I was craving something Harry Potter-ish with a mix of the Da Vinci Code. I try to give every novel I read at least a 1/4 of the book to decide if I will keep reading. This one took quite more than a quarter...and, sadly never actually had me convinced. The book interwines the life of a present day women named Alice with a girl from a long time ago (couldn't tell you what century) named Alais. It is basically a "quest to preserve the holy grail" and, although it sounds like an interesting topic..the book is just...long and boring. That is my opinion at least. As far as I have read, the book has gotten good reviews. I would have to give this book a 2 out of 5 stars!
  
  
  Sarah's Key by Tatiana De Rosnay-
  Wow! This has got to be one of my favorite books in my "50 book a year quest" so far! Definately a tear jerker, this book follows the life of a young Jewish girl in France during World War II when her family is captured and taken to a concentration camp. This book is a really hard, eye opening look at the kinds of horrible Jewish people faced during that time. If you have a weak stomach or want a "feel good" book, this one is not for you. But I have to say that the story is really excellent and a definite page turner. I will give this book a 5 out of 5 stars!
  
  
  
  Three Weeks with My Brother- by Nicholas Sparks
  This book, also a BIG tear jerker, is an excellent memoir written by Sparks that talks about his entire life until present day. It also intertwines the story of a three week trip around the world the Nicholas takes with his brother and best friend, Micah. This book truly represents the ability to persevere through thick and think. Sparks, a Catholic, also has several conversations relating to God and where he is when things seem to be falling down around you. A great memoir. This book is a 4 out of 5 stars in my mind!
  
  
  
  
  The Guardian by Nicholas Sparks-
  
  Have you seen the movie "Obsessed" yet? Well, if you have, that is basically the premise of this book (despite the role reversal). Julie, a late 20-something who lost her husband to cancer early in their marriage, has just started dating again, when one man she thought was attractive at first turns into a real nightmare. This book, in my opinion, was definitely a thriller, and a great page turner. However, I do feel like the "stalker" premise is a bit overused. Caution: don't read this one before you go to bed!! I give this book a 3 out of 5 stars.
  
  
  The Money Book for the Young, Fabulous & Broke by Suze Orman-
  This book was a wedding gift to my friend Olivia. When I saw it on her counter, I thought, what the hey, let's see what this lady has got to say about personal finance (my favorite topic of conversation these days). Since I was quite used to hearing financial talk from my good old friend Dave Ramsey (conservative financial talk show radio host), this book brought quite a bit of variety in my thoughts of personal finance. I would say that compared to Ramsey, Orman's views are quite "liberal" including thoughts such as credit cards can and should be used for any "extra expenses" that you find yourself not being able to pay for at the end of the month! EEK. As a ramsey fan, the CC words make me cringe, and reading that kind of made me do the same. However, The book is really well written and informative regarding just the basic information on personal finance topics. I'm going to give it a 4 out 5 stars.
  
  The Total Money Makeover by Dave Ramsey-
  Well, if any of you have spent any of time around me for the last 6 months you know that I am a huge fan of Dave's radio show. When I finally got around to reading his books, I pretty much knew the "baby steps" like the back of my hand. Therefore, by review on this book is kind of skewed...I found it to be kind of boring and repetitive in my own life, but wouldn't hesitate to recommend it to someone who was struggling with debt. Although I do not agree 100% with Ramsey's views of personal finance (according to him who cares about your FICO score- you'll just pay cash for everything!), I still admire his blunt attitude with people who like to rack up credit card debt to LOOK rich- and have a savings account that would make most of us nervous beyond our years. I gotta give this book (and my main financial guru man) a 5 out of 5 stars just because I love him!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 21:03

  You Otter Be Reading!

   »  The Bond's
  
  This little saying always comes to me when I think of books/library's/reading. When I was in elementary school (Zeiger, go explorers!!), we would take weekly trips to the library, and we would sometimes get free bookmarks from the librarians. My favorite bookmark I ever got was one that had an otter swimming on it, and it said "You Otter Be Reading!"
  
  So I guess I will thank my elementary librarians for my life long love of reading. Just a few weeks ago, I was reading Nicholas Spark's book "Three Weeks with My Brother."The book is a memoir of Spark's life and focuses mainly on his close relationship with his older brother, Micah. In it, Sparks also talks about how his goal every year is to read 100 books. WOW. That's at least two novels a week. So I decided that I would be inspired by his goal, and set myself a goal of reading 50 books this year. Since July, I have read 13 books. I am going to continue to keep track of the books through my blog where I will do a "book review"once I finish reading them.
  
  So, I have a lot of work to do to get caught up. I am excited about this and so thankful I have the time to enjoy one of my favorite hobbies!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 12:42

  Εκλογές για νέο Δ.Σ. και Εξελεγκτική Επιτροπή του Συλλόγου Ναξιωτών

   »  e-Νάξιοι
  __________________________ Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009, από τις 9 π.μ. έως και τις 6 μ.μ., στην αίθουσα του Συλλόγου Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων (Αγίας Παρασκευής 56, Ανάκασα), θα διεξαχθούν εκλογές για την ανάδειξη τριμελούς Εξελεγκτικής Επιτροπής και νέου 9μελούς Διοικητικού Συμβουλίου για τη διετία 2009-2011. Όσοι ενδιαφέρονται να θέσουν υποψηφιότητα για το Διοικητικό Συμβούλιο ή την Εξελεγκτική Επιτροπή, μπορούν να προσέλθουν στα [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 26.10.2009
• 20:34

  I Miss Summer Already!

   »  The Bond's
  
  Sprinkler dancing...beach fun...blackberry picking...barbecues. Only 7 months until next summer!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 23.10.2009
• 21:00

  Greek CAD Community: Πάλι Μαζί....το 2010 !!

   »  Greek CAD Community
  Δυστυχώς οι πολλές υποχρεώσεις αλλα και ατυχίες με έχουν κρατήσει μακριά από το blog για αρκετό διάστημα και ζητώ Συγγνώμη!
  
  Το 2010 (πρώτα ο Θεός) θα είμαστε πάλι παρέα!!
  
  GREEK-CAD
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 16.10.2009
• 16:27

  Νάξος : εκκλησίες > 1950

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  
  
  
  φωτογραφίες από το αρχείο της Ειρήνης Νανούρη από την Απείρανθο
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 14.10.2009
• 17:30

  Πρόσκληση στην Τακτική Εκλογοαπολογιστική Συνέλευση του Συλλόγου Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων

   »  e-Νάξιοι
  Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων καλεί τα μέλη του στην τακτική εκλογοαπολογιστική συνέλευση, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2009 στις 12.00 το πρωί, στην αίθουσά του στην οδό Αγίας Παρασκευής 56 στην Ανάκασα. Τα θέματα που θα συζητηθούν είναι τα εξής: Απολογισμός των πεπραγμένων για τη διετία 2007-2009, Οικονομικός απολογισμός για τη διετία 2007-2009, Έκθεση εξελεγκτικής επιτροπής, Εκλογή εφορευτικής [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 10.10.2009
• 20:50

  Movin' & Shakin' & Cookin'

   »  The Bond's
  I can not even begin to explain what an amazing feeling it is to work only 25 hours a week. I finally, after 6 months, feel that I have time to keep up with the things that need to be done around our new home. I'm feeling very accomplished this week and it is such a blessing to feel this way. I took a Costco trip last weekend, and have cooked everyday this week except Thursday night (we had a birthday dinner to go to). This had been a goal of mine since...well...we got married. When I was working full time, I just never had the time or energy to cook every night. And also never really never had huge funds all at one time to do a huge Costco trip. Well Sunday I bit the bullet and spent a couple hundred dollars (eeekkkk). But I can honestly say I think I got enough food for at least 3 weeks of dinners, plus lunches as well! So excited. This week so far I've made a chicken roast in the crock pot, spaghetti, salmon, and chicken pesto pasta. Yum!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 17:17

  ΝΑΞΟΣ : παλιά λεωφορεία

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  
  
  
  
  
  
  οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο του Απόστολου Κουρμπέλη , ιστορικού και μελετητή των συγκοινωνιων από την Αθήνα και λάτρη της Νάξου
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 06.10.2009
• 15:50

  Νάξος : 1950

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  
  
  
  
  
  οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο της Ειρήνης Νανούρη από την Απείρανθο
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 03.10.2009
• 16:14

  Νάξος 1945

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  η πόλη της Νάξου το 1945 , από το αρχείο της Ειρήνης Νανούρη από την Απείρανθο
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 29.09.2009
• 23:32

  Κόρωνος 1983

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  φωτογραφίες της Κορώνου το 1983 τραβηγμένες από τον Μανώλη Δ Μανωλά από ελικόπτερο
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 27.09.2009
• 19:18

  Κωμιακή 1950

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 24.09.2009
• 23:15

  Νάξος 1980

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  
  φωτογραφίες από το αρχείο της Ειρήνης Νανούρη από την Απείρανθο
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 13:29

  Σκοποί και τραγούδια τ’ Απεράθου (μέρος 2ο): τα τραγούδια των εκλογών

   »  Φωτεινή παντογνώστρα

  Enclosure: [download]

  Τα τραγούδια των εκλογών εντάσσονται, σύμφωνα με τον Ζευγώλη (2006:60), στην ευρύτερη κατηγορία των “εύθυμων” τραγουδιών της Απειράνθου. Πρόκειται για τραγούδια, δεκαπεντασύλλαβα ομοιοκατάληκτα δίστιχα και κοτσάκια, τα οποία δημιουργούνταν και τραγουδιούνταν κατά την περίοδο των εκλογών (βουλευτικών και δημοτικών-κοινοτικών) και των δημοψηφισμάτων. Βασικός θεματικός άξονας ήταν η συγκεκριμένη πολιτική διαδικασία και ό,τι γενικότερα εμπλεκόταν με [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 22.09.2009
• 13:33

  2ο Φεστιβάλ Ελληνικής Παράδοσης στους Αγίους Αναργύρους

   »  e-Νάξιοι
  Άρωμα παράδοσης θα μυρίσει το σαββατοκύριακο που μας έρχεται (26 και 27 Σεπτεμβρίου) στην πλατεία Κοκκινόπουλου στους Αγίους Αναργύρους, καθώς θα πραγματοποιηθεί, μέσα στα πλαίσια των “Γιορτών Γειτονιάς” του Δήμου, το 2ο Φεστιβάλ Ελληνικής Παράδοσης, με τη συνδρομή όλων των εθιμοτοπικών συλλόγων της περιοχής μας. Πιο συγκεκριμένα, ο Σύλλογος Ηπειρωτών, η Ένωση Κρητών, ο Σύλλογος [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 00:32

  Νάξος : λιμάνι

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  Ιστιοφόρα στο λιμάνι της Νάξου γύρω στο 1950
  οι φωτογραφίες είναι από καρτποστάλ της εποχής και το αρχείο της Ειρήνης Νανούρη από την Απείρανθο
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 19.09.2009
• 18:12

  Νάξος : Σαγκρί

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  1η φωτογραφία : οι ανεμόμυλοι του Σαγκρίου μάλλον το 1950 (από το αρχείο της Ειρήνης Νανούρη από την Απείρανθο)
  2η φωτογραφία : το Σαγκρί το 1917 (από το αρχείο του Μανώλη Δ. Μανωλά από Κόρωνο)
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 17.09.2009
• 10:00

  Σκοποί και τραγούδια τ’ Απεράθου (μέρος 1ο): η πατινάδα

   »  Φωτεινή παντογνώστρα

  Enclosure: [download]

  Η πατινάδα αποτελεί μία από τις βασικότερες κατηγορίες λαϊκών τραγουδιών της Απειράνθου και της Νάξου γενικότερα. Ανήκει στην ευρύτερη θεματική κατηγορία των εύθυμων τραγουδιών, ενώ όπως σημειώνει ο Οικονομίδης (1991:50), πρόκειται για ερωτικά, αισθηματικά και αρκετά νόστιμα τραγούδια, τα οποία με την παθιάρικη μουσική τους σκορπούν το άρωμα της πιο μεγάλης ψυχικής ομορφιάς απλότητας. Η πατινάδα [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 16.09.2009
• 18:54

  Nicole's Book Reviews (Cause I'm cool like that!)

   »  The Bond's
  So for the first time in a LONG time I've actually had time to read! It's been really nice. The following are the books I've finished in the last couple of months:
  
  Pursuit of Happiness by Chris Gardner-
  Well, unfortunately once you watch a movie and then read the book, or vice versa, you have to compare them to each other. And in comparison to the movie, this book was kind of a slow and drawn out version. The book actually covers most of Chris's childhood for a significant portion, so, in that sense, you do feel a little more connected to Chris's character as well as his background story. It was a good read and definitely an inspiring story. I would give this book 2 out of 5 stars!
  
  
  The Twilight Series by Stephanie Myers-
  Though i HATE to lump these four books into one review, I don't think I have the effort in me or the time to review each individually. I have to say though, one of the most fun parts about the twilight series is that SO many stinking people have read the books that you can have so much fun discussing them with practically anyone (everyone has their own opinion). Although I thought they were good, and definitely page turners (especially book 4) I really don't think that they are "all they're cracked up to be." I find Bella to be a bit whiny...and let's just face it, watching the movie with Kristen Stewart makes you kinda wanna smack her for her horrible acting....then once you get her image in your head you can't shake it when your reading! How frustrating! I'd give this series a 3 out of 5 stars.
  
  
  My Sister's Keeper by Jodi Picoult-
  (First of all...side note...what does it tell you when the authors name is three times bigger than the title itself...?) Anyway, that note doesn't really reflect how I feel about this book. It was good! This book deals with a highly controversial political issue (stem cell research), which can only just make you feel smarter once you've put it down! It also just has an amazing storyline....there is just no way you can predict what will happen in this one. I also did enjoy Picoult's style of writing from the perspective of each character. I will give this book a 4 out of 5 stars!
  
  
  Vanishing Acts by Jodi Picoult- (again with the authors name! lol) This book, also written by Picoult, is...well...just mediocre. I didn't really find it much of a page turner, which disappointed me after reading My Sister's Keeper right before. The story seems kind of just thrown together, whereas My Sister's Keeper seems definitely well thought out. I would have to give this book a 2 out of 5 stars.
  
  
  
  
  So! I have yet to find that 5 out of 5 star book! I'm currently reading "Labyrinth" by Kate Mosse. I'll let you know what I think when I'm done!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 18:47

  Frustration

   »  The Bond's
  Do you ever feel like a jerk just because you've stood up for yourself and tried not to let someone walk all over you? Once you stand up for yourself, things always turn around on you and you feel like the mean one. Maybe its just me...standing up for myself is something I have struggled with for a long time. The most frustrating thing about it is that Kellen struggles with the same thing...but to an even further extent. He has such a sweet heart that he will literally let his friends/family walk all over him...and he will say nothing.
  
  I can't give too many details with what I am speaking about...but I really just pray that God will reveal to me what is an appropriate way to stand up for myself and what I can just let go/isn't worth bringing up.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 15.09.2009
• 16:09

  Έναρξη μαθημάτων παραδοσιακών χορών

   »  e-Νάξιοι
  Ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων, μέσα στα πλαίσια της διατήρησης και της διάδοσης της πολιτιστικής κληρονομιάς της Νάξου, για 22η χρονιά συνεχίζει τα μαθήματα παραδοσιακών χορών, αλλά και οργάνων (λαούτο – βιολί) στην αίθουσα όπου στεγάζεται (Αγίας Παρασκευής 56, Ανάκασα-Άγιοι Ανάργυροι). Από την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου, ξεκινούν τα 3 -προς το παρόν- χορευτικά τμήματα, όπου [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 10:44

  Τιμητική εκδήλωση για τον Γιώργο Μαργιολά

   »  Κόρωνος
  
  Σας προσκαλούμε να συμμετάσχετε στη μουσική βραδιά,που είναι αφιερωμένη στο δάσκαλο και δημιουργό νησιώτικης και λαϊκής παράδοσης Γιώργο Μαργιολά.Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο θέατρο του Άλσους Βεϊκου, στο Γαλάτσι την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009, στις 8 μ.μ. το βράδυ.
  
  Σύλλογος Κορωνιδιατών ΝάξουΚρίσσης 83, Άνω Κυψέλη, Αθήνα
  Τηλ. 210-8674914 / 210-8655438
  Τηλ. Επικοινωνίας: 6944-176217 / 6976-786161
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 14.09.2009
• 21:03

  Improvements

   »  The Bond's
  Kellen and I have had a very busy summer! Between garage saleing, our new puppy, and house improvements, its been pretty fun and I'm feeling very accomplished! Here are some pics of what we have been working on:
  This island I found at a garage sale for 25 bucks! Great deal and it is an awesome workspace when cooking!Kellen built this box to cover up the propane tank in the front of our house. I love my carpenter! :)This is the gate that kellen built to keep Chloe in the back.
  
  Check out my facebook for the other pics!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 05.09.2009
• 16:45

  Γυμνάσιο Νάξου

   »  ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
  
  
  
  
  
  1η φωτογραφία : μαθητές και καθηγητές του Γυμνασίου Νάξου μάλλον το 1926
  2η φωτογραφία : η 6η Γυμνασίου του 1968 (φωτογραφία του Γαβριήλ Κονδύλη από τις Μέλανες)
  3η φωτογραφία : εκδρομή του Γυμνασίου στην Αγία Άννα τη δεκαετία το '60
  4η φωτογραφία : μαθητές του Γυμνασίου κάπου στο '60
  5η φωτογραφία : μαθητές του Γυμνασίου το 1977 (φωτογραφία της Κικής Μαγγιώρου από τη Κόρωνο)
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 02.09.2009
• 19:52

  Μέση : Βρακάδες

   »  ΜΕΣΗ ΕΝΑ ΣΤΟΛΙΔΙ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΝΑΞΟ
  
  
  1η φωτογραφία : Δημήτριος Φακίνος (Δημήτρακας)
  2η φωτογραφία : Μιχάλης Παπαϊωάννου
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 29.08.2009
• 20:06

  1983 ένας γάμος σε Μέση και Κόρωνο

   »  ΜΕΣΗ ΕΝΑ ΣΤΟΛΙΔΙ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΝΑΞΟ
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Νύφη η Πόπη Εμ Μελισσουργού (του Βουλγαρομανώλη) από τη Μέση και γαμπρός ο Δημήτριος Γ Μανδηλράς (του Ζαχαροέργη από τη Κόρωνο) , παίζουν Λιαούρης , Μαργιολάς και Μανώλης Μπουμπλάκης ενώ διακρίνονται και ο Γιάννης ο Κουτσοκέρης με τον Ντάλλα
  
  Περισσότερα... »