Naxos Blogs » Aa - Zz

Feeds

491 άρθρα από 19 πηγές

Aa - Zz (354)

• e-Νάξιοι (67)
• GasCenter Naxos (2)
• Greek CAD Community (5)
• Info Naxos (1)
• Αrkoleon (88)
• Naxos (1)
• Naxos Greece - Beach Resort (33)
• Naxos Island (15)
• Panathinaikos και Pannaxiakos (1)
• Pannaxiakos (28)
• The Bond's (113)

Αα - Ωω (137)

• Βλέπω τον κόσμο όπως θα ήθελα να είναι (26)
• Η κιβωτός της γνώσης
• Κόρωνος (8)
• ΜΕΣΗ ΕΝΑ ΣΤΟΛΙΔΙ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΝΑΞΟ (20)
• Πρωτοπόροι έλληνες ευρωπαίοι (2)
• ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ (48)
• Πολιτι-Ζω (2)
• Φωτεινή παντογνώστρα (31)

Aa - Zz (100)

• Νάξος - Κυκλάδες, 23.07.2010
• 14:03

  “Όταν χαράζει στο Αιγαίο”

   »  e-Νάξιοι
  Στις 18/06/2010 πραγματοποιήθηκε εκδήλωση στον Κλήδονα, στην πλατεία Άρη Βελουχιώτη, σε συνεργασία των δυο Συλλόγων, Σύλλογο Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων και Σύλλογο Ευβοιωτών Αγίων Αναργύρων. Παρευρέθηκαν μέλη και φίλοι των δύο Συλλόγων και με τα τακίμια του Νίκου Κονιτόπουλου διασκέδασαν άπαντες. Βιολί και λαούτο έπαιξαν οι μαθητές του Νίκου Κονιτόπουλου, Κώστας Χουζούρης στο λαούτο και Γιώργος [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 23.06.2010
• 21:25

  ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΑΚΟΙΜΗΤΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

   »  Αrkoleon
  
  Υποδειγματική διάρθρωσις και τάξις
  Όποιος μελετήση την οργάνωσι και διάρθρωσι, τάξι και πειθαρχία του στρατού του Βυζαντίου, δεν αργεί να πεισθή πώς ό στρατός αυτός υπήρξε ένα θαυμάσιο πολεμικό όργανο, που εστήριξε επί τόσους αιώνες την ισχύ τής αυτοκρατορίας. Πλούσια είναι η σχετική βιβλιογραφία, την οποία μάς κατέλιπαν οι Βυζαντινοί συγγραφείς και χρονογράφοι, ανάμεσα στους οποίους όχι ολίγοι στρατηγοί και εστεμμένοι. Ο αρχιπλοίαρχος κ. Μαρ. Σίμψας αναπτύσσει διεξοδικώτατα το θέμα αυτό με βάσι όλες τις υπάρχουσες ιστορικές πηγές.
  ΥΟ Βυζαντινός Στρατός αρχίζει να υφίσταται, σαν οργανωμένο σύνολο, κυρίως από την εποχή τού Αναστασίου Α’ (491 518), όπως το Βυζαντινό Ναυτικό από την εποχή τού Λέοντος τού Θρακός (457 - 474). Βασικά αποτελείται:
  1. Από εκείνον πού στρατολογείται άττ’ ευθείας από τον Βασιλέα, δηλ. από την Κυβέρνησι τής Κωνσταντινουπόλεως, Συντίθεται από εθελοντάς, υπηκόους τού Βασιλέως και ξένους.
  2. Από εκείνον, τον οποίον στρατολογούν και οργανώνουν οι στρατηγοί, διοικηταί των επαρχιών (Θεμάτων), αποτελούμενον από υπηκόους τού Βασιλέως.
  Ο πρώτος αποτελεί τον κυρίως βασιλικό στρατό, τα τάγματα• ό δεύτερος, τον κυρίως εθνικό στρατό, τον στρατό των Θεμάτων.
  Στις δύο αυτές κατηγορίες πρέπει να προσθέσωμε τούς συμμάχους, δηλ. τα ξένα, επικουρικά στρατεύματα, τα οποία καλούνται και άτακτα. Οι σύμμαχοι καλούνται κατά τις εκστρατείες τού Βυζαντίου, αλλά δεν ενσωματώνονται στις μονάδες τού Βυζαντινού Στρατού. Ήσαν στρατιωτικά τμήματα, από τα οποία άλλα μεν έστελναν υποτελείς ή και ανεξάρτητοι ηγεμόνες, είτε βάσει συνθήκης είτε ως δείγμα φιλίας, άλλοι δε εστρατολογούντο σε ανεξάρτητα έθνη με αδρή αμοιβή. Πάντως, όλοι οι σύμμαχοι ελάμβαναν μισθό και άλλα ανταλλάγματα, είχαν δε τούς ιδικούς των διοικητάς και διατηρούσαν τον οπλισμό και τα έθιμά τους.
  Άλλοι ήσαν οι μισθοφόροι. Προσήρχοντο καθ’ ομάδες ή κατετάσσοντο ατομικώς στον Βυζαντινό Στρατό, πάντοτε με μισθό, και ή ετάσσοντο στις διάφορες μονάδες ή αποτελούσαν ιδιαίτερα τμήματα, με Βυζαντινούς όμως διοικητάς. Αυτοί ελέγοντο φοιδεράτοι.
  Υπήρχαν ακόμη και οι αιχμάλωτοι ή αυτόμολοι, πού εδέχοντο να υπηρετήσουν στον Βυζαντινό Στρατό, είτε διότι επεδίωκαν ολικά οφέλη, είτε για ν’ αποφύγουν τα δεινά τής αιχμαλωσίας. Κατά τα άλλα, οι στρατιώται τού Βυζαντίου έπρεπε να είναι «Ρωμαίοι πολίτες», δηλ. υπήκοοι τού Βασιλέως και Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Οι αιρετικοί απεκλείοντο. Απεκλείοντο επίσης και οι τιμωρημένοι με βαρειές ποινές, καθώς και οι υπόδικοι τού είχαν διαπράξει σοβαρά παραπτώματα. Οι σκλάβοι, αλλά και οι ελεύθεροι, αλλά όχι Ρωμαίοι πολίτες, ημπορούσαν να υπηρετούν στον στρατό ως υπηρέτες.
  Εθελοντική ήταν ή βάσις τής στρατολογίας. Όταν όμως το καλούσε ή ανάγκη, κατέφευγαν στην αναγκαστική στρατολογία. Πάντως ορισμένες κατηγορίες πολιτών δεν υπέκειντο μεν σε στράτευσι, είχαν όμως την υποχρέωσι να συντηρούν, δηλ. να προσφέρουν τα έξοδα ενός ή και περισσοτέρων στρατιωτών.
  Στρατεύσιμη ηλικία ήτο από το 18ο μέχρι το 40ό έτος. Ο στρατολόγος, «Επιμελητής των Τηρώνων», εξέταζε τα προσόντα και την σωματική ικανότητα των κατατασσομένων και μετά τούς έστελνε στον αρμόδιο διοικητή, από τον οποίο εφοδιάζοντο με την προβατορία, δηλ. την έγκρισι, και ετοποθετούντο στα διάφορα τάγματα, όπου ενεγράφοντο στα μάτριγα (δηλ. τα μητρώα). Γινόταν διάκρισις ανάμεσα στους ευσθενείς (ευρώστους) και τούς αδυνάτους, το δε ανάστημα έπαιζε σημαίνοντα ρόλο. Οι εύρωστοι και υψηλοί τοποθετούνται στις πρώτες γραμμές, για να πτοήσουν τον εχθρό. Οι άλλοι χρησιμοποιούνται στοάς «άλλας στοιχίας» ή τούς άλλους ζυγούς.
  Για να παραμείνουν στο στράτευμα έπρεπε να είναι καλοί στρατιώτες. Όσοι διαπράττουν κλοπές, τραυματίζουν συνάδελφό τους, απουσιάζουν παρανόμως ή φέρονται αντιπειθαρχικώς, απομακρύνονται συνήθως από το στράτευμα.
  Παλαίμαχοι (έφεδροι) ήσαν εκείνοι πού απεστέλλοντο σε αόριστη άδεια, με την υποχρέωσι να παρουσιασθούν ευθύς ως θα τούς καλούσαν. Όσοι δεν έσπευδαν στην πρόσκλησι, τον καιρό τού πολέμου, ετιμωρούντο με αυστηρότητα. Απόμαχοι, εξ άλλου, ήσαν οι στρατιώτες πού απεμακρύνοντο μετά το όριο ηλικίας (των 40 ετών). Πρέπει δε να ήσαν και όσοι έγιναν ανίκανοι για τον στρατό, από προηγουμένη πολεμική υπηρεσία.
  Τρεις ήσαν βασικώς οι κατηγορίες τού προσωπικού στον Βυζαντινό Στρατό: το μάχιμον (ή απειλητικόν), δηλ. οι πολεμισταί, το τεχνικόν, δηλ. οι τεχνίτες και εργάτες, και το χορηγόν των αναγκαίων, δηλ. οι υπηρέτες και γενικά όσοι προσέφεραν βοηθητικές υπηρεσίες.
  1. Το μάχιμον. Είναι οι πολεμισταί. Διακρίνεται βασικά σε δυό κατηγορίες: το πεζικό και το ιππικό. Αντίθετα δε πρός τα συμβαίνοντα στους συγχρόνους στρατούς, δεν υπήρχαν ιδιαίτερα σώματα ανάλογα με το είδος τού οπλισμού, υπήρχαν όμως στο πεζικό και στο ιππικό άνδρες με διαφορετικό οπλισμό. Κάθε τάγμα, πεζικού ή ιππικού, περιελάμβανε ορισμένο αριθμό από βαρύτερα ή ελαφρότερα οπλισμένους στρατιώτες. Κατ’ εξαίρεσι μόνο, εσχημάτιζαν ειδικά τάγματα ψιλών (πεζών ή ιππέων), όταν το επέβαλλαν τακτικοί λόγοι.
  Έτσι, σ’ ένα τάγμα πεζικού υπήρχαν οι οπλίτες, δηλαδή οι βαρέως οπλισμένοι με το δόρυ, σπάθη, τόξο κ.λπ, πού έφεραν και βαρειά πανοπλία. Οι πελτασταί, ελαφρότερα οπλισμένοι και με μικρότερη πανοπλία. Και οι ψιλοί (οι σαγιτάτορες ή αρκάτοι), δηλ. οι τοξόται.
  Σ’ ένα τάγμα ιππικού ήσαν οι κατάφρακτοι, βαρέως οπλισμένοι και με ισχυρή πανοπλία, οι ψιλοί ακοντισταί, πού έφεραν δόρυ και 2 -3 ακόντια, και οι ψιλοί τοξότες, σχεδόν ακάλυπτοι και με όπλο το τόξο.
  2. Το τεχνικόν. Υπάρχουν τμήματα «τεχνικού», πού οι άνδρες του αποκαλούνται εργάτες ή τεχνίτες και είναι εφοδιασμένοι με κλαδευτήρια ή πελέκια, για κάθε έργο. Είναι επίσης και οι επιτασσόμενοι εργάτες ή επίτακτοι για τις οχυρώσεις. Αυτοί είναι ξένοι πρός τον στρατό. Στο πεζικό οι τεχνίτες συγκροτούν ιδιαίτερο τμήμα, το οποίο διευθύνει ό αρχαιότερος στο επάγγελμά τους. Είναι σιδηρουργοί, καροποιοί, οπλοποιοί, ακονισταί, κατασκευασταί τοξαρίων, βελών και κονταρίων — και ό αριθμός τους ρυθμίζεται από τον Κανονισμό. Το ιππικό έχει μικρότερη ανάγκη τεχνιτών από το πεζικό, διότι είναι σε θέσι να φθάση γρήγορα σε κατοικημένους τόπους, όπου ημπορεί να κάμνη τις επείγουσες επισκευές. Προσπαθεί πάντοτε να διατηρή την ευελιξία και πρώτη του φροντίδα είναι ή ταχύτης.
  3. Το χορηγόν των αναγκαίων περιελάμβανε τις διάφορες υπηρεσίες τής επιμελητείας, τούς υπηρέτες των πεζών και των ιππέων, τούς οδηγούς στα μεταγωγικά (δηλ. την εφοδιοπομπή ή Τούλδον), καθώς επίσης τούς χορηγητάς και μεταπράτας, πού συνόδευαν τον στρατό στην εκστρατεία.
  Ποιοι ήσαν οι βαθμοφόροι; Πρώτοι φυσικά στην σειρά ήσαν οι αξιωματικοί, πού εκαλούντο άρχοντες, κοινώς κεφαλάδες και μάλιστα «άρχοντες από σπαθίου», για να διακρίνωνται από τούς πολιτικούς υπαλλήλους, πού και αυτοί ονομάζονταν άρχοντες. Τρεις είναι οι κατηγορίες των βαθμοφόρων:
  1. Οι ανώτεροι αξιωματικοί, οι «εμφανείς» (στρατηγός, υποστράτηγος, μεράρχης).
  2. Οι κατώτεροι αξιωματικοί, οι «μικρότεροι» (μοιράρχης, ταγματάρχης). Σ’ αυτούς πρέπει να προσθέσωμε τούς ιλάρχους και τούς εκατοντάρχους, οι οποίοι έχουν πειθαρχική δικαιοδοσία υπαξιωματικών, λογίζονται όμως ως αξιωματικοί, δηλ. «άρχοντες».
  3. Οι υπαξιωματικοί ή «επίλεκτοι», ήτοι ό πεντηκόνταρχος, ό δέκαρχος και ό τετράρχης.
  Στο «Στρατηγικόν» τού Μαυρικίου διαγράφονται τα προσόντα πού πρέπει να έχουν οι άρχοντες των διαφόρων βαθμών, ειδικώτερα δε το αναφερόμενο στις απαιτούμενες για τον στρατηγό ιδιότητες αποτελεί ένα θαυμάσιο κείμενο διοικητικής φιλολογίας, πού θα απεδέχοντο στους θεσμούς των και οι σημερινοί στρατοί.
  Ο Αυτοκράτωρ διόριζε τούς στρατηγούς κατά τις εκστρατείες και τούς διοικητάς των Θεμάτων. Εκείνοι δε διόριζαν τούς αξιωματικούς στα υπό τις διαταγές των στρατεύματα και μόνον για τούς υποστρατήγους έπρεπε να ζητήσουν την έγκρισι τού Αυτοκράτορος. Και τούτο, γιατί ό υποστράτηγος ανελάμβανε την διοίκησι τού στρατεύματος όταν ό στρατηγός αδυνατούσε να την ασκήση. Τούς υπαξιωματικούς διόριζε ό ταγματάρχης.
  Ή προαγωγή στον ανώτερο βαθμό γίνεται κατ’ απόλυτη εκλογή, με κριτήρια την εμπειρία και την γενναιότητα, αλλά και την εύνοια. Η μπορούσαν οι υπαξιωματικοί να γίνουν αξιωματικοί; Δεν μάς είναι γνωστό. Το πιθανώτερο είναι ότι έφθαναν ως τον βαθμό τού ιλάρχου (πού ήταν ό πρώτος εκατόνταρχος τού τάγματος), το πολύ δε ως τον βαθμό τού ταγματάρχη.
  «Η πειθαρχία κατ’ αρχήν, ή οργάνωσις και ή τακτική ακολουθούν». Αυτό είναι το βασικό δόγμα τού Στρατιωτικού Κώδικος. Δεν επιτρέπεται άγνοια και γι’ αυτό είναι επιφορτισμένοι οι βαθμοφόροι να τον γνωστοποιούν στους στρατιώτες με τις «θεωρίες» (δηλ. ειδικές ομιλίες). Τέσσερα είναι τα βασικά μέρη τού πειθαρχικού Κώδικος: ή υπακοή στους ανωτέρους, ή στρατιωτική τιμή, ή εσωτερική υπηρεσία και οι σχέσεις με τούς πολίτες!
  1. Η υπακοή είναι απόλυτη και παθητική. Σύμβολο είναι ή σιωπή. Δεν πρέπει συνεπώς να δίνουν στις μονάδες υπερβολικό προσωπικό, γεγονός πού δημιουργεί αναπόφευκτη την αταξία. Η αδράνεια προκαλεί χαλάρωσι τής πειθαρχίας. Η απείθεια και ή βιαιοπραγία κατά τού ανωτέρου τιμωρούνται ανάλογα με τον βαθμό πού φέρει ό ανώτερος. Εφ’ όσον υπάρχουν αιτήματα και παράπονα, φθάνουν στην «κεφαλή», διά τής Ιεραρχικής οδού. «Εάν τις στρατιώτης αδικηθή υπό τινος, τώ άρχοντι εγκαλείτω. Εί δέ παρά τού άρχοντος αδικηθή τω μείζονι άρχοντι τού τάγματος εγκαλείτω» (μείζων άρχων ήτο ό ταγματάρχης).
  2, Η στρατιωτική τιμή. Από την παράβασί της προέρχονται τα εγκλήματα τής προδοσίας, τής εγκαταλείψεως θέσεως, τής φυγής εμπρός εις τον εχθρό και τής απωλείας τής σημαίας. Η δειλία.
  3. Εσωτερική υπηρεσία. Η κακή συντήρησις των όπλων, ή απώλειά τους, ή οκνηρία, ή μη συμμόρφωσις στις διατασσόμενες κινήσεις, έν πορεία ή στο στρατόπεδο, αποτελούν αδικήματα πειθαρχικά.
  4. Οι σχέσεις με τούς πολίτες. Όποιος δεν αποδίδει το ζώον ή το αντικείμενο, το οποίον έκλεψε, ή προκαλεί ζημία σε ένα πολίτη, τιμωρείται δίνοντας αποζημίωσι διπλασία τής αξίας τού αντικειμένου ή τού ζώου. Ιδιαίτερη ευθύνη έχει ό στρατηγός, πού οφείλει να σέβεται τις καλλιέργειες και, όταν χρειασθή να τις διασχίση, να επανορθώση τις ζημίες. Για τούς παραβάτες προβλέπονται ποινές. Εν καιρώ ειρήνης ό φόβος τής τιμωρίας συγκρατεί τον στρατιώτη στο καθήκον. Την πειθαρχική δικαιοδοσία ασκούν ό στρατηγός και οι αξιωματικοί, σε πολλές δέ περιπτώσεις διαπιστώνομε την θέσι και την σημασία ενός βαθμού στην ιεραρχική κλίμακα, από την πειθαρχική δικαιοδοσία πού ασκεί ό κατέχων τον βαθμό.
  Ποινές είναι: τα πρόστιμα (σε νομίσματα), οι σωματικές τιμωρίες («πύπτονται διά τής ράβδου») μετάθεσις σε άλλη μονάδα, έκπτωσις από τον βαθμό, απομάκρυνσις από το στράτευμα, ακρωτηριασμοί και θάνατος. Παραδείγματα: «Εσχάτως τιμωρείται» (δηλ. με θάνατον) όποιος σηκώση ράβδον και κτυπήση τον προϊστάμενό του αξιωματικό, «εναντιωθή τω μείζονι άρχοντι» (δηλ. στον ταγματάρχη), πωλήση ή χάση τα όπλα του κ.λπ. «Τύπτεται ήγουν ισχυρώς και κραταιώς δέρεται» όποιος κλέψη όπλα από συστρατιώτη του. Τού κόβουν δέ τα χέρια, αν κλέψη υποζύγια, «διότι τα υποζύγια αναγκαιότερα των όπλων εισίν». Η υπέρβασις αδείας απουσίας ετιμωρείτο κατά τις περιστάσεις με μετάθεσι σε άλλο τάγμα, αυστηρότερα δε ή απουσία χωρίς άδεια. Η λιποταξία ετιμωρείτο πολύ αυστηρά, όταν ήταν ομαδική. Η υποτροπή σε κάθε περίπτωσι είναι επιβαρυντικό στοιχείο.
  Ελαφρυντικά ελαμβάνοντο ύπ’ όψιν. Τέτοια ήσαν ή μέθη, ή ασθένεια, ή στοργή πρός τούς οικείους, ή καταδίωξις δούλου. Ο στρατηγός πρέπει να εξηγή την αιτία πριν επιβάλη την τιμωρία. Όποιος ασκεί την πειθαρχική δικαιοδοσία οφείλει να παραβλέπη ορισμένα παραπτώματα και να μεταχειρίζεται την επιείκεια, ακόμη δέ την καλωσύνη και την φιλανθρωπία.
  Και οι παραβάσεις όμως των ανωτέρων ετιμωρούντο αυστηρά. «Πας βουλόμενος» ημπορούσε να κατηγορήση τούς «άρχοντας», αν διέπρατταν κλοπή ή άλλη παρανομία. Από τον κανόνα αυτόν δεν εξηρούντο οι στρατηγοί, τούς οποίους ημπορούσαν να καταγγείλουν στον Αυτοκράτορα ή τον «επίσκοπόν» του (αντιπρόσωπό του).
  Για τον οπλισμό οι Βυζαντινοί είχαν υιοθετήσει ό,τι καλύτερο είχε ή εποχή τους, ακολουθώντας την αρχή «φρόντιζε να αποσπάσης από τον αντίπαλο το μυστικό τής επιτυχίας του». Μολονότι δέ αντιμάχονταν την σχετική συνήθεια των Ευγενών της Περσίας, πού καταστόλιζαν τα όπλα τους με κοσμήματα και πολύτιμα πετράδια, έν τούτοις απέδιδαν ιδιαίτερη σημασία στην επιβλητική εμφάνισί τους. «Όσον ευσχήμων έν τή οπλίσει ό στρατιώτης είναι, τοσούτον και αυτού προθυμία προσγίνεται και τοις εχθροίς δειλία». Αυτό γράφει ό Μαυρίκιος στο Στρατηγικό» του.
  Τα όπλα τους διακρίνονται στα φορητά και βαρέα, πού ελέγοντο και «μάγγανα». Τα φορητά υποδιαιρούνται σε αμυντικά και επιθετικά. Πέραν άπ’ αυτά υπήρχε ή πανοπλία.
  Ας έλθωμε όμως τώρα στο θέμα τής ενδυμασίας και των στολών. Την ενδυμασία χορηγούσε το κράτος, τα εσώρουχα όμως ήσαν εις βάρος τού στρατιώτη. Τα ενδύματα είναι ευρύχωρα και‚ πρακτικά: ό χιτώνας, ό μανδύας, τα υποδήματα και ή καλύπτρα ή σκιάδιο. Ο χιτώνας (ή ζωστάριον) κατεσκευάζετο από λινό ή μάλλινο ύφασμα (για το θέρος ή τον χειμώνα), εστερεώνετο στους ώμους με ιμάντες ή δακτυλίους και είχε ζώνη στην μέση. Ήταν μακρύτερος στους ιππείς και κοντύτερος στους πεζούς. Ο μανδύας (ή γουνίον) ήταν από κένδουκλο (τρίχινο ύφασμα), σαν την κάππα των ορεινών χωρικών μας. Κι ό μανδύας στους πεζούς ήταν βραχύτερος από τον μανδύα των ιππέων. Τα υποδήματα, ελαφρά και στερεά, καρφωτά, με πλατυκέφαλα καρφιά από κάτω. Η καλύπτρα (ή σκιάδιο) από ύφασμα, στενώτερο πρός τα επάνω, εκάλυπτε το κεφάλι τού στρατιώτη, πού ήταν «κεκαρμένον έν χρω».
  Ο στρατιώτης όμως είχε και άλλα είδη εξαρτύσεως: το φλασκίν, δηλ. υδροδοχείο ή παγούρι, τα πουγγία ή θηκάρια για τα τρόφιμα, τα θηκάρια για τα «τζικούρια» κ.λπ., το δερμάτινο σακκίδιο όπου έβαζαν τα βέλη, τις αμοιβές χορδές, τα λωρία ή ιμάντες για το κρέμασμα τής σπάθης κ.λπ. Στους ιππείς προστίθενται και τα είδη ιπποσκευής, με βασικό, φυσικά, την σέλλα. Άλλα είδη είναι: ό χαλινός, το σακκίδιο για την βρώμη τού ζώου, το τριχωτό κάλυμμα για τα πλευρά του και στολίσματα διάφορα (θύσανοι, λοφία, υποσιαγόνιο κ.λπ.).
  Πολυτελείς ήσαν οι στολές των ανωτέρων αξιωματικών, πολυτελέστατη δέ των στρατηγών. Αυτοί έφεραν «σκιάδιον χρυσοκόκκινον κλαπωτόν», χλαμύδα (δηλ. μανδύα) από πολύτιμο μεταξωτό ύφασμα και χιτώνες μεταξωτούς χρυσοκέντητους. Τα υποδήματά τους, ανάλογα με το σχήμα, ελέγοντο σάνδαλα ή παραπόδια, κοινώς «παπούτζαι».
  Τι έτρωγε ό Βυζαντινός στρατιώτης; «Όποιος δεν φροντίζει διά τας ανάγκας των στρατευμάτων του θα νικηθή χωρίς μάχην». «Η οικονομία πρέπει να επικρατή στην υπηρεσία τού εφοδιασμού». Με βάσι αυτές τις αρχές, ή τροφοδοσία πρέπει να απασχολή τον στρατηγό περισσότερο από την εκπαίδευσι και τις «Θεωρίες». Στην εκστρατεία είναι το πρώτο μέλημα, πριν από την εκλογή και την εγκατάστασι τού «απλήκτου»,δηλ. τού στρατοπέδου. Το να ζή ό στρατός από τούς πόρους τής χώρας απετέλεσε ανέκαθεν το ιδανικό των εμπολέμων. Γι’ αυτό επιλέγουν τις κατάλληλες περιοχές, όπου υπάρχουν τροφές για τούς άνδρες και τα ζώα, όπου υπάρχει νερό. Όπου δεν υπάρχουν φυσικές πηγές, ανοίγουν πηγάδια και κατασκευάζουν δεξαμενές ή μεταφέρουν το νερό με μεταγωγικά, μέσα σε ασκούς και βυτία.
  Αν ή χώρα είναι πτωχή, ό στρατός πρέπει να φέρνη μαζί του τρόφιμα και τούτο γίνεται με την εφοδιοπομπή (το «τούλδον»), την οποία συνοδεύουν κοπάδια ζώων, για να έχουν νωπό κρέας. Μεταφέρουν επίσης σίτον και κριθή, πού αλέθουν με χειρομύλους και αρτοποιούν στα διάφορα σημεία τής πορείας τους.
  Αν ήταν δυνατό να ανοίξωμε το σακκίδιο ενός στρατιώτη τού Βυζαντίου, θα εβρίσκαμε μέσα σ’ αυτό κρέας παστωμένο, ψωμί, γαλέττα, αλεύρι, κεχρί, κριθή ή βρώμη και, στο «φλασκίν», νερό. Το κρασί απαγορεύεται ως επικίνδυνο. Ή μερίδα τού ψωμιού κατά στρατιώτη είναι 1 - 2 λίβρες.
  Εκτός από τις άλλες παροχές σε είδος (ιματισμό, τροφή, οπλισμό κ.λπ.) ό στρατιώτης έπαιρνε και μισθό, πού ελέγετο «χρυσική ρόγα» και εποίκιλλε ανάλογα με τον βαθμό, την ειδικότητα και εργασία (ιππέας ή πεζός, στρατιώτης ή υπηρέτης) και τον χρόνο υπηρεσίας.
  Δεν γνωρίζομε ποιο ήταν το ύψος των μισθών. Στην «Βασίλειον Τάξιν» τού Κωνσταντίνου Πορφυρογεννήτου ευρίσκομε ορισμένες ενδείξεις, όπως ποιό μισθό ελάμβαναν οι στρατιώτες και οι αξιωματικοί κατά την εκστρατεία τού Ιμερίου στην Κρήτη (έτος 902), ποίοι ήσαν οι μισθοί των στρατηγών, των διοικητών των Θεμάτων, καθώς και των διαφόρων επιτελών και υπαλλήλων των. Ο Γερμανός καθηγητής Γκέλτσερ, στο βιβλίο του «Η Γένεσις των Βυζαντινών Θεμάτων» (Λειψία 1889) μάς δίνει μία εκτίμησι για τον μηνιαίο μισθό των αξιωματικών και υπαξιωματικών τού Βυζαντίου. Στρατηγός 36 λίτρες χρυσού (1 λίτρα= 1000 χρυσά φράγκα), υποστράτηγος 24 λίτρες, μεράρχης 12, μοιράρχης 6, ταγματάρχης 3, εκατόνταρχος 2, δέκαρχος 1.
  Εκτός όμως από τον κανονικό μισθό, οι στρατιώτες ελάμβαναν και επιδόματα: πριν από κάθε εκστρατεία το «πρόχειρον», πού ήταν έκτακτη χορηγία, κατά δέ την εκστρατεία και στο τέλος αυτής διάφορα δώρα, «τας φιλοτιμίας», καθώς και μερίδιο από τα λάφυρα και τούς αιχμαλώτους (πού τούς πουλούσαν σαν δούλους ή τούς ελευθέρωναν, έναντι γενναίων λύτρων). Ένα από τα χαρακτηριστικά και μυστικά ίσως τής επιτυχίας των μεγάλων στρατηγών και βασιλέων ήταν ή σ’ αυτές τις περιπτώσεις γενναιοδωρία.
  Εκτός άπ’ αυτό, ορισμένη κατηγορία στρατιωτών ελάμβανε επιμίσθιο, το λεγόμενο «φαμιλιάρικο», πού ακάλυπτε την συντήρησι τού υπηρέτη ή τής ακολουθίας του γενικά. «Φαμηλιάρικα» ελάμβαναν οι ανώτεροι διοικηταί, αλλά και οι ιππείς, για να συντηρούν τούς «πάλλικας» (δούλοι ή ελεύθεροι νέοι πού επεριποιούντο τον ίππο, εκτελούσαν διάφορες αγγαρείες, επορεύοντο με τα μεταγωγικά και κατά την μάχη παρέμεναν στο στρατόπεδο). Φαμηλιάρικο δεν κατεβάλλοντο στους ευπόρους, πού αντιμετώπιζαν τα σχετικά έξοδα έξ ιδίων, Όχι δέ ολίγοι από τούτους συντηρούσαν μεγάλη ακολουθία ανδρών, πού ελέγοντο βουκελλάριοι ή «ειδικοί» και υπήκουαν μόνο στον άρχοντά τους, τον οποίο συχνά υποστήριζαν στις προσωπικές του φιλοδοξίες. Εξ άλλου οι νοσοκόμοι ελάμβαναν από ένα νόμισμα για κάθε τραυματία στρατιώτη, πού διέσωζαν.
  Γενικά, οι όροι στρατεύσεως δεν ήσαν επαχθείς στο Βυζάντιο. Οι πτωχοί πληθυσμοί των διαφόρων περιοχών προθύμως έσπευσαν στις τάξεις τού στρατού. Χάρις στους συχνούς πολέμους, το έσοδο τού στρατιώτη υπερέβαινε τα έξοδα. Αν ή ειρήνη διαρκούσε πολύ, ό στρατός διελύετο. Αν, πάλι, ή εκστρατεία δεν ήταν καρποφόρα, ό στρατός εστασίαζε!
  Στην κίνησι των στρατευμάτων ξεχωριστή θέσι έχουν τα είδη στρατοπεδείας, πού είναι οι σκηνές και τα απαραίτητα για την εγκατάστασί τους εργαλεία. Μέρος άπ’ αυτά είναι εμπιστευμένο στους άνδρες, τα άλλα μεταφέρονται με τα μεταγωγικά. Υπήρχαν τέσσαρα είδη σκηνών:
  * Η μεγάλη σκηνή, το «κοντουβέρνιον», δανεισμένη από τούς Άβάρους, πού είναι ωραία και βολική. Στεγάζει ομάδα δέκα ανδρών, πού αποτελεί και την μονάδα στρατοπεδείας. Είναι βαρειά και μεταφέρεται με το μεταγωγικό.
  * Η μικρή σκηνή, πού μεταφέρεται από το άλογο τής υπηρεσίας. Εφ’ όσον διετίθετο ίνα άλογο για κάθε τρεις ή τέσσερις άνδρες, φαίνεται ότι τόσοι θα ήσαν οι άνδρες πού εξυπηρετούσε.
  * Ή σκηνή καταφύγιο, «καμάρδα», πού και αυτή μετεφέρετο από το άλογο τής υπηρεσίας. Ήταν ένα είδος διπλού μανδύα.
  * Ο σάκκος με λεπτό δέρμα, πού είχε κάθε ιππεύς μαζί του και χρησίμευε για το λωρίκιο και για σκέπασμα την νύκτα.
  Χάρις στην ποικιλία των φορητών αυτών καταφυγίων ό στρατιώτης ήταν προστατευμένος, ακόμη και σε μιά έρημη και αφιλόξενη χώρα. Ως προς τα εργαλεία στρατοπεδείας αυτά ήσαν αξίνες, φτυάρια, πριόνια, ψαλίδια, κλαδευτήρια και τα βοηθητικά τούτων: ακόνι, μαχαίρια, κάνιστρα, σάκκοι κ.λπ.
  Στην διάρθρωσι τού Στρατού τού Βυζαντίου την βάσι αποτελεί το τάγμα, πού έχει τις υποδιαιρέσεις του, την εκατονταρχία, πεντηκονταρχία, πενταρχία και τετραρχία. Υπέρ το τάγμα καλύτερα σύνθεσις από περισσότερα τάγματα είναι ή μ ο ί ρ α, το μ έ ρ ο ς και ό στρατός.
  Το τάγμα λέγεται και βάνδον στο ιππικό και τάγμα ή αριθμός στο πεζικό. Έχει στην διαχείρισί του, το συσσίτιο, τα υλικά και την πειθαρχία του. Οι προμήθειές του ρυθμίζονται από τον διοικητή τού τάγματος. Οι στρατιωτικές «θεωρίες» αναπτύσσονται και ό Κώδιξ διαβάζεται στους συγκεντρωμένους στρατιώτες κατά τάγμα. Ως προς την ενδυμασία και τον οπλισμό, φαίνεται ότι αυτά αποτελούν ευθύνη τού στρατηγού. Υπάρχει μιά οργανική αυτοτέλεια, την οποία προσέχουν να μη διαταράξουν. Ο διοικητής του λέγεται άρχων, τριβούνος, κόμης, ταγματάρχης ή ταξίαρχος. Τα καθήκοντά του είναι πολλά, τόσο στον διοικητικό όσο και στον τακτικό τομέα.
  Περισσότερα τάγματα αποτελούν μία μοίρα, πού λέγεται και δρούγγον ή χιλιαρχία. Είναι το άθροισμα μάλλον ορισμένων ταγμάτων παρά μία οργανική μονάς. Ο διοικητής της πού είναι συνήθως ό πρώτος ταγματάρχης λέγεται μοιράρχης ή δούξ ή χιλίαρχος και ρουγγάριος. Κάθε μοίρα έχει το ιδικόν της βάνδον (το λάβαρον).
  Το Μέρος είναι μιά ομάς από μοίρες και τάγματα, λέγεται δέ και σύνταγμα ή τούρμα. Ο διοικητής της, μεράρχης ή στρατηλάτης και τουρμάρχης είναι από το πρώτα στελέχη τού στρατεύματος. Αποτελεί τον σύμβουλο τού στρατηγού.
  Ο στρατός ή στράτευμα ή σύνολον αποτελείται από τρία ή περισσότερα Μέρη, δυνάμεως 15.000 μέχρι 20.000 άνδρες, Αρχηγός του ό στρατηγός έχει μία σημαία και κοινές υπηρεσίες. Οι αρμοδιότητές του πολλές και το απαιτούμενα προσόντα περιγράφονται στον Κανονισμό με ρεαλισμό και πληρότητα.
  Υπάρχουν ορισμένοι άνδρες σε κάθε τάγμα, πού εκτελούν συγκεκριμένα έργα, τα οποία είναι μάλλον λειτουργήματα παρά ειδικότητες. Τον καιρό τού Μαυρικίου, κατά τον 6ο αιώνα, ήσαν σε κάθε τάγμα οι μαντάτορες, ό βανδοφόρος, ό βουκινάτωρ, ό την κάππαν βαστάζων και ό κήρυξ. Με την εξέλιξι δέ — και μάλιστα κατά τον 10ο αιώνα ευρίσκομε σε κάθε τάγμα 2 μαντάτορες, 2 βουκινάτορες ή τουβάτορες, ένα καμπιδούκτορα, ένα καντάτορα, δύο αντικένσορες, δύο μίνσορες, ένα οπτίωνα, τον ιερέα, τον ιατρό και 6 - 10 δηποτάτους. Μαντάτορες ήσαν οι αγγελιαφόροι ή το πολύ οι υπασπισταί. Βουκινάτωρ ή τουβάτωρ, ό σαλπιγκτής• καμπιδούκτωρ, ό οδηγός «ό κατά τόπους ερευνών και οδηγών». Καντάτωρ (ή παρακλήτωρ) ήταν ό ρήτορας τού τάγματος, με έργον να διεγείρη με λόγους τον στρατό προς τούς αγώνες.
  Αντικένσορες ήσαν εκείνοι, πού εξήταζαν τούς δρόμους και ελάμβαναν τα κατάλληλα μέτρα για την ασφαλή διέλευσι των στρατευμάτων, εδιάλεγαν την θέσι για την εγκατάστασι τού στρατοπέδου και εξήταζαν την χώρα, αν διαθέτη τροφές, νερό, ξυλεία. Οι μίνσορες ή μινσουράτορες (γεωμέτραι) εχάραζαν το στρατόπεδο και όριζαν την θέσι για κάθε στρατιωτικό τμήμα. Οπτίων ήταν ό οικονομικός βαθμοφόρος, πού επλήρωνε τούς μισθούς, δηποτάτους δε έλεγαν τούς νοσοκόμους και τραυματιοφορείς.
  Όλοι αυτοί έπρεπε να είναι, αν όχι αξιωματικοί, τουλάχιστον υπαξιωματικοί.
  Μαζί με το τάγμα επορεύετο και το «τούλδον», δηλ. τα ανθοφόρα ή υπουργικά ή μεταγωγικά. Τουτέστι βοϊδάμαξες, άμαξες συρόμενες από άλογα ή μουλάρια, πού μετέφεραν τρόφιμα, όπλα, υλικά κ.λπ. Με το Τούλδο όμως επορεύοντο οι τεχνίτες τού τάγματος, οι υπηρέτες και οι παίδες ή πάλλικες, κοπάδια ζώων, οι μεταπράττες και προμηθευταί. Τέλος δέ οι οικογένειες των στρατιωτών, πού ακολουθούσαν το τάγμα, όταν τούτο επετρέπετο.
  Πρέπει να σημειώσωμε ότι οι όροι «επιτελής» και «επιτελείον» ήσαν άγνωστοι στο Βυζάντιο. Τούς άνδρες, πού εκτελούν επιτελικά, όπως θα ελέγαμε σήμερα, καθήκοντα ό μέν Μαυρίκιος τούς ονομάζει «ανθρώπους τού στρατηγού», ό δέ Λέων ό Σοφός «την τού στρατηγού προέλευσιν». Πάντως υπήρχαν πραγματικά και μάλιστα πολυσύνθετα επιτελεία, με οργάνωσι και αποστολή τού Βασιλέως, πού ήταν ονόματι και ουσία Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, περιελάμβανε τούς εξής αξιωματούχους: τον Μέγαν Δομέστιχον, «κεφαλήν άπαντος τού φοσσάτου», δηλ. τον Αρχηγό Στρατού• τον Μέγαν Δρουγγάριον τής Βίγλης. Έρρύθμιζε τις προφυλακές και την ασφάλεια των κινουμένων στρατευμάτων• τον Δομέστιχον των Τεχνών, αρμόδιο για την επιθεώρησι και συντήρησι των κάστρων• τον Στρατοπεδάρχη των Τζακώνων, υπεύθυνο για τις φρουρές των κάστρων• τον Μέγαν Άδνουμιαστή. Συνόδευε στις επιθεωρήσεις τον Μέγαν Δομέστιχον, κατέγραφε τις ελλείψεις και φρόντιζε για την θεραπεία τους τον Μέγαν Στρατοπεδάρχη. Ήτο αρχηγός τής επιμελητείας, «έπαρχος και χορηγός τού στρατοπέδου»• τον Μέγαν Έταιριάρχη, πού συγκέντρωνε τούς φυγάδες, αυτομόλους ξένους κ.λπ.• τον Πρωτομάστορα ή Δομέστιχο των Στρατόρων, δηλ. σταυλάρχη και διοικητή των Ιπποκόμων• τον Μέγαν Πριμμικύρην, υπεύθυνο για την τάξι στην «βασιλική αυλή», τόσον στα Παλάτια, όσον και τις εκστρατείες. Βοηθούς είχε τον Άρχοντα τού Άλλαγίου (φρούραρχο τής Αυλής) και Πρωταλλαγάτορα• τον επί των Όπλων ή τού αρμαμέντου αρμόδιο για την προμήθεια και διανομή των όπλων• τον Λογοθέτη των Άγελών, αρμόδιο για την επίταξι και διανομή των κτηνών• τον Κριτή τού φοσσάτου, δηλ. τον δικαστή των στρατιωτών• τον Σακελλάριον, ήτοι τον Γενικό Ταμία τού φοσσάτου• τον Πρωτοασηκρήτην, δηλ. τον έξ απορρήτων αρχιγραμματέα• τον επί των «δεήσεων» πού παρελάμβανε και ενεργούσε τις απευθυνόμενες προς τον Βασιλέα αιτήσεις.
  Οι στρατηγοί πού διοικούσαν σύνολο Επαρχιών ελέγοντο Δομέστιχοι των Σχολών (τής Ανατολής λ.χ., τής Δύσεως κ.λπ.), οι δέ διοικούντες μιά Επαρχία ή Θέμα ελέγοντο στρατηγοί του Θέματος, λ.χ. τής Ιταλίας, τής Δαλματίας κ.λπ. Τα επιτελεία τούτων, δηλ. των Δομεστίχων των Σχολών ή των Στρατηγών διοικητών ενός θέματος, είχαν σύνθεσι ανάλογο προς το Επιτελείο τού Βασιλέως.
  Ειδικώτερα το Επιτελείο ενός στρατηγού, διοικητού τού θέματος, αποτελούσαν οι εξής: ό Δομέστιχος τού θέματος, δηλ. υποδιοικητής• ό κόμης τής Κόρτης, επιτελάρχης• ό Δρουγγάριος τής Βίγλης, υπεύθυνος για την υπηρεσία ασφαλείας• οι Άντικένσορες, για την αναγνώρισι των δρόμων και την θέσι των στρατοπέδων• οι μίνσορες ή μινσουράτορες, για την χάραξι των απλήκτων. δηλ. των στρατοπέδων• ό Δομέστιχος των τειχών (επιθεώρησις, επισκευή κάστρων)• ό επί τού αρμαμέντου• ό Πρωτονοτάριος, αξιωματούχος τής πολιτικής διοικήσεως• ό Σακελλάριος, επιμελητής τού Θέματος• ό Όπτίων των Καταλόγων, δηλ. ό Ταμίας πού επλήρωνε τούς μισθούς• ό Χαρτουλάριος (γραμματεύς)• ό Πραίτωρ (δικαστής)• οι Ιατροί, Ιερείς, Δουκάτορες (οδηγοί), διερμηνείς κ.λπ.
  Τούς επιτελείς και την ανατιθέμενη στον καθένα υπηρεσία καθόριζε ό στρατηγός κατά την απόλυτη κρίσι του. Επιτυχημένη ήταν συνήθως ή εκλογή, αλλά οι εύνοιες και αυθαιρεσίες δεν έλειπαν.
  Ας ιδούμε, τελευταία αυτή, την κινητοποίησι: Οσάκις ανηγγέλλετο σοβαρή εχθρική επιδρομή και απεφάσιζε ό Βασιλεύς να εκστρατεύση, εκρεμούσαν έξω από την Χαλκήν Πύλην (δηλ. την κυρία είσοδο τού περιβόλου των ανακτόρων) ένα θώρακα, μιά σπάθη και μιά ασπίδα. Τούτο είχε την έννοια διαταγής επιστρατεύσεως τής Πρωτευούσης. Διαταγή κινητοποιήσεως των επαρχιακών στρατευμάτων εστέλλετο στους αρμοδίους στρατηγούς διοικητάς με το «τηλεγραφικό» σύστημα των φρυκτωριών, πού λειτουργούσε τότε, δηλ. με πυρσούς, μέσα σε ελάχιστο χρόνο.
  Μόλις έπαιρναν την διαταγή, οι Διοικηταί έπρεπε να συμπληρώσουν τις από τον καιρό τής ειρήνης υφιστάμενες αποθήκες επιστρατεύσεως, να επιτάξουν και συγκεντρώσουν τα κτήνη, να επιστρατεύσουν τούς άνδρες τής περιφερείας των και να οδηγήσουν ή αποστείλουν στο απειλούμενο μέτωπο στρατιώτες, ζώα και υλικά. Παραλλήλως ελάμβαναν ορισμένα μέτρα: ενίσχυαν τα φρούρια τής περιοχής, συνέλεγαν πληροφορίες, εξουδετέρωναν τούς κατασκόπους, συγκέντρωναν τροφές κ.λπ.
  Και τότε, στρατιώτες και άρχοντες, υπακούοντες στην φιλοδοξία τού αρχηγού των, οδηγημένοι από την Ύπέρμαχο Στρατηγό και πειθαρχούντες στην επιταγή μίας ιστορικής αποστολής, εβάδιζαν κατά τού εχθρού και επιδρομέως, για να κρατήσουν αιώνες πολλούς και μακρούς την Ελληνική Αυτοκρατορία ζωντανή και ακατάβλητη.
  
  ΜΑΡ. Γ. ΣΙΜΨΑΣ
  Αρχιπλοίαρχος
  
  
  Πηγή: Περιοδικό Ιστορία, Τευχ. 71, Μάιος 1974.
  
  
  [www.e-istoria.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 29.05.2010
• 22:48

  Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

   »  Αrkoleon
  Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ
  
  
  Η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς στις 29 Μαΐου 1453, είναι ένα κοσμοϊστορικό γεγονός με παγκόσμιες πολιτικές και οικονομικές προεκτάσεις. Ουσιαστικά αλώθηκε ο ανατολικός προμαχώνας της χριστιανοσύνης, η Βυζαντινή αυτοκρατορία, τερματίζοντας τον υπερχιλιετή βίο της. Κληρονόμος των στρατηγικών και πλούσιων εδαφών της Αυτοκρατορίας αναδείχθηκε ο νομαδικός λαός των Οθωμανών, που χάρις στην στρατιωτική του αλκή, κυριάρχησε στα Βαλκάνια και στην Μικρά Ασία τα επόμενα 200 χρόνια, φτάνοντας ως τις πύλες της Βιέννης δύο φορές, το 1529 και το 1683.
  Ένα γεγονός τέτοιας σημασίας, δεν προκαλείται από συμπτωματικά συμβάντα, η επιδερμικές και βραχυχρόνιες αφορμές. Η πτώση του θεοκρατικού και πολυφυλετικού Βυζαντίου έχει χρονικά τις ρίζες της ήδη στις αρχές του 12ου αιώνα μ. Χ. Ουσιαστικά τότε οι Βυζαντινοί Αυλικοί επιβλήθηκαν στην ηγεσία του Βυζαντινού στρατού αποκτώντας τον πλήρη έλεγχο της Αυτοκρατορικής Εξουσίας, με αποτέλεσμα την απαρχή της στρατιωτικής παρακμής του Βυζαντίου. Μια σειρά από σπάταλους και διεφθαρμένους αυτοκράτορες σε συνδυασμό με την πολυέξοδη και πολυπρόσωπη αυλική καμαρίλα που οι δολοπλοκίες της άγγιζαν τα όρια του γελοίου, διασπάθισαν τα οικονομικά αποθέματα των ταμείων που είχαν αποταμιεύσει οι Αυτοκράτορες της Δυναστείες των Μακεδόνων. Τα έξοδα της Αυλής πολλαπλασιάστηκαν και αυτό ανάγκασε τους αυτοκράτορες να δημοπρατούν τελωνειακές διευκολύνσεις και προνόμια στους εμπόρους της Βενετίας της Γένοβας και της Φλωρεντίας για τα εμπορεύματα που διακινούσαν μέσω της Κωνσταντινούπολης. Αυτό ανακούφιζε προσωρινά την οικονομική κατάσταση αλλά συρρίκνωνε μακροπρόθεσμα το ετήσιο εισόδημα του Βυζαντινού κράτους. Ταυτόχρονα εξόντωνε τους Βυζαντινούς εμπόρους συγκεντρώνοντας το εμπόριο στα χέρια των Ενετών που ήταν πιο ανταγωνιστικοί, χάρις τα προνόμια αυτά.
  Οι Σταυροφορίες των Λατίνων την ίδια εποχή, έφεραν αναστάτωση στον Βυζαντινό χώρο. Οι Σταυροφόροι εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία του Βυζαντινού στρατού και τις έριδες επίδοξων Αυτοκρατόρων, άλωσαν την Κωνσταντινούπολη και επέβαλλαν ένα βραχύβιο δικό τους Λατινικό κράτος. Το γεγονός αυτό είχε ανυπολόγιστες συνέπειες για την συνοχή του κράτους και του πληθυσμού του Βυζαντίου. Τα δύο ισχυρότερα κράτη που είχαν προκύψει από την συντριβή του Βυζαντίου το 1204, το Δεσποτάτο της Ηπείρου, και η Αυτοκρατορία της Νίκαιας του Θεόδωρου Λάσκαρι, εξήντλησαν τις δυνάμεις τους σε ένα συνεχή πόλεμο μεταξύ τους. Άλλες Βυζαντινές πόλεις και νησιά του Αιγαίου είχαν καταληφθεί από τους Ενετούς, Λατίνους Ευγενείς η ληστρικές συμμορίες (Καταλανική Εταιρεία κτλ) και είχαν αυτονομηθεί σαν ξεχωριστές πόλεις-κράτη.
  Ο Βυζαντινός χώρος κατακερματίστηκε σε μικρά φέουδα, με μια σειρά από τοπικούς μεγάλους γαιοκτήμονες, τους λεγόμενους τότε "δυνατούς", να μην υπακούουν στην κεντρική διοίκηση των Παλαιολόγων που είχαν απελευθερώσει εντελώς συμπτωματικά την Κωνσταντινούπολη το 1261 μ. Χ. Οι «δυνατοί» ήταν παλαιοί ανώτατοι Αξιωματικοί του Βυζαντινού στρατού που εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία των Αυτοκρατόρων, οικειοποιούμενοι εκτεταμένα κρατικά Αυτοκρατορικά κτήματα, τις λεγόμενες «Πρόνοιες». 
  Η ισχυροποίηση των κατά τόπους αρχόντων και η εξασθένιση της Κεντρικής Βυζαντινής εξουσίας, εξέθεσαν τις κατώτερες αγροτικές τάξεις στο έλεος και στην διάκριση των "δυνατών" που επικρατούσαν ανά περιοχή. Οι νέοι αυτοί αφέντεςκατέφυγαν στην καταπίεση, στην αδικία και στην εξοντωτική φορολόγηση των φτωχών αγροτών και τεχνιτών των υποτυπωδών αστικών κέντρων της εποχής, δημιουργώντας έντονα κοινωνικά προβλήματα και εξεγέρσεις με κυριότερη αυτή των Ζηλωτών στην Θεσσαλονίκη που είχε Θρησκευτικά ελατήρια, αλλά απέκτησε κοινωνικό και οικονομικό περιεχόμενο. Η σημαντική αυτή εξέγερση υπονόμευσε την άμυνα της πόλης και την παρέδωσε στα χέρια των Οθωμανών.
  Μέσα στο ζοφερό αυτό κλίμα αναρχίας και αυθαιρεσίας, καμία κοινωνική δύναμη η συνιστώσα δεν σήκωνε το βλέμμα να αντικρίσει την Οθωμανική λαίλαπα που είχε πλέον κατακλύσει τα εδάφη της Μικράς Ασίας στα μισά του 13ου Αιώνα καταστρέφοντας πολλές Χριστιανικές πόλεις και σφάζοντας η υποδουλώνοντας τους χριστιανικούς πληθυσμούς της. Η βία, η ληστεία και η λεηλασία ξεσπούσε παντού όπου περνούσαν οι Οθωμανοί. Η Εκκλησία, που ως θεσμός είχε βοηθήσει δυναμικά πολλές φορές στο παρελθόν στην επιβίωση του Βυζαντίου, υπέσκαπτε την εξουσία των Παλαιολόγων λόγω της προσήλωσης των τελευταίων στην υπόθεση της δογματικής Ένωσης του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης με την Παπική Εκκλησία. Αλλά και η Εκκλησία ως θεσμός είχε διαβρώσει σημαντικά τις κοινωνικές δομές του Κράτους.Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες είχαν πολλαπλασιαστεί, έχοντας μεγάλες περιουσίες και εκτάσεις καλλιεργήσιμων εδαφών που επέτειναν τις κοινωνικές ανισότητες και τον κοινωνικό αναβρασμό. Οι ιερωμένοι και οι μοναχοί στο Βυζάντιο αποτελούσαν μια ξεχωριστή πολυπληθής κοινωνική τάξη, και ήταν πρόσωπα ιερά και απαραβίαστα και απολάμβαναν μια σειρά από κοινωνικά και οικονομικά προνόμια. Συγκεκριμένα οι μοναχοί και οι ιερωμένοι δεν φορολογούνταν και ήταν απαλλαγμένοι από στρατιωτικές υποχρεώσεις. Αυτά τα προνόμια προέτρεπαν πολλούς να ασπαστούν τον μοναχικό βίο, όχι ως στάση ζωής και Ασκητικού βίου, αλλά ως τον ευκολότερο τρόπο να αποφύγουν τα κοινωνικά βάρη που εξαθλίωναν τους υπόλοιπους. Έτσι οι περισσότεροι όχι μόνο δεν παρήγαγαν πνευματικό και ποιμαντορικό έργο, αλλά αντιθέτως προκαλούσαν με τον ακόλαστο και πολυτελή βίο τους.
  Ήδη στα μισά του 14^ου Αιώνα μ. Χ. ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας ήταν φόρου υποτελής στον Οθωμανό Σουλτάνο, με την πρόσθετη εξευτελιστική υποχρέωση να εκστρατεύει στο πλευρό του ως Σύμμαχος. Οι Άρχοντες των Βυζαντινών ημιανεξάρτητων κρατιδίων κοιτούσαν αδιάφοροι να έρχεται ο χαμός τους και η μόνη αντίδραση τους ήταν να καλούν τον Σουλτάνο ως διαιτητή στις ασήμαντες εδαφικές διαφορές τους. Μόνο γέλιο ανάμικτο με θλίψη προκαλούν οι Δημήτριος και Θωμάς Παλαιολόγος που ζήτησαν την συνδρομή του Μεχμέτ Β΄ του Πορθητή (επτά χρόνια μετά την άλωση της Πόλης) για να επιβληθεί ο ένας στον άλλον!!! Ο Μεχμέτ εισέβαλε και σκλάβωσε την Πελοπόννησο, αιχμαλωτίζοντας τον Δημήτριο και διώκοντας τον Θωμά….
  Ο μεγάλος μας ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης απέδωσε γλαφυρά την θλιβερή αυτή ατμόσφαιρα στο ποίημα του «Περιμένοντας τους Βαρβάρους»: 
  -Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
  Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
  Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
  Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
  Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
  και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
  στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
  Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
  τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
  για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
  τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
  σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
  γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
  και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
  γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
  μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
  και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
  να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
  κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
  κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
  Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
  κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
  Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
  και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
  Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.ΤΟ ΤΕΛΟΣ
  Η τελευταία άμυνα που αντέταξε το Βυζαντινό ετοιμοθάνατο μόρφωμα κυριολεκτικά την δωδέκατη ώρα, ήταν η πολιτική δραστηριότητα δύο κορυφαίων πνευματικών προσωπικοτήτων και η γενναία θυσία του τελευταίου Θρυλικού Αυτοκράτορα της. Οι δύο πνευματικοί άνδρες ήταν ο Γεώργιος Γεμιστός (ο αυτοαποκαλούμενος «Πλήθων»), και ο τότε επίσκοπος Νικομήδειας Βησσαρίων. Αυτοί διατύπωσαν σε ένα συνεκτικό πολιτικό πρόγραμμα όλες τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές ενέργειες που πιθανά να αναζωογονούσαν το ετοιμοθάνατο Βυζάντιο. Ο ηρωικός και έντιμος Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ΄ προσπάθησε να εφαρμόσει το πρόγραμμα αυτό, που προέβλεπε ενίσχυση της Κεντρικής Εξουσίας, περιστολή της ασυδοσίας των «δυνατών», νομική προστασία των δικαιωμάτων όλων των πολιτών, ανάταση του Εθνικού φρονήματος με την σύνδεση του απλού λαού με την ένδοξη Ελληνική κληρονομιά του, υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, περιστολή των υπερβολικών Εκκλησιαστικών δικαιωμάτων, οχύρωση Εξαμιλίου (Ισθμού) κτλ. 
  Ήταν όμως πολύ αργά. Στα παλαιά αλλά επιβλητικά τείχη τηςΚωνσταντινούπολης παρατάσσονταν 10.000 σιδερόφραχτοι υπερασπιστές, όταν οι ιερείς και μοναχοί στον Ελλαδικό χώρο εκείνη την εποχή ξεπερνούσαν τις 100.000….Η προσωπική γενναιότητα και εντιμότητα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ερχόταν σε χτυπητή αντίθεση με την φαυλότητα και την ανικανότητα των περισσοτέρων προκατόχων του. Προάσπισε το συλλογικό συμφέρον έναντι της προσωπικής του υλικής ευμάρειας (που του δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να εξασφαλίσει) και έπεσε όρθιος στα τείχη της Πόλης όπως επιτάσσει το καθήκον κάθε Βασιλιά.Πάντως, παρά κάποιες αντίθετες διαβεβαιώσεις, είναι ιστορικά διασταυρωμένο ότι το άψυχο σώμα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ΙΑ΄, δεν βρέθηκε ποτέ….ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΗ Κωνσταντινούπολη δεν αλώθηκε ούτε από την στρατιωτική δύναμη του Μεχμέτ του Β΄ του Πορθητή, ούτε από το ανώτερο πυροβολικό του, ούτε από το άνοιγμα της Κερκόπορτας από τους ανθενωτικούς ιερωμένους ούτε από την προδοσία των Δυτικών που δεν ενίσχυσαν τον Αυτοκράτορα. Η άλωση της Πόλης προήλθε από την κοινωνική αναρχία και αποσάθρωση, την κοινωνική διαφθορά και ανισότητα. Η εξαθλίωση του δημόσιου βίου, η ανάρρηση σε δημόσια αξιώματα φαύλων και φιλήδονων ανθρώπων, η διαφθορά των Αξιωματούχων, η θρησκοληψία του Κλήρου, η ηττοπάθεια των Αρχόντων….Πάσα ομοιότης με την σημερινή πραγματικότητα (δεν) είναι συμπτωματική….Ι. Β. Δ.
  
  ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ-Μιχαήλ Ψελλός, Χρονογραφία-Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους-Αμβρόσιος Φρατζής, Νίκολο Μπάρμπαρο, Χρονικόν της αλώσεως-Απόστολος Βακαλόπουλος, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού-Απόστολος Βακαλόπουλος, Νέος Ελληνισμός, οι ρίζες, η καταγωγή των Ελλήνων και η διαμόρφωση του έθνους-Πλήθωνος Γεμιστού, Νόμοι
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 22:46

  Τα αίτια της πτώσης της Κωνσταντινούπολης την 29η Μαίου 1453 κατά τον π. Γεώργιο Μεταλληνό

   »  Αrkoleon
  (Σημείωση Φιλίστωρος: Πάντοτε πίστευα ότι η πτώση της Πόλης εξεταζόμενη χωριστά ως μεμονωμένο τραγικό στρατιωτικό και κυρίως πολιτικό γεγονός, συσκοτίζει τις πραγματικές διαστάσεις της αποσύνθεσης του Βυζαντίου. Το δράμα της Άλωσης ήταν η κορύφωση της κοινωνικής οικονομικής και πολιτικής παρακμής που επί δύο αιώνες ταλάνιζε την πάλαι ποτέ κραταιά Αυτοκρατορία.Κατά την γνώμη μου, σε αυτήν την διαδικασία παρακμής οφείλουμε να εστιάσουμε. Σε παλαιότερο άρθρο μου πέρυσι, είχα αναφερθεί εκτενώς στα αίτια που οδήγησαν στην πτώση και στην παρακμή την Αυτοκρατορία. Εδώ παραθέτω άλλο ένα κείμενο του πατρός Γεωργίου Μεταλληνού που θέτει το γεγονός της Άλωσης στις σωστές του διαστάσεις)
  
  Τα αίτια της πτώσης της Κωνσταντινούπολης
  
  Η πτώση τῆς Πόλης τὸ 1453 δὲν ἔγινε ἀπροσδόκητα, οὔτε μὲ αὐτὴνἄρχισε ἡ τουρκοκρατία. Στὶς 29 Μαΐου 1453, ὅπως εἴδαμε, ἕνα μεγάλο μέρος τῆςΡωμανίας ἦτανἤδη κάτω ἀπὸτοὺς Ὀθωμανούς, τοὺς Ἄραβες καὶ τοὺς Βενετούς.Ἀπὸ τὸ 1204 ἡ Πόλη δὲν μπόρεσε νὰ ἀναλάβει τὴν πρώτη της δύναμη καὶ ὅλαἔδειχναν πὼς βαδίζει στὴν τελικὴ πτώση. Τὸ φραγκικὸ πλῆγμα ἐναντίον της ἦταντόσο δυνατό, ποὺ ἀπὸ τὸ 13ο αἰ. ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν «μιὰ πόλη καταδικασμένη νὰ χαθεῖ». Ἡ ἅλωση ἦταν ἐξάλλου ἡ κατάληξη μιᾶς μακροχρόνιας ἀποσύνθεσης τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆςὑπόστασης τοῦ Γένους. Ἀπὸ τὸ 13ο αἰ. ὁ Ἑλληνισμὸς εἶχε διασπαστεῖκαὶ διαμοιραστεῖ, στὸ μεγαλύτερο μέρος του, σὲ ξένους δυνάστες. Οἱ διεισδύσεις, ἔπειτα, μισθοφόρων στὸ στρατὸ καὶ ἀλλοφύλων στὸδιοικητικὸ μηχανισμό του εἶχαν προκαλέσει τὴν ἐθνολογική του ἀλλοίωση.
  
  Οἱ ἐμφύλιοι πόλεμοι (1321-1328, 1341-1355), καὶ ἡ ἐσωτερικὴἀναρχία εἶχαν ἐπιφέρει τὴ δημογραφική του συρρίκνωση.Σοβαρὰ λάθη στὴν οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῶν αὐτοκρατόρων,ὅπως ἡ συνεχὴς αὔξηση τῆς μεγάλης ἰδιοκτησίας σὲ βάρος τῶνμικρῶν, ποὺ πιέζονταν ἀπὸ τὴ δυσβάστακτη φορολογία, ἡκαταχρηστικὴ ἐπέκτασητοῦ θεσμοῦ τῶν «προνοιαρίων» καὶ ἡ ὑπερβολική, πολλὲςφορές, αὔξηση τῶνμοναστηριακῶνκτημάτων δημιούργησαν μιάνοἰκονομικὴ ὀλιγαρχία σὲ βάρος τῶνμικροκαλλιεργητῶν τῆς γῆς, μὲ ἀπόληξη τὴνοἰκονομικὴ κρίση.
  
  Τὸ ἐμπόριο εἶχε περιέλθει στὰ χέρια τῶν δυτικῶν καὶ οἱ δυνατότητες γιὰ οἰκονομικὴ ἀνάκαμψη περιορίστηκαν σημαντικά. Ὑπῆρχαν ὅμωςκαὶ πνευματικὰ αἴτια τῆς πτώσης. Οἱ θρησκευτικές, κοινωνικὲς καὶἰδεολογικὲς ἀντιθέσεις προκάλεσαν βαθειὰ σύγχυση, ποὺ λειτούργησε διαλυτικὰ στὸ σῶμα τῆς αὐτοκρατορίας. Ἰδιαίτερα οἱδυτικὲς ἐπιρροὲς καὶ οἱ συνεχεῖς ὑποχωρήσεις τῶν πολιτικῶν στὶςδυτικὲς (παπικὲς) ἀπαιτήσεις, γιὰ τὴν ἀναμενόμενη στρατιωτικὴβοήθεια, ὁδήγησαν στὴν πνευματικὴ ἀλλοίωση τοῦ Βυζαντίου, μὲἄμεσο κίνδυνο ἀπώλειας τῆς πνευματικῆς καὶ πολιτιστικῆςταυτότητάς του. Γιατί, ἂν τὸ Βυζάντιο ἔπαυε νὰ διατηρεῖ τὴνπνευματικὴ καὶ πολιτισμικὴ ἰδιαιτερότητά του, ἀκόμη καὶ ἂν δὲνἔπεφτε στὰ χέρια τῶν Τούρκων, θὰ καταλυόταν ἐσωτερικά, μεταβαλλόμενο σὲ πνευματικὸ προτεκτοράτο τῆς Φραγκιᾶς. Ἡπρώση - κατὰ τοὺς ἀνθενωτικοὺς - ἦλθε ὡς σωτηρία, διότι κράτησε τὴν πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ καθαρότητα τοῦ Γένους, τὸ ὁποῖοστὴ δουλεία, παρὰ τὶς ταλαιπωρίες του, μπόρεσε νὰ ἀνασυνταχτεῖκαὶ νὰ ἐπιβιώσει.
  
  Συνέπειες γιὰ τὸν Ἑλληνισμό
  Τὸ γεγονὸς τῆς ἅλωσης εἶχε τεράστια σημασία πρῶτα γιὰ τὸνἙλληνισμὸ καὶ τὴν κατοπινή του πορεία. Γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἡ ἅλωσηὑπῆρξε μιὰ κρισιμότατη στιγμὴ στὴν ἱστορία τους. Γιατί ἄρχισε γι᾿αὐτοὺς μιὰ περίοδος μακρᾶςδοκιμασίας μὲ μειωμένεςοἰκονομικὰ καὶ πολιτικὰ τὶς δυνάμεις τους. Ἂν οἱ ψυχικὲς καὶπνευματικὲς δυνάμεις τους δὲνἦσαν ἀκμαῖες, εἶναι ἀμφίβολο, ἂν θὰ μποροῦσε τὸ Γένος νὰ ξεπεράσει τὶς συνέπειες τῆς πτώσης, ὅπως συνέβη μὲ ἄλλουςλαοὺς στὴν ἱστορία. Ἡ ἐμμονὴὅμως στὴν ὀρθόδοξη παράδοση, καὶ μέσω αὐτῆς καὶ στὴνἑλληνικότητα, κρατοῦσε δεμένο τὸ Γένος μὲ τὶς ζωτικὲς πηγές του. Ἡ ἀπώλεια εἰδικὰ τῆςΚωνσταντινούπολης ὑπῆρξεσημαντικότατο γεγονός.
  
  Ἡ Πόλη ἦταν ἡ συνισταμένηὅλων τῶν ἐλπίδων τῶν Ῥωμηῶν.Ἡ διατήρηση τῆς ἐλευθερίας της,παρὰ τὴν τρομακτικὴ συρρίκνωση τῆς αὐτοκρατορίας, ἔτρεφε τὴναὐτοπεποίθησή τους καὶ συντηροῦσε τὸν ψυχισμό τους. Ὅπωςὑπογράμμιζε πρὶν ἀπὸ τὴν ἅλωση ὁ λόγιος μοναχὸς Ἰωσήφ Βρυέννιος: «Ταύτης τῆς πόλεως ἱσταμένης, συνίσταταί πως αὐτῇ καὶ ἡ πίστις ἀκράδαντος· ἐδαφισθείσης δὲ ἢ ἁλούσης, ἅπερ, Χριστέ μου, μὴ γένοιτο, ποία ἔσται ψυχὴ κατὰ πίστιν ἀκλόνητος;»
  
  [δηλαδή: Ὅσο στέκεται ὄρθια αὐτὴ ἡ πόλη, μένει μαζί της ἀκλόνητη καὶ ἡ πίστη. Ἂν ὅμως κατεδαφιστεῖ ἢ ἁλωθεῖ, ποὺ νὰ μὴ γίνει, Χριστέ μου, ποιὰ ψυχὴ θὰ κρατήσει τὴν πίστη της ἀσάλευτη;] Μετὰ τὴν πτώση τῆς Πόλης ἡ δύναμη ἀντίστασης μειώθηκε σημαντικά, ὅπωςδείχνουν οἱ ἀλλαξοπιστίες καὶ ἡ μοιρολατρικὴ στάση πολλῶν ἀπὸτὸν κλῆρο καὶ τὸ λαό. Τὸ Γένος χρειαζόταν κάποια δύναμη, ποὺ θὰ ἐμπόδιζε τὴν ἀλλοτρίωσή του καί, θὰ ἐξασφάλιζε τὴν ἐπιβίωση καὶἀνάκαμψή του. Αὐτὴ τὴ δυσκολότατη, ἀλλὰ καὶ ἀναγκαιότατηἀποστολὴ θὰ ἀναλάβει ἡ Ἐκκλησία, ὡς Ἐθναρχία.
  
  Σημασία γιὰ τοὺς Ὀθωμανούς
  
  Ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς Ὀθωμανοὺς ἡ ἅλωση εἶχε ἀνάλογη σημασία. Μὲαὐτὴ νομιμοποιήθηκε ἡ νίκη τους πάνω στὴν Ἑλληνικὴαὐτοκρατορία, ἡ ὁποία μὲ τὸ πάρσιμο τῆς Πόλης ἔγινε καὶ τυπικὰὈθωμανική. Ἡ κατάκτηση τῶν ὑπόλοιπων ρωμαίικωνἐδαφῶν(Τραπεζοῦντας, κυρίως Ἑλλάδας) δὲνἦταν παρὰ ἡ ὁλοκλήρωση τῆςὑποκατάστασης τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς στὴναὐτοκρατορία τους.
  
  Τὸ σπουδαῖο ὅμως εἶναι, ὅτι τὸ ἄλλοτε βάρβαρο τουρκικὸ φύλο τῶνὈθωμανῶν μέσα σὲ σύντομο χρόνο μπόρεσε νὰ συγκροτηθεῖ σὲ μιὰ πανίσχυρη αὐτοκρατορία καὶ νὰ ἐνταχθεῖ στὸ σύστημα τῶνΕὐρωπαϊκῶν κρατῶν. Μέσα στὰ ὅρια τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίαςθὰ ἀγωνιστεῖ στὸ ἑξῆς ὁ Ἑλληνισμός, μαζί μὲ ὅλη τὴ Ρωμηοσύνη, νὰ βρεῖ τὸ δρόμο του στὴ νέα γι᾿ αὐτὸν πραγματικότητα.
  
  
  διαδικτυακή πηγή
  
  http://ellinikoistologio.blogspot.com
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 22:45

  Μια χαρακτηριστική μαρτυρία για την διαφθορά της Βυζαντινής κοινωνίας την εποχή λίγο πριν την Άλωση

   »  Αrkoleon
  « Ο Ιωσήφ Βρυέννιος , ο διδάσκαλος του προμάχου της Ορθοδοξίας Μάρκου του Ευγενικού, διεκτραγωδεί την προ της αλώσεως ενσκήψασαν διαφθοράν .
  Το ιερατείον πρώτον είχε διαφθαρεί. Οι πλείστοι των κληρικών εχειροτονούντο επί χρήμασι. Κλήρος σιμωνιακός εθνική συμφορά, άλας μωρόν ! Τα μυστήρια επωλούντο υπό των αναξίων τούτων κληρικών. Με πληρωμήν, με δώρα εδίδετο η άφεσις των αμαρτιών και μετεδίδετο το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου.Επίσκοποι, άγαμοι κληρικοί , μοναχοί, οι την παρθενίαν επαγγειλάμενοι , αναιδέστατα συνέζων μετά μοναστριών. Οι δε κοσμικοί μιμούμενοι τους κληρικούς προ της τελέσεως του μυστηρίου του γάμου συνέζων μετά των γυναικών.Το άγιον όνομα του Θεού εβλασφημείτο δημοσία και ουδείς υπέρ αυτού ήρε φωνή διαμαρτυρίας, ενώ θα έπρεπεν, υπερασπισταί της τιμής του ονόματος του Θεού, να προτιμήσωμεν μαρτυρικόν θάνατον παρά των ασεβών ή σιωπώντες να γινώμεθα συνένοχοι των βλασφημούντων. Όρκοι εις δημοσίαν διάταξιν.Η αδιαφορία των πολιτών δια τας ανάγκας του γείτονος, της κοινωνίας , του κινδυνεύοντος κράτους μεγίστη. Η φιλαυτία εβασίλευε, τα ίδια εκάστου συμφέροντα εθεραπεύοντο. Τα τείχη της πόλεως παρουσίαζον φθοράς και έχρηζον συντόμου επισκευής, αλλ’ οι έχοντες τους υλικούς θησαυρούς προετίμων να κτίζουν τριωρόφους κατοικίας ή να διαθέτουν το χρήμα υπέρ της κοινής ασφαλείας.Η φιλαργυρία των πλουσίων απαραδειγμάτιστος. Όταν ο τελευταίος μαρτυρικός βασιλεύς Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος ανέλαβε την εξουσίαν , το δημόσιον ταμείον ευρέθη κενόν. Διό θερμοτάτην προς τους πλουσιωτέρους της πόλεως απηύθυνε έκκλησιν, ζητών την συνδρομήν αυτών. Αλλ’ οι μεγιστάνες ηρνήθησαν διισχυριζόμενοι ότι είναι…..πένητες ! Πένητες ; Ποιοι ; Αυτοί των οποίων τα υπόγεια των μεγάρων ευθύς μετά την άλωσιν ανέσκαψαν οι Τούρκοι και ανεκάλυψαν θησαυρούς μεγίστους, ικανούς να εξοπλίσουν στρατούς και στόλους !Ο ίδιος ο αυτοκράτωρ συνομιλών με τον Φρατζήν εξεφράζετο πικρώς λέγων, ότι πέριξ του θρόνου δεν ευρίσκετο ένας ειλικρινής σύμβουλος, πάντων τα ίδια ζητούντων . Χαρακτηριστικόν δείγμα της ιδιοτελείας είναι και τούτο , ότι , όταν κατά την διάρκειαν της πολιορκίας της πόλεως τα εξωτερικά τείχη υπό των βολών του τηλεβόλου υφίσταντο σοβαράς βλάβας και ηνοίγοντο ρήγματα , τα οποία είχον ανάγκην αμέσου επισκευής, μηδέ εν τη υστάτη ταύτη ώρα , λησμονούντες το ίδιον συμφέρον , επείθοντο να παράσχουν την αναγκαίαν ύλην και εργασίαν πριν ή πληρωθούν την τιμήν αυτής. »Εδημοσιεύθη εις το υπ’ αριθμ. 17-18/1953 τεύχος του περιοδικού “ Κιβωτός” επί τη 500ή επετείω από της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως.διαδικτυακή πηγή [vatopaidi.wordpress.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 28.05.2010
• 17:09

  “Ο Μανώλης τ’ Απεράθου… ο Μανώλης του Κόσμου”

   »  e-Νάξιοι
  “ΤΣ’ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ”: Εξάστιχα από τον Νίκο Σαρρή Δεν ήντεχες, που ‘γγιχτικιά, ήνιωθες τη γερμανικιά σημαία ν’ ανεμίζει, απάνω στην Ακρόπολη• κι ενέβητε υποστολή κι εκάμετε, π’ αξίζει. Ήσουνα δεκαννιά χρονώ και μες στσι σκέψες ολλωνώ -ήρωας τσι ‘ενιάς σου- εΐνηκες, πού ‘το’ μ πολύ δύσκολη η αποστολή και το κατόρθωμά σου. Πήρασι, τότες, οι λαοί [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 19.05.2010
• 23:42

  Η ανεπίσημη ιστορία του Πόντου

   »  Αrkoleon
  
  Κυριακή, 25 Απριλίου 2010
  
  Μια Τουρκάλα, 'βάζει τα γυαλιά' στις Ρεπούση, Δραγώνα, Κουλούρη και λοιπές ...'Σουλιώτισσες
  
  
  Η ΑΝΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ
  Εφ. Ταράφ, αρθρογράφος Αισέ Χούρ 14-3-2010
  
  Το σουηδικό κοινοβούλιο σε συνεδρίαση του στις 11-3-2010 αποδέχτηκε με ψήφους 131 έναντι 130 την διάπραξη γενοκτονίας σε βάρος Αρμενίων, Ασσύριων, Χαλδαίων και Ποντίων. Αφήνοντας για άλλο γραπτό μου τις συζητήσεις ιστορικών θεμάτων τρίτων από κοινοβούλια, αυτή την εβδομάδα θα αναφερθώ στον πιο σημαντικό από πλευράς αριθμών και πολιτικής σημασίας λαό εξ αυτών που αναφέρονται στο ψήφισμα, στους Πόντιους.
  
  Αρχίζοντας από αυτά που αναφέρει ο Μουσταφά Κεμάλ το 1927 στο Νουτούκ και μέχρι τις μέρες μας η επίσημη Τουρκική θέση είναι επανάληψη των θέσεων που εκφράστηκαν στο προπαγανδιστικό βιβλίο ¨Ποντιακό Ζήτημα¨ που τυπώθηκε το 1922 από το τυπογραφείο Εκτυπώσεων και Πληροφοριών. Εγώ θα προσπαθήσω να εκφράσω αυτά που δεν λέει η επίσημη ιστορία. Φυσικά για την αποκάλυψη όλης της αλήθειας, θα χρειαστεί να ερευνήσουμε πολύ ακόμα.
  
  Η κοινότητα που στις πηγές αναφέρεται ως ¨Πόντιοι¨ ή ¨Ρωμιοί του Πόντου¨ και μιλάνε μια διάλεκτο των ελληνικών τα ¨Ρωμέικα¨, πιστεύεται πως είναι μια ανάμιξη των Ελλήνων που ιδρύσαν αποικίες τον 4ο π.χ. αιώνα στις ακτές της Μαύρης θάλασσας, των εκχριστιανισθέντων τον 4ο αιώνα Τζανλάρ (κλάδου του ντόπιου λαού των Γεωργιανών) των Λαζών, και των βυζαντινών οικογενειών που εγκαταστάθηκαν εδώ μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους το 1204. Αυτές οι ομάδες μετά την ένταξη τους στην Οθωμανική κυριαρχία το 1461, και τις υποχρεωτικές ή μη μετακινήσεις και τους εθελοντικούς εξισλαμισμούς συνέχισαν να υπάρχουν. Εντέλει με βάση ετήσια αναφορά των Οθωμανών το 1914, σε μια περιοχή από τη Σαμψούντα ως την Ριζούντα ζούσαν περίπου 450 χιλιάδες Ορθόδοξοι Ρωμιοί (δηλαδή Πόντιοι). Σε μερικές περιοχές ο πληθυσμός των Ρωμιών έφτανε το 50%. Επίσης υπήρχαν ¨κρυπτοχριστιανοί¨ μουσουλμάνοι ελληνόφωνοι που χρησιμοποιούσαν το αραβικό αλφάβητο, των οποίων ο αριθμός δεν είναι ακόμη γνωστός.
  
  Η γέννηση της μπουρζουαζίας των Ρωμιών
  
  Από τον 15ο μέχρι το τελευταίο τέταρτο του 18ου αιώνα, το εμπόριο που γινόταν στην λεκάνη της Μαύρης θάλασσας είχε κρατηθεί στα χέρια των μουσουλμάνων. Όμως με την απόδοση εμπορικών προνομίων σε Ρωσία, Αυστρία, Αγγλία και Γαλλία, με την υπογραφή της συνθήκης Κιουτσούκ Καιναρτζή το 1774, δημιουργήθηκε μια κατάσταση σε βάρος των μουσουλμάνων. Αυτήν τη περίοδο Ρωμιοί με την υποστήριξη του Ρώσου Τσάρου με την εμπειρία χιλιάδων ετών στην κατασκευή σκαφών και στην ναυτοσύνη και με την κλίση τους στις δυτικές γλώσσες και τις διεθνείς σχέσεις, πέρασαν σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με τους μουσουλμάνους ομότεχνους τους. Όταν χάρη στην εξέλιξη της οικονομίας από το 1830 λόγω της διάνοιξης της γραμμής Τραπεζούντας-Τεμπρίζ με την συνεργασία Αρμενίων που ήταν εγκατεστημένοι σε Οδησσό και Λάιπζιχ και των Άγγλων, με την συντόμευση της διαδρομής ανάμεσα σε Ευρώπη και κόλπο της Μπάσρας μέσω της διάνοιξης του καναλιού του Σουέζ, και με την ολοκλήρωση από τους Ρώσους της σιδηροδρομικής γραμμής Πότι-Τυφλίδας που ήθελαν έτσι να μετατρέψουν προς όφελος τους το Ευρω-ιρανικό εμπόριο, άρχισε η κάμψη και ενώ οι Μουσουλμάνοι με περιορισμένες θέσεις εργασίας και ανειδίκευτοι επέστρεφαν στα χωριά τους, οι Ρωμιοί (και οι Αρμένιοι) έμειναν στην περιοχή. Σε αυτό συνέβαλαν και το ότι τα ξένα κράτη προτιμούσαν να κάνουν δουλειές με μη μουσουλμάνους καθώς και το ότι στο σχολικό πρόγραμμα των μη μουσουλμάνων υπήρχαν μαθήματα ξένων γλωσσών και άλλων σχετικών με το εμπόριο που δικαίωναν αυτήν την επιλογή. Έτσι στο τέλος του 19ου αιώνα, στην γραμμή Σαμψούντας-Τραπεζούντας, ιδιαίτερα ο τομέας των μεταφορών, τράπεζες, ασφάλειες και εμπόριο είχε περάσει πλέον στο μονοπώλιο Αρμενίων και Ρωμιών. Δεν είναι δύσκολο να υποθέσουμε πως αυτή η κατάσταση είχε ανησυχήσει την Μουσουλμάνο-Τουρκική πλευρά.
  
  Το Ελληνικό Κράτος και η Μεγάλη Ιδέα
  
  Η εθνική αφύπνιση των Ρωμιών στην περιοχή του Πόντου, ήταν σχετική και με την εμφάνιση της τάξης των μπουρζουάδων και με την ανεξαρτησία που είχε κερδίσει το Ελληνικό κράτος από την Οθωμανική αυτοκρατορία το 1821. Η Ελλάδα τα εθνικά σύνορα της οποίας αναγνωρίστηκαν το 1832, περιλάμβανε την Ελληνική χερσόνησο και τις Κυκλάδες από τα νησιά του Αιγαίου. Περιοχές όπου μιλούσαν κυρίως ελληνικά όπως η Κρήτη, τα νησιά του Αιγαίου, η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Μακεδονία και η Θράκη παρέμειναν εντός των συνόρων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το μεγαλύτερο όνειρο των Ελλήνων πολιτικών του 19ου αιώνα ήταν η συγκέντρωση όλων αυτών των εδαφών σε μια αυτοκρατορία με κέντρο την Κωνσταντινούπολη (Ινστανμπούλ). Έτσι όταν οι Έλληνες εθνικιστές μιλούσαν για ¨Μικρά Ασία¨ θεωρούσαν τα εδάφη αυτά της ανατολίας ως το άλλο μισό της Ελλάδας. Διότι την ίδια περίοδο που στην Ανατολία ζούσαν 1,7 εκ. Έλληνες, ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 2,6 εκ. Το σχέδιο με το όνομα Μεγάλη ιδέα τα επόμενα χρόνια αποτέλεσε το κυρίαρχο ρεύμα του Ελληνικού εθνικισμού. Οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές αυτού του σχεδίου ήταν στην γραμμή του από το 1910 και μετά μερικές φορές πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου. Ο Βενιζέλος όμως ρεαλιστής στα σχέδια του, δεν επέκτεινε την Μεγάλη Ιδέα πέραν της Σαμψούντας. Εκφραστής αυτής της άποψης ήταν ο μητροπολίτης Αμάσιας και υπεύθυνος για την Σαμψούντα Γερμανός Καραβαγγέλης. Αυτή η ομάδα στα γραπτά της ιστορίας μας αναφέρονται σαν ¨Συνεργάτες¨.
  
  Μια άλλη άποψη που παρέμεινε κυρίως μέσα στην ιεραρχία και υπό κάποια έννοια αντιπολιτευόμενη στην προηγούμενη, ήταν αυτή που στόχευε στην υπό την ηγεσία του Ορθόδοξου Πατριαρχείου επανίδρυση του Βυζαντίου. Το σχέδιο αυτό περιλάμβανε μέχρι το Βατούμ, λόγω της ίδρυσης το 1204 της Ελληνικής Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους το 1204. Ο εφαρμοστής αυτής της ιδέας στην Ανατολία, του εδρεύοντος στην Κωνσταντινούπολη Πατριάρχη Ιωακείμ του 3ου , ήταν ο Μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος Φιλιππίδης. Αυτή λοιπόν η ομάδα, στην ιστορία μας αναφέρονται ως ¨οι της ανεξαρτησίας¨.
  
  Η γέννηση του Ποντιακού εθνικισμού.
  
  Η ελληνική ¨αφύπνιση¨ σχετική και με την ίδρυση του Ελληνικού κράτους και με την εμφάνιση στην περιοχή του Πόντου μιας ελληνικής μπουρζουαζίας, ήταν όπως έγινε και στα Βαλκάνια και στον Καύκασο και στην Μέση Ανατολή κυρίως πολιτιστική. Η μετατροπή του πολιτιστικού σε πολιτικό εθνικισμό άρχισε με συνταγματική διακήρυξη το 1908 και κορυφώθηκε κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 και κατά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στα έτη 1914-1918.
  
  Την στιγμή που υπό την επίδραση της εκκλησίας και των σχολείων δεν έγινε καθόλου καλά αποδεκτή από το σύνολο των χωρικών της Ανατολίας η επιστράτευση που άρχισε με τους Βαλκανικούς Πολέμους, όταν γινόταν λόγος για πόλεμο ενάντια στους στρατούς που οι ίδιοι οι ηγέτες της κοινότητας τους παρουσίαζαν σε αυτούς ως σωτήρες, οι Πόντιοι το εκλάμβαναν ακόμα χειρότερα. Ο Ποντιακός λαός που μέχρι τότε δεν είχε επιστρατευτεί, παρά μόνο τους έβαζαν για σύντομα διαστήματα σε αγγαρίες στο ναυτικό, αν και είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις το μίσος που έτρεφαν προς τον οργανωμένο στρατό με την επίδραση από το εθνοσυναίσθημα, είναι γνωστό πως τους πρώτους μήνες του πολέμου οι μη μουσουλμάνοι στρατιώτες- όπως και οι μουσουλμάνοι- λιποτάκτησαν μαζικά. Σε αυτό μεγάλη ήταν η επίδραση της άσχημης συμπεριφοράς στην οποία υπόκεινταν οι φτωχοί Ρωμιοί και Αρμένιοι στα στρατόπεδα εργασίας ή στην κατασκευή δρόμων στα ¨Αμελέ Ταμπουρού¨. Το 1914 μετά την καταστροφή στο Σαρίκαμις, η στάση των μελών του ¨Ένωση και Πρόοδος¨ έναντι των Αμελέ Ταμπουρού σκλήρυνε και μερικά από αυτά στην Σεβάστεια, στο Ερζερούμ, στο Μους, στο Ντιαρμπακίρ, στην Ούρφα και στην Τραπεζούντα διαλύθηκαν. Φεύγοντας από αυτά οι ένοπλοι ή άοπλοι μη μουσουλμάνοι και γυρνώντας στα μέρη τους, οργανώθηκαν σε ένοπλες μονάδες με την βοήθεια του Μητροπολίτη Σαμψούντας Γερμανού ο οποίος αποκτήσει αρκετή πείρα από την βουλγαρική εξέγερση στην Μακεδονία όταν ήταν Μητροπολίτης Καστοριάς στα έτη 1900-1907. (Δεν υπήρχε σχέση των ανταρτών αυτών με την οργάνωση Μαύρη Μοίρα για την οποία μιλάει ο Μουσταφά Κεμάλ στο βιβλίο Νουτούκ). Οι πληροφορίες που έχουμε για την Μαύρη Μοίρα από την επίσημη ιστορία μας είναι λίγες, και αν όντως υπήρξε τέτοια οργάνωση γίνεται αντιληπτό πως έδρασε στην δυτική Ανατολία και στην Θράκη.
  
  Οι αντάρτες του Βασίλ Ουστά
  
  Παρά το ότι το φθινόπωρο του 1915 πενήντα νέοι Ρωμιοί είχαν πάρει τα όπλα μετά το κάψιμο από τις κυβερνητικές δυνάμεις τριών χωριών, όταν οι χωρικοί εναντιώθηκαν στην κυβερνητική επιδίωξη για εγκατάσταση μουσουλμάνων προσφύγων από τα Βαλκάνια σε χωριά της Σαμψούντας, η περίοδος μέχρι τον Απρίλιο του 1916 που το ρωσικό ναυτικό βομβάρδισε την Γιόμρα ήταν βασικά ήσυχη.
  
  Το όνειρο του Χρύσανθου για ¨Τουρκοποντιακό κράτος¨.
  
  Ό Μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος ήταν μια από τις βασικές φιγούρες που πίστευαν πως θα μπορούσε στην Ανατολία να προχωρήσει με ειρηνικό τρόπο η συνεργασία των Ελλήνων και Τούρκων, και πως με την συμβίωση αναπόφευκτα θα άνοιγε ο δρόμος για την ανωτερότητα του ελληνικού στοιχείου. Μόλις εξελέγη άρχισε απευθυνόμενος στην κοινότητα του μια έντονη προπαγάνδα για καλές σχέσεις με τους Τούρκους, και συναντώντας το 1914 κατά την επιστράτευση τον νομάρχη Τραπεζούντας Τζεμάλ Αζμί Μπέι εξασφάλισε την απόδοση πολιτικών καθηκόντων στους Ρωμιούς της πόλης που είχαν επιστρατευτεί, αποτρέποντας έτσι την εξορία των Ρωμιών το 1915. Μάλιστα το σε ποιο επίπεδο είχαν φτάσει οι σχέσεις τους, φαίνεται από αυτά που αναφέρει σχετικά με την κατοχή της Τραπεζούντας από τους Ρώσους στις 18-4-2010, ο Γιώργος Ανδρεάδης ο πατέρας του οποίου ήταν το 1917 μέλος του ιδρυθέντος στο Βατούμ Ποντιακού Κοινοβουλίου : Όταν οριστικοποιήθηκε η πτώση της Τραπεζούντας, η Τουρκική διοίκηση κάλεσε τον επίσκοπο Χρύσανθο και τους Ρωμιούς ηγέτες, παρέδωσε την πόλη στα χέρια τους και εμπιστεύτηκε σε αυτούς τους ανθρώπους την τύχη των φτωχών μουσουλμάνων που δεν είχαν την δυνατότητα να φύγουν. Ήταν μια ιστορική μέρα. Ο νομάρχης Τραπεζούντας Μεχμέτ Τζεμάλ Αζμί και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης των Νεότουρκων Αλί Ριζά, παρέδωσε την διοίκηση της πόλης σε μια προσωρινή επιτροπή με πρόεδρο τον επίσκοπο Χρύσανθο(…). Μετά από μια σύντομη τελετή παράδοσης ο νομάρχης Μι απευθυνόμενος στον Χρύσανθο είπε : Αυτήν τη χώρα την πήραμε από τους Ρωμιούς, και τώρα πάλι στους Ρωμιούς την επιστρέφουμε. Την μέρα που οι Ρώσοι μπήκαν στην Τραπεζούντα, βρήκαν ελληνική διοίκηση και όχι τουρκική. Οι Ρώσοι για να ανοίξουν ένα δεύτερο μέτωπο στα μετόπισθεν του Οθωμανικού στρατού είχαν αρχίσει να εξοπλίζουν τους ρωμιούς της Μπάφρας. Τον Ιούλιο ο Βασίλης Ανθόπουλος γνωστός σαν Βασίλ Ουστά μαζί με τους άντρες του επιτέθηκε σε μια στρατιωτική φυλακή στην Σεβάστεια και ελευθέρωσαν έναν Ρώσο στρατηγό. Με αυτή του την κίνηση ο Βασίλ Ουστά κερδίζοντας την συμπάθεια των Ρώσων, ήρθε με δέκα άτομα δίπλα του στην Τραπεζούντα, όπου ήρθε σε επαφή με τις Ρωσικές υπηρεσίες. Ο Βασίλ Ουστά αφού αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα με ρωσική τορπιλάκατο, ίδρυσε εκεί ελληνικά αντάρτικα σώματα, καθώς του είχαν δώσει το καθήκον να απασχολεί τους Τούρκους. Μετά την πτώση του τσαρικού καθεστώτος και την έναρξη της αποχώρησης των Ρώσων, ανέλαβε πρωτοβουλία και επιτιθέμενος σε Τουρκικά χωριά άρχισε να σκοτώνει τα άτομα που καταπίεζαν τους Ρωμιούς. Αλλά όταν οι κυβερνητικές δυνάμεις τον στρίμωξαν, κατέφυγε μαζί με άλλους εννιά στην Τραπεζούντα, έμεινε εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου και πέθανε εκεί. Να αναφέρουμε πως ο Ριζά Νούρ στα απομνημονεύματα του, περιγράφοντας τον Βασίλ Ουστά λέει πως ¨Οι μουσουλμάνοι, οι Ρωμιοί, άντρες και γυναίκες της Σινώπης τον σεβόταν. Ήταν υπέροχος άνθρωπος. Φρόντιζε τους φτωχούς χωρίς να κοιτάει αν ήταν μουσουλμάνοι, όταν πέθανε οι Τούρκοι τον έκλαψαν όσο και οι Ρωμιοί¨.
  
  Συνέδριο στην Μασσαλία
  
  Ο Κωνσταντινίδης Κώστας γιος του τέως δημάρχου Κερασούντας Καπετάν Γιώργη, παίρνοντας θάρρος από την θέση του Λένιν για ¨ καθορισμό της τύχης των λαών από τους ίδιους¨ συγκάλεσε στις 4-2-1918 στην Μασσαλία Ποντιακό Συνέδριο με συμμετοχή Πόντιων εκπροσώπων από διάφορες χώρες. Σε τηλεγράφημα που απεστάλη στον Λέον Τρότσκι επιζητούνταν η στήριξη της Σοβιετικής Ρωσίας στην δημιουργία ανεξάρτητου Ποντιακού κράτους από την Σινώπη έως το Βατούμ. Όπως όμως η Σοβιετική Ρωσία δεν απάντησε στο αίτημα του συνεδρίου για βοήθεια, ακόμα και οι Γάλλοι που φιλοξένησαν το συνέδριο δεν τους άρεσε.
  
  Στο μεταξύ με την Ρωσική κατοχή, μέρος των εξορισθέντων από την Οθωμανική κυβέρνηση Ρωμιών άρχισαν να επιστρέφουν και τα αντάρτικα σώματα των Ρωμιών σε Σαμψούντα, Μερζιφόν και Αμάσεια συνέχισαν να οργανώνονται. Μάλιστα τον μήνα Νοέμβριο λεηλάτησαν κάποια χωριά στην περιοχή της Μερζιφόν.
  
  Τα κράτη της Αντάντ, όταν ένας υπολοχαγός ονόματι Χαμδί μαζί με τους στρατιώτες του βγήκαν στο βουνό και άρχισαν να οργανώνουν τους Τούρκους χωρικούς, κατηγόρησαν την κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης πως έχει χάσει τον έλεγχο και παραβιάζει την ανακωχή.
  
  Η εμφάνιση στη σκηνή του Μουσταφά Κεμάλ
  
  Όταν ο Μουσταφά Κεμάλ στις 19-5-1919 αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα ως επιθεωρητής στρατού, αποστολή του ήταν να αποτρέψει αυτές τις συγκρούσεις που έθεταν σε κίνδυνο την ανακωχή. Περιγράφοντας αυτήν την περίοδο ο H. İ. Dinamo στο έργο του Ιερή Εξέγερση, λέει πως ο Μουσταφά Κεμάλ μόλις ήρθε στην Χάβζα συναντήθηκε με τον γνωστό παλικαρά της περιοχής Τοπάλ Οσμάν και ¨παρέδωσε την υπόθεση της σωτηρίας από τον ποντιακό μπελά στα έμπειρα χέρια του Τοπάλ Οσμάν¨. Ο Τοπάλ Οσμάν του είπε πως ¨Μην ανησυχείτε καθόλου στρατηγέ μου. Θα δώσω τέτοιο θυμίαμα σε αυτούς τους Ρωμιούς του Πόντου που όλοι τους θα πνιγούνε στις σπηλιές σαν σφήγκες¨. Ο Τοπάλ Οσμάν εκείνη την εποχή καταζητούνταν για εγκλήματα κατά τις σφαγές των Αρμενίων.
  
  Πιθανότατα μετά από αίτημα του Μουσταφά Κεμάλ , το ένταλμα σύλληψης του Τοπάλ Οσμάν ανακλήθηκε από τον Σουλτάνο, και παρά τις αντιρρήσεις τοπικών διοικούντων όπως του νομάρχη Τραπεζούντας Τζεμάλ Αζμί και του τοπικού έπαρχου άρχισε την δουλειά της εκκαθάρισης της περιοχής της Τραπεζούντας από τους Ρωμιούς του Πόντου. Με βάση τον Φαλίχ Ριφκί ο Τοπάλ Οσμάν εκκαθάρισε πλήρως την περιοχή από τους Ρωμιούς, επιτιθέμενος σε τρία σπίτια Ρωμιών για κάθε ένα σπίτι Τούρκου που είχε δεχτεί, καθώς και με βασανιστήρια. Βάζοντας τους να σκάψουν τον τάφο τους και θάβοντας τους ζωντανούς, και καίγοντας στα καζάνια των καραβιών αντί για κάρβουνο ζωντανούς ανθρώπους. Ο Ριζά Νουρ είχε πει στον Τοπάλ Οσμάν ¨Να μην αφήσεις λίθον επί λίθου στα χωριά των Ρωμιών¨ και εκείνος του απάντησε πως ¨έτσι κάνω, αλλά τις εκκλησίες και τα ωραία κτίρια τα διαφυλλάτω μήπως χρειαστούνε¨. Όταν ο Ριζά Νουρ του είπε ¨Και εκείνα κατάστρεψε τα, σκόρπισε ακόμα και τις πέτρες τους. Έτσι να μην μπορέσουν να πούνε ξανά πως εδώ υπήρχαν εκκλησίες¨, εκείνος του είπε ¨Πραγματικά, έτσι να κάνουμε. Δεν μου έκοψε τόσο¨.
  
  Καθώς ενώ αυτά συνέβαιναν στους Πόντιους, ζήτησαν βοήθεια από την Ελλάδα, αλλά η κυβέρνηση του Βενιζέλου δεν τους απάντησε καν, διότι ο Βενιζέλος είχε άλλους κατά την γνώμη του πιο ρεαλιστικούς και απτούς στόχους. Η Σοβιετική Ρωσία σε εφαρμογή της πολιτικής προσέγγισης προς την κεμαλική κίνηση, διέλυσε τα αντάρτικα σώματα των Ρωμιών στο Βατούμ, και παρέδωσε τους επικεφαλής των σωμάτων αυτών στους κεμαλιστές.
  
  Στο μεταξύ ο Χρύσανθος που είχε χάσει τις ελπίδες του από τα κράτη της Αντάντ, στράφηκε στο εσωτερικό και υπέγραψε πρωτόκολλο με τον Αχμέτ Ιζέτ Πασά, που τον έβλεπε σαν γέφυρα συνεργασίας με τους Κεμαλικούς. Σύμφωνα με αυτό, οι εκκλησίες και τα σχολεία των Ρωμιών θα διαφυλάτονταν όπως ήταν, θα υπήρχε εγγύηση για την νομική αυτονομία, θα ιδρύονταν από κοινού διοικητικά δικαστήρια, θα δινόταν ίση συμμετοχή κοινοτήτων στην τοπική βουλή και στην στρατοχωροφυλακή, και τα ελληνικά θα αναγνωρίζονταν σαν δεύτερη επίσημη γλώσσα. Ο Χρύσανθος για να φτάσει αυτό το κείμενο στην επιτροπή αντιπροσώπων, παρέδωσε ένα αντίγραφο του κειμένου αυτού στον Καρά Βασίφ Μπέι (εκ των ηγετών του Ένωση και Πρόοδος), όμως και επειδή η τουρκική πλευρά δεν ενδιαφέρθηκε, αλλά και επειδή ο Βενιζέλος θέλοντας να κρατήσει τα όνειρα του σε ρεαλιστικό επίπεδο δεν το ενέκρινε, δεν υπήρξε συνέχεια σε αυτά τα βήματα.
  
  Η ήττα των Ελλήνων
  
  Στην Ελλάδα στις 30-9-1920 ο βασιλιάς Αλέξανδρος πέθανε ένα μήνα μετά από δάγκωμα μαϊμούς, και μέσα στην δυναστική κρίση ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές και στις 19-1 γύρισε στην Αθήνα ο φιλογερμανός βασιλιάς Κωνσταντίνος. Υπήρξε ακαταστασία στις βαθμίδες των αξιωματικών του Ελληνικού στρατού και μαζί με την υποχώρηση του από το σημείο Ινονού στις 10-1-1921, ενδυναμώθηκε και η Άγκυρα. Με την υπογραφή στις 16-3-1921 συμφωνιών ανάμεσα στον Μπεκίρ Σαμή Μπέι και στη Σοβιετική Ρωσία και τους Άγγλους οριστικοποιήθηκε η μοίρα του Ποντιακού κινήματος (και φυσικά των ελληνικών δυνάμεων που βρισκόταν στην Ανατολία).
  
  Από την ημερομηνία αυτή και μετά σκλήρυνε ιδιαίτερα η στάση της κυβέρνησης της Άγκυρας έναντι των Ρωμιών του Πόντου. Τον Φεβρουάριο μια ομάδα προεστών από Σαμψούντα και Μπάφρα συνελήφθησαν. Εκδόθηκε εγκύκλιος για την αποστολή νέων Ρωμιών στα τάγματα εργασίας, και αυτοί που δεν μετείχαν άρχισαν να συλλαμβάνονται. Τον Απρίλιο ο Νουρεντίν Πασάς επικεφαλής της κεντρικής στρατιάς, άρχισε την πρώτη επιχείρηση ενάντια στους Πόντιους αντάρτες στην περιοχή της Μπάφρας. Η Άγκυρα, μετά τον βομβαρδισμό από το αντιτορπιλικό Κιλκίς της Ινέπολης τον Ιούνιο, αποφάσισε την εξορία όλων των Ρωμιών στα ενδότερα, και τα πρώτα καραβάνια από Σαμψούντα, Μπάφρα και Αλατζάμ βγήκαν στους δρόμους. Στα καραβάνια αυτά πολλές ζωές χαθήκαν καθοδόν από τις επιθέσεις των ανταρτών του Τοπάλ Οσμάν.
  
  Όμως ο επικεφαλής της επιχείρησης Νουρεντίν Πασάς λόγω ¨των παράνομων πρακτικών που εφάρμοσε¨ κατά την κουρδική εξέγερση του Κότσγκιρί, απαλλάχθηκε των καθηκόντων του από την τουρκική βουλή, και στις 8-2-1922 και ενώ είχε καταργηθεί η κεντρική στρατιά, το καθήκον ενάντια στο Ποντιακό δόθηκε στον Τζεμίλ Τζαχήτ Μπέι επικεφαλής της 10ης μεραρχίας. Η μεραρχία ενδυναμωμένη με στρατιώτες και εξοπλισμό, εκκαθάρισε τους τελευταίους αντάρτες που είχαν διαφύγει στα βουνά της Μαλάτιας και του Χάρπουτ, θέτοντας επίσημα τέλος στο ¨Ποντιακό Ζήτημα¨.
  
  Ποιος ήταν ο απολογισμός
  
  Οι ελληνικές πηγές αναφέρουν πως 300 χιλιάδες Πόντιοι έχασαν τη ζωή τους στα έτη 1914-1923. Με βάση τους υπολογισμούς του Στέφανου Γεράσιμου κατά τα έτη 1916-1923 πέθαναν από 65 έως 70 χιλιάδες Ρωμιοί. Με βάση τα στοιχεία του Γενικού Επιτελείου ο αριθμός των φονευθέντων από τους αντάρτες Τούρκων την ίδια περίοδο ήταν 1817.
  
  Είναι φανερό πως οι Ρωμιοί του Πόντου πλήρωσαν πικρό τίμημα, καθώς έπεσαν θύματα ονειροπόλων ηγετών που παρασυρθήκαν από την εθνικιστική ιδεολογία, υποτίμησαν την δύναμη των αντιπάλων, παραφούσκωσαν την δική τους δύναμη και την διεθνή στήριξη και απέτυχαν συνεχώς να οργανώσουν την κοινότητα τους. Όμως το ότι εκείνο τον καιρό που με επικεφαλής τους Τούρκους προεστούς της Μπάφρας και του Ερζερούμ υπήρχαν πολλές αυτόνομες δομές, που η κεμαλική κίνηση ήταν ένα κίνημα για δημιουργία έθνους-κράτους από μια διαλυμένη αυτοκρατορία, δεν αποτελεί παράδοξο να θέλουν και οι Ρωμιοί να δημιουργήσουν το δικό τους έθνος-κράτος. Δεν είμαι σίγουρη πως τα μέλη του Σουηδικού κοινοβουλίου ξέρουν αυτήν την πολύπλοκη ιστορία, αλλά γίνεται αντιληπτό πως οι μέθοδοι που εφάρμοσε Ο Τοπάλ Οσμάν και οι αντάρτες του για να καταπνίξουν τον Ποντιακό εθνικισμό, εμπίπτουν στον ορισμό της Συνθήκης των Γενοκτονιών του 1948.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 13.05.2010
• 14:25

  ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ - ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΕΩΤΕΡΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΙΣΜΟΥ

   »  Αrkoleon
  
  Λασκαράτος, Ροΐδης, Καζαντζάκης,Δημ. Παπαρρηγόπουλος (γιός του «εθνικού» ιστορικού) κ.ά.
  
       Πολύ πριν την έκρηξη της Επανάστασης του 1821 είχε εκδηλωθεί η σύγκρουση του πνεύματος του Διαφωτισμού με την ιδεολογία της βυζαντινοκρατίας. Στόχοι των δύο πλευρών ήσαν, για την μεν πρώτη η ολοκλήρωση της Επανάστασης ως κοινωνικής διαδικασίας, που θα οδηγούσε σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία, ενώ για την δεύτερη, η αναχαίτιση του επαναστατικού κύματος και η ταπεινωτική επιστροφή του ελληνικού έθνους στην «θείω βουλήματι ισχυράν βασιλείαν» (πατριάρχη Ιερουσαλήμ, Άνθιμου, «Πατρική Διδασκαλία», 1798) των Οθωμανών.
       Μετεπαναστατικά η σύγκρουση συνεχίστηκε, έχοντας μετασχηματιστεί σε προσπάθεια των δύο πλευρών για τον ιδεολογικό έλεγχο του νεοπαγούς κρατιδίου. Με το πέρασμα αρκετών δεκαετιών οι προσκείμενες στον Διαφωτισμό φωνές προοδευτικά  σίγησαν, όχι όμως χωρίς την ουσιαστική συνδρομή ενός, επί τούτου δημιουργηθέντος, παρακράτους, και των ενδοεξουσιαστικών διαπλοκών και μηχανισμών καταστολής, που αυτό εξέθρεψε.
  

  Στα τέλη της δεκαετίας του 1870 η πολιτική, κοινωνική, οικονομική και πνευματική κατάσταση στη χώρα μόνο επιφανειακά πλέον μοιάζει με αυτή, που επιδίωξαν η Επανάσταση και οι Έλληνες Διαφωτιστές. Στην πραγματικότητα η νέα Ελλάδα έχει εκφυλλιστεί σε ένα νεοβυζαντινού τύπου μόρφωμα, στο οποίο η θεοκρατία έχει επιστρέψει, όπως το σκουλήκι σε έναν φαινομενικά υγιή καρπό και (σε αγαστή συνεργασία με τους απογόνους των κοτσαμπασήδων της Τουρκοκρατίας και των βυζαντινοθρεμμένων φαναριωτών πολιτικάντηδων)  κυβερνά ανενόχλητη, άλλοτε παρασκηνιακά και άλλοτε απροκάλυπτα.      Η μετάσταση του καρκινώματος της βυζαντινοκρατίας στο σύνολο σχεδόν των θεσμών (στις τρεις «διακριτές» εξουσίες, στην παιδεία κ.λπ., αλλά και στην οικονομία) είναι τόσο προχωρημένη, ώστε η τελευταία δεν διστάζει προ ουδενός μέσου, προκειμένου να εξοντώσει φυσικά ή ψυχικά όποιον της αντιστέκεται και να επιβάλλει σιγή νεκροταφείου στην κοινωνία. Με νόμους - παρωδίες και δίκες - οπερέτες, ακόμη και αγωνιστές της Επανάστασης, όπως ο Θεόφιλος Καϊρης, φυλακίζονται και δολοφονούνται σε μπουντρούμια μοναστηριών, ενώ το φόβητρο του θρησκευτικού αφορισμού επισείεται -όπως προ και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης- εναντίον κάθε φωνής, που θυμίζει Διαφωτισμό, ευνομούμενη κοινωνία, υποψιασμένους πολίτες κ.λπ..

  
       Από αυτήν την κατάσταση δεν διέφυγε ούτε η -συνήθως ανεκτή- καλλιτεχνική ελευθεριότητα. Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο πρέπει να ενταχθούν και οι διώξεις στο δεύτερο μισό του 19^ου αιώνα εναντίον σημαντικών νεοελλήνων λογοτεχνών, όπως ο Εμμανουήλ Ροϊδης,  ο Ανδρέας Λασκαράτος κ.ά..
  Η Ελληνική Λογοτεχνία στον 19^ο αιώνα  Η δυναμική επανάκαμψη της επώνυμης λογοτεχνικής παραγωγής στην Ελλάδα σχεδόν αμέσως μετά την Επανάσταση αιφνιδιάζει με το υψηλό επίπεδο τού παραγόμενου έργου. Κανείς δεν  θα περίμενε, ότι ένας λαός, ο οποίος μόλις βγήκε από μια δισχιλιετή σωματική και πνευματική δουλεία, θα έδειχνε τέτοια έφεση σε μή επείγοντες τομείς, όπως η  «οργανωμένη» λογοτεχνική έκφραση. Ωστόσο η τελευταία δεν ξεπήδησε από το πουθενά. Η ανώνυμη λογοτεχνική παραγωγή στην Ελλάδα (βλ. δημοτικό τραγούδι) όχι μόνο δεν είχε ποτέ διακοπεί, αλλά και ποτέ δεν έχασε την επαφή της με την καλλιτεχνική ποιότητα σε σημείο, ώστε να αποτελέσει ενωρίς αντικείμενο επιτόπιας σχολαστικής μελέτης δυτικοευρωπαίων ερευνητών (π.χ. τούσπουδαίου Φωριέλ). Μάλιστα σύγχρονοι μελετητές, όπως ο Άρνολντ Τόυνμπη επισημαίνουν, ότι η καλλιέργεια της καθομιλουμένης ελληνικής γλώσσας υπήρξε τέτοια, ώστε η σύγχρονη ελληνική να μοιάζει πολύ περισσότερο με την αρχαία, από όσο μοιάζουν π.χ. τα σύγχρονα αγγλικά με τα μεσαιωνικά (βλ.  Άρνολντ Τόυνμπη «Οι Έλληνες και οι κληρονομιές τους», εκδόσεις Καρδαμίτσα, Αθήνα 1996). Μάλιστα ο Τόυνμπη λέει, ότι «στη διάρκεια των τελευταίων εκατόν πενήντα ετών η νεοελληνική γλώσσα έχει προσφέρει ένα γλωσσικό όργανο για τους ποιητές, που αποδείχτηκαν πως είναι αρκετά μεγάλοι, ώστε να είναι ικανοί να αντικρίσουν τους φημισμένους αρχαίους Έλληνες προγόνους τους πρόσωπο με πρόσωπο χωρίς κανένα αίσθημα μειονεκτικότητας». 
       Εν συνεχεία, η νεοελληνική λογοτεχνία απεικόνισε με κριτική παραστατικότητα τις όψεις τής τότε καθημερινότητας της χώρας και γι΄ αυτό τέθηκε υπό το άγρυπνο μάτι της εκκλησιαστικής «αστυνομίας της σκέψης». Ειδικά σε ό,τι αφορά στους διωχθέντες λογοτέχνες, αυτοί διέθεταν, εκτός από γνήσιο λαϊκό αισθητήριο,  ιστορική κατάρτιση, συνδυασμό, που τους καθιστούσε επίφοβους για  τη βυζαντινοκρατία.
       Αξίζει να αναφερθεί ένα αποκαλυπτικό απόσπασμα από κείμενο, που δημοσιεύθηκε στο φιλολογικό περιοδικό «Νέα Εστία» (τ. 192, Δεκέμβριος 1934): «…αυτό που λέμε χριστιανισμός, δογματικός ή «αδογματικός», ορθόδοξος ή καθολικός, ή ο,τιδήποτε άλλο, ενέπνευσε πολύ λίγο τους νέους Έλληνας ποιητάς, από τον Σολωμό ως τον Καρυωτάκη. Πραγματικά φέρτε στον νου σας τα ονόματα των πιο αξιόλογων νέων Ελλήνων ποιητών. Θα ιδήτε, ότι σ΄ ελάχιστους, ίσως σε κανέναν, δεν θα βρήτε αληθινή χριστιανική έμπνευση, ή και γενικώτερα, έμπνευση –στη βαθιά της όμως έννοια- θρησκευτική. Ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Βαλαωρίτης, ο Μαρκοράς […] ο Προβελέγγιος, ο Καβάφης, ο Βάρναλης, ο Σικελιανός, ο Ουράνης, ο Τέλλος Άγρας, κανείς απ’ όλους αυτούς που αποτελούν, μαζί με μερικούς άλλους, το σώμα της νεοελληνικής ποιήσεως στην εκατόχρονή της ζωή, κανένας όχι μόνον δεν ήταν θρησκευτικός ποιητής, μα και μήτε επεισοδιακά, μήτε μια ή δύο φορές στη ζωή του, δεν έτυχε να δονηθεί βαθύτερα από τον χριστιανικό μύθο. Φαινόμενο αρκετά σημαντικό, που δεν ερευνήθηκε ακόμα και που θ΄ άξιζε να ερευνηθεί.»
  
  ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ     Το 1856, σε ηλικία σαράντα πέντε ετών, ο Κεφαλλήν Ανδρέας Λασκαράτος δημοσιεύει το έργο «Τα Μυστήρια της Κεφαλονιάς- σκέψεις πάνω στην οικογένεια, στη θρησκεία και στην πολιτική στην Κεφαλλονιά» σε συνεργασία με τη σύζυγό του Πηνελόπη Κοργιαλένιου. Εκεί περιγράφει με ανεξίτηλα χρώματα τις «ιερές» απάτες του κλήρου, τη δημαγωγία των πολιτικάντηδων, την εξαγορά των δημοσιογράφων (από τότε…), αλλά και τη δεισιδαιμονία και τις προλήψεις του λαού. Κατά τον Λασκαράτο όλα τα παραπάνω συνδέονται και αλληλοπροϋποτίθενται. Ο Λασκαράτος ήθελε ένα γάμο, που δεν θα είναι εγκλωβισμένος στο συμφέρον, στην προσποίηση και σε διάφορες προσχηματικές κοινωνικές συμβάσεις, αλλά θα στηρίζεται στην αμοιβαία έλξη και εκτίμηση. Ήθελε μια θρησκευτικότητα χωρίς προλήψεις, ειδωλοπροσκύνηση, νηστείες και «θαύματα». Ήθελε τέλος μια πολιτική, που θα υπηρετούσε την κοινή ευημερία και όχι τα μικροσυμφέροντα των πολιτευομένων. Η κριτική του υπήρξε τόσο κλασική, που διατηρεί την επικαιρότητα και τη φρεσκάδα της και σήμερα. Κατηγορήθηκε ως άθεος και διαμαρτυρόμενος, κατηγορίες γελοιωδώς αντιφατικές και αλληλοαποκλειόμενες, που φανερώνουν τη σύγχυση και την αμηχανία, στις οποίες έφερε όλη την νεοβυζαντινή εξουσιαστική διαπλοκή ο ανελέητος σατιρικός.
  

  Ανδρέας Λασκαράτος. Πάντα ανυποχώρητος, έκανε την πολιτικοθρησκευτική διαπλοκή της εποχής του να κάθεται μονίμως σε «αναμμένα κάρβουνα». (Δέν διδάσκεται στο μάθημα των Νέων Ελληνικών στη Μέση Εκπαίδευση).

  
  
  

  Κατ΄ αυτό τον τρόπο αφορίστηκε από τον επίσκοπο Κεφαλληνίας Σπυρίδωνα Κοντομίχαλο στις 2/3/1856. Από το πρωί εκείνης της ημέρας οι καμπάνες των χριστιανικών ναών χτυπούσαν νεκρικά και γύρω στο μεσημέρι αναγνώστηκε ο αφορισμός. Στο μεταξύ εγκάθετοι της εκκλησίας είχαν φροντίσει να ερεθίσουν τον όχλο, ο οποίος εξεμάνη και προχώρησε σε προπηλακισμούς κατά του συγγραφέα και της οικογένειάς του. Στις 15/3 κι αφού όλο το προηγούμενο διάστημα είχε μείνει έγκλειστος στο σπίτι του, ο Λασκαράτος αναχώρησε οικογενειακώς για τη Ζάκυνθο, όπου είχαν προετοιμαστεί εναντίον του νέοι προπηλακισμοί. Την επομένη κιόλας, στις 16/3, ο «άγιος» Ζακύνθου Νικόλαος Κοκκίνης, μιμούμενος τον συνάγιό του Κεφαλλονιάς, ανέγνωσε νέον αφορισμό.

  
       Μετά από λίγο καιρό ο Λασκαράτος έφυγε για την Αγγλία. Το 1858 επέστρεψε στη Ζάκυνθο, όπου συνέχισε την συγγραφική του δραστηριότητα  Ωστόσο, παρ΄ ολίγο να συρθεί στα δικαστήρια εξ αιτίας ενός ποιήματός του, το οποίο θεωρήθηκε, ότι σατίριζε τον βασιλιά, αλλά τελικά κρίθηκε, ότι αναφερόταν μόνο στο δήμαρχο Αθηναίων… Αλλά το 1860 καταδικάστηκε σε τετράμηνη φυλάκιση μετά από καταγγελία ενός εχθρού του, του αρχηγού του κόμματος των Ριζοσπαστών, Λομβάρδου, τον οποίο ο Λασκαράτος είχε επανειλημμένα χαρακτηρίσει ως δημαγωγό.
  

  «Ημείς Σπυρίδων, ελέω Θεού Μητροπολίτης Κεφαλληνίας... έχομεν αυτόν αφοριζόμενον· έστω τρέμων και σταίνων επί της γης ως ο Κάιν, κληρονομησάτω την λέπραν του Γιεζή και την αγχόνην του Ιούδα».

       Από τον αφορισμό του «ελεεινού, αξιοδάκρυτου, παράφρονα, αμαθή και πονηρού» Ανδρέα Λασκαράτου για το «λίαν βλάσφημον και σκανδαλοποιόν» βιβλίο του “Τα μυστήρια της Κεφαλληνίας”. «Το Έγγραφον τούτο Επιτήμιον εις το αιώνιο ανάθεμα μ΄ όλην την πομπήν και παράταξιν εξεφωνήθη μεγαλοφώνως παρά των ιερέων απ’ άμβωνος εις όλας τας Εκκλησίας».
  
       Το 1868 κι αφού τού έχουν αρνηθεί, ως αφορισμένου, να βαφτίσει ένα παιδί, δημοσιεύει την περίφημη «Απόκριση στον αφορεσμό του 1856», όπου εξακολουθεί ανένδοτος να σατιρίζει τους «αφορεστάδες» και τις λαϊκές προλήψεις, που τους στηρίζουν. Γι΄ αυτό, η Ιερά Σύνοδος τον καταγγέλει στα ποινικά δικαστήρια για εξύβριση, ενώ το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως κατάσχει όσα αντίτυπα βιβλίων του μπόρεσε να βρει. Η δίκη γίνεται στις 13/11/1869 στο Κακουργοδικείο Αργοστολίου και φυσικά έχει καταβληθεί προσπάθεια από τους κατηγόρους του, ώστε να είναι «στημένη». Αλλά ο σπόρος της αμφισβήτησης, που είχε σπείρει ο Λασκαράτος είχε δώσει τους πρώτους καρπούς του και κάποια πνεύματα είχαν αρχίσει να  αφυπνίζονται. Οι ένορκοι υπό την προεδρεία του Ανδρέα Μομφεράτου τον αθωώνουν.
  

  Εκεί τελειώνουν και οι περιπέτειές του. Το 1901 αποβιώνει, αλλά ακόμα και με τον θάνατό του εξακολουθεί να δημιουργεί προβλήματα στη θεοκρατία. Οι καιροί είχαν αρχίσει να αλλάζουν και η τελευταία, προκειμένου να προλάβει την εναντίον της κατακραυγή άν αρνείτο θρησκευτική κηδεία στον ένδοξο αφορισμένο, αποφάσισε την άρση του αφορισμού. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι με τον αφορισμό του 1856 ασχολείτο επί δεκαετία όχι μόνο ο ελληνικός αλλά και ο ευρωπαϊκός τύπος.

  
  
  ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΪΔΗΣ     Το 1866, σε ηλικία τριάντα ενός ετών, ο Συριανός Εμμανουήλ Ροϊδης εκδίδει το ιστορικό μυθιστόρημα «Η Πάπισσα Ιωάννα». Εκεί περιγράφεται η κατάσταση του δυτικού κλήρου και κυρίως του μοναχισμού κατά τον 9^ο αιώνα. Φυσικά ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται γρήγορα, ότι τα εξιστορούμενα δεν αφορούν ούτε μόνο στο δυτικό μοναχισμό, ούτε μόνο στον 9^ο αιώνα. Το ξεσκέπασμα της χριστιανικής υποκρισίας (τόσο μεγάλης, ώστε μπορεί να χριστεί πάπας ακόμα και μια γυναίκα και μάλιστα εγκυμονούσα…) γίνεται χωρίς περιστροφές με τρόπο εκλεπτυσμένα ειρωνικό, αλλά και επιστημονικά τεκμηριωμένο.
       Ο Ροΐδης, εραστής της ιστορικής ακριβολογίας και λεπτομέρειας, έχει παρεμβάλλει στο έργο του πλήθος ιστορικών υποσημειώσεων και παραπομπών σε πηγές, σε σημείο, που αποθαρρύνει προκαταβολικά όσους θα επιχειρούσαν να τον αντικρούσουν. Το βιβλίο του γνώρισε μεγάλη επιτυχία και πολλές μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες και προκάλεσε ισχυρή εντύπωση και εκτός Ελλάδος. Αυτό είχε σαν συνέπεια τον αφορισμό τού συγγραφέα από την Ιερά Σύνοδο το 1866. Εναντίον της, αλλά και εναντίον των επικριτών του ο Ροϊδης απαντά με τις «Επιστολές» του λογοτεχνικού alter ego του, του Αγρινιώτη Διονυσίου Σουρλή, οι οποίες αποτελούν ταυτόχρονα και πραγματείες για τη θεωρητική θεμελίωση της φιλολογικής σάτυρας.
  

  Εμμανουήλ Ροΐδης, ο διανοούμενος, που με την «Πάπισσα Ιωάννα» διέσυρε ανεπανόρθωτα το μοναστικό «ιδεώδες». (Δέν διδάσκεται στο μάθημα των Νέων Ελληνικών στη Μέση Εκπαίδευση).

  
    Ο αφορισμός του ήρθη αργότερα, πιθανόν για παρόμοιους λόγους με αυτούς του Λασκαράτου. Ο Ροΐδης υπήρξε λογοτέχνης διεθνούς κύρους και ακτινοβολίας και η θεοκρατία δεν θα ήθελε να χρεωθεί με την επιμονή της σε έναν αφορισμό, ο οποίος μακροπρόθεσμα μπορεί να της επιστρεφόταν ως χυδαίο σκάνδαλο. Επί πλέον ο Ροϊδης προσέφερε επί εικοσαετία σπουδαίο έργο στην Εθνική Βιβλιοθήκη διατελώντας έφορος. Συστηματοποίησε τη λειτουργία της, την πλούτισε με εκατό χιλιάδες νέους τίτλους και περιέσωσε χίλια πεντακόσια πολύτιμα μεσαιωνικά χειρόγραφα, για τα οποία μάλιστα συνέστησε και ειδικό τμήμα.  
  
  Άλλες διώξεις στον 19^ο αιώνα     Το 1859, τρία χρόνια μετά τον αφορισμό του Λασκαράτου, δικάζεται ο Αθηναίος ποιητής Παναγιώτης Συνοδινός για προσβολή της θρησκείας. Αξίζει να αναφέρουμε το ποίημά του «Συνταγή χωριάτικη», στο οποίο κατονομάζονται οι βυζαντινές «αξίες» επάνω στις οποίες βασίζεται η καθημερινότητα του νεοέλληνα εκείνης της εποχής αλλά και της δικής μας: «στους μεγάλους του χωριού σου / κύτταξε μή θαρρευθής / του Θεού και του χεριού σου / μοναχά να ΄μπιστευθής […] για της στάνης σου το σκύλο / και για του χωριού το μύλο / παρά για τους υπουργούς / να σκοτίζεται ο νους […] κύτταξε στο θηλυκό σου / γράμματα πολλά μή μάθης / μην ευρής τον διάβολό σου / και τ’ αγιάτρευτα μήν πάθης»
  

  Το 1877 προκαλεί τεράστια αίσθηση - πάταγο το ιστορικό δράμα τού εικοσιτριάχρονου διπλωματικού υπαλλήλου, Κλέωνος Ραγκαβή, «Ιουλιανός ο παραβάτης». Ο συγγραφέας, βαθύς γνώστης της ιστορικής αλήθειας, αναφέρεται απροκάλυπτα στη διαστροφή της τελευταίας από την «επικρατούσα θρησκεία» και στην πλύση εγκεφάλου, που υπέστη και αυτός ως παιδί από την εκκλησιαστικώς ελεγχόμενη εκπαίδευση. Βάλλει απροκάλυπτα κατά της κατασκευασμένης ιστορικής πλάνης, που θέλει το χριστιανισμό συνεχιστή του ελληνικού πνεύματος, «ως οι πρώτοι χριστιανοί, οι καρατομούντες τ’ αγάλματα του Φειδίου και επιτιθέντες αυτοίς την άσχημον μορφήν προσφάτως μαρτυρήσαντος μοναχού».

  
       Κατά τον Ραγκαβή «ο Ελληνισμός, η φιλοσοφία, η ποίησις, η επιστήμη, η τέχνη, κατακλυσθείσαι υπό το βαρύ κ΄ αιματόφυρτον τούτο κύμα, αλλά πριν εκλείψωσιν αναδιδούσαι την τελευταίαν αίγλην, ήτις εφώτισε την βασιλείαν του Ιουλιανού, ιδού εικών αληθώς εξαισία, υπέρ ης αιωρείται το μέγα του παραβάτου φάσμα». Στα προλεγόμενα του έργου εξαίρεται το επιστημονικό πνεύμα στην πάλη του με «τούς την διάνοιαν καταπνιγόντες, τού σκότους υπέρμαχους». Ο συγγραφέας, όπως ήταν αναμενόμενο, διώκεται την ίδια χρονιά.
  *    *    *     Αξίζει να αναφερθούμε και σε δύο περιπτώσεις πολιτικώς ομοϊδεατών λογοτεχνών, τους οποίους η χριστιανορθοδοξία δεν χρειάστηκε να διώξει ποινικά, αφού έζησαν και  «έφυγαν» απομονωμένοι και περιφρονημένοι από τον κοινωνικό περίγυρο της (β)ρωμιοσύνης. Οι ίδιοι όμως, πρόλαβαν να ταράξουν για τα καλά τα πνευματικά νερά της εποχής τους. Πρόκειται για τον Κεφαλλονίτη σατυρικό ποιητήΜικέλη Άβλιχο (1844-1917) και το δικηγόρο και ποιητή Δημήτριο Παπαρρηγόπουλο (1843-1873), γιό του «εθνικού» μας ιστορικού Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου.
  

  Ο  Μικέλης Άβλιχος σπούδασε στην Ευρώπη, όπου ενστερνίστηκε τον αναρχισμό. Υπάρχουν ενδείξεις, ότι πήρε μέρος στη γαλλική επανάσταση του 1871 (γνωστή και ως «Κομμούνα του Παρισιού»). Τα έργα του (τα περισσότερα από τα οποία δημοσιεύθηκαν μετά τον θάνατό του και μόνο σε περιορισμένα αντίτυπα) περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων  το ποίημα «Ψευδοφιλόπατρις» (όπου επιχειρεί ένα είδος ψυχανάλυσης του πατριδοκάπηλου και αιμοβόρου σωβινισμού), αλλά και την «Πινακοθήκη της Κολάσεως», όπου περιγράφει με τα μελανώτερα χρώματα πρόσωπα και πράγματα τού κοινωνικοπολιτικού κατεστημένου της εποχής του. Οι συντοπίτες του τον θεωρούσαν «σατανά» και «εθνοπροδότη», κάτι που τον οδήγησε σε μιά αυτοαπομόνωση, που διήρκεσε μέχρι τον θάνατό του.

  
  
  

  Ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, γιός του Κωνσταντίνου -ενός εκ των θεμελιωτών του ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος- ουδόλως συμμεριζόταν τις απόψεις του πατέρα του. Επειδή άσκησε δριμύτατη κριτική στις μετεπαναστατικές διαπλοκές της Ρωμιοσύνης, το έργο του  καταδικάστηκε στη -μεθοδευμένη- λήθη και σήμερα το γνωρίζουν μόνον κάποιοι ειδικοί μελετητές.

  
       Ο επίσης αναρχικός Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος άρχισε από ηλικία μόλις δεκαοκτώ μόλις ετών να αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Φως», του Σοφοκλή Καρύδη (προσωπικότητας ανάλογης με αυτή του Αλέξανδρου Σούτσου). Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις, ότι αυτός ήταν ο συγγραφέας ενός άρθρου με τίτλο «Αναρχία», που δημοσιεύθηκε στις 9/9/1861 στην εν λόγω εφημερίδα. Το άρθρο ήταν τόσο αριστοτεχνικά γραμμένο και βρήκε τόση απήχηση στο αναγνωστικό κοινό, ώστε η αστυνομία κατέσχεσε εκείνο το φύλλο της εφημερίδας. Την ίδια χρονιά ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος κυκλοφόρησε ένα κάπως μεγάλο φυλλάδιο με τίτλο «Σκέψεις ενός ληστού». Το φυλλάδιο αυτό, που συνδύαζε το λογοτεχνικό ύφος με την πολιτική κριτική, υπήρξε ένα δυνατό χαστούκι στην μετεπαναστατική εξουσιαστική διαπλοκή νεοκοτσαμπασήδων, εκκλησίας, πολιτικάντηδων και παλατιού. Εξυμνούσε τους ληστές των βουνών, οι οποίοι δεν ήσαν τίποτε άλλο από τους απογόνους και συνεχιστές των Κλεφτών της προεπαναστατικής εποχής:
       «Αλλ’ είμαι ληστής λέγουσιν οι έννομοι, είμαι κακούργος. Πόσοι εντός της κοινωνίας βασανίζουσι τους ανθρώπους, εκδύωσιν αυτούς, υποσκελίζουσι τους αγαθούς, κακοί αυτοί, και στερούσι πολλών οικογενειών τον άρτον! Και εν τούτοις ζώσιν εντός της κοινωνίας κολακευόμενοι, τιμώνενοι, θαυμαζόμενοι […] Οι νόμοι εσχηματίσθησαν δια να καταπιέζωσι τους πτωχούς, τους άνευ προστατών, τους αδυνάτους. Σπανίως ο νόμος προστατεύει τον ασθενή […] Εις την κοινωνίαν υπάρχουσι λησταί νόμιμοι, λησταί- τοκογλύφοι, λησταί-εμπόροι, λησταί-χρυσοχόοι, λησταί-ενάρετοι, λησταί-ευσεβείς και πλήθος άλλων. Οι λησταί-τοκογλύφοι πρέπει να διχοτομηθώσι δια πρίωνος, οι λησταί-εμπόροι να ανασκολοπισθώσιν, οι λησταί-χρυσοχόοι να εισβληθώσιν εντός λουτρού εκ μολυβδου αναλελυμένου, οι λησταί-ενάρετοι να κρεμασθώσι, και οι λησταί-ευσεβείς να σταυρωθώσιν. Και εντούτοις, και αν όλα ταύτα συμβώσιν, είναι μικρά η τιμωρία των διότι εκείνοι ου μόνον εντός των πόλεων ληστεύουσιν, ου μόνον δύο έχουσιν ιδιότητας καλήν επιφάνειαν, αισχρόν κέντρον, αλλά το αυτό άτομον καθ’ εκάστην σχεδόν ληστεύουσι, ενώ ημείς και ειλικρινείς είμεθα και σπανίως δις φορολογούμεν τον αυτόν άνθρωπον. Αλλ’ όλαι αι ληστείαι εκείνου του είδους καθιερώθησαν υφ΄ όλων των εθνών και ουδείς τολμά να εκφέρη κατ’ αυτών γνώμην διότι εκλαμβάνεται εχθρός της κοινωνίας».
       Ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος έγραψε  επίσης και μια Συνοπτική Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, η οποία προκάλεσε επίσης σάλο, για την ανατρεπτική οπτική που προέβαλε. Τα ποιήματά του βραβεύθηκαν σε διαγωνισμούς και έχουν περιληφθεί σε αρκετές ανθολογίες. Θεωρείται από τους κυριότερους εκπροσώπους του νεοελληνικού ρομαντισμού. Ο Ροϊδης τον συνέκρινε σαν ποιητή με τον Μπωντλαίρ. Φύση εσωστρεφής με μεγάλη δόση μελαγχολίας, θεωρείται επίσης σαν πρόδρομος του Καρυωτάκη.  Ίσως αυτή η φύση του να τον οδήγησε σε ηλικία τριάντα ετών σε μιά ιδιότυπη απεργία πείνας, από την οποία και πέθανε.
  

  Τόσο ο Μικέλης Άβλιχος, όσο και ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, άν και δεν διώχθηκαν νομικά εν ζωή, ωστόσο καταδικάστηκαν στη -μεθοδευμένη- λήθη. Το έργο τους το γνωρίζουν σήμερα μόνο κάποιοι ειδικοί μελετητές.

  
  
  ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ  Ένας από τους λογοτέχνες - ογκόλιθους της μεταδιαφωτιστικής εποχής, που προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση λόγω του ανήσυχου πνεύματος του, της υπαρξιακής και της φιλοσοφικής του αναζήτησης. Η αναζήτησή του αυτή πήρε βαθμιαία έναν συγκρητιστικό χαρακτήρα, στον οποίο έκανε το «λάθος» να συμπεριλάβει και τον χριστιανισμό.
       Η χριστιανική εκκλησία από την αρχαιότητα ήδη δεν δεχόταν με τίποτα  να αποτελέσει ο φερόμενος ως ιδρυτής της, έναν ακόμα θεό, ή έναν ακόμα προφήτη μέσα στο πανθεϊκό χωνευτήρι της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ήθελε πάντα (και αλαζονικά) το αποκλειστικό της ράφι εντός των κοσμοπολιτικών ιδεολογικών σούπερ μάρκετς για το προσωποποιημένο προϊόν που διαχειρίζεται. Η ίδια δεν καταδέχτηκε ποτέ να λειτουργήσει επί ίσοις όροις δίπλα σε οποιεσδήποτε άλλες θρησκείες, ως ένας ακόμα μεταφυσικός «ατζέντης».
       Βέβαια, ο Καζαντζάκης περιποιήθηκε πολύ μεγαλύτερη τιμή στο χριστιανισμό απ΄ όση τού αξίζει, όταν αντιμετώπισε λογοτεχνικά τον εβραίο ραβίννο Τζεσουά σαν κάτι ανάλογα πανανθρώπινο π.χ. με τον Ζαρατούστρα, ή τον Βούδα. Η  χριστιανική εκκλησία όμως, δεν κατανοεί, ότι μόνο με αυτούς τους τρόπους μπορεί να αναβαθμιστεί η φιλοσοφική λογοκλοπή και διαστρέβλωση, την οποία προβάλλει ως Μοναδική Αλήθεια και συνεχίζει να φοβάται παθολογικά μήπως πνιγεί μέσα στον φιλοσοφικοθρησκευτικό συγκρητισμό. Ο Καζαντζάκης υπήρξε μια προσωπικότητα λοιπόν, που διέθετε σχεδόν όλες τις προδιαγραφές, για να προκαλέσει την εκκλησιαστική ηγεσία.
  

  Από το πρωτοσέλιδο της «Σπίθας» (αρ. φύλλου 199, Νοέμβριος 1957) με συντάκτη τον τότε αρχιμανδρίτη κι ιεροκήρυκα και μετέπειτα μητροπολίτη Αυγουστίνο Καντιώτη, διαβάζουμε: «Υπόνομος των Αθηνών εκκενούμενος δεν θα ανέδιδε τόσην δυσωδίαν, όσην το βιβλίον τούτον»· αναφέρεται στον “Τελευταίο Πειρασμό” του Ν. Καζαντζάκη, «χυδαιότερον του οποίου δέν είδον οι αιώνες».

  
  
       Το 1953 η εκκλησία ζητά τη δίωξη του Καζαντζάκη πριν ακόμα εκδοθεί ο Τελευταίος Πειρασμός. Από την άλλη, ο Πάπας συμπεριλαμβάνει τον Τελευταίο Πειρασμό στο Index Librorum Prohibitorum (απαγορευμένα βιβλία).
  

  Ενώ έχει προταθεί επανειλημμένα για το βραβείο Νόμπελ (από τη Σουηδική Ακαδημία, την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και τον Σύνδεσμο Ελλήνων Λογοτεχνών) το ρωμέϊκο κρατίδιο κάνει τα πάντα, για να υπονομεύσει την υποψηφιότητά του. Επί έντεκα χρόνια, από το 1946 έως το 1957 (έτος θανάτου του) οι διεθνείς μηχανορραφίες των σχετικών θεσμικών οργάνων τού κρατιδίου, για να μήν πάρει ο Καζαντζάκης το Νόμπελ, έπαιρναν κι έδιναν (βλ. το άρθρο «Γιατί δεν πήρε ο Καζαντζάκης το βραβείο Νόμπελ» του Πάτροκλου Σταύρου, προέδρου του Ιδρύματος Μελετών «Νίκος και Ελένη Καζαντζάκη», στο «Βήμα» 15/10/2000). Αξίζει να σημειωθεί, ότι η Ακαδημία Αθηνών όχι μόνο δεν τον στήριξε ως υποψήφιο για το βραβείο, αλλά δεν τον είχε δεχτεί καν ως μέλος της. Μέχρι και τα κατά τόπους ελληνικά προξενεία τού προέβαλλαν διάφορα προσκόμματα ως προς την θεώρηση του διαβατηρίου του, για να μην μπορεί να ταξιδεύει από τη μιά χώρα της Ευρώπης στην άλλη (πράγμα συνηθισμένο για έναν λογοτέχνη της κλάσης ενός Καζαντζάκη, που τον προσκαλούν συνεχώς Ακαδημίες,  διεθνή Ιδρύματα κ.λπ.). Στην περίπτωση Καζαντζάκη δεν έχουμε να κάνουμε με μιά τοπική επισκοπή, που σκηνοθετεί κάποιες δίκες ή υποκινεί εκδηλώσεις «λαϊκής» οργής εναντίον ενός πνευματικού ανθρώπου, αλλά με έναν ολόκληρο κρατικό μηχανισμό, ο οποίος ξέρει καλά το μάθημά του και δρα συντονισμένα στα πλαίσια του γνωστού κατευθυντήριου τριπτύχου «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».

  
       Η κηδεία του έγινε στο Ηράκλειο χωρίς εκκλησιαστική τελετή. Πάνω στον τάφο του είχε ζητήσει να αναγραφεί η γνωστή βουδιστική επιταγή: «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι ελεύθερος».
  
         Νίκος Καζαντζάκης: Ο άνθρωπος της διαρκούς αναζήτησης. Η Ρωμιοσύνη επιχείρησε να τον εξαφανίσει, αλλά προσέκρουσε στη διεθνή ακτινοβολία του. (Δέν διδάσκεται στο μάθημα των Νέων Ελληνικών στη Μέση Εκπαίδευση). Δεξιά: Δέν πρόκειται για μεσαιωνικό κυνήγι αιρετικών και μαγισσών, αλλά για την Αθήνα του 1989. Το χριστιανορθόδοξο οχλοποίμνιο προσπαθεί να εμποδίσει την προβολή της κινηματογραφικής μεταφοράς του «Τελευταίου Πειρασμού».
      Εσφαλμένως νομιζόταν, ότι ο Καζαντζάκης αφορίσθηκε. Όπως έγινε γνωστό πολύ αργότερα, ο αφορισμός του Καζαντζάκη δεν ίσχυσε ποτέ στην πραγματικότητα, αφού δεν είχε υπογραφεί, όπως απαιτείται, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Το πιο πιθανό είναι ότι η εκκλησία αφού κίνησε, ίσως για λόγους εντυπώσεων, όλη την διαδικασία του αφορισμού, στο τέλος προτίμησε να αποφύγει ενδεχόμενη παγκόσμια κατακραυγή. Τα έργα του Καζαντζάκη εξακολούθησαν να έχουν διεθνή απήχηση και γι΄ αυτό οι αντιδράσεις τις εκκλησίας δεν έπαψαν με τον θάνατο του συγγραφέα.
       Όταν το 1975 η ελληνική κρατική τηλεόραση ετοιμάζεται να προβάλει σε συνέχειες το έργο του  «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» η εκκλησία αντιδρά έντονα, αλλά δεν κατορθώνει να αναστείλλει την προγραμματισμένη προβολή του· είμαστε στα πρώτα μεταδικτατορικά χρόνια, όπου ως γνωστόν η επί χρόνια καταπιεσμένη αμφισβήτηση «πουλάει» και το σκιάχτρο της «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών» δεν τρομάζει πιά κανέναν. Παρ΄ όλα αυτά το 1989 η πολύ καλή κινηματογραφική μεταφορά του Τελευταίου Πειρασμού από τον Μάρτιν Σκορτσέζε, αφού πρόλαβε και προβλήθηκε ελάχιστα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, τελικά απαγορεύτηκε. Όπως θα θυμούνται πολλοί, «οργισμένοι» ραβδοφόροι(!) χριστιανοί συγκεντρώνονταν έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες, που προέβαλλαν την ταινία και απειλούσαν με εισβολή σε αυτές. Αυτή τη φορά το νεοβυζαντινό κράτος τούς ικανοποίησε τις ορέξεις. Πρόσφατα, η επαναπροβολή της ταινίας (από  τον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό «Star») ακυρώθηκε για άλλη μια φορά εξ αιτίας νέας αντίδρασης της Αρχιεπισκοπής.
  
      ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ     - Περιοδικό «Νέα Εστία» τ. 192, Δεκέμβριος 1934.     - Περιοδικό «Παναθήναια» τόμος Β’, Απρίλιος 1901- Σεπτέμβριος 1901.     - Πασχάλη Κιτρομηλίδη, «Ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός» εκδόσεις Μ.Ι.Ε.Τ..     - Κ. Θ. Δημαρά, «Ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός», εκδόσεις Ερμής.     - Δημήτρη Τρωαδίτη, «Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, μελετητής και εξεγερμένος» (εξαιρετική μελέτη, δημοσιευμένη στο διαδίκτυο [onesilos.com] Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, «Σκέψεις ενός ληστού», εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα 1996.     - «Ο Αναρχισμός στην Ελλάδα» (συμπληρωματικό κεφάλαιο των εκδόσεων Ελεύθερος Τύπος στην ελληνική έκδοση της μελέτης του Ρόντερικ Κέντγουορντ «Οι αναρχικοί»). 
  
  Θεόδωρος Α.  Λαμπρόπουλος
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 11.05.2010
• 23:21

  30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1821 ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ "G-20" ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

   »  Αrkoleon
  Οι ευρωπαϊκές επαναστάσεις και το Σύστημα των Συνεδρίων 1818-22
  
  Το Σύστημα των Συνεδρίων, συνέχεια του Συνεδρίου της Βιέννης (1814-15), που ρύθμισε τα ευρωπαϊκά πράγματα μετά την πτώση του Ναπολέοντα και την παλινόρθωση της δυναστείας των Βουρβόνων στη Γαλλία, ήταν μέθοδος διπλωματίας μέσω διασκέψεων.
  
  Θεσμοθετήθηκε με το Αρθρο VI της Συνθήκης της Τετραπλής Συμμαχίας Αυστρίας, Βρετανίας, Πρωσίας και Ρωσίας, η οποία υπεγράφη στο Παρίσι στις 20 Νοεμβρίου 1815. Ψυχή του Συστήματος, όπως άλλωστε είχε συμβεί και με το Συνέδριο της Βιέννης, απέβη ο καγκελάριος της Αυστρίας Κλέμενς Μέτερνιχ, ο φανατικότερος υπερασπιστής του συντηρητικού status quo που είχε δημιουργηθεί στην Ευρώπη.
  
  Το Αρθρο VI της Συνθήκης της Τετραπλής Συμμαχίας προέβλεπε ότι αντιπρόσωποι των Τεσσάρων Δυνάμεων θα συναντούνταν κατά τακτά διαστήματα για να διαβουλευθούν «επί των κοινών συμφερόντων τους» και να συζητήσουν μέτρα που θα ήταν «τα πλέον σωστικά για τη γαλήνη και την ευημερία των εθνών και για τη διατήρηση της ειρήνης στην Ευρώπη» (σχ.klasiko:Ακόμα και στον φανατικό "Ευρωπαϊστή" είναι ευδιάκριτο το γεγονός,ότι το δομικό στοιχείο, με το οποίο χτίστηκε και διατηρείται το κατ΄ευφημισμόν ¨Ευρωπαϊκό", μα στην πραγματικότητα Φραγκικό οικοδόμημα,ήταν πάντοτε το ίδιο)...
  
  Συναντήσεις-συνέδρια σε αυτό το πλαίσιο έγιναν στην Αιξ-λα-Σαπέλ το 1818, στο Τρόπαου το 1820, στο Λάιμπαχ το 1821 και στη Βερόνα το 1822...
  
  Το τρίτο συνέδριο συνήλθε από τις 26 Ιανουαρίου ως τις 12 Μαΐου 1821 στο Λάιμπαχ, τη σημερινή Λουμπλιάνα της Σλοβενίας...
  
  Στο συνέδριο ήταν παρόντες οι μονάρχες της Αυστρίας, της Ρωσίας και της Πρωσίας με τις αντιπροσωπείες τους, οι βασιλείς των Δύο Σικελιών και της Σαρδηνίας-Πεδεμοντίου, οι δούκες της Μόδενας και της Τοσκάνης και παρατηρητές από τη Βρετανία και τη Γαλλία.
  
  Το συνέδριο διακήρυξε την εχθρότητά του προς τα επαναστατικά καθεστώτα...
  
  Μεσούντος του συνεδρίου έφθασε η είδηση για την έκρηξη της ελληνικής επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Στις 22 Φεβρουαρίου 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης είχε διαβεί τον ποταμό Προύθο και δύο ημέρες αργότερα, στο Ιάσιο, πρωτεύουσα της Μολδαβίας, εξέδωσε προκήρυξη με την οποία καλούσε τους Ελληνες να πάρουν τα όπλα κατά των Τούρκων.
  
  Μεταξύ άλλων η προκήρυξη έλεγε: «Κινηθείτε, ω φίλοι, και θέλετε ιδεί μίαν κρατεράν δύναμιν να υπερασπισθή τα δίκαιά μας!».
  
  Αν και δεν την κατονόμαζε, η αναφορά της προκήρυξης στη Ρωσία ήταν προφανής και το γεγονός ότι ο αρχηγός της επανάστασης Αλέξανδρος Υψηλάντης ήταν υπασπιστής του τσάρου - είχε μάλιστα ξεκινήσει από ρωσικό έδαφος - ανησύχησε ιδιαίτερα τον Μέτερνιχ. Οι αμφιβολίες του για τη στάση του τσάρου απέναντι στο ελληνικό εγχείρημα ήταν εύλογες, αφού θα ήταν προς το συμφέρον της Ρωσίας αν αυτό στεφόταν με επιτυχία.
  
  Κατέβαλε λοιπόν ο Μέτερνιχ σύντονες προσπάθειες ώστε το συνέδριο, περιλαμβανομένου και του τσάρου, να καταδικάσει την ελληνική επανάσταση.
  
  Χάρη ωστόσο στις ενέργειες του Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος, ως υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, παρευρισκόταν στο Λάιμπαχ, όπως και στα προηγούμενα συνέδρια, η διατύπωση της καταδικαστικής απόφασης του τσάρου μετριάστηκε.
  
  Στις αρχές Μαΐου 1821 οι σύνεδροι τερμάτισαν τις συνομιλίες τους, αλλά με επίμονη εισήγηση του Μέτερνιχ αποφασίστηκε να τις επαναλάβουν αργότερα στη Βερόνα, όπου, εκτός από τα άλλα εκκρεμή ζητήματα, της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Λατινικής Αμερικής, θα συζητιόταν και το ελληνικό πρόβλημα, το οποίο γινόταν οξύτερο, δεδομένου ότι η επανάσταση είχε μεν συντριβεί στη Μολδοβλαχία, από την άλλη όμως είχε εξαπλωθεί στην κυρίως Ελλάδα σημειώνοντας αξιόλογες επιτυχίες...
  
  Για την εσωτερική και εξωτερική πολιτική του καγκελαρίου Μέτερνιχ που επιθυμούσε να πνίξει κάθε ιδέα φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος διακυβέρνησης της χώρας και καταδυνάστευσης των λαών, η ελληνική υπόθεση αποτελούσε επικίνδυνο παράδειγμα γιατί μπορούσε να προκαλέσει την εξέγερση και άλλων υποδούλων, χωρίς να εξαιρούνται ακόμη και οι δικοί της.
  H ωμή διατύπωση του ίδιου: «Εξω από τα ανατολικά μας σύνορα τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες κρεμασμένοι, στραγγαλισμένοι ή παλουκωμένοι δεν είναι δα και σπουδαίο πράγμα» (βλ. Curt Erler, Der Philhellenismus in Deutschland, 1821-1829, Duesseldorf, 1906, σ. 7), συνόψιζε τη σκληρότητα του σκοταδιστή Μέτερνιχ που ακόμη και οι ομόγλωσσοί του, γερμανοί φιλελεύθεροι, τον αποκαλούσαν κατ' εκτροπήν εκφώνησης του ονόματός του Mitternacht («μεσονύκτιο»)...
  
  Φιλοτουρκική τέλος υπήρξε και η πολιτική της Αμερικής που, προσηλωμένη στο δόγμα Μονρόε, παρά τις επίσημες υπέρ της ελληνικής ανεξαρτησίας διακηρύξεις, προσδοκούσε, απαθής και αμέτοχη σε βοήθεια προς τους επαναστατημένους Ελληνες, την εύνοια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προκειμένου επιτέλους να υπογράψει την πολυπόθητη γι' αυτήν εμπορική συμφωνία με την Τουρκία και να εκτοπίσει έτσι τα αγγλικά συμφέροντα.
  
  Βεβαίως αμερικανικός φιλελληνισμός υπήρξε και τεκμηριώνεται και από τις πηγές. Ωστόσο η αμερικανική συμπαράσταση είχε μόνο λαϊκή έκφραση και όχι κρατική.
  [www.tovima.gr] ) 
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:21

  Το Κούρσεμα της Πόλης

   »  Αrkoleon
  ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΙΤΑΣ
  Σαν πατήθηκε πειά η πόρτα του Ρωμανού και σκοτώθηκε ο βασιλιάς, οι Τούρκοι γιουργιάρανε μέσα στην Πόλη σαν τ' αγριεμένο ξεροπόταμο που κατεβαίνει στενεμένο ανάμεσα στ' αψηλά βράχια, ύστερ' από νεροποντή. Δε μπαίνανε εκατό-εκατό, μηδέ διακόσιοι, μα χιλιάδα απάνω στη χιλιάδα. Τέτοια ήτανε η μανία τους μη δεν προφτάξουνε να κουρσέψουνε, που απ' το στρίμωγμα λαβωνόντανε συναμεταξύ τους και πολλοί σκάσανε ποδοπατημένοι απ' τους δικούς τους. Και σα μπαίνανε μέσα στο κάστρο, σκορπίζανε άλλος εδώ, άλλος εκεί, κοπάδια-κοπάδια, σφάζοντας όποιον βρίσκανε μπροστά τους, είτε γυναίκα, είτε παιδί, είτε άντρα.Το μεγάλο μακελειό βάσταξε απ' την ανατολή του ηλίου ίσαμε το μεσημέρι. Πολλοί χριστιανοί κρυφτήκανε μέσα σε λαγούμια και σε σπηλιές κ' ύστερα τους βρήκανε και τους σκλαβώσανε.Φτάνοντας οι Τούρκοι στην πλατεία, ανεβήκανε στον πύργο και κατεβάσανε τη βυζαντινή σημαία και τη σημαία τ' άγιου Μάρκου και ισάρανε στον τόπο τους το σαντάρδο του σουλτάνου. Τα κάστρα από τη μιαν άκρη ίσαμε την άλλη πέσανε στα χέρια του Τούρκου. Μονάχα οι Κρητικοί, που βρισκόντανε μέσα στους πύργους του Λέοντα και του Βασιλείου, βαστήξανε τον πόλεμο ίσαμε το μεσημέρι. Ο σουλτάν Μεμέτης σαν τάκουσε θαύμασε την παλληκαριά τους και τους άφησε να φύγουνε στην πατρίδα τους, παίρνοντας μαζί τους ό,τι είχανε απάνω τους.
  Όπως είπα πρωτύτερα, πολύς κόσμος έτρεξε στη θάλασσα να γλυτώση, μα έπεσε μαζεμένος στα καράβια και πολλά βουλιάξανε και πνιγήκανε πολύς λαός. Οι πορτιέρηδες, βλέποντας τον κόσμο που ωρμούσε από τις πόρτες, θυμηθήκανε ένα παλιό ρητό πώλεγε πως η πόλη θα ξαναπαιρνότανε απ' τα χέρια των Τούρκων αν γυρίζανε πίσω οι Χριστιανοί, κλειδώσανε τις πόρτες και ρίξανε τα κλειδιά έξω απ' το κάστρο. Τότε δα φούντωσε η σφαγή, που δε μπορεί να τη χωρέση το μυαλό του άνθρωπου. Όσοι γλυτώσανε χάσανε τα φρένα τους και τρέχανε να κλειστούνε στην Άγια-Σοφιά. Κείνη την ώρα ήτανε πώχαν' η μάννα το παιδί και το παιδί τη μάννα. Θεέ μεγαλοδύναμε, απάνω σ' αυτούς τους συμφοριασμένους έπεσε όλη η οργή σου! Μερμήγκια αμέτρητη πλημμύρισε την εκκλησιά, απάνω, κάτω, στο νάρθηκα, στ' άγιο βήμα, σε κάθε μεριά. Σφαλίξανε τις πόρτες και παρακαλούσανε με μεγάλες φωνές το Θεό να τους λυπηθή. Οι κουμπέδες κ' οι θεόρατες καμάρες αντιβουίζανε και ρίχνανε πιο πολλή τρομάρα στις καρδιές των κοριτσιών• τα μικρά παιδάκια ξεψυχούσανε απ' το φόβο τους. Σε λίγο φτάξανε οι Τούρκοι και πιάσανε να βαράνε με τους μπαλτάδες τις πόρτες. Το κοπάδι, που ήτανε μαντρισμένο μέσα βέλαζε λυπητερά σε κάθε τσεκουριά.
  Ποια γλώσσα μπορεί να πη τι γίνηκε σαν μπήκανε μέσα οι Τούρκοι, βαστώντας στα χέρια τους άλλοι ματωμένα μαχαίρια μια οργυιά μάκρος, άλλοι πελέκια ακονισμένα, άλλοι κοντάρια, π' αστράφτανε οι σουβλερές μύτες τους. Η εκκλησιά πιτσιλίστηκε απ' τα αίματα σε δυό μπόγια ύψος, πώλεγες πως ήτανε χασάπικο. Όσοι απομείνανε ζωντανοί είχανε τρελλαθή. Οι Τούρκοι δένανε τους άντρες με σκοινιά, τις γυναίκες με τις ζώνες τους. Έβλεπες αφεντάδες δεμένους πιστάγκωνα μαζί με τους υπηρέτες, κυράδες με τις δούλες, παπάδες με γρηές, δεσποτάδες, παλληκάρια βουτημένα στο αίμα. Ο ένας μπροστά στον άλλον βιάζανε τις γυναίκες, ανάμεσα σε κουφάρια και σε λαβωμένους που μουγκρίζανε. Άλλοι πάλι από κείνα τ' αγρίμια ξεγυμνώνανε την εκκλησιά. Μέσα σε μια ώρα απομείνανε μονάχα οι τοίχοι. Δεν αφήσανε μηδέ καντήλι, μηδέ δισκοπότηρο, μηδέ βαγγέλιο, μηδέ εικόνα, μηδέ ρούχα, τίποτα! Πως περνά η ακρίδα από 'να καταπράσινο περιβόλι κ' ύστερα, σαν κάνη φτερά, αφήνει χώμα μοναχό, έτσι απόμεινε κ' η Άγια-Σοφιά ξεγυμνωμένη.
  Το μαχαίρι κ' η φωτιά βάσταξε τρία μερόνυχτα, όπως είχε ταμένο στους στρατιώτες του ο σουλτάνος. Η απέραντη Κωνσταντινούπολη αντιλαλούσε μέρα νύχτα. Τι αίμα και τι δάκρυα χυθήκανε! Χιλιάδες καρδιές χτυπούσανε, τέτοια συμφορά δε μπορεί να τη συλλογισθή άνθρωπος. Άλλοι σφαζόντανε πριν πάνε στα σπίτια τους, άλλοι καταφέρνανε να φτάξουνε στα δικά τους μα δε βρίσκανε τα παιδιά τους και τις γυναίκες τους. Αντρόγυνα χωριζόντουσαν, ο ένας Τούρκος έσερνε τον άντρα κι' ο άλλος τη γυναίκα. Τα παιδιά τα ξεκολλούσανε απ' το λαιμό της μάννας, τα κορίτσια τα σέρνανε απ' τα μαλλιά μέσα στο δρόμο. Πεινασμένα σκυλιά πίνανε το αίμα π' άχνιζε μέσα στα χαντάκια. Πειό πολλά ήτανε τα κομμένα κεφάλια, που κειτόντανε στο χώμα, παρά οι πέτρες της γης. Φρόνιμες νοικοκυράδες, που δεν τις είχε δη ο ήλιος, ατιμαζόντανε γυμνές μέσα στις πλατείες. Παπάδες περπατούσανε βιαστικά, φορτωμένοι με βαρειά σεντούκια, που τους τάχανε φορτωμένα οι ζεμπέκηδες και τους δέρνανε σαν γαϊδούρια και τους τραβούσανε με το καπίστρι πούχανε περασμένο στο λαιμό τους. «Και ην ιδείν ορμαθούς εξερχόμενους απείρους ώσπερ αγέλας».
  Στα καράβια δεν είχε απομείνει μηδέ ένας Τούρκος, γιατί ριχτήκανε στο πλιάτσικο. Με μεγάλη μανία γυρεύανε να βρούνε τα γυναικεία μοναστήρια, τα πατούσανε και κουβαλούσανε τις καλογρηές μέσα στα καράβια κ' εκεί ο διάβολος πειά μπορεί να πη το τι γίνηκε. Πολλές γυναίκες, για να ξεφύγουνε την ατιμία, πέσανε και πνιγήκανε στη θάλασσα και στα πηγάδια.Οι Τούρκοι είχανε τούτη τη συνήθεια, άμα μπαίνανε μέσα σ' ένα σπίτι για να κουρσέψουνε, στήνανε μια σημαία απάνω στα κεραμίδια. Οι άλλοι Τούρκοι, βλέποντας τούτη τη σημαία, δε μπαίνανε ποτέ μέσα, μα τραβούσανε πάρα πέρα, ναβρούνε άλλο σπίτι λεύτερο. Ίσαμε διακόσες χιλιάδες τέτοια κουρέλια σαλεύανε απάνω στην Πόλη, γιατί οι Τούρκοι βάζανε πολλές παντιέρες στο ίδιο σπίτι για να κάνουνε πανηγύρι.Όλη τη μέρα σφάζανε. Τόσο μουσκεμένη ήτανε η γης, πώλεγες πως έβρεξε αίμα, κι' όπου έβρισκε χαντάκι το αίμα έτρεχε σα νάτανε βροχονέρι. Τα κουφάρια τα ρίχνανε στο μπουγάζι του Βοσπόρου, και το ρέμα τα κατρακυλούσε σα νάτανε πεπόνια, Χριστιανοί-Τούρκοι ανακατεμένοι.Ο σουλτάνος δε μπήκε μέσα στην Πόλη με το στρατό, παρά απόμεινε στο στρατόπεδο. Κατά το μεσημέρι οι πασάδες του πήγανε τα κλειδιά, σημάδι πως ήτανε πειά δική του η Κωνσταντινούπολη. Τότε καβαλλίκεψε και μπήκε με τη συνοδεία του μέσα στο κάστρο και τράβηξε ίσια στην Αγιά-Σοφιά. Δε μπήκε μέσα στην εκκλησιά με τάλογο, παρά ξεπέζεψε και μπαίνοντας μέσα θαύμασε πολλήν ώρα και περιεργάσθηκε το χτίριο. Ύστερα φώναξε έναν χότζα και τούπε ν' ανεβή απάνω στον άμβωνα και να φωνάξη την προσευχή τους «Αλλάχου εκπέρ, Αλλάχου εκπέρ, Μουχαμετούλ ρεσούλ Ουλλάχ.» Σαν τελείωσε ο χότζας, ανέβηκε ο ίδιος στην Άγια Τράπεζα και το ξανάπε.
  Την ώρα πώβγαινε έξω, είδε έναν Τούρκο που τσάκιζε τα μάρμαρα. Ο Μεμέτης τον βάρεσε με το καμουτσί λέγοντας του: «Κιοπέκ, σας άφησα το θησαυρό και τους ανθρώπους, μα τα χτίρια είνε δικά μου!»Από κει τράβηξε με τους πασάδες και ρώτηξε για το βασιλιά της Πόλης, ζη ή πέθανε. Και σαν τούπανε πως σκοτώθηκε, πρόσταξε και πλύνανε πολλά κεφάλια στο μέρος που χάθηκε, για να τον γνωρίσουνε, μα δε μπορέσανε μέσα σε τέτοιο πλήθος. Σε λίγο όμως βρέθηκε το κορμί του και το γνωρίσανε απ' τα κόκκινα ποδήματά του με τους κεντημένους αητούς. Κόψανε το κεφάλι και το βάλανε σε μια πλατεία κοντά στ' άγαλμα του Γιουστινιανού και κει στάθηκε ίσαμε το βράδυ. Ύστερα το μπαλσαμώσανε και τώστειλε ο σουλτάνος στην ανατολή από χώρα σε χώρα, για να δη ο κόσμος τη νίκη του. Το σώμα το πήρανε οι Χριστιανοί και το θάψανε.
  Τα πλιάτσικα κ' οι σκλάβοι, άλλα στοιβαχθήκανε στις τέντες, άλλα φορτωθήκανε στα καράβια και τραβήξανε να τα πουλήσουνε, όπως έστερξε ο σουλτάνος. Κάθε Τούρκος ήτανε φορτωμένος. Τι μαλάματα, τι ασήμια, τι χαλκώματα, τι ρούχα μεταξωτά, τι βιβλία! Καράβια ολάκερα γεμίσανε καλόγερους και καλογρηές. Έβλεπες ζεϊμπέκια ψειριασμένα νάνε ντυμένα με ρούχα δεσποτικά, άλλοι φοράγανε χρυσά πετραχήλια, άλλοι κορώνες και καλυμμαύχια στο κεφάλι. Σκυλιά δεμένα με ζώνες κεντημένες, επιγονάτια και φελόνια για σαγή στ' άλογα. Μέσα στους ασημένιους δίσκους βάζανε ντομάτες και κρέατα, πίνανε κρασί μέσα στα δισκοπότηρα. Φορτώσανε στις καρότσες βιβλία, που δεν είχανε μετρημό και τα σκορπίσανε σ' ανατολή και δύση. Για ένα γρόσι πουλιόντανε ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας κ' οι άλλοι ξακουσμένοι σοφοί της αρχαιότητας, γραμμένοι σε πετσί, με χρυσοκοντυλιές και με χρυσά δεσίματα. Τα εικονίσματα τα σκίζανε με το τσεκούρι και βράζανε κρέας μέσα στα καζάνια.
  Τη δεύτερη μέρα, δηλαδή στις 30 Μαγιού, ξαναμπήκε στην Πόλη ο σουλτάνος, με πολλή παράταξη, κι' αφού τριγύρισε σε διάφορα μέρη, πήγε και στο παλάτι. Και βλέποντας το έρημο είπε έναν στίχο κάποιου Πέρση ποιητή για την ματαιότητα του κόσμου.Ήτανε πειά πεθαμένη και θαμμένη η ξακουσμένη Κωνσταντινούπολη, η Θεοσκέπαστη, η Νέα Σιών, η Εφτάλοφη, το καμάρι της Ανατολής, πώβρισκε άνθρωπος και του πουλιού τα γάλα. Πούχε το κάστρο με τους τρακόσους πύργους, τα παζάρια, τα αρτοπρατεία, τα χαλκοπρατεία, τα αργυροπωλεία, τα βλατοπωλεία, τα κηροπωλεία, τα λουτρά, τα συντριβάνια, τις βρύσες, τις δεκαεννιά στέρνες, τα Ιπποδρόμια, τα παλάτια, τις τρακόσες εκκλησιές και τα διακόσια μοναστήρια, τ' αμέτρητα τ' αγάλματα κι' ό,τι μπορεί να βάλη ο νους τ' ανθρώπου. «Τη δεύτερη δε από της ημέρας εκείνης, εισελθών ο Μεχμέτης, περιόδευσε την πόλιν• και ην η πάσα άοικος, ούτε άνθρωπος, ούτε κτήνος, ούτε όρνεον κραυγάζον ή λαλούν εντός.»
  Κοντά στο παλάτι ετοιμάσανε ένα μεγάλο τραπέζι για το σουλτάνο, κι' αφού έφαγε, ήπιε πολύ κρασί και μέθυσε. Τότε πρόσταξε να του πάνε το ναύαρχο Νοταρά με τα παιδιά του και να τους αποκεφαλίσουνε. Πρώτα σφάξανε τα παιδιά μπροστά στο συμφοριασμένον τον πατέρα, πώλεγε ολοένα «δίκαιος ει, Κύριε!», κ' ύστερα τον ίδιον. Δεν περάσανε λίγες μέρες και πρόσταξε να κόψουνε και το Χαλίλ πασά, που τον υπωπτευότανε πως είχε προδώσει τα μυστικά του στους γραικούς.
  Το τέλος της Πόλης φαίνεται ακόμα πειό λυπητερό άμα συλλογισθή κανένας πως χαλάσθηκε το μήνα Μάη, τις μέρες που μοσκοβολούσανε οι πασκαλιές κ' οι τριανταφυλλιές. Ανήμερα που σκλαβώθηκε η Πόλη ήτανε της Αγίας Θεοδοσίας, που τη γιορτάζανε πάντα οι Πολίτες στις 29 Μαγιού με μεγάλη δόξα στην εκκλησιά της, που γίνηκε ύστερα τζαμί. Μ' όλη την αγωνία που περνούσανε, οι γυναίκες την είχανε στολισμένη, κατά τα συνηθισμένα, με στεφάνια και με περιπλοκάδες από τριαντάφυλλα. Την ώρα, που μπήκανε μέσα οι Τούρκοι, ψέλνανε ακόμα οι ψαλτάδες. Τους περάσανε όλους απ' το μαχαίρι, κι' από τότε βαστά η ονομασία «Γκιούλ Τζαμί», δηλαδή «Το Τζαμί με τα τριαντάφυλλα», και μ' αυτό τόνομα στέκει ως τα σήμερα. Μέσα σ' αυτή την εκκλησιά λένε πως υπάρχει κ' ένα μνημόρι, οπώχει απάνω στην πλάκα τούρκικα γράμματα, που λένε «Εδώ κείτεται ένας μαθητής του Χριστού» και πως αυτός είνε ο τάφος του βασιλιά Παλαιολόγου.
  Τους Γενοβέζους του Γαλατά ο σουλτάνος δεν τους πείραξε, γιατί σταθήκανε φίλοι του στον πόλεμο, τους χάρισε μάλιστα και προνόμια. Το φιρμάνι που τους έδωσε αρχίξει με τούτα τα λόγια: «Εγώ ο μέγας αυθέντης και μέγας Αμηράς σουλτάνος ο Μεχμέτ Μπέης, ο υιός του μεγάλου αυθέντου Αμηρά Σουλτάνου του Μουράτ Μπέη. Ομνύω εις τον Θεόν του ουρανού και της γης και εις τον μέγαν ημών προφήτην Μωάμεθ, και εις τα επτά μουσάφια όπού έχομεν και ομολογούμεν, και εις τας ρκδ' (124) χιλιάδας προφήτας του Θεού και προς τας ψυχάς του πάππου μου και του πατρός μου, και προς εμαυτόν και προς τα παιδιά μου, και στο σπαθί οπού ξώννομαι...».
  Πηγή:  [egolpio.wordpress.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 09.05.2010
• 14:08

  Λέσχη Μπίλντεμπεργκ-Ίδρυση Ε.Ε

   »  Αrkoleon
  
  Στις 29-31 μαϊου το 1954, μια ομάδα παγκόσμιων ηγετών, πολιτικών και τραπεζιτών, συμμετείχε σε μια σύσκεψη για τη διεθνή πολιτική και την οικονομία, στο Όοστερμπηκ της Όλλανδίας, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Από τότε, η διάσκεψη της Ευρώπης ή της βόρειας Αμερικής, η ισχυρή αυτή πολιτική και οικονομική ελίτ ονομάστηκε ομάδα (ή λέσχη) Μπίλντερμπεργκ, από το όνομα του ξενοδοχείου που τη φιλοξένησε για πρώτη φορά.
  Τα μέλη της Μπίλντερμπεργκ είναι αποκλειστικά βασιλείς, βασίλισσες, πρίγκιπες, καγκελάριοι, πρωθυπουργοί, πρόεδροι, πρέσβεις, σημαντικοί υπουργοί, μεγαλοχρηματιστές, διεθνείς τραπεζίτες, στρατιωτικοί ηγέτες και... μεγαλοβιομήχανοι. Σε κάθε συνδιάσκεψη συμμετέχουν τυπικά 120 αντιπρόσωποι - τα 2/3 από την Ευρώπη και το 1/3 από τη βόρεια Αμερική - και όλες οι συζητήσεις της ομάδας διεξάγονται με πλήρη μυστικότητα.
  Για να εξασφαλιστεί αυτή η μυστικότητα, κλείνεται συνήθως ένα ολόκληρο ξενοδοχείο σε μια απομονωμένη περιοχή. Τα ξενοδοχείο αυτά και η γύρω περιοχή φυλάσσονται στη διάρκεια της διάσκεψης από οπλισμένους φρουρούς των μυστικών υπηρεσιών, σε συνεργασία με την τοπική αστυνομία. Η είσοδος απαγορεύεται ρητά στους δημοσιογράφους, εκτός από μερικούς έμπιστους διευθυντές και ρεπόρτερ που προσκαλεί η ίδια η ομάδα στις συναντήσεις της. Κατά τα άλλα, τα ΜΜΕ αγνοούν εντελώς και τις διασκέψεις αυτές και το περιεχόμενο των συζητήσεών τους. Αλλά κι από την άλλη, πολλά από τα ίδια τα μέλη της Μπίλντερμπεργκ είναι ιδιοκτήτες μεγάλων μέσων ενημέρωσης, που τηρούν ωστόσο σιγή ασυρμάτου για τα τεκταινόμενα στις συνεδριάσεις.
  Όπως αναφέρει ο πρίγκιπας Μπέρνχαρντ της Ολλανδίας για την πρώτη διάσκεψη της ομάδας «δεν υπήρχε καμία απολύτως δημοσιότητα. Οι συμμετάσχοντες δεσμεύτηκαν να μην αναφέρουν δημόσια τι συζητήθηκε κατά τη σύσκεψη». Στην πραγματικότητα, η αιτία για την επιβαλλόμενη μυστικότητα δεν είναι τόσο για να διεξάγονται ελεύθερα και άφοβα οι συζητήσεις μεταξύ των μελών όσο για να αγνοεί η πλειοψηφία του κόσμου πλήρως τις σκέψεις και τις αποφάσεις τους, οι οποίες επηρεάζουν άμεσα την παγκόσμια πολιτική και οικονομία.
  Η βρετανική εφημερίδα Τimes περιέγραψε το 1977 τη διάσκεψη της Μπίλντερμπεργκ με τα εξής λόγια: «.μια κλίκα των πλουσιότερων, των οικονομικά και πολιτικά πιο ισχυρών προσωπικοτήτων της δύσης, που συναντιούνται μυστικά για να σχεδιάσουν τα γεγονότα, τα οποία αργότερα θα παρουσιάσουν ότι συμβαίνουν δήθεν τυχαία.»
  Η άτυπη παγκόσμια κυβέρνηση
  Παρόλο που περιστασιακά υπάρχει διαρροή πληροφοριών, τα μέλη της ισχυρής αυτής πλουτοκρατικής ελίτ παίζουν πολύ καλά τα ρόλο τους στη διατήρηση του μυστηρίου που περιβάλλει τις δραστηριότητες της ομάδας. Κάθε φορά που τα μέλη ρωτιούνται σχετικά, δίνουν συνήθως ασαφείς απαντήσεις και αναφέρονται μόνο στις κοσμικές λεπτομέρειες των συναντήσεων τους. Προσπαθούν γενικά να παρουσιάσουν τη λέσχη τους σαν ένα άτυπο φόρουμ που έχει σκοπό την επίτευξη «βαθύτερης κατανόησης των δυνάμεων και των τάσεων που επηρεάζουν τα δυτικά έθνη», αλλά και σαν ένα «υψηλόβαθμο και ευλύγιστο διεθνές φόρουμ στο οποίο μπορούν να προσεγγιστούν καλύτερα οι αντιτιθέμενες απόψεις και να επεκταθεί η αμοιβαία κατανόηση». Άλλοι διατείνονται ότι η ομάδα δεν έχει ουσιαστική επιρροή στις κυβερνήσεις και συνεπώς, δεν μπορεί να επηρεάσει άμεσα τα παγκόσμια γεγονότα.
  Στην πραγματικότητα όμως, όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί είναι αστείοι. Αρκετά μέλη της Μπίλντερμπεργκ έχουν ήδη παραδεχθεί ότι οι διασκέψεις τους έχουν πράγματι παγκόσμια επίδραση σε πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά θέματα. Όταν ζητήθηκε από των πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Γερμανία Τζωρτζ Μαρκγκι να προσδιορίσει μια τέτοια επίδραση, εκείνος ανέφερε τη «συνθήκη της Ρώμης», δημιούργημα της οποίας ήταν η Ευρωπαϊκή Κοίνή Οικονομική Αγορά!Αυτό που πολλοί αγνοούν είναι ότι η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ ήταν ο δημιουργός της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και το σχέδιο των ενοποιήσεων -σύμφωνα με όσα κατά καιρούς διαρρέουν πάει μακρύτερα. Σε ένα σχέδιο τριών ενοποιημένων οικονομικών αξόνων. Η Ευρώπη είναι μόνο ο ένας.
  Το πρόσωπο που βασικά συνετέλεσε στη δημιουργία της λέσχης Μπίλντερμπεργκ είναι ο Τζόζεφ Ρέτινγκερ. Είναι ο άνθρωπος που πίστευε στην ιδέα της οικονομικής και στρατιωτικής ένωσης της Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα ενδιαφερόταν και για την ισχυροποίηση του τάγματος των Ιησουϊτών. Ο Ρέτινγκερ πρότεινε στο γάλλο πρωθυπουργό Ζωρζ Κλεμανσώ ένα σχέδιο για την ένωση της ανατολικής Ευρώπης, το οποίο περιλάμβανε τη συγχώνευση της Αυστρίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας σε μια τριμερή μοναρχία υπό τη καθοδήγηση των Ιησουϊτών. Ο Κλεμανσώ τότε απέρριψε απερίφραστα το σχέδιο αυτό, θεωρώντας τον Ρέτινγκερ πράκτορα του Βατικανού.
  Ο Ρέτινγκερ όμως δεν πτοήθηκε. Στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες, προωθώντας μια μυστική συνδιάσκεψη των ηγετών του ΝΑΤΟ, για μια «ειλικρινή συζήτηση για τα διεθνή ζητήματα κεκλεισμένων των θυρών». Γρήγορα έκανε οπαδό της ιδέας τον πρίγκιπα Μπέρνχαρντ της Ολλανδίας, σημαντική τότε προσωπικότητα της πετρελαιοβιομηχανίας, με ισχυρή θέση στη Royal Dutch Petroleum (shell oil). Ο Μπέρνχαρντ υποστήριξε πλήρων την πρόταση του Ρέτινγκερ.
  Το 1952 ο Μπέρνχαρντ πλησίασε την κυβέρνηση Τρούμαν κι έκανε λόγο για τη συνδιάσκεψη. Παρά τη θετική ανταπόκριση που είχε ανταπόκριση που είχε από ορισμένους κυβερνητικούς παράγοντες, η συνδιάσκεψη κανονίστηκε τελικά επί κυβερνήσεως Αϊζενχάουερ. Τους βασικούς ρόλους στην αμερικανική ομάδα είχαν ο διευθυντής της CIA, στρατηγός Γουόλτερ Σμιθ και το μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων Ντέιβιντ Τζάκσον. Από την αρχή, η αμερικάνικη ομάδα επηρεάστηκε έντονα από την οικογένεια Ροκφέλερ, ιδιοκτήτες της Standart Oil και ανταγωνιστές της Royal Dutch Petroleum του Mπέρνχαρντ. Από τότε, η ομάδα Mπίλντερμπεργκ αντανακλά στις αποφάσεις της τα συμφέροντα των πετρελαιοβιομηχάνων.
  Η πρώτη αυτή διάσκεψη της Μπίλντερμπεργκ έγινε τελικά, το Μάιο του 1954 και, σύμφωνα με ένα έγγραφο της λέσχης του 1989, «η λέσχη αναπτύχθηκε λόγω του ενδιαφέροντος πολλών ηγετικών προσωπικοτήτων και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού για μια πιο στενή συνεργασία της δυτικής Ευρώπης και της βόρειας Αμερική σε θέματα υψίστης σημασίας. Έγινε φανερό ότι οι τακτές εμπιστευτικές συζητήσεις θα βοηθούσαν στην καλύτερη κατανόηση των διαφόρων ζητημάτων κατά τη δύσκολη μεταπολεμική περίοδο».
  Σύμφωνα με τον ειδήμονα στις διεθνείς ιδιωτικές ομάδες εξουσίας Στέφεν Γκιλ, καθηγητή πολιτικών επιστημών του πανεπιστημίου Γιορκ του Τορόντο, η πρώτη διάσκεψη της Μπίλντερμπεργκ χρηματοδοτήθηκε από τις Αμερικανικές Μυστικές υπηρεσίες. Στο εγχειρίδιο του μάλιστα, παραθέτει επίσημα αμερικανικά έγγραφα που το αποδυκνείουν.Ο πρίγκιπας Μπέρνχαρντ παρέμεινε πρόεδρος της λέσχης επί 22 χρόνια. Τον διαδέχθηκε ο λόρδος Χουμ του Ηirsel, πρώην πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου που προέδρευσε στις διασκέψεις της για τέσσερα χρόνια. Στη διάσκεψη του 1980 μεταβίβασε την προεδρία στον Γουόλτερ Σήηλ, πρώην πρόεδρο της ομοσπονδιακής δημοκρατίας της Γερμανίας. Το 1985 ο Σήηλ παραιτήθηκε και τον διαδέχθηκε ο λόρδος Ρολ του Ιpsden, πρόεδρος της εταιρείας S.G. Warburg group plc. Τέλος, στη διάσκεψη του 1989 ο λόρδος Ρολ μεταβίβασε την προεδρία στο λόρδο Κάρινγκτον, πρώην γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ. Το 2000, ορίστηκε ως νέος πρόεδρος ο Βισκάουντ Ετιέν Νταβινιόν, πρόεδρος της Societe Generale de Belgigue.
  ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
  Σύμφωνα με μια αναφορά στα αρχεία του κογκρέσου από το μέλος της Mπίλντερμπεργκ και γερουσιαστή Γιάκομπ Γιάβιτς το 1964, οι «χώρες του δυτικού κόσμου ένιωσαν την ανάγκη για στενότερη συνεργασία, ώστε να προστατεύσουν τις ηθικές αξίες τους, τους δημοκρατικούς τους θεσμούς και την ανεξαρτησία τους ενάντια στον αυξανόμενο κομμουνιστικό κίνδυνο».
  Η πραγματικότητα όμως είναι ότι αυτή η συνεργασία αποσκοπούσε στον ολιγαρχικό, ιμπεριαλιστικό έλεγχο των οικονομιών των υπόλοιπων χωρών του κόσμου και στη δημιουργία μιας παγκόσμιας υπερκυβέρνησης. Το σχήμα είναι απλό. Στην αρχή, προωθείται η εμπορική ένωση των κρατών σε τρεις ξεχωριστούς οικονομικούς συνασπισμούς: της Aμερικής, της Eυρώπης και της Aσίας, υπό την ηγεσία αντίστοιχα της βόρειας Aμερικής, της δυτικής Eυρώπης και της Iαπωνίας (η περίφημη τριμερής επιτροπή). Στη συνέχεια, έρχεται η νομισματική ένωση και στο τέλος η πολιτική ένωση αυτών των κρατών. Τελικά, δεν μένει παρά η πλήρης ένωση των τριών αυτών «μερών» σε μια μονομερή παγκόσμια κυβέρνηση (αν δεν τους χαλάσουν τελικά τα σχέδια η Kίνα και η Pωσία).
  Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τα ευφάνταστα σενάρια που κατά καιρούς έχουν έρθει στο φως για την παγκόσμια κυριαρχία, στην περίπτωση της μπίλντερμπεργκ μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι η λέσχη κινεί τα ηνία του κόσμου, αφού έτσι κι αλλιώς αυτοί που την απαρτίζουν δεν είναι άλλοι παρά οι ήδη κυρίαρχοι του πλανήτη.
  Στις διασκέψεις της Μπίλντερμπεργκ έχουν κατά καιρούς παραβρεθεί σημαίνουσες προσωπικότητες, όπως ο τότε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι (ήταν μέλος της επιτροπής καθοδήγησης στη δεκαετία του 1980), ο πρώην υπουργός άμυνας των ΗΠΑ Γουίλιαμ Πέρι, ο διευθυντής του διεθνούς νομισματικού ταμείου Στάνλεϊ Φίσερ, ο Αλεξάντερ Τρότμαν, πρόεδρος της εταιρείας Ford Motor Company, ο διευθυντής σύνταξης των Νew York Times και μέλος του συμβουλίου εξωτερικών σχέσεων Aρθρουρ Σούλτσμπεργκ, ο Γουίλ Χάτον, διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας London observer, ο Άλμπερτ τζ Βόλστεστερ, ανταποκριτής της Wall street Journal και μέλος του συμβουλίου εξωτερικών σχέσεων, ο Γουίλιαμ Κρίστολ, συντάκτης και εκδότης του περιοδικού Βritish Weekly Standard κ.α.
  Στη συνάντηση της λέσχης, την 1η ιουνίου 2000, στο ξενοδοχείο Chateau du lac, λίγο έξω ακριβώς από τις Bρυξέλλες, ανάμεσα στους επίσημους προσκεκλημένους ήταν: η βασίλισσα Bεατρίκη της Oλλανδίας, ο πρώην υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Xένρυ Kίσιγνκερ, ο Nτέιβιντ Pοκφέλερ, πρόεδρος της Chase Manhattan Bank, ο Tζέημς Oύλφενσον, πρόεδρος της Παγκόσμιας τράπεζας, ο νέος πρόεδρος της λέσχης Βισκάουντ Ετιέν Νταβινιόν, πρόεδρος της Societe Generalede Belgique, ο Γουίλιαμ μακ Ντάνοου, πρόεδρος της Federal reserve Bank της Νέας Υόρκης, η Κάθριν Γκράχαμ, ιδιοκτήτρια και πρόεδρος της εφημερίδας Washington Post, ο μεγαλοχρηματιστής Tζωρτζ Σόρος, ο νέος Ευρωπαίος Επίτροπος Πασκάλ Λέιμι, ο Ζαν Κλωντ Τρισέ, διευθυντής της Βank of France, ο Xαβιέ Σολάνα, γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, ο πρώην πρόεδρος της Fiat Tζιοβάνι Aνιέλι, ο πρόεδρος της Eυρωπαϊκής Kεντρικής Tράπεζας Bιμ Nτούισενμπεργκ και άλλοι.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:01

  Η προδοσία των μοναχών της Μονής Βλατάδων και η κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους το 1430

   »  Αrkoleon
  
  Το 1430, η Θεσσαλονίκη πολιορκούνταν από ξηρά και θάλασσα, από τον σουλτάνο Μουράτ τον Β’ (πατέρας του Μωάμεθ του Πορθητή, ο οποίος 23 χρόνια αργότερα κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη και πάλι με την συνεργασία των κληρικών), χωρίς αποτέλεσμα, καθώς οι κάτοικοι αντιστέκονταν με σθένος.
  Απ’ την δύσκολη αυτή θέση, ανέλαβαν να τον βγάλουν οι καλόγεροι την Μονής Βλατάδων (Βλαταίων) που βρισκόταν εντός της πόλεως (στην άνω πόλη της Θεσσαλονίκης, όπου όπως λέγεται, εκεί «δίδαξε» ο απόστολος Παύλος), λειτουργώντας σαν «πέμπτη φάλαγγα», παρακινούμενοι είτε από το «μπαξίσι» που έδινε ο σουλτάνος σε όποιον βοηθούσε να καταλάβει την πόλη, είτε -το πιθανότερον- διαισθανόμενοι πως αργά ή γρήγορα οι Οθωμανοί θα γινόταν κύριοι της πόλης και της περιοχής, οπότε θεώρησαν «φρόνιμο» να εξασφαλίσουν τα «κεκτημένα» τους προσφέροντας γη και ύδωρ για να μην θίξει ο σουλτάνος την περιουσία τους, είτε λόγω και των δύο.Όπως αναφέρεται στο βιβλίο «Ο ανέκδοτος Κώδικας 161 της Χίου για τη σύνοδο της Φλωρεντίας, την άλωση από προδοσία της Θεσσαλονίκης το 1430, και τη μάχη της Βάρνας» (Νίκος Β. Κοσμάς), οι καλόγεροι της μονής Βλατάδων υπέδειξαν στον Μουράτ Β’ τους υπόγειους αγωγούς του υδραγωγείου της Θεσσαλονίκης, που βρίσκονταν στον Χορτιάτη, και του συνέστησαν να κόψει το νερό αν ήθελε η Θεσσαλονίκη να πέσει στα χέρια του σαν «ώριμο φρούτο»…

  Αμή να ακούσετε πώς το επήρε (τη Θεσσαλονίκη) να θρηνήσετε μεγάλως. Το μέρος όπου έπινεν ο λαός της συμπρωτεύουσας, έρχετον απ’ έξω από τόπον όπου λέγεται του Χορτιάτη με σωληνάρια-αγωγούς και έμπαινεν από κάτω από την γην μέσα εις την Θεσσαλονίκην. Και ωσάν ήρθε αυτός ο Σουλτάνος και την επολέμα ήτον εις αδημονίαν μεγάλην, όπου δε ημπορούσε να την επάρη και έταζε χαρίσματα μεγάλα και δωρεάς, όποιος του δείξει να την επάρη. Και ως έμαθον τούτο οι καλόγεροι του μοναστηρίου των Βλαταίων, όπου είναι το μοναστήρι τους εις την καρδίαν της Θεσσαλονίκης, έγραψαν γράμμα μια νύχτα και το έριξαν από το μοναστήρι έξω εις τον Σουλτάνον Μουράτ Β’ γράφοντας και λέγοντας έτζι: «Ημείς οι δούλοι σου από το μοναστήρι των Βλαταίων προσκυνούμεν την αυθεντίαν σου και δεόμεθα του Θεού να σε βοηθήσεις να επάρης τούτο το κάστρον το περίφημον και άλλα πολλά και να σε ιδούμεν και βασιλέα στην Πόλη. Όμως δίδωμεν σου είδησιν ότι αν θέλεις να επάρης το κάστρον τούτο της Θεσσαλονίκης στείλε από το φουσάτον σου ανθρώπους εις του Χορτιάτη την περιοχήν όπου έρχεται απ’ εκεί το νερό εδώ μέσα στην πόλη μας και κόψε το νερό να μην τρέχει και πίνει ο λαός και στανικώς θέλουν παραδοθή και προσκυνήσουν».

  Παρόμοια αναφέρονται και στο «Χρονικόν περί της των Τούρκων βασιλείας» (από το 1300 μέχρι το 1461), του Μέγα Λογοθέτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Ιέρακος (16ος αιώνας). Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο συγγραφέας, μετά την προδοσία των καλόγερων, οι Θεσσαλονικείς πιάστηκαν «σαν τα σπουργίτια σε παγίδα και σαν τα ορτύκια που λείπει η μάνα τους απ’ τη φωλιά»…

  Αφ’ ου δε παρεγένετο σουλτάνος προς εκείνην και Θετταλούς εκύκλωσε τους όντας εν τη πόλει, ην απορία εν αυτώ μεγίστη περί ταύτης, ουδόλως γαρ ηδύνατο ελείν και εκπορθήσαι το άστυ το περιφανές τών Θετταλών το κλέος, ηθύμει δε και ήσχαλε κ’ ετήκετο μεγάλως.
  Τότε τινές των μοναχών, λέγω, των ρακενδύτων εκ των Βλατέων της μονής εντός αυτού οικούντες, κατέγραψαν, εδήλωσαν άπαντα τω σουλτάνω, γράφουσι δε και λέγουσιν: «Ω κύριε σουλτάνε, ως ει σοί έστι βουλητόν άρξαι Θεσσαλονίκης, λαβείν και ταύτην και ημάς και πάντας τους εν πόλει, τους υδροχόους έκοψον σωλήνας Χορτιάτου, δίψn πιεζομένων δε πάντων και απορία, ακόντων τελεσθήσεται όπερ ποθείς γενέσθαι. Όρος Χορτιάτης εστί δε κείμενον υπέρ ταύτης, εξ ου τη πόλει άριστον ύδωρ ηδύ εισρέει».
  Σουλτάνος oυv ακηκόως τούτο υπερησθείς τε επιχειρεί ως εν ταύτω τω πράγματι και έργω και ταύτην εχειρώσατο ως καλίαν στρουθίων, ως ορταλίχων φωλεόν άνευ μητρός μεινάντων, ήτοι αγάπης καθαράς μη ούσης εν τοις ένδον. Τότε τζαούσην φύλακα καθίστησι φυλάττειν τους εν μονή μονάζοντας προδώσαντας την πόλιν. Τζαούσης δε την σήμερον αυτ’ η μονή καλείται, ίνα μηδείς εκ του στρατού τους μοναχούς ταράξn, όθεν και ατελείς εισίν άχρι του νυν εκ Τούρκων, το έργο μνημονεύοντες των μοναχών το πάλαι.

  Η Θεσσαλονίκη έπεσε στις 29 Μαρτίου 1430. Ο Μουράτ Β’ εξετίμησε αρκετά την πολύτιμη συνεργασία των καλόγερων, δίνοντας προνόμια στο μοναστήρι που ονομάστηκε και «Τσαούς Μοναστήρ» (παρεμπιπτόντως αξίζει ν’ αναφερθεί ότι η μονή χτίστηκε τον 14ο αιώνα πάνω σε ερείπια καταστραμμένου -απ’ τους χριστιανούς- αρχαιοελληνικού ναού), εξαιτίας της φρουράς (τσαούσηδες) που διέθεσε ο σουλτάνος για την προστασία των μοναχών. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, «τσαούσηδες» ορίζονταν από τον σουλτάνο, κάποιοι απ’ τους ίδιους τους καλόγερους για λογαριασμό των Τούρκων αξιωματικών, εξασφαλίζοντας έτσι την προστασία του μοναστηριού, με την δύναμη που έδινε ο οθωμανικός στρατιωτικός βαθμός.Σύμφωνα τέλος και με τον ιστορικό Παύλο Καρολίδη («Ιστορία του ελληνικού έθνους» του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου), το στρατόπεδο του Μουράτ Β’, επισκέφθηκαν εκείνες τις ημέρες και οι καλόγεροι του Αγίου Όρους, προκειμένου να δηλώσουν υποταγή και να διασφαλίσουν κι αυτοί τα προνόμιά τους, διακρίνοντας την επικείμενη επικράτηση των Τούρκων: «Διαρκούσης της πολιορκίας της Θεσσαλονίκης ή μικρόν μετά την άλωσιν της πόλεως ταύτης ενεμφανίσθησαν εν τω στρατοπέδω του Μουράτ Β’ απεσταλμένοι των ιερών μονών του αγιωνύμου όρους Άθω και προσήνεγκον αυτώ την υποταγήν της ιερατικής αυτών πολιτείας. Ο Οθωμανός μονάρχης ευμενώς εδέξατο τους απεσταλμένους και ανεγνώρισε και επεκύρωσε πάντα τα δικαιώματα και προνόμια, ων απέλαυεν η ιερά πολιτεία επί των Ελλήνων αυτοκρατόρων».
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:57

  Τι είναι ο «Φάκελος της Κύπρου»;

   »  Αrkoleon
  
  «Φάκελος της Κύπρου» ονομάζεται όλο το αρχείο της αίθουσας επιχειρήσεων και όλων των σχετικών υπηρεσιών που αφορά την ελληνοτουρκική κρίση και την τραγωδία της Κύπρου το 1974 (στρατιωτική επέμβαση και κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου απ’ τους Τούρκους με τις επιχειρήσεις «Αττίλας 1» και «Αττίλας 2»). Το υλικό συγκεντρώθηκε από επιτροπές αξιωματικών, με εντολή του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελου Αβέρωφ, κι αφού σφραγίστηκε με την επιγραφή «Αρχείον Ελληνοτουρκικής Κρίσεως 1974», παραδόθηκε στην πολιτική εξουσία (κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή), με τελικό σκοπό την δικαστική έρευνα και δίωξη των υπευθύνων.
  Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη, καθώς με Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου (αριθμός Π.Υ.Σ. 45/7-3-75), όλο το αρχείο, μαζί με επιπρόσθετο αρχείο που συγκέντρωσε η Επιτροπή της Βουλής για το «Κυπριακό», τοποθετήθηκε και σφραγίστηκε σε κιβώτια κι έκτοτε φυλάσσεται σε αποθήκη της Βουλής. Στις 3-5-1976 η Πράξη ενισχύθηκε με Υπουργική Απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης Κωσταντίνου Στεφανάκη, με την οποία ανεστάλη η ποινική δίωξη κατά παντός υπευθύνου, με το αιτιολογικό ότι «…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…».Οι εικασίες και οι φήμες, αιτιολογούν την απόφαση αυτή, ως κίνηση αυτοπροστασίας των πολιτικών (Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων), καθώς φέρονταν να προέκυπταν βαρύτατες ευθύνες γι’ αυτούς (εκτός απ’ αυτές των στρατιωτικών), σε συνάρτηση και με τον βαθμό επέμβασης ξένων δυνάμεων (Αμερικανών και Βρετανών) στα τότε δρώμενα και τις εξελίξεις. Έκτοτε, πάντα υπήρχαν και υπάρχουν οι επιφυλάξεις, για το αν το αρχείο παραμένει αμετάβλητο χωρίς να έχει αλλοιωθεί ή αφαιρεθεί κάτι απ’ τους άμεσα ενδιαφερόμενους.Το 1986, επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου, δημιουργήθηκε Εξεταστική Επιτροπή για να εξετάσει τον «Φάκελο της Κύπρου», αλλά τα δυο πορίσματα που προέκυψαν το 1988 (ένα του ΠΑΣΟΚ κι ένα της Νέας Δημοκρατίας) θεωρήθηκαν, εκτός από πορίσματα-παρωδίες (επέρριπταν τις περισσότερες ευθύνες στους ξένους, ακόμη και στους…Σοβιετικούς, υποβαθμίζοντας το περίφημο «Η Κύπρος κείται μακράν» του Κωνσταντίνου Καραμανλή και «ψελλίζοντας» κάποιες ευθύνες για τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελο Αβέρωφ), ως πρόσχημα για το οριστικό κλείσιμο του «Φακέλου της Κύπρου», χωρίς την απόδοση ουσιαστικών ευθυνών και άσκηση ποινικών διώξεων.Το 2008, ο νομικός Στέλιος Γρηγορίου κατέθεσε μήνυση «κατά παντός υπευθύνου, στρατιωτικού και πολιτικού προσώπου, ενεχομένου εις τα γεγονότα της Κυπριακής προδοσίας» και αίτημα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, ζητώντας την ανάκληση της Υπουργικής Απόφασης του 1976, που απέκλειε την απόδοση ευθυνών και την ποινική δίωξη των υπευθύνων. Το αίτημα αυτό απερρίφθη με το αιτιολογικό ότι «δεν εκλείπουν οι λόγοι αναστολής των λόγων της ποινικής δίωξης των υπευθύνων για τα εγκλήματα της κυπριακής τραγωδίας»…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:51

  «Καλώς ορίσατε, κύριε Βενιζέλο!»

   »  Αrkoleon
  
  Η ιστορική επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού στην Αγκυρα το 1930, επιστέγασμα μιας πολιτικής προσέγγισης των δύο λαών
  
  
  ΦΩΤΕΙΝΗ ΤΟΜΑΗ -ΒΗΜΑ
  
  ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ δεν διαφεύγει το γεγονός ότι η σχέση μας με την Τουρκία αποτελεί κεντρικό θέμα της εξωτερικής και αμυντικής μας πολιτικής.Οσο σκληρή όμως και αν απεδείχθη η ιστορική μοίρα των δύο λαών, ελληνικού και τουρκικού, οι οποίοι βρέθηκαν «καταδικασμένοι» να γειτονεύουν,είναι υπερβολικό σήμερα να ισχυρίζεται κανείς ότι η ιστορία τους όπως και οι μεταξύ τους σχέσεις προδιαγράφουν τη σημερινή ή αυριανή πολιτική συμπεριφορά τους. Μια τέτοια προσκόλληση, όπως τόσο σοφά επεσήμαινε ο βαθύς γνώστης των ελληνοτουρκικών σχέσεων Βύρων Θεοδωρόπουλος, θα ήταν παραπλανητική και βλαπτική.
  Στο κλίμα της επισκέψεως του τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν στη χώρα μας και της έναρξης του 43ου γύρου συνομιλιών Αθήνας- Αγκυρας, με την αντιπολίτευση να κατηγορεί την κυβέρνηση για βιαστικές κινήσεις τώρα που η οικονομία της χώρας προκαλεί πρόσθετα εμπόδια στον χειρισμό των εθνικών μας θεμάτων, ας γυρίσουμε πίσω να δούμε πώς βίωσαν οι Ελληνες και οι Τούρκοι την υπέρβαση που τόλμησε ο μεγαλύτερος ίσως πολιτικός της χώρας μας Ελευθέριος Βενιζέλος επισκεπτόμενος την Αγκυρα το 1930.
  Με τη φράση «χος γκέλντινιζ» (καλώς ορίσατε) να επαναλαμβάνεται σε διαφορετικές γραφές και προσφωνήσεις για τον έλληνα πρωθυπουργό και τη συνοδεία του, σε ατμόσφαιρα εξαιρετικής λαμπρότητας και εγκαρδιότητας, το πολεμικό καταδρομικό «Ελλη» που είχε ξεκινήσει από το Πέραμα στις 25 Οκτωβρίου 1930 για την Κωνσταντινούπολη γινόταν δεκτό με απόδοση τιμών στην ακτή του Χαϊδάρ Πασά, ένα προάστιο της Βασιλεύουσας επί της ασιατικής ακτής του Βοσπόρου, νοτίως του Σκούταρι. Ηταν ένα όμορφο, ζεστό σχετικά, απόγευμα. Οι τρεις ανώτεροι διπλωματικοί υπάλληλοι που συνόδευαν τον πρωθυπουργό και τον έλληνα ΥΠΕΞ Α. Μιχαλακόπουλο με κόπο συμμερίζονταν την αισιοδοξία της πολιτικής ηγεσίας της χώρας τους. Ο Βενιζέλος, αντίθετα, ατένιζε με αισιοδοξία την ακτή.
  Για την επιτυχία εκείνης της επίσκεψης, η οποία κατέληξε στη συνομολόγηση μιας σειράς διμερών συμφωνιών, δηλωτική της ελεύθερης και ανεξάρτητης βουλήσεως των δύο λαών να χαράξουν από κοινού την οδό της φιλίας και της συνεργασίας, ο ίδιος ο Βενιζέλος, ευρισκόμενος πλέον στην αντιπολίτευση, τρία χρόνια αργότερα, το 1933, θα ομολογούσε, παρουσία του έλληνα πρεσβευτή στην Αγκυρα Σπ. Πολυχρονιάδη, στον τούρκο ομόλογό του σε δεξίωση στην τουρκική πρεσβεία στην Αθήνα: «Αι συμφωνίαι αύται είναι το μεγαλύτερον πολιτικόν έργον το οποίον θα αφήσω μετά τον θάνατόν μου». Μάλιστα, γράφοντας στη σύζυγό του Ελενα Βενιζέλου, την επομένη κιόλας των εκλογών, έχοντας ήδη ενώπιόν του το πρόγραμμα της εξωτερικής πολιτικής, με κυρίαρχη την ελληνοτουρκική προσέγγιση, εκμυστηρευόταν: «Τώρα,ο Θεός βοηθός! Αν η υγεία μου δεν με προδώσει, πιστεύω πραγματικώς ότι εις μίαν τετραετίαν η Ελλάς ημπορεί να γίνη αγνώριστη» (30 Ιουλίου 1928).
  Στην πολιτική του εκείνη όμως ο Βενιζέλος δεν ήταν απερίσπαστος, καθώς και πάλι δεν έλειπαν οι διαφωνίες στο εσωτερικό της χώρας. Οπως έγραφε ο Πολυχρονιάδης- καθ΄ υπόδειξιν Βενιζέλου είχε διαδεχθεί τον πρεσβευτή Ι. Παπά στην Αγκυρα-, τα επίμαχα θέματα ήσαν ιδιαιτέρως «πολυσχιδή,πολύπλοκα και περιπεπλεγμένα», ενώ την ίδια στιγμή αποτελούσαν αντικείμενο εκμεταλλεύσεως «διά τους πατριδοπατέρας». Κατά συνέπεια η εκ του εσωτερικού μετώπου αντίδραση έπρεπε να υπολογίζεται ιδιαιτέρως, άσχετα αν ο Τσαλδάρης, που διαδέχθηκε τον τελευταίο όταν ηττήθηκε στις εκλογές του 1933, ακολούθησε, καίτοι αρχικά αντιπολιτευόμενος, την ίδια ακριβώς πολιτική.
  Η τολμηρή πολιτική πέρασε μέσω... Ρώμης
  
  Με τίτλο «Η υποδοχή του κ. Βενιζέλου εις την Αγκυρα» παρουσιάζεται με μια εικόνα στην πρώτη σελίδα του «Ελευθέρου Βήματος» της 1ης Νοεμβρίου 1930 το κλίμα από την επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού στην Τουρκία. «Το ελληνοτουρκικόν σύμφωνον θα αποδώση εξαιρετικούς καρπούς εις την Εγγύς Ανατολήν» είναι ο πρώτος τίτλος της ανταπόκρισης από την τουρκική πρωτεύουσα ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μπορεί να παραγνωρίσει την πολιτική ιδιοφυΐα του ανδρός που όχι μόνο συνέλαβε την ιδέα της ελληνοτουρκικής προσέγγισης, αλλά και τόλμησε να την επιβάλει. Είναι αλήθεια ότι τα πρώτα χρόνια μετά τη Λωζάννη ήταν ιδιαίτερα δύσκολα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, κυρίως σε ό,τι αφορούσε τις διατάξεις περί υποχρεωτικής ανταλλαγής των πληθυσμών και τα πρόσθετα οικονομικά βάρη που γεννούσε για την κλονισμένη- και τότε- οικονομία της χώρα μας και, βεβαίως, το καθεστώς των εκατέρωθεν μειονοτήτων. Ο Βενιζέλος όμως, όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία το 1928, είχε πολύ ξεκάθαρη εικόνα της εξωτερικής πολιτικής την οποία θα ακολουθούσε. Κάνοντας έναν πλατύ ελιγμό, ξεκίνησε πρώτα από τη Ρώμη που μόλις είχε συνάψει σύμφωνο φιλίας με την Τουρκία. Η ελληνοϊταλική προσέγγιση οδήγησε σε αφύπνιση του Βελιγραδίου που είχε «παγώσει» τη συμφωνία Πολίτη- Καλφώφ και έτσι, από τον φόβο στενότερης προσέγγισης Αθήνας- Ρώμης, άνοιξαν οι διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στο ελληνογιουγκοσλαβικό σύμφωνο φιλίας του 1929.
  Εν τω μεταξύ η αναθέρμανση των σχέσεων με το Παρίσι και το Λονδίνο που ο Βενιζέλος είχε επιμελώς φροντίσει, ώστε να διαλύσει κάθε παρεξήγηση που μπορούσε να δημιουργήσει το ελληνοϊταλικό σύμφωνο, του άφηνε τελείως ανοιχτό τον δρόμο προς τον τελικό στόχο του: την Αγκυρα. Τη δεδομένη στιγμή ο Βενιζέλος πίστευε ότι η Ελλάς, έχοντας εγκαταλείψει, ως ώφειλε, τις σκέψεις περί πολιτικής επεκτάσεως και αλυτρωτισμού, είχε συμφέρον να κλείσει το κεφάλαιο των ελληνοτουρκικών διαφορών ύστερα από έναν αιώνα συγκρούσεων. Με το πνεύμα αυτό έγραψε μόλις ανέλαβε την πρωθυπουργία επιστολή στον ομόλογό του, τούρκο πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού, ο οποίος αποκρίθηκε ανάλογα. Μάλιστα, η απάντηση ήταν τόσο άμεση που διεβιβάσθη διά του τούρκου πρεσβευτή στη Ρώμη ενόσω βρισκόταν εκεί ο Βενιζέλος. Ο Ινονού τον καλούσε στην Αγκυρα για απευθείας συνομιλίες. Ο Βενιζέλος όμως, για πολιτικούς λόγους, αλλά και εξαιτίας της φλεβίτιδας που τον ταλαιπωρούσε, αντιπρότεινε την Κωνσταντινούπολη ή άλλη παράλια πόλη της Τουρκίας προκειμένου να μην ταλαιπωρηθεί ως την Αγκυρα. Σημειωτέον ότι ήταν ήδη 65 ετών, αλλά με ιδιότυπη φιλαρέσκεια συνήθιζε να χαρακτηρίζει τον εαυτόν του «γέροντα».
  Χαρακτηριστικό του κλίματος δυσπιστίας που αντιμετώπιζε στο εσωτερικό της χώρας ο Βενιζέλος στη χάραξη της συγκεκριμένης πολιτικής του έναντι της Τουρκίας είναι το γεγονός ότι, όπως έγραφε ο Πολυχρονιάδης, «ακόμα και ανώτατοι υπάλληλοι του Υπουργείου των Εξωτερικών εθεώρουν κάθε προς την Τουρκίαν προσέγγισιν όχι μόνον ως απολύτως δυσχερή, αλλά ως σχεδόν απραγματοποίητον και ως εκ τούτου αντετίθεντο εις κάθε διαπραγμάτευσιν ως δυναμένην να εγκλείη μόνον ασκόπους εκ μέρους μας θυσίας».
  Ο ρεαλισμός και οι ΚασσάνδρεςΤελικά οι «πατριδοπατέρες», ανάμεσά τους πρώτοι και καλύτεροι οι βασιλόφρονες, οι οποίοι έφτασαν να κατακρίνουν την πολιτική του Βενιζέλου χαρακτηρίζοντάς την «υποταγήν», διεψεύσθησαν.Επιστρέφοντας στην Αθήνα, ο Βενιζέλος έτυχε θερμοτάτης υποδοχής. Μιλώντας μπροστά σε πλήθος 60.000 συγκεντρωμένων στην πλατεία Συντάγματος εξήρε την ειρηνόφιλη πολιτική του. Οπως τηλεγραφούσε άλλωστε ο ίδιος προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, «(αι) συμφωνίαι αύται, και ιδίως το πνεύμα το οποίον μας ενέπνευσε και με το οποίον υπεγράφησαν, εγγυώνται ότι ανοίγεται νέα σελίς ιστορίας δι΄ Εγγύς Ανατολήν και ότι κατ΄ αυτήν λαοί αυτής θα εύρουν οριστικήν γαλήνην ήτις θα τους επιτρέψη ασφαλίσωσιν οικονομικώς ευημερίαν». Οι συμφωνίες εκείνες εισήχθησαν προς κύρωση στη Βουλή στις 20 Νοεμβρίου 1930, εκυρώθησαν όμως έναν μήνα αργότερα.
  Παρά τις αρχικές αντιδράσεις και τις επιφυλάξεις, η ελληνοτουρκική συνεννόηση αποδείχθηκε πράξη απόλυτα σύμφωνη προς τις υπαγορεύσεις του πολιτικού ρεαλισμού. Κυρίως όμως, η αναστολή του ανταγωνισμού των ναυτικών εξοπλισμών - για την οποία υπήρξε οξύτατη αντίδραση των στρατιωτικών στην Ελλάδα, υποχρεώνοντας τον Βενιζέλο να απευθυνθεί εξηγώντας την πολιτική του ενώπιον περίπου χιλίων αξιωματικών της Φρουράς των Αθηνών στη Σχολή Ευελπίδων- απάλλαξε τον κρατικό προϋπολογισμό από ένα δυσβάστακτο βάρος και παράλληλα επέτρεψε την ενίσχυση των δυνάμεων του στρατού ξηράς, στην ευαίσθητη βορειοελλαδική μεθόριο.
  Διαβάστε περισσότερα: [www.tovima.gr]
  Σχέδιο ιδιόχειρης επιστολής του Βενιζέλου προς τον Ισμέτ Ινονού: «Ηδη που ο Ελληνικός λαός με ενεπιστεύθη δι΄ ισχυράς πλειοψηφίας τας τύχας του διά μίαν τετραετίαν έρχομαι να σας βεβαιώσω ότι ζωηρός πόθος μου είναι να συντελέσω ώστε αι σχέσεις των δύο χωρών μας ρυθμίσωσι κατά τρόπον όστις να εξασφαλίζη την στενήν αυτών φιλίαν...» άρχιζε το εξασέλιδο κείμενο που υπογράμμιζε το κοινό συμφέρον των δύο λαών εφόσον απεκαθίστατο κλίμα ειρήνης και εμπιστοσύνης μεταξύ τους
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:39

  65 χρόνια από το τέλος του Πολέμου στην Ευρώπη 9 Μαΐου 1945 Γιατί νίκησαν οι Σύμμαχοι

   »  Αrkoleon
  
  
  Η υπεροχή σε άνδρες και υλικό, οι νίκες του Ερυθρού Στρατού και η ήττα του γερμανικού Ναυτικού
  ΣΤΑΘΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗΣ 
  Εξήντα πέντε χρόνια μετά τον τερματισμό του Πολέμου στην Ευρώπη, σαν σήμερα, στις 9 Μαΐου 1945, λίγοι θυμούνται εκείνα τα σχεδόν πέντε χρόνια των πολύνεκρων συγκρούσεων και της απάνθρωπης αγριότητας. Οι Σύμμαχοι, το στρατόπεδο της δημοκρατίας και της προόδου, είχαν νικήσει το μίασμα του ναζισμού που εξέφραζε η τότε Γερμανία. Δεν ήταν απρόβλεπτη η νίκη τους, μολονότι ως το φθινόπωρο του 1942 η πολεμική μηχανή του Χίτλερ είχε κατακτήσει την Ευρώπη από τις ακτές του Ατλαντικού ως τα περίχωρα της Μόσχας, και κυριαρχούσε στον αέρα και στις θάλασσες βυθίζοντας κατά μέσον όρο τρία στα πέντε πλοία που μετέφεραν στη Βρετανία πολεμικό υλικό, άνδρες και τρόφιμα από την Αμερική. Πώς συνέβη, λοιπόν, και κέρδισαν παρ΄ όλα αυτά οι Σύμμαχοι; Υπάρχουν πολλές απαντήσεις στο ερώτημα. Ο αριθμός τους μάλιστα αυξομειώνεται και αρκετές χάνουν τη σημασία τους με την πάροδο του χρόνου, καθώς πολλαπλασιάζονται οι ψύχραιμες αναλύσεις των ειδικών και βγαίνουν στην επιφάνεια απόρρητα έγγραφα και αρχεία του πολέμου.
  Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια μεγάλος παράγων στην ήττα της χιτλερικής Γερμανίας θεωρήθηκε- ιδιαίτερα στη Γαλλία και στα Βαλκάνια- η Αντίσταση στην κατοχική Ευρώπη. Τα έγγραφα του ναζιστικού επιτελείου όμως αποκαλύπτουν ότι, στην πραγματικότητα, μόνον η δράση των παρτιζάνων στη Ρωσία και, πολύ λιγότερο, των ανταρτών στα Βαλκάνια τους ενοχλούσε.
  Στα χρόνια της ψυχροπολεμικής έντασης και με την επιρροή που είχε η Αμερική στον διεθνή Τύπο και στα ΜΜΕ η νίκη εμφανιζόταν ως αποτέλεσμα αποκλειστικά σχεδόν της εισόδου της Αμερικής στον πόλεμο. Ανάλογη ήταν- και εξακολουθεί να είναι- η θέση της Μόσχας, αλλά τουλάχιστον οι Ρώσοι πρόβαλαν τον ρόλο τους κυρίως στη χώρα τους και σε κάθε περίπτωση ο Ερυθρός Στρατός ήταν εκείνος που συνέτριψε τη χιτλερική στρατιωτική μηχανή.
  Τρεις είναι οι κύριοι παράγοντες της νίκης των Συμμάχων: Η αριθμητική υπεροχή τους σε άνδρες και σε υλικό. Η νίκη του Ερυθρού Στρατού στο Στάλινγκραντ και στο Κουρσκ. Και η ήττα του γερμανικού Ναυτικού στον Ατλαντικό, καθώς τα γερμανικά ναυπηγεία δεν μπόρεσαν να αντικαταστήσουν όσα βύθιζε η δράση του Βρετανικού και του Αμερικανικού Ναυτικού.
  Η Γερμανία εξάλλου δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει έρευνες και εφευρέσεις των εργαστηρίων της, όπως λ.χ. η μηχανή αεροπλάνων τζετ. Μόλις πρόλαβε στους τελευταίους μήνες του πολέμου να τοποθετήσει αυτή την «επαναστατική μηχανή» σε 12 μαχητικά της. Και υστερούσε εντυπωσιακά στον χώρο της κατασκοπείας και της αξιοποίησης πληροφοριών.
  Αντίθετα προς ό,τι πίστευε το συμμαχικό στρατηγείο στο Λονδίνο, οι εκτεταμένοι και συνεχείς βομβαρδισμοί δεν είχαν σοβαρή ψυχολογική επίδραση στον γερμανικό πληθυσμό - όπως άλλωστε δεν είχαν και στους κατοίκους του Λονδίνου, ακόμη και όταν, το 1944, έγιναν στόχος των γερμανικών πυραύλων, των πρώτων που χρησιμοποιήθηκαν σε ευρεία κλίμακα.
  Εκείνο που πέτυχαν οι βομβαρδισμοί ήταν να αναγκάζουν τους Γερμανούς να μετακινούν συνεχώς τα εργοστάσια της πολεμικής βιομηχανίας τους, πράγμα πολύ δύσκολο επειδή η έκταση της Γερμανίας είναι περιορισμένη και η μετεγκατάσταση των εργατών μέγα πρόβλημα. Ηταν αυτές ακριβώς οι δυσχέρειες που καθυστέρησαν την κατασκευή νέων μεγάλου βεληνεκούς πυραύλων- ο Βέρνερ Μπράουν, ο δημιουργός τους, μετέφερε τα σχέδια του στην Αμερική πέντε χρόνια αργότερα. Και σε αυτές οφείλεται η αποτυχία των γερμανών τεχνικών και ερευνητών να αναπτύξουν τις εργασίες τους για την ατομική ενέργεια.
  Οι στρατιωτικοί αναλυτές έχουν καταλήξει στο ότι η κήρυξη του πολέμου ήταν τρέλα. Μια χώρα 70 εκατ. κατοίκων δεν θα μπορούσε να ανανεώσει τις ένοπλες δυνάμεις της έπειτα από τρία χρόνια συγκρούσεων. Ο Χίτλερ και οι στρατηγοί του δεν το αγνοούσαν αυτό, πίστευαν όμως ότι ο «κεραυνοβόλος πόλεμός» τους θα εξουδετέρωνε τον εχθρό το πολύ σε δύο χρόνια. Κάτι τέτοιο φάνηκε ότι θα μπορούσε να συμβεί με την κατάκτηση της Γαλλίας σε τρεις εβδομάδες.
  ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡΗ νίκη των Συμμάχων οφείλεται ως έναν βαθμό και... στον ίδιο τον Χίτλερ.Τα λάθη του ήταν κραυγαλέα. Είχε σχεδιάσει να εισβάλει στη Βρετανία μόλις κατακτούσε τη Γαλλία,αλλά δεν είχε εξασφαλίσει τη βενζίνη για τα τότε ελικοφόρα αεροπλάνα του και η εισβολή δεν έγινε ποτέ. Ηθελε να αποκτήσει το πετρέλαιο του Ιράκ αλλά αντί να εισβάλει στην Τουρκία από τη Βουλγαρία και την Ελλάδα όπου είχε βάσεις και από εκεί να προχωρήσει σχεδόν ανενόχλητος και «ελευθερωτής των μουσουλμάνων» προτίμησε να πάει μέσω Καυκάσου και μέσω Βόρειας Αφρικής.Η οροσειρά του Καυκάσου στάθηκε ανυπέρβλητο εμπόδιο στα μηχανοκίνητά του και στην αφρικανική έρημο οι δυνάμεις του Ρόμελ νικήθηκαν κατά κράτος.
  Ο Χίτλερ επέμεινε να μην υποχωρήσει η στρατιά του φον Πάουλους από το Στάλινγκραντ με αποτέλεσμα να κατακρεουργηθεί από τα σοβιετικά πυρά και να παραδοθούν 90.000 επίλεκτοι. Σε αντίστοιχα τραγικές συνθήκες,ο Στάλιν και οι σοβιετικοί στρατηγοί του δεν δίσταζαν να υποχωρήσουν αφήνοντας ακόμη και οχυρωμένες θέσεις.
  Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣΗ απέραντη σε μέγεθος και σε ανθρώπινο υλικό Σοβιετική Ενωση ανανέωσε σχεδόν δίχως προβλήματα τα 5 εκατ.και πλέον που έχασε στους τέσσερις πρώτους μήνες του πολέμου.Ούτε και είχε πρόβλημα να μεταφέρει τις πολεμικές βιομηχανίες της πέρα από τα Ουράλια.Τα χιτλερικά έγγραφα μαρτυρούν την κατάπληξη των χιτλερικών αξιωματικών, όταν τον Αύγουστο του 1943 εμφανίστηκαν στο Κουρσκ 12 σοβιετικές μεραρχίες με στρατιώτες που πρωτοέμπαιναν σε μάχη,με νέου τύπου ατομικό οπλισμό καθώς και 3.500 τανκς μεγάλης ευελιξίας και τρομερής δύναμης πυρός.
  Απέναντί τους ήταν στρατιώτες που πολεμούσαν συνεχώς στην πρώτη γραμμή επί 8-12 μήνες και 3.000 προβληματικά τανκς.Η μάχη- η μεγαλύτερη σύγκρουση μηχανοκινήτων- διήρκεσε ημέρες,οι απώλειες ήταν τρομακτικές και στις δύο πλευρές,αλλά τελικώς επιβλήθηκε η ποιότητα (τανκς) και η ποσότητα (άνδρες) του Ερυθρού Στρατού.
  Η νίκη στο Κουρσκ έσπασε το Ανατολικό Μέτωπο του Χίτλερ και άνοιξε τον δρόμο στους Σοβιετικούς για το Βερολίνο.Αυτά επέτρεψαν στο αμερικανοβρετανικό στρατηγείο να κρίνει ότι «υπάρχουν σήμερα προϋποθέσεις αποτελεσματικής (απόβασης) στις γαλλικές ακτές» (στρατηγός Τζορτζ Μάρσαλ 22 Δεκεμβρίου 1943).Τον Ιούνιο του 1944 πραγματοποιήθηκε η απόβαση,ανοίγοντας δεύτερο μέτωπο στον Χίτλερ.Το τέλος του πολέμου ήταν πλέον απλώς ζήτημα χρόνου.
  ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣΜία εβδομάδα πριν από τη λήξη του πολέμου στην Ευρώπη συναντήθηκαν στο Τοργκάου της Γερμανίας οι Αμερικανοί που έρχονταν από τα δυτικά και οι Σοβιετικοί από τα ανατολικά. Σήμερα οι δυο ανδρες της ιστορικής φωτογραφίας που έδωσαν τότε τα χέρια, ο Αλαν Γκιτζ της 1ης αμερικανικής στρατιάς Πεζικού και ο Γκαβρίλ Πατσουκόφ του 82ου ρωσικού συντάγματος Μηχανοκίνητων, υπέργηροι βετεράνοι τώρα, θα βρίσκονται στην εξέδρα των επισήμων στις τελετές της Μόσχας, παρακολουθώντας την παρέλαση των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων και των στρατιωτικών αγημάτων της Αμερικής, της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Πολωνίας.
  Σήμερα στην επέτειο της νίκης του κόκκινου στρατού και των συμμάχων (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα που πολέμησε τους φασίστες εχοντας σημειώσει σημαντικές επιτυχίες στον αγωνα αυτόν) γίνεται παρέλαση στην κόκκινη πλατεία με προσκεκλημμένους προεδρους και εκπροσώπους χωρων που πολέμησαν το ναζισμό (Γαλλία, Κινα) αλλά και χωρών που συμμετείχαν στον Β παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό της ναζιστικής Γερμανίας(Βουλγαρία).Παρακολουθουσαμε εκπληξη χωρες όπως τα Σκόπια-η τελευταία τρύπα του ζουρνά- (τα οποία σημειωτέον και οι Ρωσοι ονομάζουν Μακεδωνία) να παρουσιάζονται ως πολεμιοι του φασισμού.Και μάλιστα έγινε αναφορά απο τον Ρώσο εκφωνητη περι δυτικής και ανατολικής Μακεδωνίας! Και η Ελλάδα απούσα απο μια τέτοια επέτειο! Η Ελλάδα που νίκησε τη ναζιστική Ιταλία!
  Θλίβομαι για αυτήν την ιστορική αδικία,με ενοχλεί που η τυφλή πίστη στο δόγμα "ανήκουμε εις την Δύση" μετα την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και το τέλος του ψυχρού πολεμου οδήγει σήμερα την Ελλάδα.Σε έναν κόσμο που αλλαξε εμείς παραμένουμε με την ίδια πολιτική,με τους ίδιους πολιτικούς για περισσότερο απο εναν αιωνα.
  Τα περίφημα Τ34 και οι «κατιούσα» φτιαχνόταν σε εργοστάσια που αποσυναρμολογήθηκαν από την δυτική σοβιετική ένωση και ξανασυναρμολογήθηκαν στα Ουράλια κάτω από συνθήκες επικού αγώνα όχι μόνο στα πεδία των μαχών αλλά και στην βιομηχανική προσπάθεια. Δύο μεγάλα βιομηχανικά κέντρα ακριβώς πάνω στο γεωγραφικό σύνορο Ευρώπης και Ρωσίας με εξειδίκευση στην μεταλλουργία είναι οι «δίδυμες» πόλεις Εκατερινμπούργκ βορειότερα και Τσελιάμπινσκ νοτιότερα προς τα σύνορα με το Καζακστάν. Στην πρώτη γινόταν κυρίως η παραγωγή πρώτης ύλης και στην δεύτερη υπήρχαν κυρίως εργοστάσια παραγωγής των Τ34 και των «κατιούσα». Είναι χαρακτηριστικό ότι η σιδηροδρομική απόσταση είναι κάπου 2000 χιλιόμετρα ανατολικά από την Μόσχα. Και για να έχουμε μια αντίληψη του πώς συμπεριφέρονται σοβαρές χώρες. Σήμερα πολλοί είναι οι γερμανοί που έχουν επιχειρηματικά ενδιαφέροντα στην περιοχή αυτή που τα εργοστάσιά της ουσιαστικά οδήγησαν την τότε Γερμανία στην πτώση. Η Γερμανία δεν έχει πολλούς φυσικούς πόρους αλλά έχει την δυνατότητα να εκμεταλλεύεται φυσικούς πόρους άλλων επενδύοντας στην γνώση του δικού της προσωπικού για την ανάπτυξη ποιοτικών προϊόντων. Έχουμε και εμείς να βγάλουμε ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα για την τωρινή μας κατάσταση σαν κράτος και για τους δικούς μας προσανατολισμούς και οράματα για το μέλλον.-
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 07.05.2010
• 23:51

  Τα χρήματα δημιουργούνται από το χρέος...

   »  Αrkoleon
  …Τα χρήματα δημιουργούνται από το χρέος... Και τι κάνουν οι άνθρωποι όταν έχουν χρέος; Βασίζονται στη δουλειά τους για να το αποπληρώσουν. Αλλά αν τα χρήματα δημιουργούνται μονάχα μέσω δανείων, πως μπορεί η κοινωνία να ξεχρεωθεί;
  Δεν μπορεί και αυτό είναι το θέμα.
  Ο φόβος να χαθεί η περιουσία τους, σε συνδυασμό με την αστείρευτη πάλη να τα βγάλουν πέρα, μαζί με το αιώνιο χρέος και τονπληθωρισμό να βαραίνει το σύστημα αναμεμιγμένο με την αναπόφευκτη σπανιότητα, του ίδιου του χρηματικού ανεφοδιασμού, όλα αυτά που δημιουργούνται από τόκους που δεν μπορούν να αποπληρωθούν, κρατάνε τους σκλάβους στοιχισμένους σε γραμμή...
  Τρέχοντας σε μια ρόδα για χάμστερ, μαζί με πολλά εκατομμύρια ακόμη...
  Στην πραγματικότητα, η δύναμη μιας Αυτοκρατορίας ωφελεί μονάχα την ελίτ της κορυφής της πυραμίδας. Και στο τέλος της μέρας; για ποιόν δουλεύει κανείς; Για τις τράπεζες!...Τα χρήματα δημιουργούνται από τις τράπεζες και μόνιμα καταλήγουν στις ίδιες. Αυτές είναι οι αληθινοί κυρίαρχοι, μαζί με τις εταιρίες και τις κυβερνήσεις που υποστηρίζουν. 
  Η φυσική σκλαβιά απαιτεί να θρέφονται και να στεγάζονται οι σκλάβοι. Η οικονομική σκλαβιά απαιτεί να θρέφονται και να στεγάζονται οι σκλάβοι μόνοι τους.
  Το χρέος είναι το όπλο για την κατάκτηση και την κοινωνική σκλαβιά, και πρόκειται για εξαίρετα πυρομαχικά. Και στην ίδια του την καρδιά, πρόκειται για έναν αόρατο πόλεμο ενάντια στην ανθρωπότητα. Και μιας και οι περισσότεροι δεν έχουν κατανοήσει την πραγματικότητα, οι τράπεζες που συγκρούονται με κυβερνήσεις και εταιρίες τελειοποιούνται και επεκτείνουν τις τακτικές τους σε έναν οικονομικό πόλεμο. Ωοτοκούν νέες βάσεις, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το Εθνικό Νομισματικό Απόθεμα[IMF],
  Και, εν τω μεταξύ, έχουν δημιουργήσει ένα νέο στρατιώτη. Και το όνομα αυτού : "Οικονομικός Εκτελεστής"
  "Υπάρχουν 2 τρόποι για να κατακτήσεις και να σκλαβώσεις ένα έθνος. Ο ένας είναι το σπαθί. Ο άλλος το χρέος". Τζον Άνταμς 1735-1826
  Μιλάει ο John Perkins : Former Chief Economist (προϊστάμενος οικονομολόγος) for Chas. T.Main Inc. Συγγραφέας του βιβλίου : "Εξομολογήσεις ενός οικονομικού "εκτελεστή. ("Confessions of an Economic Hitman").
  
  Εμείς οι οικονομικοί εκτελεστές είμαστε οι υπεύθυνοι της πρώτης παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Και το πετυχαίνουμε με διάφορους τρόπους. 
  Ο πιο συνηθισμένος είναι να εντοπίσουμε μια χώρα με υλικούς πόρους, όπως το πετρέλαιο. Τότε, διασφαλίζουμε ένα τεράστιο δάνειο γι΄ αυτήν την χώρα από την Παγκόσμια Τράπεζα ή από κάποιο από τα όργανά της. 
  Αλλά ποτέ δεν φτάνουν πραγματικά χρήματα σ' αυτήν την χώρα.
  Αντιθέτως τα μετακινούμε σε δικές μας εταιρίες με σκοπό να κατασκευάσουν σχέδια υποδομών στο έδαφός της χώρας (- στόχου). Εργοστάσια ρεύματος, βιομηχανικά συμπλέγματα, λιμάνια... Πράγματα από τα οποία ωφελούνται οι πιο πλούσιοι αυτής της χώρας. Όπως οι εταιρίες μας.
  Έτσι δεν πάνε τα λεφτά στους κατοίκους. Έτσι, αυτοί οι άνθρωποι και όλη η χώρα μένουν βαριά χρεωμένοι. Ένα χρέος που δεν μπορούν να αποπληρώσουν... και αυτό είναι (το βασικό) μέρος του σχεδίου...
  Δεν μπορούν να το αποπληρώσουν!
  Έτσι, εμείς οι οικονομικοί εκτελεστές, πάμε εκεί και τους λέμε : "Ακούστε, χάσατε πολλά λεφτά. Δεν μπορείτε να πληρώσετε το χρέος σας. Οπότε... Πουλήστε το πετρέλαιό σας σε φτηνές τιμές στις πετρελαιοπαραγωγικές εταιρίες μας... Επιτρέψτε μας να χτίσουμε μιαστρατιωτική βάση στη χώρα σας... Στείλτε στρατό και προμήθειες, σε κάποιο μέρος τους κόσμου σαν... το Ιράκ ή ψηφίστε υπέρ μαςστην επόμενη συνέλευση του ΟΗΕ"...
  Ψηφίζουν, ώστε να ιδιωτικοποιήσουν την ηλεκτροπαραγωγική τους εταιρία, το υδρευτικό και αποχετευτικό τους σύστημα πουλώντας τα σε κάποια Αμερικάνικη ή άλλη φιλική πολυεθνική εταιρία. Έτσι όλο ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, φαίνεται τόσο τυπικό, το πώς δουλεύει η IMF και η Παγκόσμια Τράπεζα.
  Χρεώνουν μια χώρα σε τέτοιο βαθμό, που δεν μπορεί να το ξεπληρώσει!... Μετά προσφέρονται να επαναχρηματοδοτήσουν αυτό το χρέος, αλλά με περισσότερους τόκους...
  Και εσείς αναρωτιέστε...
  Πρόκειται για ένα "quid pro quo"* (Σ.Σ. πάρε-δώσε), όπως θα το λέγαμε μιας εξάρτησης ή καλής διακυβέρνησης, που σημαίνει βασικά, ότι πρέπει να πουλήσουν τους πόρους τους, ανάμεσα στους οποίους πολλές κοινωνικές υπηρεσίες, τις ΔΕΚΟ τους... μερικές φορές τα σχολικά τους συστήματα, τα ποινικά τους συστήματα, τα ασφαλιστικά τους συστήματα... σε ξένες εταιρίες.
  Πρόκειται δηλαδή για διπλό-τριπλό-τετραπλό "πήδημα"!... 
  Η εμφάνιση των οικονομικών εκτελεστών ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 50, όταν ο δημοκρατικά εκλεγμένος Μοζά εκλέχτηκε στο Ιράν... 
  
  Θεωρήθηκε ως "Η Ελπίδα της δημοκρατίας" στη Μέση Ανατολή ή σε ολόκληρο τον κόσμο. Ήταν ο άντρας της χρονιάς στο περιοδικό Τάιμ. 
  
  Αλλά ένα από τα πράγματα για τα οποία ήθελε να παλέψει, ήταν ότι οι ξένες πετρελαιοπαραγωγικές εταιρίες έπρεπε να πληρώσουν τους Ιρανούς περισσότερα για το πετρέλαιο, που έβγαζαν από το Ιράν και οι ίδιοι οι Ιρανοί θα έπρεπε να επωφεληθούν από το πετρέλαιό τους...
  Δεν μας άρεσε αυτό φυσικά, αλλά φοβόμασταν να κάνουμε αυτό που μέχρι τότε κάναμε, δηλαδή να στείλουμε στρατό...
  Άντ’ αυτού στείλαμε ένα πράκτορα της CIA, τον Κέρμιτ Ρούζβελτ, συγγενή του Τέντι Ρούζβελτ. Και ο Κέρμιτ παρουσιάστηκε μεμερικά εκατομμύρια δολάρια, και ήταν πολύ αποτελεσματικός και ικανός που μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, κατόρθωσε να ρίξει από την εξουσία τον Μοζά, φέρνοντας τον Σάχη του Ιράν να τον αντικαταστήσει ο οποίος ήταν ευνοϊκός (υπέρ μας) στο πετρέλαιο, και ήταν αποτελεσματικότατο...
  Εικόνες από ΤV«Επανάσταση στο Ιράν»... «Ο όχλος διοικεί την Τεχεράνη»...«Οι αξιωματικοί δήλωσαν ότι ο Μοζά παραδόθηκε και το καθεστώς τουεικονικού δικτάτορα έπεσε»...
  
  «Εικόνες του Σάχη παρελαύνουν στους δρόμους καθώς τα συναισθήματα αλλάζουν»...«Ο Σάχης καλωσορίζεται στο σπίτι.»...
  Οπότε πίσω στις ΗΠΑ, στην Ουάσιγκτον, ο κόσμος έλεγε "Ήταν πολύ εύκολο και φτηνό".
  Και ένας νέος δρόμος ανοίχτηκε, όπου χώρες γίνονται υποχείρια, δημιουργώντας μια αυτοκρατορία.
  Το μόνο πρόβλημα ήταν πως ο Ρούζβελτ κρατούσε μια κάρτα της CIA και αν τον πιάνανε, οι κυρώσεις θα ήταν πολύ σοβαρές, οπότε γρήγορα πάρθηκε η απόφαση, να χρησιμοποιηθούν ιδιωτικοί σύμβουλοι που θα μετέφεραν τα χρήματα από την Παγκόσμια Τράπεζα ή από την IMF ή από άλλες εταιρίες.
  Έτσι, επιστρατεύοντας ανθρώπους σαν εμένα, που δουλεύουν σε ιδιωτικές εταιρίες, αν συλλαμβάνανε κάποιον, δεν θα υπήρχαν κυβερνητικές κυρώσεις.
  Όταν ο Άρμπενζ εκλέχτηκε Πρόεδρος της Γουατεμάλα, η χώρα βρισκόταν στα χέρια της εταιρίας United Fruit. 
  
  Οι μεγάλες διεθνείς συμμαχίες και ο Άρμπενζ δήλωναν: "Θέλουμε να επιστρέψουμε τη γη στους κατοίκους της". Και μόλις βγήκε στην εξουσία εξέδωσε πολιτικές που θα κάνανε ακριβώς αυτό: θα επιστρέφανε τη γη στους κατοίκους της.
  Στη "United Fruit" δεν άρεσε κάτι τέτοιο, οπότε προσέλαβαν μια ομάδα δημοσίων σχέσεων, που θα ξεκινούσε μια τεράστια καμπάνια στις ΗΠΑ για να πείσει τις ΗΠΑ, τον κόσμο τους πολίτες των ΗΠΑ, τον τύπο των ΗΠΑ και τη γερουσία των ΗΠΑ, ότι ο Άρμπενζ ήταν υποχείριοτων Σοβιετικών. Και αν του επιτρέπαμε να μείνει στην εξουσία, οι Σοβιετικοί θα είχαν "πατήσει" στο μισό ημισφαίριο. 
  Εκείνη τη στιγμή ο κόσμος άρχισε να φοβάται, την Κόκκινη Τρομοκρατία, την Κομμουνιστική Τρομοκρατία. Και για να μην τα πολυλέμε, χάρη σε αυτή την καμπάνια αποφασίστηκε από την CIA και τον στρατό, να τον "εξαφανίσει"..
  
  Και πραγματικά, έτσι έγινε! Στείλαμε αεροπλάνα, στρατιώτες, μυστικούς, στείλαμε τους πάντες για να τον "εξαφανίσουμε". Και τον "εξαφανίσαμε και μόλις άφησε το γραφείο του, ο επόμενος που ανέλαβε μετά από αυτόν επέστρεψε τα πάντα στις μεγάλες πολυεθνικές.
  Ανάμεσα στις οποίες και την United Fruit.
  
  Το Εκουαδόρ, για πολλά χρόνια το διοικούσαν φιλοαμερικανοί δικτάτορες που συχνά ήταν βίαιοι. Τότε αποφασίστηκε να πραγματοποιηθούν δημοκρατικές εκλογές. Ο Γουάμε Ρόλντος έθεσε υποψηφιότητα και ο κύριος στόχος του, όπως είπε, ως Πρόεδρος θα ήταν να σιγουρευτεί ότι οι πόροι του Εκουαδόρ θα βοηθούσαν τους ίδιους τους κατοίκους του.
  
  Και νίκησε! Εντυπωσιακό. Με περισσότερες ψήφους από οποιονδήποτε άλλο στο Εκουαδόρ. Και αποφάσισε να εφαρμόσει αυτή τηνπολιτική. Να σιγουρευτεί ότι τα προνόμια από τη χρήση του πετρελαίου θα βοηθούσαν τους κατοίκους.
  Λοιπόν... Κάτι τέτοιο δεν μας άρεσε στις ΗΠΑ. Έστειλαν εμένα ως οικονομικό εκτελεστή για να αλλαχτεί ο Ρόλντος. Να τον διαφθείρουμε.Να τον αλλάξουμε... να του δώσουμε να καταλάβει... ξέρετε. "Θα γίνεις πολύ πλούσιος, αν εσύ και η οικογένειά σου παίξετε το παιχνίδι μας. Αλλά αν συνεχίσεις με αυτή την πολιτική που υποσχέθηκες...τότε θα φύγεις!"
  
  Δεν άκουγε... Δολοφονήθηκε. Μόλις κατέρρευσε το σχέδιο, όλη η περιοχή αποκλείστηκε.
  
  Οι μόνοι που μπορούσαν να μπουν στην χώρα ήταν Αμερικανοί στρατιώτες από τη γειτονική βάση, και μερικοί στρατιωτικοί παράγοντες του Εκουαδόρ. Όταν ξεκίνησε μια έρευνα, 2 από τους βασικούς μάρτυρες πέθαναν σε αυτοκινητιστικά ατυχήματα πριν προλάβουν να καταθέσουν. Παράξενα γεγονότα που συνδυάστηκαν με τη δολοφονία του Γουάμε Ρόλντος.
  Εγώ όπως και πολλοί άλλοι που ασχολήθηκαν με την υπόθεση, είναι σίγουροι ότι πρόκειται για δολοφονία. Ως οικονομικός εκτελεστής περίμενα ότι θα συνέβαινε κάτι στον Γουάμε, είτε ήταν πραξικόπημα είτε δολοφονία, δεν ήμουν σίγουρος, αλλά σίγουρα θα "έπεφτε" επειδή δεν ήθελε να διαφθαρεί, ή δεν θα επέτρεπε να τον διαφθείραμε έτσι όπως θέλαμε.
  Ο Ομάρ Τορίχος, Πρόεδρος του Παναμά ήταν, από τους αγαπημένους μου. Μου άρεσε στα αλήθεια. Ήταν πολύ χαρισματικός. Ήθελε στα αλήθεια να βοηθήσει τη χώρα του. Και όταν προσπάθησα να τον δωροδοκήσω ή να τον διαφθείρω μου είπε :
  
  «Κοίτα Τζον» Με φώναζε Χουανίτο. «Κοίτα Χουανίτο, δεν χρειάζομαι λεφτά. Αυτό που θέλω είναι να φερθούν σωστά στη χώρα μου. Θέλω οι ΗΠΑ να πληρώσουν όσα χρωστάνε στο λαό μου, για όλες τις καταστροφές που προκαλέσανε εδώ. Θέλω να είμαι σε θέση να βοηθήσω άλλες Λατινικές χώρες να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους, και να απελευθερωθούν από την απειλή εκ βορρά. Μας εκμεταλλεύεστε άσχημα. Θέλω να επιστραφεί η διώρυγα του Παναμά στους κατοίκους του. Αυτό θέλω. Έτσι, άφησέ με ήσυχο μην προσπαθείς να με δωροδοκήσεις.»
  Ήταν το 1981 και το Μάιο, ο Γουάμε Ρόλντος είχε δολοφονηθεί. Και ο Ομάρ Τορίχος το ήξερε. Μάζεψε την οικογένειά του και τους είπε «Μάλλον είμαι ο επόμενος, αλλά δεν πειράζει γιατί έκανα αυτό που ήθελα να κάνω. Επαναδιαπραγματεύθηκα τη διώρυγα. Θα επιστρέψει στα χέρια μας.»
  Μόλις είχε τελειώσει τη διαπραγμάτευση με τον Τζίμη Κάρτερ. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, μερικούς μήνες αργότερα, και ο ίδιος σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα, το οποίο σίγουρα ήταν ευθύνη των μυστικών πρακτόρων της CIA. Πολλά στοιχεία βρέθηκαν στα χέρια ενός σωματοφύλακα του Τορίχο, μιας και πριν μπει στο αεροπλάνο, του έδωσε ένα μαγνητόφωνο. Ένα μαγνητόφωνο που περιείχε μια βόμβα.
  Μου φαίνεται παράξενο πως αυτό το σύστημα συνεχίστηκε με τον ίδιο τρόπο για πολλά χρόνια, σε αντίθεση με τους οικονομικούς εκτελεστές που γινόντουσαν ολοένα και καλύτερα.
  Έτσι, πρόσφατα, κάτι συνέβη στη Βενεζουέλα. Το 1998, ο Χούγκο Τζάβεζ εκλέχτηκε Πρόεδρος, μετά από μια σειρά διεφθαρμένων Προέδρων που είχαν πρακτικά καταστρέψει την οικονομία της χώρας. Και ο Τσάβεζ εκλέχτηκε μέσα σε όλα αυτά. Ο Τσαβέζ αντιστάθηκε στις ΗΠΑ, και το κατέφερε ,κυρίως ,απαιτώντας το πετρέλαιο της Βενεζουέλας , να χρησιμοποιείται βοηθώντας τους κατοίκους της.
  
  Λοιπόν, αυτό δεν μας άρεσε στις ΗΠΑ. Έτσι το 2002, σκηνοθετήθηκε ένα πραξικόπημα και δεν αμφιβάλω για αυτό, όπως δεν αμφιβάλει ο κόσμος, ότι η CIA κρυβόταν πίσω από το πραξικόπημα. Ο τρόπος με τον οποίο υποδαυλίστηκε το πραξικόπημα ήταν ανάλογο αυτούτου Κέρμιτ Ρούζβελτ στο Ιράν. Πληρώνοντας τον κόσμο να βγει στους δρόμους, να επαναστατήσει, να διαμαρτυρηθούν, να δηλώσουν ότι ο Τσάβεζ δεν είναι δημοφιλής. Αν καταφέρετε μερικές χιλιάδες κόσμο να κάνει κάτι τέτοιο, η τηλεόραση θα το κάνει να φαίνεται ότι συμβαίνει σε όλη τη χώρα και τα πράγματα θα περιπλέξουν.
  Μόνο που στην περίπτωση του Τσάβεζ, ήταν αρκετά έξυπνος και ο κόσμος ήταν μαζί του που κατάφερε να επιζήσει. Πρόκειται για ένα τρομερό κατόρθωμα για την Λατινική Αμερική.
  
  Το Ιράκ είναι το τέλειο παράδειγμα για τον τρόπο που δουλεύει το σύστημα.
  Εμείς οι οικονομικοί εκτελεστές είμαστε η πρώτη γραμμή άμυνας. Μπαίνουμε μέσα, και προσπαθούμε να διαφθείρουμε τις κυβερνήσεις ώστε να δεχτούν τεράστια δάνεια που θα χρησιμεύσουν ως μόχλευση, ώστε βασικά να μας ανήκουν. Αν αποτύχουμε, όπως απέτυχα εγώ στον Παναμά με τον Ομάρ Τορίχος, και στο Εκουαδόρ με τον Γουάμε Ρόλντος, άντρες που αρνήθηκαν τη διαφθορά, τότε η επόμενη γραμμή άμυνας είναι οι μυστικοί πράκτορες.
  Και οι μυστικοί είτε ρίχνουν κυβερνήσεις είτε δολοφονούν. Και όταν συμβεί κάτι τέτοιο, εγκαθίσταται η νέα κυβέρνηση και πιστέψτε με, θα ακολουθήσει τη γραμμή μας γιατί ο νέος Πρόεδρος ξέρει τι θα γίνει αν δεν το κάνει.
  Στην περίπτωση του Ιράκ, και οι 2 απέτυχαν. Οι οικονομικοί εκτελεστές δεν τα έβγαλαν πέρα με τον Σαντάμ Χουσεΐν. Προσπαθήσαμε πολύ σκληρά. Προσπαθήσαμε να τον κάνουμε να δεχτεί μια συμφωνία ανάλογη με εκείνη του Οίκου των Σάουντ στη Σαουδική Αραβία. Αλλά δεν το δέχτηκε.
  
  Και έτσι ανέλαβαν δράση οι μυστικοί πράκτορες. Δεν τα κατάφεραν. Η ασφάλειά του ήταν πολύ καλή. Μην ξεχνάτε, είχε δουλέψει για τηνCIA. Προσλήφθηκε για να δολοφονήσει τον πρώην Πρόεδρο του Ιράκ, και απέτυχε, αλλά γνώριζε το σύστημα.
  Έτσι το 1991 στείλαμε στρατεύματα και κατατροπώσαμε τον Ιρακινό στρατό. Υποθέσαμε λοιπόν ότι ο Σαντάμ θα συμμορφωθεί. Θα μπορούσαμε να τον βγάλουμε από τη μέση βέβαια, αλλά δεν το θέλαμε. Ήταν από τους σκληρούς τύπους που γουστάραμε. Έλεγχε τους ανθρώπους του. Πιστεύαμε ότι θα μπορούσε να ελέγξει τους Κούρδους, να κρατήσει τους Ιρανούς στα σύνορά τους, συνεχίζοντας όμως να μας στέλνει πετρέλαιο. Και όταν νικήσαμε το στρατό του, σίγουρα θα άλλαζε μυαλά. 
  Οπότε οι οικονομικοί εκτελεστές επέστρεψαν αλλά χωρίς επιτυχία. Αν επιτύγχαναν θα μπορούσε να παραμείνει στην εξουσία. Θα του πουλούσαμε όλα τα πολεμικά αεροπλάνα που ήθελε, και οτιδήποτε άλλο ήθελε, αλλά δεν μπορούσαν, δεν τα κατάφεραν. Οι μυστικοί πράκτορες δεν τα κατάφεραν πάλι, οπότε ξαναστείλαμε το στρατό και αυτή τη φορά τα καταφέραμε και τον εξολοθρεύσαμε.
  Και κατά τη διάρκεια της όλης διαδικασίας πετύχαμε μερικές πολύ ικανοποιητικές συμφωνίες. Έπρεπε να ανακατασκευάσουμε μια χώρα που πρακτικά εμείς είχαμε καταστρέψει. Και είναι πολύ καλή συμφωνία κατασκευαστικές εταιρίες, και μάλιστα μεγάλες.
  
  Οπότε στο Ιράκ φάνηκαν οι τρεις φάσεις. Οι οικονομικοί εκτελεστές απέτυχαν. Οι μυστικοί απέτυχαν. Και ως ύστατο μέτρο πήρε σειρά ο στρατός. Τότε πραγματικά δημιουργήσαμε μια αυτοκρατορία, αλλά το κάναμε ευφυέστατα. Μυστικά.
  Όλες οι αυτοκρατορίες του παρελθόντος βασίστηκαν στο στρατό, και όλοι γνώριζαν την ύπαρξή του. Οι Βρετανοί ξέρανε ότι τον ετοιμάζαμε, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί... οι Ρωμαίοι, οι Έλληνες ήταν περήφανοι για αυτόν. Πάντα είχαν μια δικαιολογία όπως η διάδοση του πολιτισμού, η διάδοση της θρησκείας, κάτι τέτοιο, αλλά ήξεραν ότι το έκαναν. Εμείς όχι. Οι περισσότεροι πολίτες των ΗΠΑ δεν γνωρίζουν ότι ζουν χάρη στα προνόμια αυτής της μυστικής αυτοκρατορίας. Και ότι σήμερα υπάρχουν περισσότεροι σκλάβοι στον κόσμο από ποτέ άλλοτε.
  Τότε θα διερωτάστε, αν πρόκειται για αυτοκρατορία, ποιος είναι ο αυτοκράτορας;
  Φυσικά οι Πρόεδροι των ΗΠΑ δεν είναι αυτοκράτορες. Αυτοκράτορας είναι κάποιος που δεν εκλέγεται, δεν διοικεί για ορισμένο διάστημα, και δεν δίνει αναφορά σε κανέναν. Οπότε δεν γίνεται να κατηγοριοποιήσουμε τους Προέδρους εδώ.
  Αλλά έχουμε ένα ανάλογο όρο με εκείνον του αυτοκράτορα, και ονομάζεται Εταιριοκρατία. Η Εταιριοκρατία είναι εκείνη η ομάδα ατόμων που διοικούν τις μεγάλες πολυεθνικές. Και πραγματικά διοικούν ως πραγματικοί αυτοκράτορες. Ελέγχουν τα ΜΜΕ, είτε αγοράζοντάς τα είτε μέσω διαφημίσεων. Ελέγχουν τους περισσότερους πολιτικούς γιατί χρηματοδοτούν τις καμπάνιες τους, είτε μέσω των πολυεθνικών είτε μέσω προσωπικών συνεισφορών που προέρχονται από αυτές τις πολυεθνικές.
  Δεν εκλέγονται, δεν διοικούν για ορισμένο διάστημα, δεν δίνουν αναφορά σε κανένα, και στο φινάλε, στην ίδια την Εταιριοκρατία δεν μπορείς να καταλάβεις αν εργάζονται για μια ιδιωτική εταιρία ή για την ίδια την κυβέρνηση, μιας και ποτέ δεν μένουν στάσιμοι. Οπότε τη μια στιγμή έχετε ένα τύπο που είναι ο πρόεδρος μιας μεγάλης κατασκευαστικής εταιρίας όπως η Χαλιμπάρτον, και την επόμενη στιγμήείναι ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ. Ή ο πρόεδρος των πετρελαιοπαραγωγών.
  
  Και αυτό είναι αλήθεια είτε έχουμε Δημοκρατικούς είτε Ρεπουμπλικάνους στο οβάλ γραφείο. Κινούνται μπρος πίσω, μέσω μια κυκλικής εισόδου. Και έτσι, η κυβέρνηση παραμένει αόρατη, και οι πολιτικές της τίθενται σε εφαρμογή από τις ίδιες τις εταιρίες με κάποιο τρόπο.
  Αλλά και πάλι, οι πολιτικές της κυβέρνησης ορίζονται βασικά από την Εταιριοκαρατία, έπειτα παρουσιάζονται στην κυβέρνηση και μετατρέπονται σε κυβερνητική πολιτική. Πρακτικά, πρόκειται για μια απίστευτα άνετη σχέση.
  Δεν έχει να κάνει με θεωρίες συνομωσίας. Αυτοί οι άνθρωποι δεν συγκεντρώνονται κάπου για τις μηχανορραφίες τους. Βασικά λειτουργούν υπό μία βασική υπόθεση, η οποία είναι ότι πρέπει να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη ανεξάρτητα από το κοινωνικό και φυσικό κόστος.
  Αυτή η διαδικασία χειραγώγησης μέσω της Εταιριοκρατίας και μέσω του χρέους, της δωροδοκίας και της πολιτικής ανατροπής ονομάζεται: Παγκοσμιοποίηση.
  Όπως ακριβώς η Φέντεραλ Ριζέρβ κρατά το Αμερικανικό κοινό σε μια θέση συμβολαίου σκλαβιάς, μέσω του αιώνιου χρέους, του πληθωρισμού και των τόκων η Παγκόσμια Τράπεζα και η IMF εξυπηρετούν τον ίδιο ρόλο σε παγκόσμια κλίμακα.
  Η βασική απάτη είναι απλή: Θέτουμε υπό χρεοκοπία μία χώρα την οποία οι ίδιοι έχουμε θέσει σε δυσπραγία - ή απλά διαφθείροντας τονηγέτη της χώρας - έπειτα επιβάλλουμε "συνθήκες" ή "πολιτικές δομικών διευθετήσεων" οι οποίες συνιστώνται στο εξής :
  Υποτίμηση συναλλάγματος. Όταν η αξία του νομίσματος πέφτει, ανάλογα πέφτει και οτιδήποτε αναφορικό σε αυτό. Έτσι οι εγχώριοι πόροι γίνονται διαθέσιμοι σε "σαρκοβόρες" χώρες σε μια κλασματική αξία της πραγματικής τους τιμής.
  Διακοπές χρηματοδοτήσεων για κοινωνικά προγράμματα, που συνήθως περιλαμβάνουν εκπαίδευση και υγεία, προκαλούν συμβιβασμούςστην επιβίωση και ακεραιότητα της κοινωνίας αφήνοντας το κοινό εκτεθειμένο στην καπηλεία.
  Ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων. Αυτό σημαίνει ότι σημαντικά κοινωνικά συστήματα μπορούν να αγοραστούν και να λειτουργήσουν υπό τον έλεγχο ξένων επιχειρήσεων με άμεσο σκοπό το κέρδος.
  Για παράδειγμα το 1999 η Παγκόσμια Τράπεζα επέμεινε στην πώληση από πλευράς της Βολιβιανής κυβέρνησης, του δημοτικού υδρευτικού συστήματος της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της, σε μια Αμερικάνικη εταιρία, την "Μπέκτελ". Μόλις συνέβη κάτι τέτοιο οι λογαριασμοίνερού για τους ήδη άπορους κατοίκους της χώρας εκτοξεύτηκαν στα ουράνια. Έπρεπε να ξεκινήσει μια επανάσταση από τους κατοίκους για να ακυρωθεί το συμβόλαιο με την Μπέκτελ.
  Μετά έχουμε την εμπορική απελευθέρωση ή την μόλυνση της οικονομίας δια μέσου της απομάκρυνσης κάθε περιορισμού στο ξένο εμπόριο. Αυτό επιτρέπει την εισροή ενός νούμερου οικονομικών επιθετικών εκδηλώσεων, όπως όταν οι πολυεθνικές εταιρίες φέρνουν τα δικά τους προϊόντα αποκόπτοντας την εγχώρια παραγωγή και καταστρέφοντας την τοπική οικονομία.
  Ένα παράδειγμα είναι η Τζαμάικα, η οποία αφού δέχτηκε δάνεια και συνθήκες από την Παγκόσμια Τράπεζα, έχασε την μεγαλύτερη αγορά αγροτικών της προϊόντων εξαιτίας του ανταγωνισμού με προϊόντα της Δύσης. Σήμερα, αμέτρητοι αγρότες έχουν μείνει χωρίς δουλειά επειδή αδυνατούν να ανταγωνιστούν τις μεγάλες εταιρίες.
  Μια άλλη παραλλαγή, είναι η δημιουργία αμέτρητων, φαινομενικά αφανών, ακυβέρνητων, απάνθρωπων βιομηχανιών, που θα εκμεταλλευτούν την επιβαλλόμενη οικονομική στέρηση.
  Επιπλέον, εξαιτίας της παραγωγικής δυσλειτουργίας, η φυσική καταστροφή διαιωνίζεται όταν οι εγχώριοι πόροι καταστρέφονται από ασυναίσθητες εταιρίες οι οποίες ταυτόχρονα προκαλούν αστείρευτη μόλυνση.
  Η μεγαλύτερη περιβαλλοντική δίκη στην παγκόσμια ιστορία, είναι εκείνη που εκδικάζεται για λογαριασμό 30,000 Εκουαδόριων και Αμαζόνιων κατοίκων εναντίον της Τεξάκο, που ανήκει στη Σέβρον(οπότε η δίκη είναι εναντίον της Σέβρον), για τις δραστηριότητές της μέσω της Τεξάκο. Υπολογίζεται ότι πρόκειται για καταστροφή 18 φορές μεγαλύτερη από εκείνη που προκάλεσε η Έξον Βαλντέζ στην Αλάσκα.
  Στην περίπτωση του Εκουαδόρ δεν πρόκειται για ατύχημα. Οι πετρελαιοπαραγωγικές εταιρίες το έκαναν σκόπιμα. ήξεραν ότι το έκανανγια να σώσουν χρήματα από την αγορά κατάλληλων αποχετεύσεων.
  Επιπλέον, μια γρήγορη ματιά στα αρχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας αποδεικνύει ότι ο θεσμός, που δημόσια παρουσιάζεται ως βοήθεια προς τις ασθενέστερες χώρες για ανάπτυξη και εμπλουτισμό, προκάλεσε την αύξηση της φτώχειας και του κοινωνικού χάσματος . Ενώ τα έσοδα των εταιριών ίπτανται.
  Το 1960 το εισοδηματικό χάσμα ανάμεσα στο 1/5 του κόσμου στις πλούσιες χώρες, και στο 1/5 του κόσμου στις άπορες χώρες ήταν 30 προς 1. Το 1998, ήταν 74 προς 1.
  
  Ενώ το παγκόσμιο εθνικό προϊόν αναπτύχθηκε κατά 40% ανάμεσα στο 1970 και στο 1985, οι άποροι αυξήθηκαν, κατά 17%. Ενώ από το 1985 έως το 2000, εκείνοι που ζούσαν με λιγότερο από 1 δολάριο τη μέρα αυξήθηκαν κατά 18%.
  
  Ακόμη και η Οικονομική Επιτροπή του Αμερικανικού κογκρέσου παραδέχτηκε ότι στην πράξη μόλις το 40% των σχεδίων της Παγκόσμιας Τράπεζας στέφθηκε με επιτυχία.
  Στα τέλη του 1960, η Παγκόσμια Τράπεζα μεσολάβησε στο Εκουαδόρ δια μέσω τεραστίων δανείων. Τα επόμενα 30 χρόνια, η ανέχεια αυξήθηκε από το 50% στο 70%. Οι άεργοι ή άνεργοι αυξήθηκαν από 15% στο 70%. Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 240 εκατομμύρια σε 16 δις, ενώ το ποσοστό των πόρων που παρέμειναν διαθέσιμοι για τους άπορους μειώθηκε από το 20% στο 6%.
  Πρακτικά, μέχρι το 2000, 50% του εθνικού εισοδήματος του Εκουαδόρ κατανεμήθηκε για την αποπληρωμή του χρέους.
  Πρέπει να καταλάβουμε πως: η Παγκόσμια Τράπεζα είναι, στην πραγματικότητα, Αμερικανική Τράπεζα, που υποστηρίζει τα Αμερικανικά συμφέροντα. Οι ΗΠΑ έχουν τεράστια δύναμη για βέτο σε οποιαδήποτε απόφαση, μιας και είναι οι μεγαλύτεροι πάροχοι κεφαλαίου.
  Και που βρήκαν αυτά τα λεφτά; Καλά μαντέψατε: Τα έφτιαξαν από αέρα μέσω του κλασματικού τραπεζικού αποθεματικού συστήματος.
  Ανάμεσα στις 100 κορυφαίες οικονομίες, βασισμένες στο ετήσιο GDP, 51 είναι εταιρίες. Και 47 από αυτές εδρεύουν στην Αμερική. Walmart, General Motors, και Exxon, είναι παντοδύναμες οικονομικά σε σχέση με τη Σαουδική Αραβία, την Πολωνία, τη Νορβηγία, τη Νότια Αφρική, τη Φιλανδία, την Ινδονησία, και πολλές άλλες.
  Και, όταν τα προστατευτικά εμπορικά φράγματα καταρρέουν, τα συναλλάγματα συμπυκνώνονται και χειραγωγούνται σε άστατες αγορές, και εθνικές οικονομίες ανατρέπονται προς όφελος τους παγκόσμιου καπιταλισμού, η αυτοκρατορία μεγαλώνει.
  Κάθεσαι μπροστά την τηλεόραση των 21 ιντσών σου και πανηγυρίζεις για την Αμερική και τη Δημοκρατία. Δεν υπάρχει Αμερική, δεν υπάρχει Δημοκρατία.
  Υπάρχει μονάχα η IBM, η ITT, η AT&T, η DuPont, η Dow, η Union Carbine, η Exxon.
  Αυτά είναι τα έθνη του κόσμου σήμερα.
  Τι νομίζετε ότι συζητάνε οι Ρώσοι στις εθνικές τους συνεδριάσεις - τον Καρλ Μαρξ; Ακυρώνουν τα προγραμματισμένα διαγράμματά τους, τις στατιστικές αποφάσεις και θεωρίες, τις μικρές και μεγάλες λύσεις, και αναλύουν τις πιθανότητες κόστους των συναλλαγών και επενδύσεών τους, όπως κάνουμε και εμείς.
  Δεν ζούμε πια σε ένα κόσμο Εθνών και Ιδεολογιών.
  Ο κόσμος είναι ένα κολέγιο εταιριών, αδυσώπητων και αποφασισμένων χάρη στους αμετάβλητους κανονισμούς του εμπορίου.
  Ο κόσμος είναι εμπόριο. (The world is simply bussines)
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 06.05.2010
• 00:10

  ΡΑΪΧΣΤΑΓΚ 4 ΜΑΪΟΥ 1941- Ο ΤΟΤΕ ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ "ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ" ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΗΡΩΙΣΜΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

   »  Αrkoleon
  
  
  ΡΑΪΧΣΤΑΓΚ 4 ΜΑΪΟΥ 1941- Ο ΤΟΤΕ ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ "ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ" ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΗΡΩΙΣΜΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ4 Μαίου 1941Σχεδόν ένα μήνα μετά την κατάκτηση της Ελλάδας απο τον στρατό της "Νέας Τάξης" εκείνης της εποχής,ο ίδιος ο ηγέτης του Αδόλφος Χίτλερ ομολογούσε δημόσια σε ομιλία στο γερμανικό ομοσπονδιακό κοινοβούλιο (Reichstag) ότι:"...Η ιστορική δικαιοσύνη με υποχρεώνει να διαπιστώσω ,ότι απο όλους τους αντιπάλους μας ο ελληνικός στρατός πολέμησε με ύψιστο ηρωισμό και αυτοθυσία..."Βέβαια μετα απο τρία χρόνια ,το 1944 την ίδια ημέρα ,αυτή η διαπίστωση δεν έσωσε απο το ολοκαύτωμα το χωριό Σακτούρια στο Ρέθυμνο το οποίο και κατεστράφη ολοσχερώς απο τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.Ο Χίτλερ και οι μετέπειτα διάδοχοί του στην ηγεσία των στρατών της "Νέας Τάξης πραγμάτων"-στους οποίους απλώς άλλαζαν ονόματα για να συσκοτίσουν την σκέψη όσων αφελώς πίστεψαν ότι ο κόσμος είχε επιτέλους ξεγαντζωθεί απο τα νύχια τους-είχαν πάντα το ίδιο δόγμα και την ίδια επιθυμία:α)Πλήρης και ολοκληρωτική αντιστροφή κάθε έννοιας που σχετίζεται με τις αρχέγονες αντικειμενικές αλήθειες του δικαίου και της ελευθερίας .β) Επιβολή με κάθε στρατιωτικό,οικονομικό,πολιτικό,ιδεολογικό μέσον,μιας παγκόσμιας δικτατορίας.Φυσικά ο ναζισμός και η διακήρυξή του για μια "Νέα Τάξη πραγμάτων " ήταν απλώς μια prova generale.Με την ήττα του Χίτλερ και την επικράτηση των ισορροπιών του "ψυχρού" δήθεν πολέμου ,οι λαοί απλώς νανουρίστηκαν για να φτάσουν σήμερα πλήρως ναρκωμένοι ,να δέχονται αναισθήτως κάθε αθλιότητα και βαρβαρότητα της σημερινής "Νέας Τάξης πραγμάτων" ως αναγκαία συνθήκη για την επικράτηση της ψευτο-ελευθερίας και μιας κίβδηλης δημοκρατίας.Πρώτα οι Σταυροφόροι και οι "Ναϊτες" ψευτοχριστιανοί,ύστερα η Βέρμαχτ και τα Ες-Ες,το ΝΑΤΟ και οι στρατοί του "Συμφώνου της Βαρσοβίας" ,ο στρατός του "αμυνομένου" Ισραήλ και οι "ειρηνευτικές" δυνάμεις του ΟΗΕ, βάδιζαν και βαδίζουν σε μονοπάτια που πότισαν με το αίμα τους αυτοί που είπαν όχι στην διαστροφή της αλήθειας και την υποδούλωση.Και για να ξαναγυρίσουμε στη δημόσια ομολογία του Χίτλερ ότι οι Έλληνες έδειξαν ηρωισμό και αυτοθυσία,εμείς απλώς θα έπαναλάβουμε αυτό που η ίδια ιστορία έχει αναδείξει αρκετές φορές.Οτι δηλαδή, εμείς οι απείθαρχοι και αναρχικοί (κατά Κίσινγκερ )Έλληνες,κάθε φορά που κάποιο βρωμόχερο πήγαινε να αγγίξει την ψυχή μας ,σηκωνόμασταν σαν τον αναστημένο Λάζαρο και βγάζαμε προς τα έξω όλα εκείνα που είχαμε θαμμένα για χάρη του ευδαιμονισμού και της δήθεν "καλής έξωθεν μαρτυρίας".
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:08

  Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΕΣ

   »  Αrkoleon
  
  
  
  Μέσα σέ ὅλη τήν πνευματική σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας παρατηροῦμε ὁρισμένους διανοητές νά ἀμφισβητοῦν τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί νά ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Νέος Ἑλληνισμός «κατασκευάσθηκε» τόν 19ο αἰῶνα καί ὅτι ἡ σχέση μας μέ τούς Ἀρχαίους Ἕλληνες καί τό Βυζάντιο-Ρωμανία εἶναι μύθος «ἐθνικιστικός». Βεβαίως στή χώρα μας ἔχουμε καί ὀρθῶς ἐλευθερία ἐκφράσεως. Ὅμως ἡ ἀνησυχία μας αὐξάνεται ὅταν τέτοιες ἀνιστόρητες ἀπόψεις ἐκφράζονται ἀπό συγγραφεῖς σχολικῶν βιβλίων καί ἀπό στελέχη πού διορίζονται σέ καίριες θέσεις τοῦ πάλαι ποτέ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δογματίζουν αὐθαιρέτως καί ἀγνοοῦν ἤ διαστρέφουν τίς πάμπολλες ἱστορικές πηγές, οἱ ὁποῖες ἀποδεικνύουν τήν ἐθνολογική καί πολιτιστική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. ὑπενθυμίζουμε μερικές χρήσιμες ἱστορικές ἀλήθειες:
  Μπορεῖ τό Βυζαντινό κράτος νά ἦταν πολυεθνικό καί ὁ Αὐτοκράτωρ νά διατηροῦσε γιά πολιτικούς λόγους τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων», ὅμως μέσῳ τῆς παιδείας καί τῆς γλώσσας τό κράτος διεκήρυττε τήν ἑλληνικότητά του. Ἡ Αἰνειάδα τοῦ Βιργιλίου, τό ἔπος τῆς λατινικῆς Ρώμης, οὐδέποτε ἐδιδάχθη σἐ ὁποιαδήποτε βαθμίδα τῆς ἐκπαιδεύσεως, ἐνῷ ἀντιθέτως μικροί καί μεγάλοι μάθαιναν ἀπό στήθους τά Ὁμηρικά ἔπη.
  Τό 1250, μετά τήν κατάληψη τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Σταυροφόρους, ὁ Αὐτοκράτωρ τῆς Νικαίας Ἰωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης γράφει πρός τόν Πάπα Νικόλαο Θ΄ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί Αὐτοκράτορες χρησιμοποιοῦν τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων», ἀλλά κατάγονται ἀπό τό ἀρχαῖο γένος τῶν Ἑλλήνων, τό ὁποῖο γέννησε τή σοφία τοῦ κόσμου. Προσθέτει δέ ὅτι στούς Ἕλληνες ἐδόθη ἀπό τόν Μέγα Κωνσταντῖνο ἡ Πόλις καί ὅτι οἱ οἰκογένειες Δούκα καί Κομνηνῶν εἶναι ἑλληνικές. (1)
  Κατά τή συγκινητική τελευταία ὁμιλία του πρός τούς πολιορκημένους στίς 28-5-1453 ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος -ὅπως καταγράφει ὁ Φραντζῆς- χαρακτηρίζει τούς ὑπηκόους του ἀπογόνους Ἑλλήνων καί Ρωμαίων καί τήν Κωνσταντινούπολη καταφύγιο τῶν Χριστιανῶν, «ἐλπίδα καί χαράν πάντων τῶν Ἑλλήνων».
  Στή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας ἡ ἑλληνική συνείδηση διατηρεῖται στίς ψυχές τῶν κατατατρεγμένων προγόνων μας χάρις κυρίως στούς ἐκκλησιαστικούς ἄνδρες. Γύρω στό 1700 ὁ φλογερός ἱεροπῆρυξ καί Ἐπίσκοπος Κερνίτσης καί Καλαβρύτων Ἠλίας Μηνιάτης ὁμιλῶν στή Βενετία παρακαλεῖ ὡς ἑξῆς τήν Παναγία: «Ἕως πότε πανακήρατε Κόρη τό τρισάθλιον Γένος τῶν Ἑλλήνων ἔχει νά εὑρίσκεται εἰς τά δεσμά μιᾶς ἀνυποφέρτου δουλείας....». (2)
  Κατά τήν περίοδο αὐτή χρησιμοποιοῦνται καί τά τρία χαρακτηριστικά ὀνόματα:Ἕλλην, Ρωμηός, Γραικός. Τό Γραικός στό στόμα τῶν ξένων δέν ἔχει πάντα θετική σημασία, ὅμως χρησιμοποιεῖται καί ἀπό πολλούς Ὀρθοδόξους Ἕλληνες συγγραφεῖς. Π.χ. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στά τέλη τοῦ 18ου αἰῶνος ὀνομάζει τήν Ἑλλάδα Γραικία (3). Τήν σύνθεση καί τῶν τριῶν ὀνομάτων βλέπουμε στό ποίημα «Ἅλωσις Κωνσταντινουπόλεως» τοῦ Ἐπισκόπου Μυρέων Ματθαίου τό 1619:
  Ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον στό γένος τῶν Ρωμαίων....
  Ὦ, πῶς ἐκαταστάθηκε τό γένος τῶν Ἑλλήνων...
  Σ’ἐμᾶς εἰς ὅλους τούς Γραικούς νά ἔλθῃ τούτ’ τήν ὥρα. (4)
  
  Οἱ Ἕλληνες ἀκόμη καί μέσα στή δυστυχία καί τή μερική ἀγραμματωσύνη λόγῳ δουλείας- δέν λησμονοῦν τίς ἀρχαῖες ἑλληνικές ρίζες τους. Ἀπό τό 1529 μέχρι τό 1821 τό δημοφιλέστερο λαϊκό ἀνάγνωσμα εἶναι «Ἡ Φυλλάδα τοῦ Μεγαλέξανδρου» πού θυμίζει τή δόξα τῶν Ἑλλήνων Μακεδόνων. Στούς νάρθηκες πολλῶν ναῶν καί μοναστηριῶν ζωγραφίζουν οἱ ἁγιογράφοι τούς ἀρχαίους Ἕλληνες σοφούς γιά νά δείξουν στό ἐκκλησίασμα καί στούς μαθητές τῶν Κρυφῶν Σχολειῶν ποιά εἶναι ἡ πραγματική καταγωγή τους. Λίγα χρόνια πρίν ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση οἱ ναυτικοί μας τοποθετοῦν στά πλοῖα τους ὡς ἀκρόπρωρα τά κεφάλια μεγάλων μορφῶν τῆς Ἀρχαιότητος, ὅπως τοῦ Θεμιστοκλέους κ.ἄ.
  Ἀλλά καί ἡ σύνδεση μέ τή βυζαντινή Ρωμηοσύνη ( ὁ ὅρος ἀπό τή Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη) παραμένει σταθερή καί διατρανώνει τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τά Συντάγματα τῶν Ἐθνοσυνελεύσεων τοῦ Ἀγῶνος (1821-1827) καθιερώνουν ὡς νομοθεσία τῆς Νέας Ἑλλάδος «τούς νόμους τῶν Χριστιανῶν ἡμῶν Αὐτοκρατόρων». Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος, θεσμοθετεῖ τήν Ἑξάβιβλο τοῦ Κωνσταντίνου Ἀρμενοπούλου, ἕναν βυζαντινό κώδικα τοῦ 1345, ὡς τό ἀστικό δίκαιο τῆς χώρας καί τοῦτο ἴσχυσε μέχρι τό 1946!
  Οἱ ἀγωνιστές τοῦ 1821 αἰσθάνονταν ὅτι συνεχίζουν καί τήν ἀρχαία ἑλληνική καί τή βυζαντινή παράδοση. Σέ ἰταλική ἐφημερίδα τοῦ 1821 ἀναφέρονται τά λόγια τοῦ Ἀθανασίου Διάκου ὅτι ἀγωνίζεται «γιά τόν Χριστό καί γιά τόν Λεωνίδα» (5). Καί ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συζητῶντας μέ τόν Ἄγγλο Ναύαρχο Χάμιλτον θεωρεῖ ἑαυτόν ὡς συνεχιστή τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε συνθηκολόγησε, καί χαρακτηρίζει τό Σοῦλι καί τή Μάνη μαζί μέ τούς κλεφταρματολούς ὡς τή φρουρά τοῦ τελευταίου Βυζαντινοῦ Αὐτοκράτορος.
  Εἶναι, λοιπόν, ἀντεπιστημονική θέση καί φανατική ἰδεοληψία ἡ προσπάθεια νά μᾶς πείσουν κάποιοι ὅτι δῆθεν μέχρι τό 1821 δέν ξέραμε ποιοί εἴμαστε καί ὅτι ὁρισμένοι διανοητές δημιούργησαν ἕνα τεχνητό νεοελληνικό ἔθνος. Ὅσοι ψάχνουν γιά τεχνητά ἔθνη ἄς μήν ματαιοπονοῦν ἀλλοιώνοντας τήν ἐλληνική Ἱστορία. Ἄς κοιτάξουν λίγα πρός βορρᾶν καί θα βροῦν τό τεχνητό «μακεδονικό ἔθνος» τῶν Σκοπίων. Ἐμεῖς θά μελετοῦμε τήν ἱστορική ἀλήθεια χωρίς φόβο καί πάθος καί θά διατηροῦμε τήν ἑλληνική μας συνείδηση ἐνθυμούμενοι ὅτι ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί δεχόμαστε τόν γνήσιο πατριωτισμό καί ἀπορρίπτουμε τά δύο ἄκρα:Τόν ἐθνοφυλετισμό καί τόν ἐθνομηδενισμό.
  
  (1) Ἀπ. Βακαλοπούλου, Πηγές Ἱστορίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, Α΄τόμος, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 50-53.
  (2) Πρωτοπρ. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, Τουρκοκρατία, ἐκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ, Ἀθήνα 1988, σελ. 207.
  (3) Στό ἔργο του «Ὁμολογία Πίστεως». Κυκλοφορεῖται ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Παροναξίας σέ πανομοιότυπη ἔκδοση τῆς Α΄ ἐκδόσεως
  τοῦ 1819, Νάξος 2009.
  (4) Ἀνθολογεῖται στή «Βυζαντινή Ποίηση» τοῦ Γεωργίου Ζώρα. Τό βρῆκα στό βιβλίο τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ:1204, ἡ Διαμόρφωση τοῦ Νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ, Ἐναλλακτικές Ἐκδόσεις, Ἀθήνα 2007 ( Β΄ἔκδοση), σελ. 44.
  (5) Κωνσταντίνου Σάθα «Ἕλληνες Στρατιῶται ἐν τη Δύσει», ἐκδόσεις ΦΙΛΟΜΥΘΟΣ, Ἀθήνα 1993, σελ. 65. 
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 03.05.2010
• 14:06

  Έγραψαν για την εκδήλωση του Συλλόγου μας…

   »  e-Νάξιοι
  … μία απλή παράθεση των όσων έχουν γραφτεί και δημοσιευτεί μέχρι τώρα για την εκδήλωση προς τιμήν του Μανώλη Γλέζου σε εφημερίδες και blogs. Filed under: Έγραψαν για το Σύλλογο, Ιστορικό
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 28.04.2010
• 11:53

  Η Βόμβα του Μοροζίνι κατά της Ακρόπολης των Αθηνών (1687)

   »  Αrkoleon
  
  Τά χρόνια πού άκολούθησαν τον Τουρκο-Βενετικό πόλεμο και τήν άλωση του Χάνδακος ήταν περίοδος άκμής των ταξιδιών στήν Ελλάδα. 'Αλλά τό έλληνικό αύτό διάλειμμα δεν κράτησε πολύ. Το 1684 η Βενετία κήρυξε τον πόλεμο κατά τόυ σουλτάνου. Κι' επειδή δεν διέθετε στρατιωτικές δυνάμες για νά αντιμετώπιση τις ανάγκες της εκστρατείας στρατολόγησε μισθοφόρους άπο τον Βορρά.Ό τριακονταετής πόλεμος είχε επιβάλει τό στρατιωτικό πνεύμα στη Γερμανία. Οταν ήρθε η ειρήνη και η τάξη οί χθεσινοί πολέμαρχοι είδαν πώς ήταν άδύνατο νά προσαρμοσθούν: θα βρεθούν ξαφνικά άνεργοι στους στρατώνες, σέ μακρινές επαρχίες, χωρίς πιά άπόλυτη έξουσία ζωής και θανάτου πάνω σέ εκατομμύρια άμάχους, χωρίς τήν αίγλη των πολεμιστών και προ παντός χωρίς λάφυρα.Οί μικροί ήγεμόνες δεν τούς χρειάζονταν πιά άλλά ούτε και μπορούσαν να τούς μισθοδοτούν. Εδωσαν, λοιπόν, πρόθυμα τήν άδεια να καταταχθούν ολόκληρες μονάδες υπό τη σημαία της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας. Νέο στάδιο λαμπρό άνοιγόταν μπροστά σ' αυτούς τούς επαγγελματίες του πολέμου : μέ τό πρόσχημα του «αγώνος κατά τών άπιστων» θά μπορούσαν νά οργανώσουν μιά νέα προσοδοφόρο σταυροφορία μέ λεηλασίες, βιαιότητες καί κάθε λογής άνέξοδες άπολαύσεις.
  Οί Βενετοί παζάρεψαν μέ τούς ήγεμόνες καί μίσθωσαν ολόκληρα συντάγματα, μέ τά επιτελεία καί τούς άξιωματικούς τους. 'Επί κεφαλής του εκστρατευτικού σώματος θά τοποθετηθή ό Σουηδός στρατάρχης Otto Konigsmark. Αύτός ό Σκανδιναβός μισθοφόρος, ό απόγονος τών Βαράγγων του Βυζαντίου, θά διευθύνη τήν πολιορκία τής Ακροπόλεως του 1687 πού θά όδηγήση στην καταστροφή του Παρθενώνος.
  Είχε μείνει άκέραιος ό Παρθενών, κορυφαία στιγμή της αρχαίας έλληνικής καλλιτεχνικής δημιουργίας, έπί 2125 χρόνια (438 π.Χ. ως 1687). Καί μάλιστα στήν άρχική αρχιτεκτονική του κατάσταση. Περί τά μέσα του Ε' η ΣΤ' αιώνα μετατρέπεται σέ χριστιανικό ναό κι' άφιερώνεται, άρχικά στήν 'Αγία Σοφία καί αργότερα στήν Παναγία. Οί διαρρυθμίσεις καί οί άλλαγές περιορίζονται μόνο στο εσωτερικό. Η είσοδος μεταφέρεται από τήν ανατολική πλευρά στή δυτική καί η οροφή γίνεται θολωτή. 'Αλλά η άρχική μορφή του ναού παραμένει άμετάβλητη.Στις αρχές του ΙΓ' αιώνα μετατρέπεται σέ καθολική έκκλησία καί τό 1458 σέ τουρκικό τέμενος. Καί στις δυο περιπτώσεις οί μεταβολές ήταν εσωτερικές. Χτίστηκε μόνο ενας μιναρές στή δυτική πλευρά του ναού. Ετσι ό Παρθενών είχε μείνει ώς έκείνη τήν «μαύρη Παρασκευή» του 1687, όπως τον είδαν και τον σχεδίασαν οί ταξιδιώτες κατά τούς αιώνες τής τουρκοκρατίας.
  Είναι μιά θλιβερή ιστορία. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1669 ό Βενετός αρχιστράτηγος Φραγκίσκος Μοροζίνι συνθηκολογούσε στήν Κρήτη καί παρέδιδε τό Κάστρο στούς Τούρκους, ύστερα από πολιορκία πού κράτησε εικοσιπέντε χρόνια. 'Αλλά ό τουρκοβενετικός πόλεμος θά συνεχισθή στήν ήπειρωτική Ελλάδα. Τον Αύγουστο του 1687 τά στρατεύματα του Μοροζίνι (μισθοφόροι Γερμανοί καί Σουηδοί) καταλαμβάνουν τήν Κόρινθο καί τον Σεπτέμβριο τήν Αίγινα. Ηρθε έπειτα η σειρά της Αττικής. Τή νύχτα τής 21ης Σεπτεμβρίου ό κόμης Καίνιξμαρκ, ύπαρχηγός της βενετικής άρμάδας, αποβιβάζει δέκα χιλιάδες άνδρες στον Πειραιά. Οί Τούρκοι αιφνιδιάζονται, υποχωρούν καί οχυρώνονται στην 'Ακρόπολη.
  Ό άρχιεπίσκοπος καί άθηναϊκή αντιπροσωπεία ζητούν άπό τον Μοροζίνι νά καταλάβη τήν πολιτεία. Τήν ίδια νύχτα τά βενετικά στρατεύματα φθάνουν μπροστά στήν Ακρόπολη, στήνουν τά κανόνια κι' άρχίζουν την πολιορκία. Οί βομβαρδισμοί δεν άπέδωσαν αποτελέσματα κι' ό αρχιστράτηγος ανησυχεί επειδή αναμένονταν τουρκικές ένισχύσεις. Τότε έφθασε στο στρατηγείο του Καίνιξμαρκ η πληροφορία ότι στον Παρθενώνα, ενισχυμένο εσωτερικά, οί Τούρκοι είχαν εναποθηκεύσει μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών. Από κείνη τή στιγμή όλα τά κανόνια κατευθύνουν τις βολές τους εναντίον του ναού.
  Και τήν Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 1687, στις 7 τό βράδυ, ένας υπολοχαγός πέτυχε νά στείλη ενα βλήμα στήν οροφή του αρχαίου ναού (C. Waldstcin : Views of Athens in the year 1687). Η μπάλα του κανονιού διαπερνώντας τήν αδύνατη στέγη έφθασε στον τσεμπιχανέ τών Τούρκων και τον άνατίναξε.
  Ελάχιστοι από τούς πολιορκητές είχαν τήν αίσθηση της καλλιτεχνικής άξίας του γκρεμισμένου μνημείου. Άνάμεσά τους ξεχώριζε η Αννα Ακεργελμ, κυρία τών τιμών της συζύγου του Καίνιξμαρκ. Σέ μιά άπλοϊκή άλλά συγκινητική επιστολή της έγραφε πώς «ό κόσμος δέν θά μπορέση νά ξαναχτίση τέτοιο άριστούργημα» (Diary and letters of Anna Akerhjel)Τά κλασσικά μνημεία τής Ακροπόλεως ήταν θύματα της νέας μορφής πολέμου πού έπέβαλε τή δημιουργία άποθηκών πυρομαχικών μέσα στους ίδιους τούς αρχαίους ναούς. Η μπαρούτη και τό πυροβολικό θά κρίνουν τήν τύχη τών καλλιτεχνικών θησαυρών.
  (Σαράντα χρόνια πρίν, οί Αθηναίοι είχαν ακούσει ένα δραματικό προμήνυμα γιά τή μοίρα τών άρχιτεκτονημάτων της Ακροπόλεως: τό 1640 γκρεμίστηκε ξαφνικά τμήμα τών Προπυλαίων άπό έκρηξη άποθήκης πυρομαχικών (Τό περιστατικό iστορεί (τό 1675) o πρόξενος Ζιρώ στήν έκθεσή του πρός τόν Nointel: «Λίγο πιο κάτω άπό τό τζαμί βρίσκονται τά λείψανα του καλλιμάρμαρου ανακτόρου πού άνατινάχτηκε πρίν άπό 35 χρόνια μαζί μέ τόν άγά τής Ακροπόλεως και τήν οiκογένειά του. Αύτό τό περιστατικό έγινε την παραμονή τοϋ 'Αγίου Δημητρίου κατά τά μεσάνυχτα άπό κεραυνό πού προκάλεσε έκρηξη τής μπαρουταποθήκης. Πολλοί πιστεύουν πώς ήταν θεία δίκη γιατί ό άγάς, φανατικός έχθρός τών χριστιανών είχε έτοιμάσει τρία κανόνια γιά νά χτυπήση τήν άλλη μέρα τήν έκκλησία κατά τή διάρκεια του πανηγυριού του Αγίου Δημητρίου, πού βρίσκεται πλάι στήν Ακρόπολη. Σύμφωνα μέ τήν άφήγηση του Ζιρώ ή άνατίναξη πρέπει νά έγινε τό 1640. Ό Spon γράφει στό χρονικό του ότι ή έκρηξη σημειώθηκε «πρό 20ετίας» (δηλαδή τό 1656). Θά άποδειχθή όμως ότι ό Ζιρώ είχε δίκιο. Ή άφήγηση συμπίπτει μέ τή μαρτυρία δύο άνωτέρων άξιωματικών του βενετικού στρατού. Relazione del antichita d'Athene του Rinaldo de la Rue σ. 55. Επίσης Dietrichsohn:Zum zweihundertjahrigen Gedachtniss der Zerstorung des Parthenon. Zeitschr. fiir bildeilde Kunst (σ. 372). Επιβεβαιώνεται επίσης καί άπό τήν έλληνική παράδοση γιά ένα θαύμα του Αη Δημήτρη του Λουμπαρδιάρη..)
  Τό βαθύτερο όμως δράμα τών μνημείων βρισκόταν άλλου : στο γεγονός ότι δεν μελετήθηκαν καί δεν απαθανατίστηκαν μέ τον χρωστήρα τών άξιων καί τών ειδικών.Χιλιάδες Ευρωπαίοι είχαν έπισκεφθή τήν Αθήνα κατά τον ΙΣΤ' καί ΙΖ' αίώνα. Κι άνάμεσά τους σοφοί, διπλωμάτες, καλλιτέχνες, άνθρωποι του πνεύματος. Ολοι είδαν τον Παρθενώνα καί τά μνημεία της Ακροπόλεως άκέραια νά αστράφτουν στον ήλιο. Καί όμως, κανείς δεν σκέφθηκε νά πάρη μολύβι, νά τά σχεδιάση ύπεύθυνα καί ν' άποτυπώση μέ άκρίβεια τις άρχαιό τητες όπως βρίσκονταν πριν άπό τήν καταστροφή τους.Απορεί ό Ε. Beule γιά τήν πνευματική άναξιότητα καί τήν τύφλωση τών έπισκεπτών:«Ό Μοροζίνι, τουλάχιστον, βομβαρδίζοντας τον Παρθενώνα έκανε τή δουλειά του. Πολεμούσε. Οί σοφοί γιατί δέν έκαναν το δικό τους χρέος; Ό Μοροζίνι κατέστρεψε άπό άνάγκη. 'Αλλά οί σοφοί καταδίκασαν στήν άνυπαρξία μνημεία πού χάθηκαν μετά τήν καταστροφή. Ολοι έμειναν άδιάφοροι μπροστά στο κάλλος, τήν άπλότητα καί τήν τελειότητα τών έλληνικών μνημείων. Οί ευαίσθητοι σάστιζαν άλλά δέν είχαν τά εφόδια γιά νά κατανοήσουν τό μεγαλείο της τέχνης του. Δέν μπορούσαν νά καταγράψουν, νά άπαθανατίσουν εκείνο πού τούς είχε συνταράξει. Γιατί; Γιατί τό εύρωπαϊκό πνεύμα, άκόμα καί στούς αιώνες της άκμής της Αναγεννήσεως προσανατολιζόταν σέ άλλες καλλιτεχνικές φόρμες, σέ άλλες άρχές, σέ άλλα μέτρα. Οί άνθρωποι ζούσαν τήν έποχή τους. Ηταν δύσκολο νά στηθή αισθητική γέφυρα μέ τό παρελθόν» («Athenes et les Grecs modernes» καί «L'Acropole d'Athenes» (Paris, 1855).Ό Γάλλος πρεσβευτής στήν Κωνσταντινούπολη Nointel θά άναθέση σ' εναν άπό τούς ζωγράφους τής συνοδείας του ν' άπαθανατίση τά μνημεία της Ακροπόλεως. Τά σχέδια υπάρχουν. 'Αλλά είναι πρόχειρα καί έπιπόλαια. Γενικές φόρμες χωρίς άκρίβεια, χωρίς λεπτομέρειες. Άλλωστε, ό προορισμός τών ζωγράφων τού Nointel δέν ήταν η Ακρόπολη. Τις έλληνικές φορεσιές φιλοδοξούσε νά σχεδιάση ό Γάλλος διπλωμάτης. Οπως άποκαλύπτει ό Cornelio Magni, η κυριώτερη έπιθυμία του πρεσβευτή ήταν νά δημιουργήση μιά συλλογή άπό άχυρένιες κούκλες μέ όλες τις ενδυμασίες τής Ανατολής. Ό ζωγράφος του Nointel σχεδίασε τον Παρθενώνα σάν άξιοπερίεργο.
  Οί περιηγητές Spon καί Wheler πού άκολούθησαν πρόσεξαν περισσότερο τά μνημεία. Άλλά μέ τήν ψυχρή περιέργεια του ευσυνείδητου οδοιπόρου. Ό αιώνας τους δέν άφηνε περιθώρια γιά αισθητικές συγκινήσεις. Η άρχαία έλληνική τέχνη ήταν άκόμα ένας άγνωστος κόσμος. Άκόμα καί οί πιο καλλιεργημένοι Εύρωπαίοι δέν μπορούσαν νά ξεχωρίσουν τά βυζαντινά άρχιτεκτονήματα άπό τά έργα του 'Ικτίνου. Τοποθετούσαν τή δημιουργία της μετόπης του ναού στην έποχή του Άδριανού. Είναι, έλεγαν, τόσο λευκά τά μάρμαρα πού αποκλείεται νά έχουν μεγαλύτερη ήλικία.
  Ό ίδιος ό Καίνιξμαρκ προσπάθησε ν' άποσείση τήν εύθύνη τής καταστροφής του μνημείου. Στο ημερολόγιο της η Άννα Ακεργελμ άναφέρει τις επιφυλάξεις του στρατάρχη γιά τον βομβαρδισμό καί τήν επιμονή του Μοροζίνι.
  Οί Αθηναίοι του 1687 είχαν συνείδηση του μεγέθους τής καταστροφής καί καυτηρίασαν τή βαρβαρότητα τών πολιορκητών. Γράφει ό Laborde :
  «Οί άπόγονοι τών Αθηναίων του Περικλέους δέν μιλούσαν βέβαια τή γλώσσα του Δημοσθένους καί είχαν λησμονήσει ολότελα τήν καλλιέργεια τών τεχνών καί τών γραμμάτων. Είχαν όμως διατηρήσει τό ευγενικό κλίμα τής ράτσας κι' άκόμα τήν ίδια εύφυία καί τό σεβασμό γιά ότι ενθουσίαζε τούς προγόνους τους».
  
  Οί μισθοφόροι του Μοροζίνι θά καταλάβουν τήν Ακρόπολη ύστερα άπό τήν άνατίναξη του Παρθενώνος. Θά τήν εγκαταλείψουν, όμως, άδοξα καί έπαίσχυντα ύστερα άπό μερικούς μήνες. Ό άρχιστράτηγος αποφασίζει αρχικά νά ίσοπεδώση μέ λαγούμια τό φρούριο, τά κτίσματα καί τά μνημεία του. Άλλά δέν υπήρχαν τά μέσα καί ό χρόνος. Τό στράτευμα έπρεπε νά κινηθή εναντίον του Ευρίπου. Καί τελικά θά έπικρατήση η λογική σκέψη ότι είναι περιττή η καταστροφή άφού εκείνος πού κατέχει τό κάστρο τής Χαλκίδος ελέγχει καί τήν Ακρόπολη.
  Ό πληθυσμός τής Αθήνας θά καταφύγη στο Μωριά ύστερα άπό τή μάταιη καί πολυώδυνη νίκη. Άλλά ό Μοροζίνι φιλοδοξεί νά μεταφέρη στή Βενετία ένα τρόπαιο άπό τήν Ακρόπολη γιά νά στηθή στήν πλατεία του Αγίου Μάρκου καί ν' άνταγωνίζεται τό τέθριππο άρμα πού άρπαξαν οί Βενετοί τό 1204 άπό τον ιππόδρομο της Κωνσταντινουπόλεως καί τό φόρτωσαν στη γαλέρα (τί θλιβερή σύμπτωση) κάποιου Μοροζίνι. Δυσκολία εκλογής δέν υπήρχε. Τά άγάλματα καί τά άνάγλυφα τών ναών καί τά κατακείμενα γλυπτά θά μπορούσαν νά γεμίσουν έκατό μουσεία.
  Σκέφθηκε ότι ο Ποσειδών του δυτικού διαζώματος θά ήταν το πιο άξιο τρόπαιο. Το εξαίσιο γλυπτικό σύμπλεγμα ήταν ολότελα άθικτο. Ό άρχιστράτηγος πρόσταξε νά κατεβάσουν τά γλυπτά πού στόλιζαν 21 αιώνες τό ναό, νά τά μεταφέρουν στον Πειραιά καί νά τά φορτώσουν στή ναυαρχίδα.
  
  Στήν άναφορά του προς τή βενετική Σύγκλητο ο Μοροζίνι εξηγεί λακωνικά καί ψυχρά πώς έγινε ο βάρβαρος ακρωτηριασμός (τήν έγραψε στον Πειραιά στις 19 Μαρτίου 1688).
  «'Επί τη προβλέψει της εγκαταλείψεως τών Αθηνών συνέλαβον τό σχέδιον άποσπάσεως μερικών έκ τών ώραιοτέρων έργων τέχνης τά όποια θά ήδύναντο νά προσθέσουν νέαν λάμψιν εις τήν Δημοκρατίαν. Διέταξα δήθεν, νά άφαιρεθή άπό τήν πρόσοψιν του ναού, τής Αθηνάς, όπου υπάρχουν τά ωραιότερα γλυπτά, τό άγαλμα ένός Διός (Πρόκειται γιά άγαλμα του Ποσειδώνος) καί τά ανάγλυφα δύο μεγαλοπρεπών ίππων. Ευθύς όμως, ώς ήρχισεν η εργασία κατέρρευσεν όλόκληρον τό άνω τμήμα της κορωνίδος του ναού. Καί αποτελεί θαϋμα τό γεγονός ότι ουδείς έκ τών τεχνιτών έπαθε τι.
  »Τό ατύχημα τούτο άποδίδεται εις τόν τρόπον κατασκευής του ναού. Οί λίθοι προσαρμόζονται ο εις προς τόν άλλον άνευ άμμοκονίας καί μέ θαυμαστήν τέχνην. Τό όλον, όμως, οικοδόμημα είχεν εις τό σημείον εκείνο έξαρθρωθή άπό τόν κλονισμόν τόν όποιον προεκάλεσεν η έκρηξις.
  »Η άδυναμία τοποθετήσεως ικριωμάτων καί μεταφοράς έπί του φρουρίου κεραιών έκ τών γαλέρων καί άλλων μηχανημάτων διά τήν κατασκευήν βαρούλκων, κατέστησε δύσκολον καί έπικίνδυνον οιανδήποτε νέαν προσπάθειαν. Διέταξα, όθεν, τήν διακοπην τών εργασιών. Πολλώ μάλλον επειδή, μή υπάρχοντος πλέον του σημαντικωτέρου τμήματος του ναού, ό,τι άπέμεινεν μου έφάνη κατώτερον καί κατεστραμμένον άπό τήν διαβρωτικήν έπενέργειαν του χρόνου. Έν τούτοις, άπεφάσισα νά παραλάβω μίαν λέαιναν άριστης τέχνης, άκέφαλον όμως. Θά ήτο δυνατή η τελεία άντικατάστασις της κεφαλής μέ άλλην μαρμαρίνην, παρομοίαν προς τήν άρχικήν.
  Πόρτο Λιόν, 19 Μαρτίου 1688.»
  
  Ό Μοροζίνι δέν θά έγκαταλείψη τήν 'Αττική χωρίς τρόπαια. Πρόσταξε τήν άρπαγή δύο άκόμη λεόντων πού βρίσκονταν στο Θησείο καί ένός τρίτου πού στόλιζε τό λιμάνι του Πειραιά.
  Τό παράδειγμα του άρχιστρατήγου άκολούθησαν όλοι οί ερασιτέχνες άρχαιόφιλοι καί λαφυραγωγοί του έκστρατευτικού σώματος. Κανείς δέν γύρισε στήν πατρίδα του μέ άδεια χέρια. Ό γραμματικός του Μοροζίνι San Gallo κράτησε τήν κεφαλή της Άπτέρου Νίκης (Είναι άλήθεια ότι επί Λουδοβίκου ΙΔ' ώργανώθηκαν άποστολές γιά τήν αναζήτηση καί τήν καταγραφή των μνημείων τών άρχαίων πολιτισμών στις χώρες τής 'Ανατολικής Μεσογείου. Άλλά μέ κύριο σκοπο τή συγκέντρωση αρχαιολογικών θησαυρών γιά τον έμπλουτισμό τών παλατιών του. Ό βασιλιάς, γράφει ό Charles Perrault στό έργο του «'Ο αιώνας του Λουδοβίκου του Μεγάλου», φιλοδοξώντας νά μείνουν στήν αίωνιότητα τά μεγαλόπρεπα οικοδομήματα πού έχτισε, «έστειλε στήν 'Ιταλία, στήν Αίγυπτο, στήν Ελλάδα, στή Συρία, στήν Περσία πολλούς σοφούς». Εστειλε, άλλά στήν Ελλάδα δέν έφθασε κανείς. Έκτός άπο μερικούς πανούργους καί συνήθως αμαθείς πράκτορες γιά τήν αρπαγή άρχαιοτήτων.)
  
  Θά ήταν, ωστόσο, άφελέστατη υπερβολή ν' άξιώση κανείς άπό τον Βενετό αρχιστράτηγο σεβασμό τών άρχαίων μνημείων, όταν οί ίδιοι οί Ελληνες, 40 χρόνια άργότερα, πολιορκημένοι στήν Ακρόπολη άπό τά στρατεύματα του Κιουταχή, αποφασίζουν ν' ανατινάξουν κατά τήν έξοδό τους τό ύπονομευμένο μέ λαγούμια κάστρο καί τις άρχαιότητες, γιά νά μή χρησιμοποιηθή τό φρούριο άπό τον εχθρό, μ' ολο πού είχαν συνείδηση άκέραιη τής εύθύνης γιά την προστασία τών μνημείων.
  
  Τετραμελής επιτροπή τών άγωνιστών έστειλε στις 13 Μαίου 1827 προς τήν Κυβέρνηση τήν ακόλουθη επιστολή :
  «Σεβαστή Διοίκησις, Απ' άρχής τής πολιορκίας του φρουρίου, έδοκιμάσθη έναργώς ότι κακόν όμμα κακού δαίμονος επιβλέπει τά ημέτερα πράγματα, άλλ' έξ έναντίας έπιβλέπει καί τό παντέφορον βλέμμα του Παντοδυνάμου Θεού... Προ πολλών μηνών κατεχόμεθα υπό παντελούς ελλείψεως φαγωσίμων καί άναγκαίων προς θεραπείαν πληγωμένων καί άσθενών, υπομένοντες πάν είδος ταλαιπωρίας καί κακοπαθείας. Μ' όλον ότι έδείξαμεν επί πολύν χρόνον έργα θαυμαστά καί πατριωτισμόν άνυπέρβλητον, καί μ' όλον οτι τρεφόμεθα μόνον άπό κριθήν καί νερόν όλιγώτατον, όπερ καί τούτο έλαττοΰται παρ' ήμέραν. Διά νά πνέωμεν όμως άληθή τω οντι καί άνυπόκριτον ζήλον ύπέρ τής φιλτάτης καί γλυκυτάτης πατρίδος, άποφασισμένοι δντες όχι μέ μόνον λόγον, άλλά μέ έργον εις θάνατον, άπερρίψαμεν τήν διαταγήν του 'Αρχιστρατήγου, διά τό νά μήν άνήκον τά διαλαμβανόμενα εις τον χαρακτήρα μας καί βιάσαντες τά αδύνατα νά γένωσι δυνατά, κατεπείσαμεν τούς πολυπάθεις στρατιώτας, καί μέ δόσιν χρημάτων καί μέ ύπόσχεσιν μεγαλυτέραν έλπιζομένων, νά συμμείνωσι μεθ' ήμών ίσως έπιλάμψει έλπίς σωτηρίας του πολυτιμήτου τούτου φρουρίου. Σεβαστή Διοίκησις ! η τελευταία αύτη άπόφασίς μας έγένετο διά νά σώσωμεν, εί δυνατόν, τά σωζόμενα ένταύθα λείψανα τών θαυμαζομένων άρχαιοτήτων, έργα τών άειμνήστων πατέρων μας. 'Εν ταυτώ καί τον έχθρόν άπελπίζομεν καί τον κάμνομεν νά μή παρασύρεται άπό άλογους σκοπούς. Δείχνομεν καί εις τον ύπόλοιπον κόσμον δτι οί Ελληνες δέν πολεμούν δίκην ληστών. Οθεν ας είναι πεπεισμένη η Σ. Διοίκησις ότι χάριν τών περιποθήτων λειψάνων τής άρχαιότητος καί χάριν τής ελληνικής δόξης καί τιμής, θέλομεν άνθέξει μέχρις εσχάτης δυνάμεως εναντίον παντός άντιπολεμούντος δεινού. Αν όμως δέν επιφανή σωτηρίας έλπίς, καί τό έθνος δέν δυνηθή νά δώση ύπόληψιν εις ήμάς, τότε θέλει δοθή τό πυρ εις τό φρούριον, καί άς συναπολεσθώσι μεθ' ημών καί αύτά τά πολύτιμα τής άρχαιότητος έργα. Καθ' ότι μήτ' αύτά πλέον δεν ανέχονται νά περιφρονώντας καί νά καταπτύωνται άπό βάρβαρον στόμα. Οχι ! οχι ! Αύτά άν και άψυχα, άφήνουσιν όμως φωνήν καί μας καταρώνται άν τά έγκαταλείψωμεν εις τήν διάκρισιν τών βαρβάρων εχθρών» (Δ. Σουρμελή : "Ιστορία τών 'Αθηνών, σ. 230 – 231).
  
  Σέ ώρα πολέμου κυριαρχεί πάντοτε η στυγνή στρατιωτική άνάγκη, το τυφλό ένστικτο καί ό νόμος τής βίας. Δέν υπάρχουν, όπως έχει άποδείξει η παγκόσμια ιστορία, παλαιά καί πρόσφατη, περιθώρια ευαισθησίας γιά τήν τύχη τών μνημείων καί τή σωτηρία τής «προγονικής κληρονομιάς». Τό 1826, κατά τή δεύτερη πολιορκία τής 'Ακροπόλεως ό διοικητής του τακτικού Γάλλος Φαβιέρος χρησιμοποιούσε τά μάρμαρα τών κιόνων του Παρθενώνος έναντίον τών Τούρκων πολιορκητών του φρουρίου : «Τήν αύτην ήμέραν, γράφει ό Καρώρης στο 'Ημερολόγιο του, ό συνταγματάρχης Φαββιέ, συνέλαβε τήν ιδέαν νά κατασκευάση εις είδος βόμβας εν όλόκληρον κομμάτι στήλης τού Παρθενώνος τρυπώντας το αρκετά εις τήν μέσην καί γεμίζοντάς το βαρούτην καί γρανάταις, νά τό ρίψη άπό τά τείχη του φρουρίου κάτω εις τά πλησίον όσπίτια όπου στέκουν Τούρκοι διά νά τούς προξενήση άνέλπιστον τρόμον. Οθεν έκαταγίνετο κοπιάζων εις τό νά μετακινήση άπό τον ναόν τό κομμάτι τής στήλης καί νά κατασκευασθή ώς έστοχάσθη».( Ν. Καρώρη : Ήμερολόγιον Πολιορκίας Αθηνών, σ. 189).
  
  Τό ότι οί Ελληνες του Εικοσιένα είχαν συνείδηση του χρέους γιά τή σωτηρία τών άρχαιολογικών θησαυρών τής 'Ακροπόλεως προκύπτει άπό έγγραφα καί επίσημες έκδηλώσεις καί πρωτοβουλίες τής έποχής. Κατά τήν πρώτη πολιορκία τής 'Ακροπόλεως άπό τούς έπαναστατημένους 'Αθηναίους (1821), ό Γάλλος φιλέλληνας συνταγματάρχης Βουτιέ, διοικητής του πυροβολικού, ζήτησε βομβοβόλα γιά νά πλήξη τήν οχυρωμένη στο κάστρο τουρκική φρουρά. Η κυβέρνηση του έγραφε :
  «'Αλλά μή λησμονήτε ότι μέσα εις τό κάστρον περικλείνονται αύτά τά πολύτιμα λείψανα τής άρχαιότητος, λείψανα όπού ό πανδαμάτωρ χρόνος, δέν μπόρεσε νά έξαφανίση• συνιστώμεν εις τήν άγάπην σας προς τό ώραίον τά άριστουργήματα τών προγόνων μας. Είθε η αιγίς τής Αθηνάς νά προφυλάξη τον ναόν της». Ό ίδιος ό Βουτιέ γράφει στο ημερολόγιο του: «Φοβόμουν έπίσης μήπως καταστρέψω τά αρχαία μνημεία άλλά ό δισταγμός μου κατανικήθηκε. «Μήπως δέν έχουμε κι' έμείς γυναίκες, παιδιά, γονείς μου έλεγαν οί Αθηναίοι. Υποφέρουν στήν εξορία καί στήν εξαθλίωση, ενώ ό θάνατος τούς κυκλώνει άπό παντού. . . Οσο γι' αύτά τά μνημεία τών προγόνων μας, άν χρειασθή θά τά θυσιάσουμε γιά νά κερδίσουμε τήν έλευθερία πού θά μας δώση τούς Καλλικράτες μας» (Memoires du colonel Voutier sur la gueure actuel des Grecs (Paris, 1837).
  
  Τό ότι, τέλος, είχαν άντιμετωπίσει οί Ελληνες πολιορκημένοι τής Άκροπόλεως τήν ανατίναξη τών μνημείων επιβεβαιώνεται, καί άπό τη μαρτυρία του Μακρυγιάννη :
  «Κι' όταν έρθουν οί Τούρκοι καί δέν μπορούμεν ν' άνθέξωμεν, βάνομεν φωτιά καί τόν Σερπετζέ στέλνομεν εις τόν άγέρα καί τούς Τούρκους όπού θά νάναι εκεί. Καί μ' αύτόν τόν τρόπον πηγαίνομεν πολεμώντας άς μέσα εις τόν ναόν• κι' εκεί κάνομεν γενικόν λαγούμι καί πάμεν στον άγέρα κι' έμείς καί οί Τούρκοι καί ό ναός. Οτι άν δέν μας στείλη άνθρώπους νέους η Κυβέρνηση — δέν θελήσουνε ναρθούνε — θ' άφήσουμεν άπολέμητο τό κάστρο νά φύγωμεν μ' ένάμιση μήνα πόλεμον;»
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 27.04.2010
• 20:20

  Φωτογραφικό οδοιπορικό της εκδήλωσης “Ο Μανώλης τ’ Απεράθου… ο Μανώλης του Κόσμου”

   »  e-Νάξιοι
  Filed under: Εκδηλώσεις, Ιστορικό
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 26.04.2010
• 11:13

  Οι Πέρσες ακόμη πικραίνονται για τις ήττες σε Μαραθώνα - Σαλαμίνα

   »  Αrkoleon
  
  ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΙΡΑΝ
  Του Μανώλη Πιμπλή
  Η ζωροαστρική παράδοση στο Ιράν βλέπει πολύ αρνητικά τον Μέγα Αλέξανδρο (εδώ, ο Κόλιν Φάρελ στον ρόλο του μακεδόνα στρατηλάτη, στην ταινία του Ολιβερ Στόουν), καθώς του χρεώνει ότι από έναν τόσο σημαντικό πολιτισμό, όσο ο αρχαίος περσικός, δεν έχουν σωθεί γραπτές πηγές, καθώς θεωρείται ότι κατέστρεφε όλες τις πινακίδες με σφηνοειδή γραφή- αφού έβαζε να τις αντιγράφουν
  
  Φέτος συμπληρώνονται 2.500 χρόνια από την ιστορική μάχη, που μαζί με τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας αποτελεί για τους Ιρανούς ό,τι περίπου η πτώση της Κωνσταντινούπολης για τους Ελληνες, λέει στα «ΝΕΑ» ο έλληνας ιρανολόγος Βαγγέλης ΒενέτηςΔυόμισι χιλιάδες χρόνια έχουν περάσει από μια μάχη που έχει καταγραφεί τόσο στην παγκόσμια ιστοριογραφία όσο και στο συλλογικό υποσυνείδητο ως μία από τις κορυφαίες στιγμές ηρωισμού του ελληνικού έθνους. Λίγα ξέρουμε όμως για το πώς βλέπουν αυτή τη μάχη, τη Μάχη του Μαραθώνα, αυτοί που έχασαν. Δεδομένου μάλιστα ότι εκείνη την περίοδο εξεστράτευαν κάθε τρεις και λίγο εναντίον των ελληνικών πόλεων.
  «Η Μάχη του Μαραθώνα αποτελεί και για το Ιράν (Περσία) κομμάτι της αρχαίας ιστορίας του», λέει στα «ΝΕΑ» ο ιστορικός Βαγγέλης Βενέτης, λέκτορας Ισλαμικών και Ιρανικών Σπουδών στο ολλανδικό Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. «Η αρχαία ιστορία του Ιράν είναι συνδεδεμένη, όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα, με την εθνογένεση των Ιρανών, που έλαβε χώρα τη δεκαετία του 1920, με καθυστέρηση δηλαδή εκατό ετών σε σχέση με τη γέννηση του ελληνικού εθνισμού. Οι Ιρανοί, όπως και οι έλληνες, ανέτρεξαν στο αρχαίο παρελθόν τους για να δημιουργήσουν τη συνέχεια του έθνους τους στον χρόνο. Και για να το καταφέρουν αυτό βασίστηκαν στην προϊσλαμική παράδοση του ιρανικού πολιτισμού, που είναι οι Αχαιμε νίδες, οι Πάρθοι και οι Σασανίδες».
  Βέβαια, δεν βλέπουν το πράγμα από την ίδια οπτική γωνία που το βλέπουν οι Ελληνες. «Τα σχολικά εγχειρίδια του Ιράν δίνουν σήμερα μικρή έκταση στη Μάχη του Μαραθώνα και λόγω του αρνητικού αποτελέσματος της μάχης αλλά και γιατί η μάχη αυτή ήταν μία από τις πολλές μάχες που έδωσε τότε το περσικό βασίλειο», εξηγεί ο έλληνας ιρανολόγος. «Επιπλέον ήταν μάχη που δόθηκε εκτός των ορίων του περσικού βασιλείου ενώ για τους Ελληνες ήταν μάχη για την ίδια τους την ύπαρξη. Το περσικό βασίλειο ήταν η παγκόσμια υπερδύναμη της εποχής, κάτι σαν τις ΗΠΑ σήμερα. Και έφτανε μέχρι το Αιγαίο, κατέχοντας όλη τη Μικρά Ασία, ακόμη και μερικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Η Σάμος και η Λέσβος άλλαζαν χέρια κάθε τρεις και λίγο ενώ ήταν, άλλοτε de facto, άλλοτε de jure υπό την επιρροή των Ιρανών. Επιπλέον οι Πέρσες εξαγόραζαν τις πολιτικές ελίτ των ελληνικών πόλεων».
  Με δεδομένο ότι τότε οι ειδήσεις ταξίδευαν αργά, το αποτέλεσμα της Μάχης του Μαραθώνα υποβαθμίστηκε από το κράτος των Αχαιμενιδών, συνεχίζει ο κ. Βενέτης. «Αποδείχθηκε ότι οι Πέρσες δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένοι και η αποσπασματική και όχι συστηματική απόπειρά τους να αντιπαρατεθούν στη δύναμη των ελλήνων οπλιτών απέτυχε. Αντίθετα με άλλες τους απόπειρες, όταν έφερναν στρατεύματα μέσω της Βόρειας Ελλάδας, τώρα έκαναν κατευθείαν απόβαση στον Μαραθώνα όπου έφτασαν με νοικιασμένα φοινικικά καράβια που τους παρέλαβαν στις ιωνικές ακτές. Δεν ήθελαν δηλαδή να κάνουν γενική ελληνική εκστρατεία αλλά να χτυπήσουν αποκλειστικά την Αθήνα. Ηταν ένα είδος βεντέτας που σχετιζόταν με την αθηναϊκή επεκτατική δραστηριότητα, γιατί οι Αθηναίοι είχαν υποδαυλίσει την ιωνική επανάσταση (496-494 π.Χ.), κυρίως στη Μίλητο, αλλά και στις Σάρδεις, στέλνοντας όπλα και χρήματα».
  Ο βασικός λόγος που ηττήθηκαν οι Πέρσες, λέει ο Βαγγέλης Βενέτης, ήταν ότι υστερούσαν στη μάχη σώμα με σώμα στην οποία τούς παρέσυρε ευφυώς ο Μιλτιάδης. «Ο Αθηναίος στρατηγός, έχοντας πληροφορίες από κατασκόπους του στην Ιωνία για τις κινήσεις των Περσών, τους περίμενε στον Μαραθώνα που είχε δασώδεις εκτάσεις και δεν μπορούσε να αναπτυχθεί το περίφημο περσικό ιππικό.
  Οι Πέρσες, που διέθεταν το καλύτερο ιππικό και τους καλύτερους τοξότες στον κόσμο, στηρίζονταν στη μάχη των ανοικτών εκτάσεων και στη μάχη από απόσταση. Οταν είδαν τα αθηναϊκά στρατεύματα να τους περιμένουν εκεί, ξαφνιάστηκαν και άφησαν τα άλογα να ποτίζονται. Για δύο μέρες, περίμεναν ο ένας την αντίδραση του άλλου, μέχρι που ο Μιλτιάδης έδωσε το σύνθημα της επίθεσης. Οι Αθηναίοι, που μαζί με τους Θηβαίους είχαν παράδοση στα σώματα οπλιτών και τις μάχες σώμα με σώμα, απέκτησαν πλεονέκτημα. Θα πρέπει, πάντως, να πούμε ότι αυτή δεν ήταν η πρώτη ήττα των Περσών, όπως από πολλούς λέγεται. Οι Πέρσες έχασαν για πρώτη φορά από τους Αιγύπτιους, το 526, επί Καμβύση», λέει.
  Ο Βαγγέλης Βενέτης είναι διευθυντής της Εταιρείας ΕλληνοΙρανικών Σπουδών, μιας εταιρείας που σκοπό έχει τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού στο Ιράν αλλά και την καλύτερη γνωριμία των Ελλήνων με τους ανατολικότερους πολιτισμούς. «Να μην κοιτάμε από τη μια πλευρά του χάρτη μόνο», λέει, καθώς από την άλλη «μοιάζει να υψώνεται τοίχος». Κατά τον έλληνα ισλαμολόγο το γεγονός ότι η Τουρκία μπήκε ανάμεσα διέκοψε τις επαφές που είχαν από τα αρχαία χρόνια οι δύο πολιτισμοί. Και νομίζει ότι για να αναπτυχθούν ξανά, χρειάζεται ένα είδος πολιτιστικής διπλωματίας. «Δεν είναι δυνατόν να έχουν μεταφραστεί 14 έργα του Καζαντζάκη στα περσικά, κανένα όμως από το πρωτότυπο», παρατηρεί.
  Η πρώτη διάλεξη που οργάνωσε η Εταιρεία ήταν πριν από ένα χρόνο στο Λονδίνο, στο Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Κing΄s College, και η δεύτερη πριν από λίγες μέρες στο Μουσείο Μπενάκη, όπου γνωστοί ισλαμολόγοι μίλησαν με θέμα την αντίληψη που είχε σχηματίσει ο αρχαίος ελληνικός κόσμος για τη δυναστεία και το βασίλειο των Αχαιμενιδών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη Μάχη του Μαραθώνα. Η τρίτη διάλεξη, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα πραγματοποιηθεί του χρόνου στην Τεχεράνη, ενώ στο μεταξύ θα εγκαινιαστούν και άλλοι κύκλοι εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων.
  «Στο πλαίσιο, πάντως, της περσικής ιστορίας, πιο μεγάλη σημασία από τις μάχες του Μαραθώνα και των Θερμοπυλών έχει η Ναυμαχία της Σαλαμίνας», λέει ο Βαγγέλης Βενέτης. «Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας, και ακόμη περισσότερο η εκστρατεία του Αλέξανδρου, είναι για τους σημερινούς Ιρανούς κάτι σαν αυτό που είναι η πτώση της Κωνσταντινούπολης για τους Ελληνες. Σήμερα, ένας μέσος Ιρανός- κάτι ανάλογο συμβαίνει σε ένα βαθμό και στην Ελλάδα-, διακατέχεται από τον λεγόμενο ιρανικό μεγαλοϊδεατισμό, έχοντας έντονο πατριωτικό φρόνημα και περηφάνια για το ένδοξο ιρανικό παρελθόν. Η αντίδραση του μέσου σημερινού Ιρανού στο άκουσμα της Μάχης του Μαραθώνα είναι μάλλον ανάλογη με την αντίδραση ενός Πέρση 2.500 χρόνια πριν».Οι Ιρανοί αποκαλούσαν ανέκαθεν τη χώρα τους Ιράν, επισημαίνει ως προς τη σωστή ορολογία, ο έλληνας ιστορικός. «Ο όρος "Περσία" είναι εξελληνισμός του "Παρς", της επαρχίας δηλαδή της Περσίδος, όπου και η Περσέπολη. Υιοθετήθηκε από τις αρχαίες ελληνικές πηγές και πέρασε από εκεί και στη Δύση. Στα αρχαία Περσικά η χώρα λεγόταν Αϊράν, που σημαίνει η χώρα των Ινδοευρωπαίων, των Αρείων». Και συμπληρώνει: «Το 1935 ο βασιλιάς της Περσίας Ρετζά Σαχ ζήτησε από τις διπλωματικές αντιπροσωπείες των ξένων κρατών να χρησιμοποιούν τον όρο "Ιράν" αντί του όρου "Περσία"».
  
  «Δεν νοείται Τουρκία χωρίς την Περσία»
  «Για να γνωρίσουμε την Τουρκία, πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε την Περσία», υποστηρίζει ο Βαγγέλης Βενέτης. «Το Ιράν έχει την ίδια σχέση επιρροής με τους Οθωμανούς που είχε ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός για τους Ρωμαίους», εξηγεί. «Ο Κεμάλ καταμέτρησε το 1928 τον πλούτο της τουρκικής γλώσσας και βρήκε ότι μόνο το 30% ήταν πράγματι τουρκικής προέλευσης.Το υπόλοιπο ήταν κυρίως περσικής προέλευσης, επίσης αραβικής και σε ποσοστό περίπου 15% ελληνικής. Οι μορφωμένοι Οθωμανοί ήταν δίγλωσσοι ενώ και οι Φαναριώτες μιλούσαν και περσικά, καθώς αυτή ήταν η γλώσσα της οθωμανικής διοίκησης και της λογοτεχνίας».Ακόμη και πολλά επίθετα που θεωρούμε τουρκικής προέλευσης, στην πραγματικότητα είναι ιρανικής: το επίθετο Σαχινίδης, λ.χ., βγαίνει από την ιρανική λέξη σαχίν που σημαίνει γεράκι, ενώ ακόμη και το επίθετο της Τίνας Μπιρμπίλη, ο Βαγγέλης Βενέτης θεωρεί ότι προέρχεται από τη λέξη μπολμπόλ που στα ιρανικά σημαίνει αηδόνι.
  
  «Μισούν τον Αλέξανδρο»
  «Η μουσουλμανική παράδοση βλέπει τον Αλέξανδρο θετικά, ως ήρωα, βασιλιά, ακόμη και προφήτη και φιλόσοφο», σημειώνει ο Βαγγέλης Βενέτης. «Γιατί είναι επηρεασμένη από την αντίστοιχη χριστιανική και την ιουδαϊκή, που επίσης τον βλέπουν θετικά. Αντίθετα, η ζωροαστρική παράδοση βλέπει τον Αλέξανδρο πολύ αρνητικά. Ο λόγος είναι ότι από έναν τόσο σημαντικό πολιτισμό, όσο ο αρχαίος περσικός, δεν έχουν σωθεί γραπτές πηγές. Αυτό, σε μεγάλο βαθμό, έχει να κάνει με τον Αλέξανδρο ο οποίος είχε πάρει μαζί του λόγιους. Τους έβαζε να παίρνουν τις πινακίδες με τις σφηνοειδείς γραφές, να τις αντιγράφουν στα ελληνικά και να τις καταστρέφουν. Αλλά και αργότερα, όταν με τους Σασανίδες πραγματοποιήθηκε η αναγέννηση του περσικού πολιτισμού, οι πηγές πάλι καταστράφηκαν, το 642 μ.Χ., αυτή τη φορά από τους Αραβες.Στον Αλέξανδρο επιπλέον χρεώνουν την πυρπόληση της Περσέπολης. Αντίστοιχα, βέβαια, και εκείνοι αποσιωπούν την πυρπόληση της Ακρόπολης των Αθηνών το 480 π.Χ.».
  
  Ελληνες ιρανολόγοι: ένα σπάνιο είδος
  Οι ελληνόφωνοι ιρανολόγοι αποτελούν σπάνιο είδος ερευνητών καθώς τα πανεπιστήμιά μας, αντίθετα με αρκετά ευρωπαϊκά, δεν διαθέτουν τμήματα Ανατολικών Σπουδών. «Ο τελευταίος έλληνας ιρανολόγος έζησε πριν από 300 χρόνια!», επισημαίνει ο Βαγγέλης Βενέτης. Ηταν ο Βασίλειος Βατάτζης, που είχε γεννηθεί το 1694 στα Θεραπειά της Προποντίδας. Ρωμιός έμπορος που εξελίχθηκε σε λόγιο, περιηγήθηκε τη Ρωσία και έφτασε μέχρι το Ισφαχάν, έγραψε δε το βιβλίο «Περιηγητικόν». «Προηγουμένως πρέπει να πάμε άλλα 400 χρόνια πίσω για να βρούμε ιρανολόγο. Ηταν ο Γρηγόριος Χιονιάδης από την Τραπεζούντα, ιερομόναχος και αστρονόμος που έζησε στα τέλη του 13ου αιώνα, την εποχή των Μογγόλων, και πήγε στο Ταμπρίζ (Ταυρίδα), όπου υπήρχε μεγάλο αστρονομικό παρατηρητήριο», προσθέτει.
  
  Πηγή:  [www.tanea.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:58

  Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204

   »  Αrkoleon
  Οι Σταυροφόροι τοποθετούσαν τα άμφια των ιερέων στις ράχες των αλόγων τους. Οι εικόνες αποσπώνταν ανελέητα από τα πλαίσιά τους ή θρυμματίζονταν. Τα ιερά οικήματα διερευνήθηκαν επιμελώς για τα ιερά κειμήλια ή τις πολύτιμες σαρκοφάγους τους. Τα δισκοπότηρα απογυμνώθηκαν από τους πολύτιμους λίθους τους και μεταβλήθηκαν σε κρασοπότηρα. Οι ιεροί δίσκοι γέμισαν με λάφυρα. Τα καλύμματα των Αγίων Τραπεζών και τα χρυσοκέντητα και πλούσια διακοσμημένα με πολύτιμους λίθους παραπετάσματα αποσπάστηκαν από τις θέσεις τους, τεμαχίστηκαν και διαμοιράστηκαν μεταξύ των στρατευμάτων ή καταστράφηκαν για χάρη του χρυσού και του αργύρου με τον οποίο είχαν κεντηθεί.
  
  Από το «Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204».Τίτλος του έργου στα αγγλικά, «The fall of Constantinople being the story of the fourth Crusade», μετάφραση από το αγγλικό πρωτότυπο: Ιωσήφ Κασσετιάν – Χριστίνα Κασσετιάν, κεφ. 15ο σελ. 354-379, εκδ. Στοχαστής.
  
  
  
  
  "ΟΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ στις οποίες επιδίδονταν επί αρκετές εβδομάδες οι ηγέτες, συμπληρώθηκαν στις 8 Απριλίου και η εν λόγω ημέρα επιλέχθηκε για έφοδο κατά της πόλης. Μια αξιοσημείωτη αλλαγή είχε επέλθει στο σχέδιο που είχε ακολουθηθεί πριν από εννέα μήνες. Αντί να επιτεθούν ταυτόχρονα σε ένα τμήμα των χερσαίων τειχών και σε ένα τμήμα των τειχών του λιμανιού, οι Ενετοί και οι Σταυροφόροι κατηύθηναν τις προσπάθειές τους κατά των αμυντικών έργων στην περιοχή του λιμανιού.Τα άλογα επιβιβάστηκαν για μια ακόμα φορά στα φορτηγά. Η γραμμή της επίθεσης σχηματίστηκε. Μπροστά τοποθετήθηκαν τα φορτηγά και οι γαλέρες, ενώ τα μεταγωγικά έλαβαν θέση πιο πίσω και ανάμεσα στα φορτηγά και τις γαλέρες εναλλακτικά. Το συνολικό μέτωπο των επιτιθεμένων ξεπερνούσε τη μισή λεύγα(1) και εκτεινόταν από τις Βλαχέρνες μέχρι πέρα από το Πέτριον.(2) Η σκηνή του αυτοκράτορα είχε στηθεί λίγο πέρα από το Πέτριον, σε ένα σημείο απ' όπου μπορούσε να δει τα πλοία όταν έφταναν ακριβώς κάτω από τα τείχη. Μπροστά του βρισκόταν η περιοχή που είχε καταστραφεί από τη φωτιά.Το πρωί της 9ης του μηνός, τα πλοία, παρατεταγμένα με τον τρόπο που αναφέραμε προηγουμένως, πέρασαν από το βόρειο στο νότιο τμήμα του λιμανιού. Οι Σταυροφόροι αποβιβάστηκαν σε πολλά σημεία κι επιτέθηκαν από μια στενή λωρίδα εδάφους ανάμεσα στα τείχη και τη θάλασσα. Τότε άρχισε μια τρομερή έφοδος κατά μήκος ολόκληρης της γραμμής αντιπαράθεσης. Υπό τους ήχους των αυτοκρατορικών σαλπίγγων και τυμπάνων, οι επιτιθέμενοι επιχείρησαν να υπονομεύσουν τα τείχη, ενώ ταυτόχρονα κατηύθυναν κατά των υπερασπιστών τους μια συνεχή καταιγίδα μικρών και μεγάλων βελών και λίθων. Τα πλοία είχαν καλυφθεί με σανίδες και δέρματα, ώστε να προστατεύονται από τους λίθους που εκτόξευαν οι αμυνόμενοι και από το περίφημο ελληνικό πυρ και προστατευόμενα με αυτό τον τρόπο, κατευθύνθηκαν θαρραλέα προς τα τείχη. Τα μεταγωγικά προωθήθηκαν σύντομα στην πρώτη γραμμή και πλησίασαν τόσο πολύ στα τείχη, ώστε οι επιτιθέμενοι από τις πλευρικές θύρες ξεχύθηκαν για μια ακόμα φορά από τα πλοία και συνεπλάκησαν με τους υπερασπιστές των τειχών και των πύργων. Η επίθεση έλαβε χώραν σε περισσότερα από εκατό σημεία μέχρι το μεσημέρι ή κατά τον Χωνιάτη μέχρι το απόγευμα.Και οι δύο πλευρές πολέμησαν αποφασιστικά. Οι εισβολείς αποκρούστηκαν. Όσοι είχαν αποβιβαστεί, απωθήθηκαν και δεν μπόρεσαν να παραμείνουν στην ακτή κάτω από το χείμαρρο των λίθων που τους έπληττε. Οι επιτιθέμενοι είχαν μεγαλύτερες απώλειες από τους αμυνόμενους. Η ανύψωση των τειχών είχε καταστήσει την κατάληψή τους δυσκολότερη απ' ότι κατά την προηγούμενη επίθεση. Πριν νυχτώσει, ένα μέρος των πλοίων είχε αποσυρθεί σε απόσταση εκτός του βεληνεκούς των καταπελτών, ενώ μερικά άλλα παρέμειναν αγκυροβολημένα και συνέχισαν να βάλλουν κατά των υπερασπιστών των τειχών. Η επίθεση της πρώτης ημέρας είχε αποτύχει.Οι ηγέτες των Σταυροφόρων και των Ενετών απέσυραν τις δυνάμεις τους στην πλευρά του Γαλατά. Η έφοδος είχε αποτύχει και ήταν αναγκαίο να προσδιορίσουν το επόμενο βήμα τους. Το ίδιο βράδυ συνεκλήθη βιαστικά ένα συμβούλιο. Ενόψει της ήττας, οι παλαιές διαφορές επανήλθαν, για μια ακόμα φορά, στην επιφάνεια. Μερικοί συμβούλευσαν να γίνει η επόμενη επίθεση κατά των τειχών της πλευράς του Μαρμαρά, που δεν ήταν τόσο ισχυρά όσο εκείνα που έβλεπαν προς τον Κεράτιο.Ωστόσο, οι Ενετοί διετύπωσαν αμέσως μια αντίρρηση, που όποιος γνώριζε την Κωνσταντινούπολη θα παραδεχόταν αμέσως ότι ήταν αναμφισβήτητη. Από εκείνη την πλευρά, το ρεύμα είναι πάντα τόσο ισχυρό, ώστε να μην επιτρέπει στα σκάφη να αγκυροβολήσουν με οποιοδήποτε βαθμό σταθερότητας ή ακόμα και ασφαλείας.Η οργή του Βιλλεαρδουίνου στην εν λόγω εισήγηση, δείχνει πόσο ισχυρή εξακολουθούσε να είναι η αντίθεση. Υπήρχαν μερικοί, γράφει ο τελευταίος, οι οποίοι θα χαίρονταν πολύ αν το ρεύμα ή ο άνεμος -ή οτιδήποτε άλλο - διεσκόρπιζε τα σκάφη, αρκεί οι ίδιοι να είχαν εγκαταλείψει τη χώρα και να είχαν τραβήξει το δρόμο τους.Τελικά, αποφασίστηκε ότι οι δύο επόμενες ημέρες, η 10η και η 11η του μηνός, θα αφιερώνονταν στην επιδιόρθωση των ζημιών που είχαν υποστεί και ότι μια δεύτερη επίθεση θα πραγματοποιείτο στις 12. Η παραμονή ήταν Κυριακή και ο Βονιφάτιος και ο Δάνδολος εκμεταλλεύτηκαν αυτή την ευκαιρία, προκειμένου να καταπραΰνουν τη δυσαρέσκεια στους κόλπους του στρατεύματος. Για μια ακόμα φορά, όπως και στην Κέρκυρα και πριν από την πρώτη επίθεση κατά της πόλης, οι επίσκοποι και οι ηγούμενοι, επιδόθηκαν σε κηρύγματα κατά των Ελλήνων.Οι τελευταίοι, διεκήρυτταν ότι ο πόλεμος ήταν δίκαιος, γιατί ο Μούρτζουφλος ήταν προδότης και δολοφόνος και πιο άνομος από τον Ιούδα, ότι οι Έλληνες είχαν παρακούσει τη Ρώμη και ήταν ένοχοι για το σχίσμα, επειδή αρνούνταν να αναγνωρίσουν την πρωτοκαθεδρία του πάπα και ότι ο Ιννοκέντιος επιθυμούσε την ένωση των δύο Εκκλησιών. Θεωρούσαν την ήττα ως τιμωρία του Θεού για τις αμαρτίες των Σταυροφόρων. Οι πόρνες διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν το στρατόπεδο και για μεγαλύτερη σιγουριά επιβιβάστηκαν σε πλοία και στάλθηκαν μακριά. Οι ιερωμένοι εξομολόγησαν τους στρατιώτες, τους χορήγησαν τη Θεία Μετάληψη και εν γένει έπραξαν ό,τι μπορούσαν για να καθησυχάσουν τους δυσαρεστημένους και να τους απασχολήσουν μέχρι την επίθεση της επομένης.Στο μεταξύ οι πολεμιστές επισκεύαζαν με γοργό ρυθμό τα πλοία και τις πολεμικές μηχανές τους. Μια μικρή, αλλά καθόλου ασήμαντη αλλαγή τακτικής είχε επέλθει, σε σχέση με την έφοδο της 9ης του μηνός. Κάθε σκάφος, είχε ταχθεί απέναντι από ένα ξεχωριστό πύργο. Ο αριθμός των ανδρών που μπορούσαν να πολεμήσουν από τις εξέδρες που αναπτύσσονταν από την κορυφή, είχε διαπιστωθεί ότι δεν επαρκούσε για να αντισταθεί στα πλήγματα των υπερασπιστών της πόλης.Σύμφωνα με το τροποποιημένο σχέδιο, δύο σκάφη θα στρέφονταν κατά καθενός από τους πύργους που θα δέχονταν επίθεση, ούτως ώστε να συγκεντρωθεί μεγαλύτερη δύναμη εναντίον καθενός πύργου. Παράλληλα, το μέτωπο επίθεσης ίσως ήταν ουσιωδώς βραχύτερο από εκείνο της πρώτης εφόδου.Το πρωί της Δευτέρας 12 του μηνός, πραγματοποιήθηκε η δεύτερη έφοδος. Η σκηνή του αυτοκράτορα είχε τοποθετηθεί κοντά στη μονή του Παντεπόπτου,(5) μια από τις πολλές που υπήρχαν στην περιοχή του Πετρίου, η οποία εκτεινόταν κατά μήκος του Κερατίου από το ανάκτορο των Βλαχερνών, περίπου στο ένα τέταρτο του όλου μήκους του κόλπου. Από εκείνη τη θέση, ο Βυζαντινός ηγεμόνας μπορούσε να δει όλες τις κινήσεις του στόλου.Τα τείχη ήταν γεμάτα από άνδρες που ήταν πάλι έτοιμοι να πολεμήσουν υπό τα όμματα του αυτοκράτορα. Η έφοδος άρχισε την αυγή και συνεχίστηκε με τη μεγαλύτερη αγριότητα. Και ο τελευταίος διαθέσιμος Σταυροφόρος κι Ενετός έλαβε μέρος σε αυτή. Κάθε μικρή ομάδα πλοίων είχε το δικό της τμήμα των τειχών με τους πύργους του όπου έπρεπε να επιτεθεί.Στην αρχή της ημέρας, οι πολιορκητές πραγματοποίησαν μικρή πρόοδο, αλλά σηκώθηκε ένας ισχυρός βόρειος άνεμος ο οποίος επέτρεψε στα σκάφη να πλησιάσουν στην ξηρά περισσότερο από πριν. Δύο από τα μεταγωγικά, το «Πίλγκριμ» και το «Πάρβις», που δεν ήταν προσδεδεμένα μαζί, κατάφεραν να στηρίξουν μια από τις σκαλωσιές τους σε ένα πύργο στο Πέτριον, απέναντι από τη θέση που κατείχε ο αυτοκράτορας.(6) Ένας Ενετός κι ένας Γάλλος ιππότης, ο Αντρέ ντ' Υρμπουάζ όρμησαν αμέσως και κατάφεραν να καταλάβουν μια θέση στα τείχη.Αμέσως τους ακολούθησαν και άλλοι, οι οποίοι πολεμούσαν τόσο καλά, ώστε οι υπερασπιστές του πύργου φονεύτηκαν ή τράπηκαν σε φυγή. Το συμβάν έδωσε νέο θάρρος στους εισβολείς. Οι ιππότες που ήταν στα μεταγωγικά, μόλις είδαν τι είχε συμβεί, πήδησαν στην ακτή, στήριξαν τις σκάλες τους στο τείχος και σε σύντομο χρονικό κατέλαβαν τέσσερεις πύργους.Εκείνοι που επέβαιναν στα πλοία συγκέντρωσαν τις προσπάθειές τους στις πύλες, παραβίασαν τρεις από αυτές και εισέβαλαν στην πόλη, ενώ οι άλλοι αποβίβαζαν τα άλογά τους από τα μεταγωγικά. Μόλις σχηματίστηκε ένας λόχος ιπποτών, εισέβαλαν στην πόλη μέσα από μια από αυτές τις πύλες και κατευθήνθηκαν κατά του στρατοπέδου του αυτοκράτορα. Ο Μούρτζουφλος είχε συγκεντρώσει τα στρατεύματά του μπροστά από τις σκηνές του, αλλά εκείνα ήταν ασυνήθιστα στην αντιπαράθεση με άνδρες με βαριά πανοπλία και μετά από μια αρκετά πεισματώδη αντίσταση, οι αυτοκρατορικές δυνάμεις τράπηκαν σε φυγή.Ο αυτοκράτορας, γράφει ο Χωνιάτης, ο οποίος δεν έχει κανένα λόγο να τον περιβάλει με αβάσιμους επαίνους, γιατί ο τελευταίος του είχε αφαιρέσει το αξίωμα του μεγάλου λογοθέτη, έκανε ό,τι μπορούσε για να συγκεντρώσει τα στρατεύματά του, αλλά μάταια και υποχρεώθηκε να υποχωρήσει στα ανάκτορα του Βουκολέοντα. Ο αριθμός των τραυματιών και των νεκρών ήταν «sans fin et sans mesure».[Σ,τ.Μ. Χωρίς τέλος και χωρίς μέτρο.] Άρχισε μια σφαγή χωρίς διάκριση.Οι εισβολείς δεν λυπούνταν ούτε τις γυναίκες και τους γέροντες. Προκειμένου να εξασφαλίσουν τη θέση τους, έβαλαν φωτιά στο τμήμα της πόλης που βρισκόταν στα ανατολικά τους και πυρπόλησαν τα πάντα ανάμεσα στη μονή της Ευεργέτιδος και τη συνοικία που ήταν γνωστή ως Δρουγγάριος .Η πυρκαγιά, η οποία διήρκεσε όλη τη νύχτα και μέχρι το επόμενο βράδυ, ήταν τόσο εκτεταμένη ώστε, σύμφωνα με το μαρεσάλο, κάηκαν περισσότερα οικήματα από όσα είχαν οι τρεις μεγαλύτερες πόλεις της Γαλλίας μαζί. Οι σκηνές του αυτοκράτορα και το αυτοκρατορικό ανάκτορο των Βλαχερνών λεηλατήθηκαν και οι κατακτητές εγκατέστησαν το στρατηγείο τους στο ίδιο σημείο στον Παντεπόπτη.Ήταν βράδυ και ήδη αργά όταν οι Σταυροφόροι εισήλθαν στην πόλη και ήταν αδύνατο γι' αυτούς να συνεχίσουν το έργο της καταστροφής στη διάρκεια της νύχτας. Ως εκ τούτου, κατασκήνωσαν κοντά στα τείχη και τους πύργους που είχαν καταλάβει. Ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας διανυκτέρευσε στην πορφυρή σκηνή του αυτοκράτορα, ο αδελφός του, Ερρίκος, μπροστά από το ανάκτορο των Βλαχερνών και ο Βονιφάτιος στην άλλη πλευρά των αυτοκρατορικών σκηνών, στην καρδιά της πόλης.Η πόλη είχε ήδη καταληφθεί. Οι κάτοικοι είχαν επιτέλους ξυπνήσει από το όνειρο της ασφάλειας στο οποίο τους είχαν ρίξει δεκαεπτά αποτυχημένες απόπειρες κατάληψης της Νέας Ρώμης. Όλα τα μάγια, παγανιστικά και χριστιανικά είχαν αποβεί μάταια. Η νάρκη στην οποία είχε βυθίσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού η κατοχή αναρίθμητων ιερών κειμηλίων και η βεβαιότητα ότι απολάμβαναν της προστασίας μιας στρατιάς αγίων και μαρτύρων είχε διαλυθεί βίαια.Η Παναγία των Βλαχερνών με το κειμήλιο του χιτώνα της Παρθένου, τα αμέτρητα κεφάλια, χέρια, σώματα και ενδύματα αγίων και τεμάχια Τιμίου Ξύλου δεν αποδείχτηκαν περισσότερο χρήσιμα από το παλλάδιο που ήταν τότε, όπως και τώρα, θαμμένο κάτω από το μεγάλο κίονα που είχε κατασκευάσει ο Κωνσταντίνος.Η βίαιη ορμή των Δυτικών είχε αγνοήσει τα φυλακτά της Ελληνικής Εκκλησίας τόσο ολοκληρωτικά, όσο κι εκείνα του παγανισμού. Μάταια εκείνοι που πίστευαν στη δύναμη αυτών των φυλακτών, είχαν καταστρέψει στη διάρκεια της πολιορκίας τα αγάλματα που πίστευαν ότι ήταν φορείς κακοτυχίας. Οι εισβολείς ήταν εξίσου προληπτικοί, με τη διαφορά πως δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι εκείνοι τους οποίους θεωρούσαν σχισματικούς, θα μπορούσαν να έχουν την προστασία της επουράνιας ιεραρχίας ή να θεωρούνται ως νόμιμοι κάτοχοι τόσων ιερών κειμηλίων.
  
  Τη νύχτα μετά την άλωση, η Χρυσή Πύλη, η οποία βρισκόταν στα προς την πλευρά του Μαρμαρά χερσαία τείχη, είχε ανοίξει και το πανικόβλητο πλήθος συνωθείτο, επιζητώντας να αποδράσει από την καταληφθείσα πόλη. Άλλοι, προσπαθούσαν να θάψουν τους θησαυρούς τους.Ο ίδιος ο αυτοκράτορας, έχοντας καταληφθεί από πανικό ή διαπιστώνοντας ότι τα πάντα είχαν χαθεί -όπως πραγματικά είχαν χαθεί μόλις οι επιτιθέμενοι είχαν καταφέρει να αναρριχηθούν στα τείχη- απέδρασε από την πόλη. Ο Μούρτζουφλος απέδρασε επίσης από τη Χρυσή Πύλη παίρνοντας μαζί του τη χήρα του Αλέξιου, Ευφροσύνη. Ωστόσο, ο γενναίος Θεόδωρος Λάσκαρις αποφάσισε να κάνει μια ακόμα προσπάθεια. Η έκκληση που απηύθηνε στο λαό ήταν μάταιη.Όσοι δεν είχαν πανικοβληθεί, έδειχναν να είναι αδιάφοροι. Μερικοί τουλάχιστον, φαίνονταν να ονειρεύονται μια απλή αλλαγή ηγεμόνων, όπως οι πολλές που είχαν δει οι περισσότεροι από εκείνους. Ο Θεόδωρος έστρεφε την προσοχή του προς τη φρουρά των Βαράγγων αλλά, πριν καταβληθεί οποιαδήποτε προσπάθεια αναδιοργάνωσής της, ο εχθρός ήταν ενόψει και ο Θεόδωρος υποχρεώθηκε να αποδράσει και ο ίδιος. Κατά τα λεγόμενα του μαρεσάλου, οι Σταυροφόροι πίστευαν ότι θα ακολουθούσε άλλη μια ημέρα μάχης και δεν είχαν πληροφορηθεί τα της φυγής του Μούρτζουφλου. Προς έκπληξή τους, δεν συνάντησαν αντίσταση.Η ημέρα αναλώθηκε στην επιβολή της εξουσίας τους επί της αλωθείσας πόλης. Τα βυζαντινά στρατεύματα, συμπεριλαμβανομένων και των Βαράγγων, κατέθεσαν τα όπλα αφού έλαβαν διαβεβαιώσεις περί της προσωπικής ασφαλείας τους. Οι Ιταλοί που είχαν εκδιωχθεί, εκμεταλλεύτηκαν την είσοδο των φίλων τους και φαίνεται ότι προέβησαν σε αντίποινα σε βάρος του πληθυσμού για την απέλασή τους. Κατά τα γραφόμενα του Γκούντερ,(8) φονεύτηκαν δύο χιλιάδες κάτοικοι, οι περισσότεροι από τους οποίους έπεσαν θύματα των Ιταλών που είχαν επιστρέψει.Καθώς οι νικητές Σταυροφόροι διέσχιζαν τους δρόμους της πόλης, οι γυναίκες, οι γέροντες και τα παιδιά, που δεν είχαν μπορέσει να δραπετεύσουν, τους υποδέχτηκαν σχηματίζοντας το σημείο του σταυρού με τους δείκτες των δύο χεριών τους και ζητωκραυγάζοντας το μαρκήσιο του Μομφερρά ως βασιλιά, ενώ μια βιαστικά συγκροτημένη πομπή, με επικεφαλής το Σταυρό και τα ιερά κειμήλια του Χριστού, επεφύλαξε στον τελευταίο θριαμβευτική υποδοχή. Ο λαός τον γνώριζε ως προστάτη του Αλέξιου. Πέραν εκείνων οι οποίοι εξακολουθούσαν να πιστεύουν, ότι η μοναδική αλλαγή που επρόκειτο να επέλθει, θα ήταν εκείνη του ηγεμόνα, υπήρχαν ορισμένοι που ήταν οπαδοί του Αλέξιου και που πίστευαν ότι, ως εκ τούτου, είχαν δικαίωμα στην εύνοια ή τουλάχιστον στην ανοχή του Βονιφάτιου. Έτσι, ήταν φυσικό να τον ζητωκραυγάζουν ως βασιλιά.Ο μαρκήσιος είχε οδηγήσει το απόσπασμά του κατά μήκος της ακτής του Κερατίου, γύρω από το ανάκτορο του Βουκολέοντα. Οι κατακτητές το περικύκλωσαν. Οι κυρίες της Αυλής, συμπεριλαμβανόμενης μιας, η οποία ήταν αδελφή του βασιλιά της Γαλλίας και μιας άλλης, που ήταν αδελφή του βασιλιά της Ουγγαρίας, είχαν καταφύγει στο κάστρο των ανακτόρων μετά την κατάληψη της πόλης. Ενώ ο Βονιφάτιος κατελάμβανε το Βουκολέοντα, ο αδελφός του Βαλδουίνου, Ερρίκος, κατέλαβε τις Βλαχέρνες.Στη συνέχεια, άρχισε η λεηλασία της πόλης. Το αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο και ο ναύσταθμος τέθηκαν υπό φρούρηση, αλλά, με εξαίρεση αυτά τα δύο, οι στρατιώτες και οι ναύτες είχαν δικαίωμα να λαφυραγωγήσουν ό,τι ήθελαν χωρίς διάκριση.Ποτέ στην Ευρώπη δεν είχε πραγματοποιηθεί μια τόσο συστηματική και ανελέητη λεηλασία. Ποτέ ο στρατός ενός χριστιανικού κράτους δεν είχε λεηλατήσει μια πόλη με τόσο βάρβαρο τρόπο, όσο εκείνος με τον οποίο λεηλάτησαν την πόλη εκείνοι οι στρατιώτες του Χριστού, που είχαν ορκιστεί να παραμείνουν αγνοί, είχαν υποσχεθεί ενώπιον του Θεού να μη χύσουν χριστιανικό αίμα κι έφεραν πάνω τους το έμβλημα του Πρίγκιπα της Ειρήνης.Περιγράφοντας τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Σταυροφόροι, ο Χωνιάτης γράφει με οργή:«Πήρατε το Σταυρό και ορκιστήκατε πάνω σ' αυτόν και στα ιερά ευαγγέλια, ότι θα περνούσατε από την επικράτεια των χριστιανών χωρίς να χύσετε αίμα και χωρίς να στραφείτε προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά. Μας είπατε ότι είχατε πάρει τα όπλα μόνο εναντίον των Σαρακηνών και θα πνίγατε μόνο εκείνους στο αίμα τους. Υποσχεθήκατε να παραμείνετε αγνοί ενόσω φέρατε το Σταυρό, όπως άρμοζε σε στρατιώτες που υπηρετούν τη σημαία του Χριστού. Αντί να υπερασπιστείτε τον τάφο Του, βιαιοπραγήσατε σε βάρος των πιστών που είναι μέλη του. Φερθήκατε στους χριστιανούς χειρότερα απ' ότι οι Άραβες φέρονται στους Λατίνους γιατί οι τελευταίοι, σέβονται τουλάχιστον τις γυναίκες».Τεράστιοι θησαυροί βρέθηκαν στα αυτοκρατορικά ανάκτορα, καθώς και σε εκείνα των ευγενών. Κάθε βαρόνος κατέλαβε ένα κάστρο ή ανάκτορο που του παραχωρήθηκε και τοποθέτησε μια φρουρά στο θησαυρό που βρήκε εκεί. «Ποτέ από τη δημιουργία του κόσμου», γράφει ο μαρεσάλος, «δεν υπήρξαν τόσα πολλά λάφυρα σε μια πόλη. Καθένας πήρε το σπίτι που του άρεσε και υπήρχαν αρκετά για όλους. Εκείνοι που ήταν φτωχοί, βρέθηκαν ξαφνικά να είναι πλούσιοι. Κατελήφθησαν τεράστιες ποσότητες χρυσού και αργύρου, επίχρυσων σκευών και πολύτιμων λίθων, μεταξωτών και σατέν, γουναρικών και κάθε είδους πλούτου που βρίσκεται επί της γης».Η λεηλασία της πλουσιότερης πόλης της Χριστιανοσύνης, που ήταν το δέλεαρ που είχε προσφερθεί στους Σταυροφόρους, προκειμένου να παραβούν τους όρκους τους, πραγματοποιήθηκε υπό το πνεύμα ανθρώπων οι οποίοι, έχοντας άπαξ παραβεί τις δεσμεύσεις τους, καθίστανται πλέον αχαλίνωτοι. Άπαξ και εγκατέλειψαν την αποχή και την αγνότητά τους, οι τελευταίοι επιδόθηκαν σε κάθε είδους όργια.Ο Έλληνας αυτόπτης μάρτυρας συμπληρώνει την εικόνα του Βιλλεαρδουίνου. Η λαγνεία των στρατιωτών δεν φείσθηκε ούτε των κοριτσιών ούτε των αφιερωμένων στο Θεό παρθένων. Η βία και η ακολασία ήταν παρούσες παντού. Οι κραυγές, οι θρήνοι και τα βογγητά των θυμάτων αντηχούσαν σε ολόκληρη την πόλη και παντού η λεηλασία ήταν απεριόριστη και η λαγνεία αχαλίνωτη. Η πόλη είχε περιέλθει σε χάος. Ευγενείς, γέροντες, γυναίκες και παιδιά έτρεχαν εδώ κι εκεί προσπαθώντας να σώσουν τον πλούτο, την τιμή και τη ζωή τους. Ιππότες, πεζικάριοι και Ενετοί ναύτες ανταγωνίζονταν ο ένας τον άλλο σε ένα τρελό αγώνα λεηλασίας.Οι απειλές κακοποίησης και οι υποσχέσεις ασφάλειας, αν αποκαλύπτονταν τα σημεία απόκρυψης των θησαυρών, αναμειγνύονταν με τις κραυγές των βασανιζομένων. Αυτοί οι ευσεβείς ληστές, όπως τους αποκαλεί προσφυώς ο Γκούντερ, ενεργούσαν σαν να είχαν άδεια να διαπράξουν οποιοδήποτε έγκλημα. Κράδαιναν τα ξίφη τους και λεηλατούσαν κατοικίες κι εκκλησίες. Η θρησκεία των ηττημένων υφίστατο κάθε είδους προσβολή. Οι εκκλησίες και τα μοναστήρια ήταν τα μέρη όπου είχαν εναποτεθεί τα μεγαλύτερα πλούτη και ως εκ τούτου, τα πρώτα που λεηλατήθηκαν. Οι μοναχοί και οι ιερωμένοι υπέστησαν προσβλητική μεταχείριση.Οι Άγιες Τράπεζες της Αγίας Σοφίας, που τις θαύμαζε όλη η οικουμένη, τεμαχίστηκαν, προκειμένου να προσποριστούν οι Σταυροφόροι τα πολύτιμα υλικά τους. Άλογα και μουλάρια οδηγήθηκαν στο ναό για να μεταφέρουν τα φορτία των ιερών σκευών, των χρυσών και αργυρών πλακών του θρόνου, των αμβώνων και των θυρών και των όμορφων διακοσμήσεών του.Οι στρατιώτες βεβήλωσαν το μέγιστο ναό της Χριστιανοσύνης. Μια πόρνη κάθισε στην πατριαρχική καθέδρα και χόρευε και τραγουδούσε ένα άσεμνο τραγούδι προς τέρψη των στρατιωτών. Αναφερόμενος στη βεβήλωση του Μεγάλου Ναού, ο Χωνιάτης ομιλεί με απέραντη οργή για τους βαρβάρους οι οποίοι ήταν ανίκανοι να εκτιμήσουν και ως εκ τούτου, να σεβαστούν την ομορφιά της. Για εκείνον η Αγία Σοφία ήταν «ένας επίγειος παράδεισος, ένας θρόνος θείας μεγαλοπρέπειας, μια εικόνα του απείρου που είχε δημιουργήσει ο Παντοδύναμος».Η λεηλασία του ίδιου ναού το 1453 εκ μέρους του Μωάμεθ Β', δεν ήταν τόσο εκτεταμένη όσο εκείνη εκ μέρους των Σταυροφόρων το 1204.Η λεηλασία της πόλης συνεχίστηκε επί τρεις ημέρες μετά από την άλωσή της. Οι ηγέτες του στρατού εξέδωσαν, πιθανώς την τρίτη ημέρα, μια διαταγή για την προστασία των γυναικών. Τρεις επίσκοποι είχαν εξαγγείλει τον αφορισμό όλων όσοι θα λεηλατούσαν κάποιο ναό ή μοναστήρι. Ωστόσο, πέρασαν πολλές ημέρες ώσπου να καταστεί δυνατό να επανέλθει ο στρατός στην προηγούμενη πειθαρχία του. Ανακοινώθηκε σε όλο το στρατό ότι τα λάφυρα θα συγκεντρώνονταν, προκειμένου να διαμοιραστούν δίκαια στους κατακτητές. Τρεις ναοί επιλέχθηκαν ως αποθήκες και έμπιστοι φρουροί των Ενετών και των Σταυροφόρων τοποθετήθηκαν, προκειμένου να φυλάσσουν τα όσα μεταφέρονταν εκεί. Ωστόσο, πολλοί απέκρυψαν πολλά από όσα είχαν κλέψει. Χρειάστηκε να εφαρμοστούν σκληρά μέτρα, προκειμένου να αποκατασταθεί η τάξη. Πολλοί Σταυροφόροι απαγχονίστηκαν.Ο κόμης του Σαιν Πολ απαγχόνισε έναν από τους ιππότες του με την ασπίδα του κρεμασμένη γύρω από το λαιμό του, επειδή δεν απέδωσε τα όσα είχε κλέψει. Ένας συγγραφέας της εποχής, ο συνεχιστής της ιστορίας του Γουλιέλμου της Τύρου, αντιπαραθέτει πειστικά τη συμπεριφορά των Σταυροφόρων πριν από την άλωση με εκείνη μετά από την άλωση. Όταν οι Λατίνοι δεν είχαν ακόμα καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, κρατούσαν την ασπίδα του Θεού μπροστά τους. Μόνο όταν εισήλθαν στην πόλη, την πέταξαν και καλύφτηκαν με την ασπίδα του διαβόλου.Ανέφερα ήδη ότι οι Ιταλοί πάροικοι της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι επέστρεψαν στην πόλη μαζί με τους συμπατριώτες τους, έδειχναν μεγάλο μίσος κατά των Ελλήνων. Ωστόσο, μέσα στη γενική απέχθεια υπήρξαν κάποιες εξαιρέσεις που έδειχναν ότι οι παλαιές φιλίες δεν είχαν λησμονηθεί. Η διάσωση του ίδιου του Χωνιάτη, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο τελευταίος, είχε το αξίωμα του μεγάλου λογοθέτη,(14) αλλά είχε παυθεί από τον Μούρτζουφλο.Όταν οι Λατίνοι εισήλθαν στην πόλη, είχε αποσυρθεί σε μια μικρή κατοικία κοντά στην Αγία Σοφία, η οποία ήταν παράμερη και ήταν πολύ πιθανό να διαφύγει της προσοχής των εισβολέων. Το μεγάλο οίκημα που πιθανώς αποτελούσε και την επίσημη διαμονή του και που, όπως φροντίζει ο ίδιος να μας πει, ήταν πολυτελώς διακοσμημένο, είχε καεί κατά τη δεύτερη πυρκαγιά. Πολλοί από τους φίλους του κατέφυγαν κοντά του, θεωρώντας προφανώς την κατοικία του ως κατάλληλο κρυψώνα. Ωστόσο, τίποτε δεν μπορούσε να διαφύγει από την ορδή των εισβολέων που ερευνούσαν προσεκτικά και την τελευταία γωνία.Όταν οι Ιταλοί είχαν εκδιωχθεί από την πόλη, ο Χωνιάτης είχε προσφέρει άσυλο σε έναν Ενετό έμπορο και την οικογένειά του. Ο τελευταίος, φόρεσε στολή στρατιώτη και υποκρινόμενος ότι ήταν ένας από τους εισβολείς, απέτρεπε τους συμπατριώτες του και τους υπόλοιπους Λατίνους από του να εισέλθουν στο κτήριο.Για ένα διάστημα υπήρξε επιτυχής, αλλά στο τέλος ένα πλήθος αποτελούμενο κυρίως από Γάλλους στρατιώτες, τον απώθησε και όρμησε μέσα στο σπίτι του ιστορικού. Από εκείνη τη στιγμή η παροχή προστασίας κατέστη ανέφικτη. Ο Ενετός συμβούλευσε τον Χωνιάτη να τραπεί σε φυγή, προκειμένου να μη συλληφθεί αιχμάλωτος και να σώσει την τιμή των θυγατέρων του. Ο Χωνιάτης και οι φίλοι του δέχτηκαν.Φόρεσαν δέρματα ή ράκη και άφησαν το φίλο τους να τους οδηγήσει μέσα από τους δρόμους της πόλης σαν να ήταν αιχμάλωτοί του. Τα κορίτσια και οι κοπέλες τοποθετήθηκαν στη μέση της συνοδείας και μουτζουρωσαν τα πρόσωπα τους για να φαίνεται ότι ανήκουν στη φτωχότερη τάξη. Καθώς έφταναν στη Χρυσή Πύλη, ένας Σταυροφόρος άρπαξε ξαφνικά και απήγαγε την κόρη ενός ανώτερου αξιωματούχου, ο οποίος ήταν μέλος της συνοδείας. Ο πατέρας της, που ήταν γέροντας και αδύναμος και είχε κουραστεί από τη μακρά πορεία, έπεσε στο έδαφος και δεν μπορούσε να κάνει τίποτε περισσότερο από το να φωνάζει ζητώντας βοήθεια.Ο Χωνιάτης φώναξε μρικούς στρατιώτες που περνούσαν και, αφού τους θερμοπαρακάλεσε και τους υπενθύμισε την εντολή που απαγόρευε το βιασμό των γυναικών, κατάφερε τελικά να σώσει την κοπέλα. Οι παρακλήσεις θα είχαν πάει χαμένες αν ο επικεφαλής της ομάδας δεν είχε τελικά απειλήσει να απαγχονίσει το δράστη. Μετά από λίγα λεπτά οι φυγάδες βρέθηκαν έξω από την πόλη και γονάτισαν για να ευχαριστήσουν το Θεό για τη σωτηρία τους. Στη συνέχεια εκίνησαν μια επίπονη πορεία προς τη Σηλυμβρία.Ο δρόμος ήταν γεμάτος με ομοιοπαθείς τους. Μπροστά τους πορευόταν ο ίδιος ο πατριάρχης «χωρίς σάκο, χρήματα, ράβδο και υποδήματα, αλλά μόνο με έναν επενδύτη», γράφει ο Χωνιάτης, «σαν ένας πραγματικός απόστολος ή μάλλον σαν ένας πραγματικός οπαδός του Ιησού Χριστού, καθώς καθόταν σε ένα γαϊδούρι, με τη διαφορά ότι εκείνος δεν εισερχόταν θριαμβευτικά στη νέα Σιών αλλά την εγκατέλειπε».Πολλά από τα λάφυρα συγκεντρώθηκαν στις τρεις εκκλησίες που είχαν οριστεί γι' αυτό το σκοπό. Ο ίδιος ο μαρεσάλος γράφει, ότι πολλά από τα κλοπιμαία δεν έφτασαν ποτέ στα σημεία συγκέντρωσης. Ωστόσο, οι ποσότητες που συγκεντρώθηκαν, διαμοιράστηκαν κατά τα συμφωνηθέντα πριν από την άλωση. Οι Ενετοί και οι Σταυροφόροι πήραν από μισά. Τα χρεωστούμενα στους Ενετούς πενήντα χιλιάδες ασημένια μάρκα, πληρώθηκαν από τη λεία των στρατιωτικών. Δύο πεζοί λοχίες έλαβαν όσα ένας έφιππος λοχίας και δύο έφιπποι λοχίες πήραν όσα ένας ιππότης. Πέραν των όσων κλάπηκαν και του ποσού που καταβλήθηκε στους Ενετούς, ο στρατός έλαβε συνολικά 400.000 μάρκα και 10.000 πανοπλίες.(15)Τα συνολικά ποσά που διανεμήθηκαν στους Σταυροφόρους και τους Ενετούς, δείχνουν, ότι οι σχετικές με τα πλούτη της Κωνσταντινούπολης εκτιμήσεις, δεν ήταν υπερβολικές. Τα ποσά αυτά είχαν συγκεντρωθεί σε μετρητά, σε μια πόλη της οποίας οι κάτοικοι ήταν εχθροί και είχαν πρόσφορες κρυψώνες για τα χρήματα και τα τιμαλφή τους -τα πηγάδια τους και τις δεξαμενές τους, παραδοσιακά μέρη απόκρυψης θησαυρών στην Ανατολή.Μάλιστα, αυτή η πόλη είχε πρόσφατα καταστραφεί τρεις φορές από πυρκαγιές. Όπως είδαμε, οι στρατιώτες οικειοποιήθηκαν μεγάλες ποσότητες λαφύρων τα οποία δεν κατέληξαν ποτέ στα σημεία συγκέντρωσης. Ο Σισμόντι υπολογίζει ότι ο πλούτος της πόλης σε χρήμα και κινητά αγαθά πριν από την άλωση, δεν ήταν λιγότερος από είκοσι τέσσερα εκατομμύρια στερλίνες.Ο διαμοιρασμός έγινε στα τέλη του Απριλίου. Πολλά ορειχάλκινα έργα τέχνης στάλθηκαν στο χυτήριο για να μετατραπούν σε νομίσματα. Πολλά αγάλματα τεμαχίστηκαν για να αφαιρεθούν τα μέταλλα που τα κοσμούσαν. Οι κατακτητές δεν γνώριζαν τίποτε και δεν ενδιαφέρονταν καθόλου για την τέχνη που είχε προσθέσει αξία στο μέταλλο. Το βάρος του ορείχαλκου ήταν το μόνο που τους ενδιέφερε. Τα έργα τέχνης που κατέστρεψαν, θυσιάστηκαν όχι σε κάποιο συναίσθημα, όπως εκείνο των μουσουλμάνων κατά των εικόνων, για τις οποίες οι τελευταίοι πίστευαν ότι ήταν είδωλα ή φυλαχτά.Οι χριστιανοί της Δύσης δεν έχουν καμία ανάλογη δικαιολογία. Το κίνητρο που τους ώθησε να καταστρέψουν τόσα πολύτιμα αντικείμενα, δεν ήταν ούτε φανατισμός ούτε θρησκευτική πεποίθηση. Ήταν απλή απληστία και φιλοκέρδεια. Κανένα αίσθημα δεν συγκράτησε τη φιλαργυρία τους. Το άγαλμα της Παρθένου που κοσμούσε τον Βουν στάλθηκε στην κάμινο, τόσο αδίστακτα όσο και η μορφή του Ηρακλή.Κανένα αντικείμενο δεν ήταν αρκετά ιερό ή αρκετά όμορφο ώστε να θεωρηθεί άξιο να διασωθεί, αν μπορούσε να μετατραπεί σε χρήμα. Ανάμεσα σε τόσα πολλά που καταστράφηκαν, είναι αδύνατο να μην υπήρχε ένας αξιόλογος αριθμός έργων τέχνης των καλύτερων περιόδων. Ο μοναδικός σχετικός κατάλογος που διαθέτουμε, εκείνος του Έλληνα λογοθέτη, ισχυρίζεται, ότι απαριθμεί μόνο τα μεγαλύτερα αγάλματα που στάλθηκαν στο χυτήριο. Ωστόσο, αξίζει να αναφέρουμε ποια ήταν τα κυριότερα αντικείμενα που καταστράφηκαν με αυτό τον τρόπο.Πριν προβώ στο εν λόγω εγχείρημα, θα επισημάνω για μια ακόμα φορά, ότι η Κωνσταντινούπολη ήταν η μεγάλη παρακαταθήκη έργων τέχνης και χριστιανικών λειψάνων, με τα τελευταία να είναι τοποθετημένα σε θήκες, με όλη την επιδεξιότητα που ο πλούτος μπορούσε να αγοράσει και η τέχνη να προσφέρει. Η τελευταία, είχε έναντι της Ρώμης το μεγάλο πλεονέκτημα του ότι δεν είχε ποτέ λεηλατηθεί από ορδές βαρβάρων. Οι δρόμοι και οι δημόσιοι χώροι της διακοσμούνταν επί αιώνες με ορειχάλκινα ή μαρμάρινα αγάλματα. Διαβάζοντας τα έργα των ιστορικών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο αναγνώστης δεν μπορεί να μην εκπλαγεί τόσο από την αφθονία των έργων όσο και από την εκτίμηση την οποία έτρεφαν γι' αυτά οι συγγραφείς.Πρώτη ανάμεσα στα κτίσματα όπως και ανάμεσα στα έργα ήταν η Αγία Σοφία. Η τελευταία ήταν η κατεξοχήν Μεγάλη Εκκλησία. Με οποιοδήποτε κριτήριο, είναι μια από τις πιο όμορφες ανθρώπινες δημιουργίες. Τίποτε στη Δυτική Ευρώπη ακόμα και σήμερα δεν δίνει στο μορφωμένο παρατηρητή, που είναι σε θέση να συλλάβει έστω και εν μέρει το παλαιό της μεγαλείο, μια τόσο βαθιά εντύπωση ενότητας, αρμονίας, πλούτου και ομορφιάς στη διακόσμηση, όσο το εσωτερικό του αριστουργήματος του Ιουστινιανού.Όλα όσα μπορούσε να αγοράσει ο πλούτος και να προμηθεύσει η τέχνη, είχαν συσσωρευτεί στο εσωτερικό της, που τόσο εκείνη την εποχή όσο και για πολύ μετά, ήταν το μοναδικό τμήμα μιας εκκλησίας που ήταν άξιο να τύχει αρχιτεκτονικής μελέτης. «Τουλάχιστον όσον αφορά στο εσωτερικό της», γράφει μία μεγάλη αυθεντία επί της αρχιτεκτονικής, «είναι αναπόφευκτο να αποφανθεί κανείς ότι η Αγία Σοφία είναι η τελειότερη και η ομορφότερη εκκλησία που έχει ανεγείρει μέχρι σήμερα οποιοσδήποτε χριστιανικός λαός». Όταν ο διάκοσμός της ήταν πλήρης, η σχετική κρίση θα ήταν ακόμα ευνοϊκότερη γι' αυτήν.(17) Είδαμε, ότι για τον Χωνιάτη, ο οποίος τον γνώρισε και τον αγάπησε στις καλύτερες ημέρες του, ο ναός της Αγίας Σοφίας ήταν υπόδειγμα ουράνιας ομορφιάς, ένα κομμάτι από τον ίδιο τον ουρανό.Κατά τον πιο συγκροτημένο Άγγλο παρατηρητή «τα μωσαϊκά του από ποικιλόσχημα και ποικιλόχρωμα τεμάχια μαρμάρου, οι τρούλοι, οι οροφές και οι καμπύλες επιφάνειές του με τα επίχρυσα μωσαϊκά... είναι υπέροχα μεγαλόπρεπα και ευχάριστα». Η Αγία Σοφία ήταν για την Κωνσταντινούπολη ό,τι είναι ο Άγιος Μάρκος για τη Βενετία. Ωστόσο, παρ' ότι έχει εμπλουτιστεί με μερικά λάφυρα από το μεγάλο πρότυπό του, ο Άγιος Μάρκος, τουλάχιστον όσον αφορά στο εσωτερικό του, δεν είναι παρά ένα ισχνό αντίγραφο.
  Η Αγία Σοφία δικαίωσε τη ρήση του ιδρυτή της: «Νενίκηκά σε, Σολομών» και επί επτά αιώνες μετά από τον Ιουστινιανό, οι διάδοχοί του προσέθεταν ο καθένας τη δική του συμβολή στον πλούτο και τη διακόσμησή της. Ωστόσο, αυτός, ο ασύγκριτα ωραιότερος ναός της Χριστιανοσύνης απογυμνώθηκε και λεηλατήθηκε στις αρχές του 13ου αιώνα από κάθε διακοσμητικό στοιχείο που ήταν δυνατό να μεταφερθεί. Οι εξοργισμένοι Έλληνες πίστεψαν ότι εκείνοι οι εισβολείς που δεν είχαν ιερό και όσιο, θα έβγαζαν ακόμα και τις πέτρες από τους τοίχους.
  
  
  
  Γύρω από τη Μεγάλη Εκκλησία υπήρχαν άλλα αντικείμενα που μπορούσαν να μετατραπούν άμεσα σε ορείχαλκο και που η καταστροφή τους υπήρξε ανεπανόρθωτη. Ο τεράστιος Ιππόδρομος ήταν γεμάτος αγάλματα. Η Αίγυπτος είχε προσφέρει έναν οβελίσκο για το κέντρο. Οι Δελφοί είχαν δώσει το περίφημο ορειχάλκινο ανάθημα της νίκης των Πλαταιών. Τα όψιμα έργα των ειδωλολατρών γλυπτών ήταν άφθονα, ενώ οι χριστιανοί καλλιτέχνες είχαν συνεχίσει τις παραδόσεις των προγόνων τους, με μια τεχνοτροπία που δεν ήταν κατ' ουδένα τρόπο ευκαταφρόνητη, όπως πίστευαν μέχρι πρόσφατα οι Δυτικοί συγγραφείς.
  Οι καλλιεργημένοι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης εκτιμούσαν αυτά τα έργα τέχνης και τα φρόντιζαν. Παραθέτοντας ένα κατάλογο των σημαντικότερων έργων που κατέληξαν στο χυτήριο, ο Χωνιάτης τονίζει κατ' επανάληψη, ότι τα εν λόγω έργα καταστράφηκαν από βαρβάρους που αγνοούσαν την αξία τους. Ανίκανοι να εκτιμήσουν το ιστορικό ενδιαφέρον τους ή την αξία που τους είχε προσδώσει η εργασία των καλλιτεχνών, οι Σταυροφόροι γνώριζαν μόνο την αξία των μετάλλων που τα συνέθεταν.(20)Οι αυτοκράτορες είχαν ταφεί στον περίβολο του ναού των Αγίων Αποστόλων, μια θέση που επέλεξε μετέπειτα ο Μωάμεθ Β' για να ανεγείρει το τέμενος που φέρει το όνομά του. Οι τάφοι, με πρώτο εκείνον του Ιουστινιανού, λεηλατήθηκαν σε αναζήτηση θησαυρών. Μόνο αφού λεηλάτησαν τα ανάκτορα των ευγενών, τους ναούς και τους τάφους, οι ευσεβείς ληστές έστρεψαν την προσοχή τους στα αγάλματα. Ένα κολοσσιαίο άγαλμα της Ήρας, που είχε μεταφερθεί από τη Σάμο και ήταν στημένο στην αγορά του Κωνσταντίνου, στάλθηκε στο χυτήριο. Μπορούμε να κρίνουμε το μέγεθός του από το γεγονός ότι χρειάστηκαν τέσσερα βόδια για να μεταφέρουν την κεφαλή του στα ανάκτορα.Ακολούθησε το άγαλμα του Πάρι που προσέφερε το μήλο της Έριδος στην Αφροδίτη. Το Ανεμοδούλιον, ήταν ένας μεγαλόπρεπος οβελίσκος, που οι πλευρές του καλύπτονταν από πανέμορφα ανάγλυφα που αναπαριστούσαν σκηνές της αγροτικής ζωής και αλληγορικές απεικονίσεις των εποχών, ενώ στην κορυφή του υπήρχε μια γυναικεία μορφή, η οποία περιστρεφόταν με τον άνεμο και προσέδινε στο όλο μνημείο το όνομά του.Τα ανάγλυφα αποσπάστηκαν και μεταφέρθηκαν στα ανάκτορα για να λειωθούν. Ένα όμορφο έφιππο άγαλμα μεγάλου μεγέθους, που αναπαριστούσε το Βελερεφόντη και τον Πήγασο ή - κατά τη λαϊκή πεποίθηση- τον Ιωσία έφιππο να διατάζει τον ήλιο να σταθεί, στάλθηκε επίσης στο χυτήριο.Το άλογο φαινόταν να χλιμιντρίζει στον ήχο μιας σάλπιγγας, ενώ όλοι οι μύες του σώματός του ήταν τεντωμένοι από την ένταση της μάχης. Ο κολοσσιαίος Ηρακλής του Λυσίππου, ο οποίος κοσμούσε τον Τάραντα και είχε μεταφερθεί από εκεί στην Παλαιά Ρώμη και στη συνέχεια στον Ιππόδρομο της Νέας Ρώμης, είχε την ίδια τύχη.Ο καλλιτέχνης είχε απεικονίσει με ένα τρόπο που προκαλούσε το θαυμασμό του θεατή, την οργή του ήρωα για τα ανάξια έργα που του είχαν ανατεθεί. Ο Ηρακλής ήταν καθιστός χωρίς φαρέτρα, τόξο ή ρόπαλο. Η λεοντή ήταν ριγμένη χαλαρά στους ώμους του και το δεξιό χέρι και πόδι του ήταν τεντωμένα, ενώ το κεφάλι του ακουμπούσε στο αριστερό του χέρι που στηριζόταν με τον αγκώνα στο λυγισμένο γόνατό του. Η όλη μορφή ήταν γεμάτη αξιοπρέπεια, το στέρνο βαθύ, οι ώμοι πλατείς, τα μαλλιά κατσαρά, οι βραχίονες και οι κνήμες μυώδεις.Το ορειχάλκινο άγαλμα ενός γαϊδουριού και του αναβάτη του, το οποίο είχε κατασκευαστεί κατ' εντολήν του Αυγούστου, σε ανάμνηση της είδησης της νίκης του στο Άκτιο, είχε την ίδια τύχη.Με σκοπό να κόψουν νομίσματα, οι βάρβαροι έλειωσαν επίσης το αρχαίο άγαλμα της λύκαινας που θήλαζε τον Ρωμύλο και τον Ρώμο. Τα αγάλματα μιας σφίγγας, ενός ιπποπόταμου, ενός κροκοδείλου, ενός ελέφαντα και άλλα που αναπαριστούσαν ένα θρίαμβο επί της Αιγύπτου, το τέρας Σκύλα και άλλα, που τα περισσότερα ήταν δημιουργήματα της προ Χριστού εποχής, καταστράφηκαν επίσης.Στην ίδια περίοδο ανήκε ο αετός που πάλευε με το φίδι και που αποδιδόταν στον Απολλώνιο Τυανέα. Ο Χωνιάτης περιγράφει με μεγάλο θαυμασμό το άγαλμα της Ελένης. «Τι να πω για την Ελένη, με το κομψό παράστημα, τους χιονόλευκους βραχίονες και την κομψή κορμοστασιά; Πώς δεν μπόρεσε να μαλακώσει τις καρδιές των βαρβάρων; Εκείνη που μέχρι τότε σκλάβωνε όσους την έβλεπαν;Ένα άγαλμα τυλιγμένο με ένα χιτώνα, που τόνιζε μάλλον, παρά απέκρυπτε τις χάρες του, με τα καθαρά φρύδια, με τα μαλλιά της να ανεμίζουν ανάλαφρα στον άνεμο, με τα χαριτωμένα χείλη της μισάνοιχτα λες και ήταν έτοιμη να μιλήσει, με τα καμπυλωτά της βλέφαρα, μία μορφή γεμάτη αρμονία, κομψότητα και ομορφιά, χαρά των θεατών, ευχαρίστηση των οφθαλμών σε βαθμό που είναι αδύνατο να δώσει κανείς μια επαρκή περιγραφή για τις μελλοντικές γενιές». Αυτό το άγαλμα καταστράφηκε από ανθρώπους που δεν γνώριζαν τίποτε για το πρωτότυπό του.Στα παραπάνω, πρέπει να προστεθεί η λεπτή μορφή μιας γυναίκας που κρατούσε στο δεξί χέρι της έναν ένοπλο έφιππο άνδρα. Εξάλλου, κοντά στα ανατολικά σημεία τερματισμού του Ιπποδρόμου, που ήταν γνωστά ως «ερυθρά», υπήρχαν τα αγάλματα των νικητών των αρματοδρομιών. Οι μορφές των τελευταίων στέκονταν ορθόστητες στα ορειχάλκινα άρματά τους, σε μία στάση ανάλογη με εκείνη των πρωτοτύπων τη στιγμή της νίκης, σαν να εξακολουθούσαν να κατευθύνουν τα άτια τους προς τα σημεία τερματισμού.Εκεί κοντά βρισκόταν κι ένα άγαλμα του Νείλου υπό τη μορφή ταύρου, που πάλευε με έναν κροκόδειλο. Όλα αυτά τα αγάλματα στάλθηκαν εσπευσμένα στις καμίνους και μετατράπηκαν σε νομίσματα. Μπορούμε να κρίνουμε από τα εναπομείναντα δείγματα, την καλλιτεχνική αξία των ορειχάλκινων αγαλμάτων που καταστράφηκαν. Τα τέσσερα άλογα που ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος είχε φέρει από τη Χίο και είχε εγκαταστήσει στον Ιππόδρομο σώθηκαν κατά τύχη από τη γενική λεηλασία και μεταφέρθηκαν στη Βενετία όπου εξακολουθούν να κοσμούν την πρόσοψη του Αγίου Μάρκου.Η λεηλασία των ιερών λειψάνων της Κωνσταντινούπολης διήρκεσε σαράντα χρόνια. Ωστόσο, περισσότερα από τα μισά αντικείμενα που αρπάχτηκαν, μεταφέρθηκαν στη Δύση μεταξύ των ετών 1204 και 1208. Στη διάρκεια των πρώτων ημερών μετά την άλωση της πόλης, οι επίσκοποι και οι ιερείς που συνόδευαν τους Σταυροφόρους έσπευσαν να οικειοπ
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 20.04.2010
• 19:13

  Κοτσάκια για την εκδρομή του Συλλόγου από τον Νίκο Σαρρή

   »  e-Νάξιοι
  Filed under: Ιστορικό
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 19.04.2010
• 12:00

  "Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους"

   »  Αrkoleon
  
  «Καθόμουν και έκλαιγα για την Ελλάδα. Παναγιά μου βοήθα κι αυτή τη φορά τους Έλληνες»(Θόδωρος Κολοκοτρώνης)
  Στις αρχές του 1827 η Πελοπόννησος εξακολουθούσε να υφίσταται λεηλασίες και καταστροφές απο τα στρατεύματα τουΙμπραήμ. Πολλές φορές οι Αιγύπτιοι επέστρεφαν για δεύτερη φορά στο σημείο από το οποίο είχαν περάσει λίγες ημέρες νωρίτερα, ολοκληρώνοντας την καταστροφή. Οι περισσότερες εστίες αντίστασης είχαν εξουδετερωθεί. Παρ’ όλα αυτά, οι Αιγύπτιοι δέχονταν συνεχείς επιθέσεις ελληνικών τμημάτων στρατιωτών και χωρικών, οι οποίοι, καθώς δεν μπορούσαν να δώσουν μετωπική μάχη, πλευροκοπούσαν τις εχθρικές φάλαγγες ή τις κτυπούσαν από τα νώτα προκαλώντας σε αυτές μεγάλες απώλειες. 
  Οι Πελοποννήσιοι συνέχιζαν την συγκινητική τους αντίσταση εξαντλημένοι, πεινασμένοι και άοπλοι οι περισσότεροι, παρ όλο που ο Ιμπραήμ εφάρμοσε την μέθοδο του προσκυνήματος σε μεγάλη κλίμακα, ιδιαίτερα μετά την επιστροφή του από το Μεσολόγγι.Προσκύνημαονομαζόταν στα χρόνια της Τουρκοκρατίας η δήλωση υποταγής μεμονωμένων ατόμων ή ολόκληρων ομάδων ή και περιοχών προς τον κατακτητή, εναντίον του οποίου είχαν εξεγερθεί. 
  Η αποδοχή της υποταγής εκφραζόταν έμπρακτα από τους Τούρκους με χορήγηση στους προοκυνημένουςειδικού πιστοποιητικού, γνωστού ως «ράι μπουγιουρντί» ή «προσκυνοχάρτι». Με αυτό τον τρόπο οι επαναστατημένοι επανέρχονταν στην κατάσταση του νομιμόφρονα υπηκόου. Ο Κολοκοτρώνης ανέφερε στα απομνημονεύματά του ότι όσοι οπλαρχηγοί προσκυνούσαν, κυρίως λόγω των υψηλών χρηματικών αμοιβών που τους υποσχέθηκε ο Ιμπραήμ, ήταν πρώην μισθοφόροι στην υπηρεσία των προκρίτων του Μοριά. Πάντως, οι περισσότεροι άλλαζαν στρατόπεδο υπό τον φόβο των αιγυπτιακών επιδρομών.Έτσι, οι βίαια και από φόβο προσκυνημένοιπολλαπλασίαζαν το κακό και έδιναν μια θλιβερή εικόνα προδοσίας που εκτεινόταν από την Ηλεία έως την Πάτρα, τη Βοστίτσα και τα Καλάβρυτα. 
  Τότε ο Κολοκοτρώνης προσέφερε την τελευταία μεγάλη υπηρεσία στην πατρίδα. Υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες, ο Γέρος στην κυριολεξία"ξαναζωντάνεψε" την ετοιμοθάνατη Επανάσταση. Με το σύνθημα «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» απάντησε με μια χωρίς προηγούμενο τρομοκρατία στην τρομοκρατία του Ιμπραήμ. Μεταχειριζόμενος σκληρά μέτρα, απέτρεψε τον λαό της Πελοποννήσου από το να επανέλθει κάτω από την οθωμανική κυριαρχία και διατήρησε την φλόγα του πολέμου άσβεστη μέχρις ότου έγινε η Ναυμαχία του Ναυαρίνου και οι Μεγάλες Δυνάμεις συμφώνησαν για την ελευθερία της Ελλάδας. 
  Όσα χωριά αρνούντο να επανέλθουν στο ελληνικό στρατόπεδο, δέχονταν αιφνιδιαστικές επιθέσεις από τους άνδρες του Γέρου. Σε όλο τον Μοριά οι πρωτεργάτες του προσκυνήματος συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν.Στις πλατείες των χωριών οι απαγχονισμένοι συνεργάτες του εχθρού έκαναν τους διστακτικούς κατοίκους να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τους τις απειλητικές προειδοποιήσεις του Έλληνα στρατηγού. Μέσα στις τρομερά αντίξοες συνθήκες, που αυξάνονταν από την απροθυμία της Αντικυβερνητικής Επιτροπής να βοηθήσει τον Γέρο με χρήματα και με πολεμοφόδια, εκείνος έβλεπε ότι μόνο με τέτοιου είδους μέτρα θα μπορούσε να αποσοβήσει την μεγάλη καταστροφή.Ταυτόχρονα βέβαια προσπαθούσε με νουθεσίες να επαναφέρει τους προσκυνημένους στο πατριωτικό τους χρέος.
  
  Απόσπασμα από το άρθρο «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» του Ιστορικού Νίκου Γιαννόπουλου, όπως δημοσιεύθηκε στο εξαιρετικό αφιέρωμα στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, από την εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ» (Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009)
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 10:40

  Εκδρομή Συλλόγου στο Χάνι Γραβιάς και Αμφίκλεια

   »  e-Νάξιοι
  Filed under: Δραστηριότητες, Ιστορικό
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 18.04.2010
• 13:30

  Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

   »  Αrkoleon
  O θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά και ο Έλληνας στρατηγός 
  "Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΟΜΟΛΟΓΟ : O MAΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΣΤΑ ΥΠΟΓΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ! Αναγράφεται στο τέλος ( σελ.21 ) από την Ελένη Κυπραίου, δημοσιογράφο -συγγραφέα :
  Απόσπασμα " Είπε ο Τούρκος στρατηγός, στον Έλληνα ομόλογό του : <<..Εσείς οι Έλληνες , δεν πιστεύετε στον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά; Δεν λέτε και ξαναλέτε μεταξύ σας, πως βόλι εχθρού δεν τον άγγιξε ; Πως τον κατάπιε το μανιασμένο πλήθος των πορθητών της Πόλης ; Αλλά πως τον τράβηξε η Παναγιά στην αγκαλιά της, για να τον κάνει Αθάνατο. Δεν είστε βέβαιοι πως ΖΕΙ Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ: Δεν είναι θρύλος. Ψεύτικη ελπίδα. Ονειροφαντασία. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ. Δες και μόνος σου..>>..."ΔΕΝ ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ, ουτε και προκειται να αλωθη.Καθως γραφουμε, ξεπηδα απο τα βαθη της μνημης μας μια ιστορια, που αν δεν ειναι αληθινη, τουλαχιστον θα μπορουσε να αποθανατιστη σαν θρυλος.Μας την αφηγηθηκε, πριν μερικα χρονια, προσωπικοτητα αξιολογη (τηρουμε την ανωνυμια της) και παντως ουτε ευφανταστη, ουτε παραμυθολογα.Πριν μερικα χρονια λοιπον, λιγοτερα απο μια δεκαετια, υπηρετουσαν, απ΄τη μια κι΄απο την αλλη πλευρα του Εβρου, στα συνορα, που διαιρουν την Θρακη μας στα δυο, αντιστοιχα, Ελλην και Τουρκος στρατηγος.Οι δυο ανδρες ειχαν συνδεθει με στενη μεταξυ τους φιλια. Πολυ περισσοτερο που ο Τουρκος στρατηγος, ειχε συζυγο Ελληνιδα.Οταν εφθασε ο καιρος να μετατεθουν για αλλη υπηρεσια, προσκαλεσε ο Τουρκος τον Ελληνα συναδελφο του."Τοσον καιρο", του ειπε, "περασαμε ανεφελα μαζι. Οι διαφορες που εχουν οι δυο χωρες μας, μεταξυ τους, δεν επηρεασαν τη φιλια μας. Αλλα κι΄εμεις οι Τουρκοι θεωρουμε τη φιλια ιερη. Θα ηθελα αυριο το βραδυ να σου το αποδειξω."Την επομενη, στις 10 ακριβως, ο Ελλην επιβιβαζοταν στο ιδιωτικο αυτοκινητο του Τουρκου. Νυχτα αφεγγαρη ηταν.Ερημικοι οι δρομοι. Ανοιχτη κι η λεωφορος ταχειας κυκλοφοριας προς την Πολη.Κοντα μεσανυχτα πρεπει να πλησιασαν στις παρυφες της. Υπνος βαθυς ειχε καθηλωσει στα κρεβατια τους κατοικους της. Ησυχια στους δρομους.Γρηγορος, ο οδηγος Τουρκος, μπηκε βγηκε απο στενα, απο περιπλεγμενα σαν κουβαρι καλντεριμια.Νυχτα αφεγγαρη. Εσβησε τη μηχανη, σταματησε μπροστα σε καγκελοπορτα με γραφες στα ελληνικα.Ο γοργος ρυθμος, η αγωνια, η περιεργεια, δεν αφηναν στον Ελληνα περιθωρια να ψαξει, ουτε καν να προβληματισθει.Ακολουθουσε τον Τουρκο πειθηνια, σαν αυτοματο, χωρις φοβο, με περισσια εμπιστοσυνη. Ουτε καν που του περασε απ' το μυαλο, πως μπορουσαν να΄ναι και κακες οι προθεσεις του.Σταθηκαν μπροστα σε διπλομανταλωμενη σιδερενια στενη θυρα. Εβγαλε κλειδι απ' την τσεπη του ο Τουρκος. Ξεκλειδωσε. Ανοιξε. Υπογειο ηταν. Μουχλα ανεδιναν οι τοιχοι. Μουχλα και κλεισουρα. Λησμονια, καταχωνιασμενη στα εγκατα της γης. Περπατησαν κι οι δυο, σε διαδρομους, χωρις να σκονταφτουν. Τους βαραινε η σιωπη, η αναμονη. Που πηγαιναν, ετσι στα τυφλα ? Που κατευθυνονταν ? Αναστροφα στον χρονο. Σε ποιον χρονο ? Τον ανθρωπινο ή τον Θεικο ?Ο Τουρκος ηξερε. Αλλα δεν ηξερε ακομη ο Ελληνας. Δεν μπορουσε να δικαολογησει την περιπλανηση.Μα ουτε και προφταινε να προβληματιστει. Ακολουθουσε. Με την βεβαιοτητα, πως η στιγμη ηταν μοναδικη. Πως δεν θα' χε την ευκαιρια, ποτε ξανα, να την ξαναζησει. Ακολουθουσε. Ονειρευοταν αραγε ? Υπνοβατουσε ?Φτερωμενη η φαντασια του, αναπλαθε μονοπατια, που μονο σε ελαφρυ υπνο βαδιζει κανεις.Ενα ηταν σιγουρο: δεν θα ξαναβρισκε ποτε τον δρομο. Δεν θα τον ξαναβρισκε χωρις οδηγο.Ειχαν φθασει στο τερμα.Θυρα και παλι αρματωμενη μπροστα τους. Βαρια σιωπη. Η σιγη της υστατης ωρας.Που ηρθε να διακοψει μονο το τριξιμο της κλειδαριας. Το γκρινιασμα του σκουριασμενου σιδερου. Μισανοιξε η βαρια θυρα.Ισχνο φως στο εσωτερικο. Υπερκοσμιο. Μυστηριακο. Υπογειο ? Μπουντρουμι ? Κενοταφιο ?Και τοτε, τοτε μονον μιλησε ο Τουρκος : "Εσεις οι Ελληνες, δεν πιστευετε στον θρυλο του Μαρμαρωμενου Βασιλια ? Δεν λετε και ξαναλετε μεταξυ σας, πως βολι εχθρου δεν τον αγγιξε ? Πως τον καταπιε το μανιασμενο πληθος των πορθητων της Πολης ? Αλλα πως τον τραβηξε η Παναγια στην αγκαλια της, για να τον κανει Αθανατο ? Δεν ειστε βεβαιοι πως ΖΕΙ Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ? Δεν ειναι θρυλος. Ψευτικη ελπιδα. Ονειροφαντασια. Ειναι ΑΛΗΘΕΙΑ. Δες και μονος σου."
  Στο πατωμα, μισοανασηκωμενο στον ενα αγκωνα ο Ελληνας ειδε, ειδε με τα ματια του, τον ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΙΑ. ΑΝΑΣΗΚΩΜΕΝΟ.Ριγος μεταφυσικο τον διαπερασε. Θολωσαν απ' τα δακρυα τα ματια του. Θαμπωθηκε η οραση του.Εκανε το σταυρο του. Μπροστα του, εκει, σε αποσταση ανασας, το ΘΑΥΜΑ.Κι ηταν αυτος, ο τυχερος, που ειχε αξιωθει να το ζησει με τις αισθησεις του. Σε συγκεκριμενο χωρο και χρονο.Πηχτη η σιωπη, σχεδον, κοβοταν με το μαχαιρι.Μιλησε και παλι ο Τουρκος :"Πριν μερικα χρονια κειτοταν στο εδαφος ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ. Τον τελευταιο καιρο αρχισε σιγα-σιγα ν' ανασηκωνεται. Παμε."Ξανακλεισαν τη θυρα. Την ξανακλειδωσαν. Αντιστροφα βγηκαν μεχρι την αυλη απ' τα υπογεια.Ξαναπερασαν την καγκελλενια πορτα.Δεν αφησαν πισω ιχνη απ' τις πατημασιες τους. Κανεις δεν τους ειχε δει. Μπηκαν στο αυτοκινητο, πηραν το δρομο του γυρισμου.Σιωπηλοι. Χωρις να ανταλλαξουν κουβεντα.Δεν ειχε ακομη ξημερωσει οταν εφτασαν στον Εβρο. Προτου αποχωρισθουν, φιληθηκαν σταυρωτα. Το ποταμι κυλουσε ορμητικα προς το Αιγαιο."Γυριζει πισω το ποταμι", μονολογησε ο Ελλην στρατηγος. "Γυριζει οταν το θελησει ο Θεος".Υπηρετησε αργοτερα στο Κεντρο.Προτου αποστρατευθει θεωρησε υποχρεωση του ν' αποκαλυψει το μεγαλο μυστικο στην προσωπικοτητα που μας το εμπιστευθηκε, κατονομαζοντας και τον στρατηγο, κατω απο το βλεμμα του Θεου και της Παναγιας. Καναμε και μεις τον σταυρο μας μουρμουριζοντας "Η ΠΟΛΙΣ ΔΕΝ ΕΑΛΩ".
  ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ* Η Λαικη παραδοση λεει για τον Κωνσταντινο Παλαιολογο, στην πραγματικοτητα κανεις Αγιος και κανεις προφητης δεν μιλαει για Κωνσταντινο, ολοι οι προφητες μιλουν για Ιωαννη.* Ο Ελληνας στρατηγος πεθανε τον Φεβρουαριο του 2001 πληρης ημερων. Εμεις μετα απο επισταμενη ερευνα, αναζητησαμε και βρηκαμε την αδελφη του στρατηγου και μας επιβεβαιωσε οτι η μοναδικη ευκαιρια που ειχε ο αδελφος της ηταν πραγματικοτητα, ειδε με τα ματια του τον Αυτοκρατορα Ιωαννη, γιατι ετσι εγραφε η επιγραφη πανω απο το κεφαλι.
  http://www.marmaromenosautokratoras.gr/marmaromenos.pdf  [new-byzantium.blogspot.com] Μελών Forum defencenet.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 16.04.2010
• 00:30

  ΕΝΑ Ε.Σ.Υ. ΓΕΜΑΤΟ ΠΛΗΓΕΣ

   »  Αrkoleon
  Πρός  τόνΚο  Ανδρέα  Λοβέρδο, Υπουργό  Εργασίας & Κοιν. Ασφάλισης, 
  KοινοποίησηΚα  Μ. Ξενογιαννακοπούλου, Υπουργό  Υ. & Κ. Α., 
  KοινοποίησηΚο  Γ. Παπανδρέου, Πρωθυπουργό, Κο  Αντ. Σαμαρά, Πρόεδρο  Ν.Δ.,  Κα  Αλ. Παπαρήγα, Γ. Γ.  Κ.Κ.Ε., Κο  Αλ. Τσίπρα, Πρόεδρο  ΣΥΡΙΖΑ, Κο  Χ. Παπουτσή, Κοινοβ. Εκπρόσωπο  ΠΑΣΟΚ, Κο  Π. Παναγιωτόπουλο, Κοινοβ. Εκπρόσωπο  Ν.Δ.,  Κο  Κ. Μαρκόπουλο, Αναπλ. Κοινοβ. Εκπρόσωπο  Ν.Δ., Κο  Σ. Χαλβατζή, Κοινοβ. Εκπρόσωπο  Κ.Κ.Ε.,  Κο  Π. Λαφαζάνη, Κοινοβ. Εκπρόσωπο  ΣΥΡΙΖΑ, Κο  Φ. Κουβέλη, Κοινοβ. Εκπρόσωπο  ΣΥΡΙΖΑ, 
                   Κύριε  Yπουργέ
        Παρακαλώ  επιτρέψτε  μου  αφού  σάς  εκφράσω  τήν  συμπάθειά  μου  γιά  τήν  περιπέτεια  Υγείας  πού  είχατε, νά  σάς  αναφέρω  μερικές  σκέψεις :1.      Είναι  περίεργο  γιατί  έπρεπε  πρώτα  νά  διαπιστωθεί  τό  τέλος  ζωής  τής  λυχνίας  καί  μετά  νά  παραγγελθεί  άλλη.2.      Λογικά  θά  έπρεπε  τό  Εργαστήριο  τού  Νοσοκομείου  ή / καί  η  Τεχνική  Υπηρεσία  του (εάν  υπάρχει  καί  εάν  βεβαίως  είναι  επαρκής...) νά  παρακολουθούν  τήν  διάρκεια  ζωής  τής  λυχνίας (αλλά  καί  κάθε  συσκευής) συναρτήσει  τής  χρήσεώς  της.3.      ΄Αρα, νά  παραγγέλνεται  εγκαίρως  καί  νά  παραλαμβάνεται  τό  ανταλλακτικό  πρίν  εκπνεύσει  η  ζωή  τού  χρησιμοποιούμενου.Φαίνεται  ότι  κάποιοι  υπολειτούργησαν (ίσως  συστηματικά) στήν  περίπτωση  αυτή.  4.      ΄Αραγε, υπάρχει  κάποια  σύμβαση  μεταξύ  τού  Νοσοκομείου  καί  τού  αντιπροσώπου  τού  μηχανήματος? Τί  προβλέπει? Τηρήθηκε? Αρκούσε  γιά  νά  είναι  οι  Επαγγελματίες  Υγείας  τού  Νοσοκομείου  ήσυχοι ?5.      Εκτιμάται  ότι  στό  Ε.Σ.Υ. υπάρχουν  περί  τούς  100  αξονικοί  τομογράφοι.Από  αυτούς, τουλάχιστον  40  υπολειτουργούν. Κατά  σύμπτωσιν, είναι  ~ 40  καί  οι  άνω  τών  10  ετών  ηλικίας.Η  πλειοψηφία  τους  δέν  χρησιμοποιείται  μετά  τίς  2  μ.μ., ελλείψει  προσωπικού.Τά  σημερινά  κόστη  πού  πληρώνουν  οι  ασθενείς  κυμαίνονται  από  75  ευρώ / πεδίο, έως  ~ 300  ευρώ  η  ολόσωμη.Ενώ  στήν  μαγνητική  τομογραφία  τό  κόστος  είναι  ~ 280  ευρώ / πεδίο.Αυτές  οι  εισπράξεις  λείπουν  από  τίς  χειμαζόμενες  οικονομίες  τών  Δημ. Νοσοκομείων...Είναι  πραγματικό  τό  ενδιαφέρον  νά  τίς  εξυγιάνουμε ? Απόδειξη !6.      Τώρα, γιά  τά  Δημόσια  Νοσοκομεία  πού  έχουν  συσκευές  πού  δέν  λειτουργούν  ελλείψει  προσωπικού, ακούγεται  τό  επιχείρημα  ότι  δέν  υπάρχουν  χρήματα  γιά  τήν  πληρωμή  μισθών  καί  δαπανών  λειτουργίας. Τελείως  λανθασμένα  γιατί,-          Η  ύπαρξη  προσωπικού  θά  σήμαινε  επιτέλεση  εξετάσεων  σέ  ασφαλισμένους,  γιά  τίς  οποίες  τό  Νοσοκομείο  θά  πραγματοποιούσε  συνεχείς  εισπράξεις, από  τά  δημόσια  ή  καί  τά  ιδιωτικά  Ασφ. Ταμεία  τους,-          Σέ  ποσά  μεγαλύτερα  τών  όποιων  Νοσοκομειακών  δαπανών.Αυτό  πού  απαραδέκτως  συμβαίνει  είναι,Α. Καί  οι  εξετάσεις  δέν  πραγματοποιούνται  σέ  αυτά  τά  Δημόσια  Νοσοκομεία,Β. Καί  πληρώνονται  από  τά  ασφ. Ταμεία  εκεί  όπου  γίνονται ! Πολλές  δέ  φορές  ακριβότερα  από  τούς  ασθενείς!!!...Γ. Καί  η  παρεχόμενη  περίθαλψη  είναι  επισφαλής  γιά  τούς  πολίτες (καί  τούς  ιατρούς !) όπου  δέν  λειτουργούν  υπάρχουσες  συσκευές !Οι  σχολάζουσες  συσκευές
  1.      δέν  αποσβέννυνται  ενώ  έχουν  πληρωθεί / εξοφληθεί, σέ  πολλαπλάσιο  κόστος  από  αυτό  πού  θά  έπρεπε...,
  2.      απαξιώνονται  καί  η  χρήση  τους  θά  είναι  σύντομα  μόνον  γιά  τό  αρχαιολογικό  μουσείο,
  3.   αποτελούν  απούλωτη  πληγή  γιά  ένα  κατ’ ευφημισμόν  Εθνικό  Σύστημα  Υγείας.
  Πληρώνουμε  μέ  αυξημένη  θνησιμότητα  αυτό  τό  ...καθεστώς ! Καί  ακριβά  εις  χρήμα !Παραλογισμός  δαιμονικός, πού  σέ  άλλο  Ευρωπαϊκό  Κράτος, πραγματικά  ευνομούμενο  καί  μέ  έμπρακτο  ενδιαφέρον  γιά  τούς  πολίτες  του, δέν  θά  τόν  συναντούσαμε...
  Αλλά  καί  εάν  εξετάσουμε  τούς  τομογράφους  πού  λειτουργούν,  από  τήν  σκοπιά  τού  πόσο  σύγχρονοι / αποτελεσματικοί  ήταν  ήδη  από  τήν  στιγμή  τής  παραλαβής  τους, θά  δούμε  μία  τραγική  εικόνα (αφορά  τήν  περίοδο  1995 – 2003) :-          σέ  πολλούς  αξονικούς  ο  αριθμός  τών  τομών  ήταν  μικρός  ή  πολύ  μικρός,-          πού  σημαίνει  λίγες  δυνατότητες  εφαρμογής  τού  τομογράφου,-          δηλαδή  μεγάλος  αριθμός  περιστατικών  έμεναν  χωρίς  κατάλληλα / αξιόπιστα / πλήρη  αποτελέσματα.      Γιατί  συνέβαινε  αυτό?-          Ο  μικρός  αριθμός  τομών  ήταν  στίς  προδιαγραφές  τού  πρός  αγοράν (μετά  από «διαγωνισμό») μηχανήματος,-          ΄Ομως  μέ  παράλογο – υψηλό  προϋπολογισμένο  κόστος  κτήσεως,-          ΄Οσοι  παραγωγοί  είχαν  από  καιρό  εκσυγχρονίσει  τά  προϊόντα  τους  καί  είχαν  πάψει  νά  παράγουν  συσκευές  λίγων  τομών (π.χ. 2) δέν  μπορούσαν  νά  συμμετάσχουν  στόν «διαγωνισμό» καί  άς  είχαν  δυνατότητα  προσφοράς  καλυτέρων – ασφαλεστέρων – πολυτιμοτέρων  συσκευών,-          ΄Ετσι  κάποιος, ανενόχλητος, πουλούσε -καί  μάλιστα  ακριβά- ένα  παμπάλαιο  μηχάνημα, πού  ούτε  στά  Τριτοκοσμικά  κράτη  ήταν  επιθυμητό !-          Πού  σύντομα  γινόταν  άχρηστο, όνομα  καί  πράγμα, γιά  τήν  πλειοψηφία  τών  περιπτώσεων ! Μέ  τεράστιο  περιθώριο  κέρδους  ένα  παμπάλαιο  μηχάνημα ! Πόσα  βραβεία  Νοbel  πρέπει  νά  δοθούν  στόν  πολυμήχανο  Νεοέλληνα ?
        Βλέπετε, στά  χρόνια  εκείνα  ο  τότε  Πρωθυπουργός  αγωνιζόταν  νά  βάλει  τήν  Ελλάδα  στήν  Ο.Ν.Ε., αλλά  η  διαπλοκή  θέριευε  ανεμπόδιστη  καί  στόν  Νοσοκομειακό  χώρο...      ΄Ας  τολμήσει  η  κα  Υπουργός  νά  ζητήσει  έρευνα  γιά  κάθε  τομογράφο  εκείνης  τής  εποχής, ποιοί  έκαναν  τίς  προδιαγραφές, πόσες  τομές  προδιέγραψαν, πόσων  τομών  συσκευές  υπήρχαν  τεχνολογικά  τήν  στιγμή  τής  προδιαγραφής, καί  ποιό  ήταν  τό  κόστος  αγοράς. ΄Ας  συγκρίνει  όλους  αυτούς  τούς αριθμούς  μέ  τά  σημερινά  δεδομένα  τής  Αγοράς, καί  θά  καταλάβει  ότι  ένα  μέρος  τού  τεραστίου  Εθνικού (Δημοσίου) Χρέους  είναι  εντοπισμένο ! Αλλά, απομένει  καί  νά  πληρωθεί  στούς  αλλοεθνείς  πιστωτές  μας, μειώνοντας  τό  κράτος  Πρόνοιας (καί  μεγαλώνοντας  τό  Ανάλγητο  Ελληνικό  Κράτος  τής  αποσυντεθείσης  πιά  Μεταπολιτεύσεως) ! Θέτοντας  σέ  κίνδυνο  τήν (υπαρκτή ?) Εθνική  μας  Ανεξαρτησία !!!
        Στήν  Θήβα, μέ  τήν  ενθάρρυνση / βοήθεια  τού  πάντοτε  πρόθυμου  Διοικητού  τής  Υγειον. Περιφερείας  μας  κ. Βλάχου  αλλάξαμε  τόν  αριθμό  τομών, από  2  σέ  τουλάχιστον  8, καί  ξαναπροκηρύχθηκε  εξ  αρχής  ο  διαγωνισμός ! Πού  μπορεί  νά  αποδώσει  καί  αξονικό  16  τομών, σίγουρα  μέ  λιγότερα  χρήματα  σήμερα (2010) από  τά  προύπολογισθέντα  τό  2002  γιά  2  τομών  μηχάνημα ! 
        Γιά  όσους  είμαστε  ταγμένοι,·         αφενός  στήν  ολόπλευρη  υποστήριξη  τού  Δημοσίου  Χαρακτήρα  τού  Ε. Σ. Υ.,καί,·         στήν  υγιή  λειτουργία  του  μέ  Τεχνοκρατικά  Κριτήρια  αφετέρου,
  Δέν  υπάρχουν,-          ούτε  ερωτηματικά,-          ούτε  αμφιταλαντεύσεις,      γιά  τό  τί  πρέπει  νά  γίνεται  στήν  αέναη  προσπάθεια  βελτιώσεως  τού  Ε.Σ.Υ.
        Σάς  εύχομαι  η  περιπέτειά  σας  νά  είναι  ανωδύνως  περαστική  καί  νά  αποφύγετε  στό  μέλλον  παρόμοια  περιστατικά  στόν  μέγιστο  δυνατό  βαθμό. Πάντως, κάθε  εμπειρία  ενός  Πολιτικού  από  αυτό  πού  βιώνει  ο  δύσμοιρος  ΄Ελληνας  Πολίτης  είναι  ιδιαίτερα  χρήσιμη,γιά  όλους !
               Μέ  τιμή
  Ξενοφών  Καραγεωργίου, Χρυσ. Σμύρνης  184, Βύρωνας, 16232,Τέως  Διοικητής  Γενικού  Νοσοκομείου  Θηβών
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 15.04.2010
• 20:39

  Η σφαγή του Κατίν, ο Πούτιν και οι κατάρες του Γκίκα!

   »  Αrkoleon
  
  Βάσιμες είναι οι υποψίες μας ότι για το δυστύχημα που συνέβη έξω απ’ το Σβερντλόφσκ -καθώς ο Πολωνός πρωθυπουργός και η συνοδεία του πήγαιναν να τιμήσουν μαζί με το Ρώσο πρωθυπουργό Πούτιν, τους χιλιάδες Πολωνούς αξιωματικούς που δολοφονήθηκαν με εντολή του Στάλιν-  δεν ήταν ατύχημα αλλά δολιοφθορά.Μια πανέξυπνη δολιοφθορά,  που προήλθε από το έντονο πνεύμα και τις συνεχείς κατάρες του Γκίκα, του Μαϊλη και λοιπών νεοφώτιστων Πολ-Ποτικών του Περισσού. Οι νέοι αυτοί μαθητευόμενοι -αλλά αποτελεσματικότατοι- μαγοι, πιστεύουν ότι υπάρχει μια διεθνής συνομωσία στην οποία συμμετέχουν και τα σοβετικά αρχεία για να σπιλωθεί το όνομα του Μεγάλου, του Μοναδικού, του Πατέρα των Λαών, του Τιμονιέρη και Οδηγού…… Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς ΣΤΑΛΙΝ.Ως γνωστό, ο Περισσός έχει αναλάβει εδώ και λίγο καιρό την προσπάθεια επαναμάγευσης της θλιβερής μας καθημερινότητας. Έτσι δημιούργησε νέους θεωρητικούς, που δίνουν μια άλλη διάσταση στην παλιά μεταφυσική μαγεία του ιστορικού υλισμού. Μια διάσταση εξαιρετικά πετυχημένη, όπως αποδείχτηκα από το αποτέλεσμα επί του πολωνικού αεροπλάνου.Εάν πιστέψουμε κάποια πράγματα που γράφτηκαν στο Indymedia, ο Αναστάσιος Γκίκας, νέος Πολ-Ποτικός θεωρητικός υποδυόμενος τον ιστορικό, φαίνεται ότι εκκολάφθηκε υπό την καθοδήγηση  του πανσοφου κάτοχου της υπέρτατης αλήθειας συντρόφου Μαίλη για να εξολοθρεύσει κάποιους απείθαρχους, αντικομμουνιστές Πόντιους μαζί μα τον δηλωσία Κλάρα..Τέλος, πάντων, το φαινόμενο Γκίκας (ο ποντιοκτόνος) τώρα αρχίζει να μας απασχολεί σοβαρότερα και στο μέλλον θα ασχοληθούμε επισταμένως…Προς το παρόν ας δούμε ένα εξαιρετικό κείμενο του Χρήστου Κεφαλή για τη σφαγή των 22.000 Πολωνών αξιωματικών στο Κατίν από τους σταλινικούς ασφαλίτες  και τη διαχείριση ενός αντικειμενικού ιστορικού γεγονότος από τους μαθητευόμενους μάγους του Περισσού:Τελευταία, με αφορμή την ομώνυμη ταινία του Βάιντα, παρουσιάζει έξαρση στις στήλες του Ριζοσπάστη η αρθρογραφία για το Κατίν. Οι αρθρογράφοι του συναγωνίζονται σε φωνασκίες ότι η εξόντωση, εκεί, μερικών χιλιάδων αξιωματικών του πολωνικού στρατού δεν ήταν έγκλημα του Στάλιν, αλλά των ναζί. Ωστόσο, παρόμοια άρθρα έχουν καταχωρηθεί στον Ριζοσπάστη από παλιότερα. Ενδεικτικά αναφέρουμε: Γ. Σλομπότκιν, “Κατίν. Πώς και γιατί οι Ναζί εκτέλεσαν τους πολωνούς αξιωματικούς” (29.5.2005)? Α. Γκίκας, “Κατίν: Από τον Γκαίμπελς στους κινηματογράφους” (16.3.2008)? Ν. Μπογιόπουλος, “Το Κατίν, ο Γκαίμπελς και ο Άλφα” (5.2.2009)? Στ. Κρητικός, “Υπόθεση Κατίν. Στην υπηρεσία της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας” (8.2.2009) και “Ο Βότσης, η Ελευθεροτυπία και η αντιΚΚΕ ανατριχιαστική τους προπαγάνδα” (11.2.2009)? Μ. Μαΐλης, “Η ιστορική αλήθεια και οι αιτίες της πλαστογραφίας της” (15.2.2009). Η πρόσφατη αρθρογραφία του Ριζοσπάστη στηρίζεται κυρίως στα δυο πρώτα άρθρα, στα οποία διαρκώς παραπέμπουν τα υπόλοιπα.Αν και τα περισσότερα στοιχεία και ενδείξεις συνηγορούν ότι πρόκειται για σταλινικό έγκλημα, το θέμα του Κατίν δεν έχει κλείσει ακόμη εντελώς για την ιστορική έρευνα. Στο παρόν άρθρο, θα ασχοληθούμε πρώτα στοιχειωδώς με το Κατίν ως ιστορικό γεγονός, σε αυτή δε τη συνάφεια θα ελέγξουμε την αξιοπιστία των πηγών του Ριζοσπάστη και το αν, από άποψη οπτικής και δεοντολογίας, υποστηρίζουν την εκδοχή του των γεγονότων.Μια πρώτη παρατήρηση εδώ είναι ότι, με όλη τη σημασία του, το Κατίν αντιπροσωπεύει ένα μικρό κλάσμα από τα εγκλήματα και τις εκατόμβες του σταλινισμού. Τα εγκλήματα αυτά –αρκετά ετερογενή και ποικίλα– περιλαμβάνουν εκατομμύρια κομμουνιστές και αθώους πολίτες, θύματα του λιμού του 1932-33, των εκκαθαρίσεων και εκτοπίσεων μετά τις Δίκες της Μόσχας κ.ά.  Είναι ακόμη γεγονός ότι ο σταλινισμός ευθύνεται για εξίσου απεχθή, κυνικά εγκλήματα με εκείνο του Κατίν, όπως η παράδοση το 1940, στο πλαίσιο του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, εκατοντάδων γερμανών κομμουνιστών και Εβραίων στην Γκεστάπο, γεγονός που επιβεβαιώνεται από πλήθος αξιόπιστες πηγές. Ενδεικτικά, αναφέρουμε την αυτοβιογραφία της Μαργκαρέτε Μπούμπερ-Νόιμαν, γυναίκας του εκκαθαρισμένου στις σταλινικές διώξεις μέλους του ΠΓ του Γερμανικού ΚΚ Χαντς Νόιμαν, που εξορίστηκε σε στρατόπεδα της Σιβηρίας και, μετά την παράδοσή της, επέζησε αργότερα και από τα ναζιστικά κρεματόρια. Είναι σαφές ότι εκείνοι που προέβησαν σε τέτοια αίσχη, στο όνομα του κομμουνισμού, δεν θα δίσταζαν να κάνουν αυτό που τους καταλογίζεται στο Κατίν.Από κει και πέρα, εντυπωσιάζει το ότι οι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη, ενώ φωνασκούν για διάφορα υποτιθέμενα “στοιχεία” και “μαρτυρίες” για το Κατίν, δεν έχουν το σθένος να παραθέσουν τα πιο στοιχειώδη, αναμφισβήτητα γεγονότα της υπόθεσης και να θέσουν το ερώτημα: Ποιος είχε λόγο να προβεί στο συγκεκριμένο έγκλημα;Βέβαιο είναι ότι στο Κατίν (ρωσική περιοχή κοντά στο Σμολένσκ) εξοντώθηκαν και θάφτηκαν ομαδικά μερικές χιλιάδες ανώτερα και μεσαία στελέχη του πολωνικού στρατού. Αυτά τα στελέχη (όχι μόνο οι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί, αλλά και το τεχνικό, διοικητικό και λοιπό προσωπικό), είχαν συλληφθεί στο κατεχόμενο από τον σοβιετικό στρατό μέρος της Πολωνίας και είχαν μεταφερθεί σε σοβιετικά στρατόπεδα. Η διαμάχη έγκειται στο αν εκτελέστηκαν το 1940-41, σε μια επιχείρηση οργανωμένη από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες και τον Μπέρια, κάτι που αποδέχονται, με βάση τις υπάρχουσες μαρτυρίες, πλήθος έγκυροι ιστορικοί. Ή, από την άλλη, αν πρόκειται για μια “προβοκάτσια των ναζί και των ιμπεριαλιστών” με στόχο τη συκοφάντηση του Στάλιν, κάτι που, εκτός από τους σταλινικούς απολογητές, δεν υποστηρίζει στην πράξη κανείς μελετητής κάποιου κύρους, που θα μπορούσε να επικαλεστούν στο ΚΚΕ.Για να πιστέψουμε την εκδοχή των αρθρογράφων του Ριζοσπάστη θα έπρεπε, λοιπόν, να δεχτούμε την ύπαρξη μιας “διεθνούς συνωμοσίας”, τόσο πλατιάς που να περιλαμβάνει σχεδόν τους πάντες εκτός από τους ίδιους. Αυτό, ξέχωρα από το ότι δεν μας δίνουν κανένα κίνητρο που είχαν οι ναζί για την εξόντωση των ναζί. Πραγματικά, ακόμη και η μαζική εκκαθάριση των Εβραίων, “βδελύγματος της φύσης” για το ναζισμό, ξεκίνησε το 1942-43. Γιατί, λοιπόν, οι ναζί να εκτελέσουν τους πολωνούς αξιωματικούς το 1941, όταν πίστευαν ότι θα κερδίσουν τον πόλεμο και όταν, με δυο χρόνια κράτηση γεμάτα στερήσεις και βασανιστήρια στα σταλινικά κάτεργα, ένα μέρος τους τουλάχιστον –αν υποτεθεί ότι είχαν μείνει ζωντανοί– θα ήταν πρόθυμο να συνεργαστεί μαζί τους; Αυτό, απεναντίας, αποτελεί λόγο για την εξόντωσή τους από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες, ενώ και η μεθοδολογία της εκτέλεσης (οι κρατούμενοι πυροβολήθηκαν ατομικά με μια σφαίρα στο κεφάλι) ταιριάζει περισσότερο με τις σταλινικές παρά με τις ναζιστικές πρακτικές.Για το ποιόν των πηγών του ΚΚΕΤα κατά τα άλλα περισπούδαστα άρθρα του Ριζοσπάστη, ενώ παρακάμπτουν όλα αυτά τα, όχι ασήμαντα, θέματα, βρίθουν αναφορών σε ύποπτες σταλινικές μαρτυρίες. Έτσι επικαλούνται ότι “ο επικεφαλής της Σοβιετικής Εισαγγελίας στις Δίκες της Νυρεμβέργης, Ρόμαν Α. Ρούντενκο (Roman A. Rudenko), πρότεινε να συμπεριληφθεί σε αυτές και η υπόθεση του Κατίν” (βλ. το άρθρο του Α. Γκίκα), ως “συνεκδοχική” απόδειξη ότι, για να το προτείνει, αποκλείεται να το έκανε ο Στάλιν. Κοντά σ’ αυτό, φαίνεται, βρέθηκαν σε πτώματα στους τάφους κάποια σημειώματα με ημερομηνία μεταγενέστερη της υποχώρησης του σοβιετικού στρατού (λες και οι Γερμανοί ήταν τόσο ηλίθιοι ώστε να τα αφήσουν για να τους ενοχοποιούν). Και, βέβαια, για να το λέει ο Γκαίμπελς ότι το έκανε ο Στάλιν, πάει να πει ότι δεν το έκανε (γιατί αλλιώς, αν ακόμη και ο Γκαίμπελς μπορούσε να λέει την αλήθεια απέναντι στον Στάλιν, τα συμπεράσματα για τον Στάλιν και τους υπερασπιστές του δεν θα ήταν πολύ κολακευτικά…).Εκείνο που δεν λένε οι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη είναι ότι στελέχη όπως ο Ρ. Ρούντενκο εμπλέκονταν ήδη στην εξόντωση χιλιάδων σοβιετικών πολιτών στις Δίκες της Μόσχας, και επομένως δεν θα είχαν ηθικό πρόβλημα να χαλκεύσουν στοιχεία για να αποσείσουν από το σταλινικό καθεστώς τις ευθύνες για το Κατίν. Στις Αναμνήσεις του, ο Ν. Χρουστσόφ παραθέτει μια αποκαλυπτική τοποθέτηση του Ρούντενκο πριν από το 20ό Συνέδριο, όταν τον ρώτησε σχετικά με τη βασιμότητα των κατηγοριών ενάντια στους Μπουχάριν, Ρίκοφ και τους άλλους εκκαθαρισμένους μπολσεβίκους ηγέτες:“Ο σύντροφος Ρούντενκο απάντησε ότι, από την άποψη των δικαστικών κανόνων, δεν υπήρχε καμιά απολύτως μαρτυρία για την καταδίκη ή ακόμη και την προσαγωγή σε δίκη εκείνων των ανθρώπων. Η υπόθεση για τη δίωξή τους είχε βασιστεί σε προσωπικές ομολογίες που τους είχαν αποσπαστεί βίαια, με σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια — και ομολογίες που αποσπώνται με τέτοια μέσα είναι μη αποδεκτές ως νόμιμη βάση για να προσαχθεί κάποιος σε δίκη”.¹Έστω κι αν τους δοθεί ένα ελαφρυντικό, εφόσον η ανυπακοή στις εντολές του Στάλιν θα σήμαινε και τη δική τους εκκαθάριση, μοιάζει εντελώς αντιδεοντολογικό να επικαλείται κανείς τις ενέργειες αυτών των στελεχών, όταν ήταν εντολοδόχοι του Στάλιν. Κι αυτό, όταν είναι πλατιά γνωστή η σταλινική δεξιοτεχνία στην πλαστογράφηση ιστορικών γεγονότων, ξεκινώντας από την ίδια την Οκτωβριανή Επανάσταση. Αυτές οι παρατηρήσεις θέτουν και το θέμα των πηγών στις οποίες βασίζεται σήμερα το ΚΚΕ για την επιχειρούμενη δικαίωση και εξαγνισμό του Στάλιν.Η “αυθεντία” των Γ. Μούχιν και Γκ. ΦουρΠέρα από αμφίβολες παλιές σταλινικές μαρτυρίες, η αρθρογραφία του Ριζοσπάστη για το Κατίν επικαλείται κυρίως δυο “αυθεντίες”, τον Γιούρι Μούχιν και τον Γκρόβερ Φουρ. Από αυτούς αντλούν τα υποτιθέμενα σύγχρονα “στοιχεία” για την υπόθεση, όπως η αμφισβήτηση των εγγράφων που δόθηκαν μετά το 1990 επί Γιέλτσιν ή η απόφαση του ΠΓ του ΚΚΣΕ με υπογραφές του Στάλιν και των υπόλοιπων για την εκτέλεση των Πολωνών.Το ερώτημα για τη γνησιότητα των ντοκουμέντων είναι ακόμη ανοικτό. Σημαντικές δυσκολίες στη διασάφηση του θέματος προκαλεί και ότι η τωρινή, αστική κυβέρνηση του Πούτιν, εμποδίζει συστηματικά, στο πλαίσιο της δικής της αναβίωσης του Στάλιν ως “μεγάλου εθνικού ηγέτη”, την πρόσβαση σε σχετικά αρχεία. Πέρα όμως από το ότι μια μελλοντική τυχόν απόδειξη πως τα έγγραφα είναι πλαστά δεν θα αποδείκνυε την αλήθεια για το Κατίν, αλλά μόνο την αναξιοπιστία του Γιέλτσιν, έχει σημασία να δούμε πόσο αξιόπιστες είναι οι πηγές του ίδιου του ΚΚΕ.Ο Μούχιν έγινε γνωστός όταν εξέδωσε το 1995 το βιβλίο Κατίν ντετέκτιβ, στο οποίο ισχυριζόταν ότι η σφαγή του Κατίν δεν ήταν έργο των σταλινικών και ότι τα ντοκουμέντα μετά την περεστρόικα ήταν “πειραγμένα”. Τους ισχυρισμούς του αναπαράγει ο Φουρ σε διάφορα άρθρα του και από εκεί τους αντλούν, με συστηματικές παραπομπές και στους δύο, οι εμβριθείς δημοσιολόγοι του Ριζοσπάστη (βλ. τα άρθρα των Γκίκα, Μπογιόπουλου, Κρητικού κ.λπ.), εμφανίζοντας ή υπονοώντας πως πρόκειται για έγκυρους ερευνητές, έστω και “μη κομμουνιστές”, που υπερασπίζουν την ιστορική αλήθεια απέναντι στα “ψεύδη” και την “προδοσία” της περεστρόικα.Ένας Ρώσος ΛιακόπουλοςΤίποτα δεν απέχει πιο πολύ από την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για δυο κιτρινιστές, αντικομμουνιστές δημοσιολόγους, χωρίς ίχνος επιστημονικής αξιοπιστίας και σοβαρότητας. Ο μεν Μούχιν είναι ένα είδος Ρώσου Λιακόπουλου, που συνδυάζει την υπεράσπιση του Στάλιν με ωμές αντισημιτικές, σοβινιστικές και τσαρλατάνικες απόψεις. Ο δε Φουρ ένας χυδαίος σταλινικός απατεώνας, που αξιοποιεί τις “μελέτες” του Μούχιν εν γνώσει των αντιδραστικών αφετηριών και της αναξιοπιστίας τους.Είναι ενδεικτικό ότι κανείς σοβαρός ερευνητής δεν ασχολείται με τις δημοσιεύσεις του Μούχιν, που δεν είναι καν ιστορικός, αλλά μεταλλειολόγος μηχανικός — όπως και εκδότης μιας δημοφιλούς στους Ρώσους εθνικιστές και αντισημίτες εφημερίδας. Και αυτό δεν παραξενεύει ούτε οφείλεται σε κάποια “αντικομμουνιστική προκατάληψη”, αφού, όπως διαβάζουμε σε σελίδες στο Διαδίκτυο, τα επιτεύγματα του κυρίου Μούχιν περιλαμβάνουν:“–Μια συλλογή άρθρων που ισχυρίζεται ότι ο Χίτλερ ήταν το μεγαλύτερο στρατιωτικό μυαλό που υπήρξε ποτέ, και έχασε στον πόλεμο γιατί αντιμετώπισε τον Στάλιν, που ήταν ακόμα μεγαλύτερο μυαλό απ’ αυτόν.–Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι οι αμερικάνοι αστροναύτες δεν προσγειώθηκαν στο φεγγάρι και όλα τα ευρήματά τους από τη σελήνη ήταν πλαστά.–Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι οι θεωρίες του Λυσένκο ήταν σωστές.–Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι ο Μπόρις Γέλτσιν πέθανε το 1996 και αντικαταστάθηκε από τον δίδυμό του αδερφό.–Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι ο Στάλιν δολοφονήθηκε το 1953 ως αποτέλεσμα μιας εβραϊκής συνωμοσίας της οποίας ηγούνταν ο Χρουστσόφ.–Ερωτήματα για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων”.²Αν αυτό δεν αρκεί, επειδή προέρχεται από “αντισταλινική” πηγή, ας δούμε τι λέει ο ίδιος ο Φουρ, ο οπαδός του Μούχιν, που οι φωστήρες του Ριζοσπάστη παραθέτουν ως αυθεντία. Στον διαδικτυακό τόπο του [chss.montclair.edu] ο Φουρ, όχι μόνο ομολογεί τον αντισημιτισμό και τσαρλατανισμό του Μούχιν, αλλά και ότι, ακόμη, είναι εχθρός του κομμουνισμού και χρησιμοποιεί κατά κόρον αντικομμουνιστικές πηγές. Αναφερόμενος στο βιβλίο του Μούχιν Ubiystvo Stalina i Beriia παρατηρεί:“Αυτό το βιβλίο του Μούχιν απορρίπτεται συχνά [...] με το επιχείρημα ότι έχει κάνει παρατηρήσεις που μπορεί να ερμηνευθούν ως αντισημιτικές [...]. Αυτό το γραπτό δεν αντλεί [...] από εκείνα τα αποσπάσματα που μπορεί να εννοηθούν ως αντισημιτικές δηλώσεις. Ο Μούχιν έχει επίσης υποστηρίξει εκκεντρικές θέσεις σε μερικά θέματα [...]. Το ίδιο μπορεί, και πρέπει, να ειπωθεί όταν παρατίθενται αντικομμουνιστές ειδικοί [...]: δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν, κάποτε, να έχουν μερικές πολύτιμες συλλήψεις. Και, ασφαλώς, ο αντικομμουνισμός κανονικά ευθυγραμμίζεται στενά με τον αντισημιτισμό. Ούτε κομμουνιστής ούτε Εβραίος, ο Μούχιν δείχνει μια εχθρότητα και προς τα δυο, αλλά δεν είναι ούτε συμβατικός αντικομμουνιστής, ούτε συμβατικός αντισημίτης”.³Όπως βλέπουμε, ο Φουρ αναγνωρίζει ότι ο Μούχιν είναι ένας αντικομμουνιστής αντισημίτης, παρηγορώντας μας με τη μη “συμβατικότητά του”. Αυτό όμως μετά βίας συνιστά παρηγοριά, καθώς η “διαφορά” είναι ότι, ενώ οι “συμβατικοί” αντικομμουνιστές-αντισημίτες προσπαθούν να διατηρούν μια επίφαση “σοβαρότητας”, ο Μούχιν ξεπερνά κάθε όριο απάτης και γελοιότητας. Κάτι που αληθεύει τελικά και για τον ίδιο το Φουρ, ο οποίος παρουσιάζει τον Στάλιν, και ακόμη τον δήμιο Μπέρια, ως ακραιφνείς δημοκράτες, οπαδούς τού “Όλη η εξουσία στα σοβιέτ”(!).Καταλαβαίνουν άραγε στο Ριζοσπάστη από τι γκαιμπελίσκους και φασιστοειδή πιάνονται, στην προσπάθειά τους να νεκραναστήσουν τον Στάλιν; Κι αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού ένα τέτοιο έργο μόνο από γκαιμπελίσκους μπορεί να εκπληρωθεί.Αλλά, πέρα από την ανυποληψία των Μούχιν και Φουρ, αρκετά “στοιχεία” που προσκομίζουν μόνο πειστικά δεν είναι. Αναφέρεται ως απόδειξη ότι η απόφαση του ΠΓ για εκτέλεση των Πολωνών δεν είναι γνήσια, ότι “είχε, μεταξύ άλλων, τις υπογραφές των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν, οι οποίοι ωστόσο ήταν απόντες από τη 13η Σύνοδο του οργάνου το Μάρτη του 1940″ (βλ. το άρθρο του Α. Γκίκα). Αυτό όμως δεν αποδεικνύει τίποτα, γιατί θα μπορούσε κάλλιστα να την υπογράψουν αργότερα. Ακόμη, σχετικά με το σημείωμα του Σελέπιν, αρχηγού της KGB στα 1958-61 και μέλους του ΠΓ του ΚΚΣΕ στα 1964-75, στα 1959 προς τον Χρουστσόφ, όπου ομολογείται η εξόντωση 21.857 Πολωνών, επικαλούνται ότι “ο Σελέπιν αρνήθηκε γνώση του κειμένου που υποτίθεται πως φέρει την υπογραφή του. Τουναντίον, ερωτηθείς, δήλωσε πως οι γνώσεις του για το Κατίν την περίοδο που ήταν επικεφαλής της KGB περιορίζονταν στα εκάστοτε δημοσιεύματα του Τύπου…” (Α. Γκίκας, ό.π.). Μια τέτοια δήλωση όμως, από τη μεριά ενός τόσο υψηλόβαθμου στελέχους, μόνο σαν αφελής και ένοχη προσπάθεια συγκάλυψης μπορεί να εκληφθεί. Οπωσδήποτε, είναι λίγο απίθανο ο επικεφαλής της KGB να γνώριζε για το θέμα μόνο ό,τι έλεγαν οι εφημερίδες. Τέλος, ούτε το ότι οι εκτελέσεις των Πολωνών έγιναν με γερμανικά όπλα αποδεικνύει κάτι, αφού είναι σαφές ότι η KGB θα έπαιρνε τα μέτρα της για να σβήσει τα ίχνη του εγκλήματος. Αντιστρέφοντας το ερώτημα, αν οι ναζί ήθελαν να στήσουν προβοκάτσια, το φθινόπωρο του 1941, όπως διαβεβαιώνει ο Μ. Μαΐλης, θα ήταν τόσο ηλίθιοι ώστε να χρησιμοποιήσουν γερμανικά όπλα; Δεν θα προτιμούσαν κάποιο τύπο σοβιετικού πιστολιού, από αυτά που λαφυραγωγούσαν μαζικά στον πόλεμο με την ΕΣΣΔ;Οι αναφορές σε αντικομμουνιστές στο ΚΚΕ δεν περιορίζονται στους Μούχιν και Φουρ. Ανάλογης ποιότητας πηγές επικαλούνται στις “Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό” για το 18ο Συνέδριο. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον αμερικανό πρεσβευτή στην ΕΣΣΔ Τζόζεφ Ντέιβις (στη μαρτυρία του ως θεατή των Δικών της Μόσχας στηρίζουν τη θέση ότι ο Μπουχάριν είχε γίνει πράκτορας, θεωρώντας την ίσως πιο έγκυρη από του “μισητού” Χρουστσόφ) και τον Λούντο Μάρτενς (για τον ωμό αντισοβιετισμό του οποίου, τη σύνδεσή του με νατοϊκούς, αντικομμουνιστές παράγοντες κ.λπ., έδωσε στοιχεία ο Γ. Ρούσης στον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ, Ριζοσπάστης, 2.11.2008), χωρίς να τον αντικρούσει κανένα από τα λαλίστατα σαΐνια του Ριζοσπάστη.Φυσικά, οι δημοσιολόγοι του ΚΚΕ μπορεί να φωνασκούν περί Γκαίμπελς κ.ο.κ. Με το να επικαλούνται τους Μούχιν και τους Μάρτενς, όμως, αποδεικνύουν τελικά πως οι ίδιοι είναι εφάμιλλοι, αν όχι χειρότεροι, πλαστογράφοι. Και ότι, σε κάθε περίπτωση, κίνητρό τους δεν είναι η ιστορική αλήθεια, ούτε η υπόθεση του κομμουνισμού, που δήθεν μονοπωλούν…Ο Χρήστος Κεφαλής είναι φυσικός, συγγραφέας.1. Khruchchev Remembers, Λονδίνο 1971, τόμ. 1, σελ. 319.2. Βλ. “Ένας Ρώσος Λιακόπουλος, πηγή των σταλινικών για το Κατίν”,  [allotriosi.wordpress.com] 3. Γκ. Φουρ, “Ο Στάλιν και ο αγώνας για δημοκρατική μεταρρύθμιση”. Βλ.  [eserver.org] Πηγή:  [pontosandaristera.wordpress.com]
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 15:53

  Οι έρευνες πετρελαίου στην Ελλάδα

   »  Αrkoleon
  
  Τη στιγμή που το κράτος ψάχνει απεγνωσμένα να αυξήσει τα έσοδά του η όποια καθυστέρηση στην αξιοποίηση του εγχώριου ενεργειακού πλούτου, μόνο ως ολιγωρία και εγκληματική παράλειψη μπορεί να θεωρηθεί. Του Κ. Ν. Σταμπολή, Αντιπροέδρου και Γενικού Διευθυντή του ΙΕΝΕ
  
  
  
  Με τη χώρα μας να καταναλώνει καθημερινά περί τα 440.000 βαρέλια πετρελαίου, από τα υψηλότερα ανά κεφαλή ποσοστά στην Ευρώπη, και να πληρώνει γύρω στα 15 δισ. ευρώ κατ’ έτος για εισαγωγές αργού και προϊόντων, το θέμα των υδρογονανθράκων θα έπρεπε κανονικά να απασχολεί την πολιτική ηγεσία κατά προτεραιότητα. Δηλαδή το πώς να μειώσει η χώρα την εξάρτησή της από τις εισαγωγές, αφού ως γνωστό εισάγει το 99,5% των ποσοτήτων που καταναλώνει και γενικότερα το πώς να διαφοροποιήσει το ενεργειακό της ισοζύγιο ώστε το πετρέλαιο να αντιστοιχεί σε μικρότερο μερίδιο από το σημερινό 65% της τελικής ενεργειακής κατανάλωσης.Η διαφοροποίηση των ενεργειακών εισαγωγών δεν μπορεί ασφαλώς να γίνει από την μια ημέρα στην άλλη αφού αυτό προϋποθέτει μια μακροχρόνια και σταθερή ενεργειακή πολιτική. Υπό αυτή την έννοια, οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών προωθούν το φυσικό αέριο η διείσδυση του οποίου είναι ήδη αξιόλογη, και τις ΑΠΕ το ποσοστό των οποίων στο ενεργειακό μείγμα έχει αρχίσει να εγγράφεται και αναμένεται ότι θα αυξηθεί σημαντικά μέχρι το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας. Βοηθούντων και των αποφάσεων και στόχων της Ε.Ε. (στόχοι του 20-20-20).Απεναντίας η μείωση της εξάρτησης μας από το πετρέλαιο δεν είναι εύκολη υπόθεση αφού το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό του (60%) χρησιμοποιείται για τις μεταφορές. Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε είναι να αυξήσουμε την εγχώρια παραγωγή υδρογονανθράκων, αφού κάτι τέτοιο θα μας εξασφάλιζε σημαντικά έσοδα για τον κρατικό προϋπολογισμό, θα προσέλκυε επενδύσεις και θα μείωνε την εξάρτησή μας από τις εισαγωγές.Να θυμίσουμε ότι τη δεκαετία του 1980 η χώρα παρήγαγε περί τα 25.000 βαρέλια ημερησίως μόνο από το κοίτασμα του Πρίνου καλύπτοντας σχεδόν το 15% των αναγκών της. Σήμερα ο Πρίνος παράγει 5.000 βαρέλια την ημέρα χάρις σε ένα γενναίο επενδυτικό πρόγραμμα της Aegean Energy που έχει την ευθύνη λειτουργίας και ανάπτυξης του ευρύτερου κοιτάσματος, η οποία και παρέλαβε το κοίτασμα πριν 2 χρόνια σε κατάσταση πλήρους υποβάθμισης (η παραγωγή είχε πέσει κάτω από τα 1.000 βαρέλια). Όμως πέρα από τον Πρίνο, ο οποίος και έχει αποδώσει συνολικά 120 εκατ. βαρέλια από την έναρξη της παραγωγής έως σήμερα, υπάρχουν αρκετά άλλα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στον ελλαδικό χώρο που μπορούν να αξιοποιηθούν και να αποφέρουν μια υπολογίσιμη παραγωγή.Κατάκολο, Νομός Ηλείας, Νομός Ιωαννίνων, Θερμαϊκός Κόλπος, Επανωμή, Θρακικό Πέλαγος, Μυτιλήνη, Δωδεκάνησα και Κρήτη είναι μόνο ορισμένες από τις περιοχές όπου βάσει γεωλογικών και γεωφυσικών ερευνών, αλλά και σε αρκετές περιπτώσεις και βάσει γεωτρήσεων, έχουν εντοπισθεί ενδιαφέροντα κοιτάσματα. Τελευταίες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ένα συνολικό πετρελαϊκό δυναμικό στον ελλαδικό χώρο της τάξης των 2.0-2.5 δισ. βαρελιών, βάσει των ήδη γνωστών στοιχείων. Με την Ελλάδα να παραμένει από τις λιγότερο ερευνηθείσες περιοχές της Μεσογείου, πράγμα που σημαίνει ότι το πραγματικό δυναμικό μπορεί να είναι αρκετά υψηλότερο.Οι δε κατά καιρούς ενστάσεις από ειδήμονες και μη ότι όσο παραμένει σε εκκρεμότητα το θέμα της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο δεν μπορούμε να συζητάμε για έρευνες στερείται σοβαρότητας καθ’ ότι υπάρχουν μεγάλες πετρελαιο πιθανές εκτάσεις εντός των χωρικών μας υδάτων, δηλαδή εντός των 6 μιλίων, όχι μόνο στο Αιγαίο αλλά σε όλη την Ελλάδα ακόμη και σε χερσαίες περιοχές. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να αναβάλουμε επ’ άπειρο τη διευθέτηση των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ) στο Αιγαίο και στις άλλες μας θάλασσες διότι η μη διεκδίκηση των νομίμων δικαιωμάτων μας, όπως είναι αυτή της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στα 12ν.μ., οδηγεί νομοτελειακά σε αποδυνάμωση ή και ανατροπή των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.Για να πραγματοποιηθούν όμως έρευνες και να προσελκυθούν οι διάφορες εταιρείες να αναλάβουν το ρίσκο και να εκτελέσουν γεωτρητικές εργασίες απαιτείται ένα ξεκάθαρο νομικό πλαίσιο (που υπάρχει μέσω του Ν. 2289/95) και ένας κρατικός φορέας ή δημόσια υπηρεσία που θα αναλάβει τον συντονισμό και επίβλεψη των ερευνών και την οργάνωση της διαγωνιστικής διαδικασίας. Τέτοιος φορέας προς το παρόν δεν υπάρχει αν και το όλο project θα μπορούσε να το αναλάβει μία κατάλληλα στελεχωμένη διεύθυνση του ΥΠΕΚΑ εάν είχαμε μια οργανωμένη και σωστά λειτουργούσα δημόσια διοίκηση, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες που αξιοποιούν τα εγχώρια κοιτάσματά τους (π.χ. Βρετανία, Δανία, Νορβηγία).Όμως το θέμα των ερευνών πετρελαίου δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη του ιδιαίτερα κατά τη σημερινή δύσκολη συγκυρία όπου η χώρα έχει ανάγκη σοβαρών επενδύσεων και άμεσης αύξησης των εσόδων της. Με τις διεθνείς τιμές πετρελαίου στα 85 δολάρια ανά βαρέλι και με ανοδικές τάσεις, το διεθνές επενδυτικό ενδιαφέρον είναι δεδομένο.Όπως εξασφαλισμένα είναι τα υψηλά έσοδα για το κράτος από μια συστηματική προσπάθεια έρευνας και παραγωγής. Έχει υπολογισθεί ότι με μία μέση παραγωγή των 100.000 βαρελιών την ημέρα, με τις τρέχουσες τιμές, το κράτος μπορεί να έχει ετήσια έσοδα μόνο από φορολογία 1,2-1,5 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί να προωθήσει τις έρευνες πετρελαίου δημιουργώντας φορέα ή την οργάνωση σχετικής υπηρεσίας σε έναν από τους υπάρχοντες φορείς.Για να αποφευχθεί η ίδρυση ακόμη ενός φορέα το όλο θέμα θα μπορούσε άνετα να το αναλάβει η ΡΑΕ η οποία διαθέτει την κατάλληλη δομή και μπορεί να στελεχωθεί με έμπειρο επιστημονικό προσωπικό. Τη στιγμή που το κράτος ψάχνει απεγνωσμένα να αυξήσει τα έσοδά του επιβάλλοντας άγρια φορολογία επί δικαίων και αδίκων η όποια καθυστέρηση στην αξιοποίηση του εγχώριου ενεργειακού πλούτου, όπως οι υδρογονάνθρακες, μόνο ως ολιγωρία και εγκληματική παράλειψη μπορεί να θεωρηθεί.Πηγή: [www.imerisia.gr]
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 13.04.2010
• 15:47

  Ένα εντελώς νέο οικονομικό σύστημα. Η λύση στα αδιέξοδα του σημερινού.

   »  Αrkoleon
  
  Του Γαβριήλ Πανάγου*Για να ξεφύγουμε από ένα σύστημα, το οποίο παγκοσμίως δημιουργεί προβλήματα στον εαυτό του αλλά κυρίως πολλές αδικίες στις ανθρώπινες κοινωνίες, πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Βέβαια για κάτι τέτοιο θα υπάρχει αμέσως αντίδραση με απόρριψή του από τους περισσότερους ανθρώπους. Ο άνθρωπος συνηθίζει σε κάτι και νομίζει ότι δεν γίνεται διαφορετικά, του γίνεται αδιαφιλονίκητη πεποίθηση ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει κάτι, προσπαθεί να διορθώσει μερικά πράγματα αλλά πάντα μέσα στο κατεστημένο σύστημα, έτσι λοιπόν δικαιολογημένα λέγεται: «συνήθεια δευτέρα φύσις». Αν κάποιος τον μεσαίωνα υποστήριζε δημόσια ότι η Γη είναι σφαιρική, περιστρέφεται και δεν είναι το κέντρο του κόσμου, οι τότε σοφοί της εποχής, κυρίως θεολόγοι, ή θα τον χαρακτήριζαν ανισόρροπο ή ακόμη και αιρετικό και μπορεί να τον καταδίκαζαν σε θάνατο στην πυρά.
  Με αυτά σας προετοιμάζω γι αυτά που θα προτείνω, για να μην τα απορρίψετε αμέσως αλλά απλώς να τα σκεφθείτε ουδέτερα και ίσως να βρείτε και τρόπους βελτίωσής τους, ώστε να μπορέσουν να εφαρμοστούν κάποτε μειώνοντας τις αντιδράσεις που προφανώς θα παρουσιαστούν στην αρχή.
  Πρόβλημα 1: ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΤα χρηματιστήρια ανεβάζουν και κατεβάζουν τις τιμές αυθαίρετα από μια παράξενη ψυχολογία και επιπλέον από μεθοδευμένες ενέργειες άγριας κερδοσκοπίας ελάχιστων εις βάρος των πολλών.Από τη μια τα χρηματιστήρια εμπορευμάτων μπορούν και ρίχνουν τις τιμές γεωργικών προϊόντων, με αποτέλεσμα την κατάρρευση του γεωργικού εισοδήματος σε πολλές χώρες. Π.χ. από κερδοσκοπικά παιχνίδια διαφόρων ομάδων κάποιας δεκάδας ανθρώπων στις ΗΠΑ πεινάνε εκατομμύρια άνθρωποι στην Ινδία ή σε άλλες χώρες. Παρόμοια γίνονται με πρώτες ύλες από την Αφρική κι από αλλού. Κι εδώ να φανταστείτε ότι οι παίκτες τέτοιων παιχνιδιών δεν βλέπουν καν το προϊόν, το οποίο αγοράζουν και πωλούν, αγοράζουν και πωλούν μόνο χαρτιά, δικαιώματα για αγορά των προϊόντων. Δηλαδή από ένα παιχνίδι εικονικής πραγματικότητας κάποιοι λίγοι θησαυρίζουν ή και χάνουν προκαλώντας πείνα σε εκατομμύρια ανυποψίαστους ανθρώπους στην άλλη άκρη της Γης.Από την άλλη οι συναλλαγές με τις μετοχές δημιουργούν συχνά τις λεγόμενες «φούσκες», με τις οποίες κάποιοι θησαυρίζουν και άλλοι χάνουν κόπους μιας ζωής και γενικά πολλά κεφάλαια που θα μπορούσαν ν’ αξιοποιηθούν παραγωγικά για το γενικό καλό. Έτσι δημιουργείται κοινωνική αναστάτωση, τάση στην απάτη. Μπείτε στην ψυχολογία ενός χαμένου που βλέπει κάποιοι άλλοι χωρίς κόπο να κερδίζουν εις βάρος του ολόκληρες περιουσίες. Επίσης τράπεζες δημιουργούν «προϊόντα» με τεχνητά διογκωμένη αξία που πωλούνται σε όλη την υδρόγειο προκαλώντας κατάρρευση οικονομιών κρατών και μεγάλη ανεργία με επακόλουθο το αίσθημα αδικίας και αύξηση της εγκληματικότητας.Το άριστον είναι να καταργηθούν τα χρηματιστήρια κάθε είδους. Ο καθένας που παίζει στο χρηματιστήριο κερδοσκοπεί με άγριες διαθέσεις. Υπολογίζει να κερδίσει και αδιαφορεί από πού προέρχεται το κέρδος του. Η μόνη λύση είναι να καταργηθούν τελείως τα χρηματιστήρια. Θα εξηγηθεί από πού θ’ αντλούν κεφάλαια οι εταιρείες για παραγωγικές ωφέλιμες για το γενικό καλό δραστηριότητες χωρίς να δημιουργούνται πλασματικές αξίες.
  Πρόβλημα 2: ΟΙ  ΤΡΑΠΕΖΕΣΟι τράπεζες δεσμεύουν τεράστια κεφάλαια και κερδίζουν από το εμπόριο χρήματος πολύ περισσότερα απ’ ό,τι κερδίζει το εμπόριο πραγματικών προϊόντων, είτε της βιομηχανίας, βιοτεχνίας, είτε της γεωργίας και μάλιστα εις βάρος αυτών επιβαρύνοντας το κόστος παραγωγής. Έτσι ο άνθρωπος που δεν θέλει να έχει σχέση με τράπεζες αγοράζοντας οποιοδήποτε αγαθό για τις ανάγκες της ζωής του, είτε τρόφιμο, είτε συσκευή, μηχάνημα κλπ. πληρώνει τις τράπεζες έμμεσα. Μάλιστα με τις λεγόμενες πιστωτικές κάρτες τραπεζών οι άνθρωποι παρασύρονται και κάνουν αγορές πάνω από τις δυνατότητές τους με αποτέλεσμα να υπερχρεώνονται και να πληρώνουν πολύ αυξημένους τόκους κλπ. Οι τράπεζες εκβιάζουν τα κράτη για δικά τους λάθη και απαιτούν κρατική βοήθεια, διαφορετικά καταχρώνται τα χρήματα των καταθετών, επενδυτών κλπ. δημιουργώντας κοινωνικά προβλήματα.Η μόνη λύση κι εδώ είναι η κατάργηση των τραπεζών και η αντικατάστασή τους με διαφορετικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.
  Το προτεινόμενο νέο σύστημαΌλες οι δημόσιες οικονομικές υπηρεσίες (Δ.Ο.Υ.) γίνονται υποκαταστήματα μιας κρατικής τράπεζας.Τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα καταργούνται. (Χρειάζεται βέβαια μια μελέτη για το μεταβατικό στάδιο.) Όλες οι πληρωμές και εισπράξεις από οποιονδήποτε, είτε ιδιωτών, είτε εταιρειών, είτε ατομικών επιχειρήσεων, είτε κρατικών υπηρεσιών κλπ. γίνονται με ένα ιδιαίτερο είδος κινητού ή ενσύρματου τηλεφώνου. Ο καθένας που καταθέτει χρήματα στην κρατική τράπεζα έχει τον ισόποσο λογαριασμό (κάτι σαν ταμιευτήριο), καταθέτει το μισθό του, το κεφάλαιό του, σύνταξη κλπ. οποιοδήποτε ποσόν. Οπουδήποτε μπορεί ο καθένας να μεταβιβάσει ένα ποσόν (Ευρώ) από το δικό του λογαριασμό σε άλλον με το ιδιαίτερο αυτό τηλέφωνο . Κανείς δεν θα χρειάζεται πλέον να έχει μαζί του χρήματα. Τα πάντα θα τα εισπράττει και θα τα πληρώνει μέσω αυτών των τηλεφώνων. Μάλιστα θα μπορεί να ορίζει όριο ποσού ημερησίως, μηνιαίως κλπ. που θα μπορεί να βγει από τον λογαριασμό του. Έτσι θα μπορεί να δίνει ένα τέτοιο τηλέφωνο και σε συγγενικά του πρόσωπα, παιδιά κλπ.
  Αυτό θα δώσει τη δυνατότητα και σε κάτι άλλο σημαντικό:1)Κατάργηση οποιασδήποτε φορολογίας εκτός από μία. Με κάθε πληρωμή, δηλαδή, όταν οποιαδήποτε αξία (Ευρώ) μεταβιβάζεται από έναν λογαριασμό σε άλλο, θα παρακρατείται ένα μικρό ποσοστό υπέρ του δημοσίου. Αυτό το ποσοστό θα είναι πολύ μικρότερο από το σημερινό του ΦΠΑ, γιατί θα γίνεται σε κάθε συναλλαγή και μάλιστα πάντα επί όλου του ποσού. Αυτό θέλει κάποιον υπολογισμό αλλά εγώ νομίζω ότι με τη μείωση των δαπανών του δημοσίου τομέα αφενός και με την αύξηση των οικονομικών δραστηριοτήτων αφετέρου, το ποσοστό μπορεί να είναι της τάξης του 1 ή το πολύ 2%. Μάλιστα καλό είναι να είναι ένας ακέραιος αριθμός για εύκολο υπολογισμό από όλους. Π.χ. πληρώνοντας κάποιος 100 Ευρώ, θα αφαιρούνται από τον λογαριασμό του 101 Ευρώ, το 1 Ευρώ θα είναι φόρος.  Το δημόσιο θα περιορίζεται αποκλειστικά σ’ αυτή τη φορολογία ή το πολύ και σε κάποιους δασμούς ακόμη σε εισαγόμενα είδη από ορισμένες χώρες.2)       Οι δημόσιες οικονομικές υπηρεσίες θα έχουν ως κύριο μέλημά τους δύο πράγματα: Πρώτον να συντηρείται και να δουλεύει σωστά το αναφερθέν σύστημα πληρωμών, εισπράξεων μέσω των ειδικών τηλεφώνων. Δεύτερον να συμβουλεύουν επιχειρήσεις και ιδιώτες για σκόπιμες οικονομικές δραστηριότητες χορηγώντας δάνεια άτοκα. Οι Δ.Ο.Υ. θα έχουν κάθε συμφέρον να κυκλοφορεί το χρήμα, δηλαδή να γίνονται μεταβιβάσεις αξιών σε Ευρώ, γιατί έτσι μέσω των τηλεφώνων θα εισπράττουν συνέχεια το φόρο. Άλλη δυνατότητα δεν θα υπάρχει να πληρώσει κάποιος ή να εισπράξει, γιατί το υλικό χρήμα δεν θα έχει αξία. Έτσι καταργούνται κάθε είδους λογιστήρια για θέματα φορολογίας. Καταργούνται οι φορολογικοί έλεγχοι, φορολογικές δηλώσεις. Η Δ.Ο.Υ. από φόβητρο γίνεται φίλος, από εμπόδιο ανάπτυξης γίνεται βοηθός, εγκαθιδρύεται εμπιστοσύνη μεταξύ κράτους και πολίτη. Η οικονομία της χώρας αποκτά έτσι τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης, μάλιστα μιας ανάπτυξης σε τομείς, οι οποίοι κατόπιν έρευνας ειδικών είναι ευνοϊκοί για την κοινωνία, το περιβάλλον, τον άνθρωπο. Βέβαια οι υπάλληλοι στις Δ.Ο.Υ. πρέπει να περάσουν από μια βασική αρχικά εκπαίδευση αλλά και κατά διαστήματα θα παρακολουθούν υποχρεωτικά σεμινάρια για τους τρόπους που θα βοηθούν καλύτερα στην ευημερία, την αειφόρο οικονομική οικολογική ανάπτυξη.Προϋπόθεση, η αναμόρφωση του κράτους1)        Οι βουλευτές να γίνουν 150 για όλη την ελληνική επικράτεια και να δικαιούνται μόνο έναν μισθό και τίποτα άλλο. Ούτε επιδόματα εκτός έδρας, ούτε αυτοκίνητα, ούτε ο,τιδήποτε άλλο πέραν των κανονικών μηνιαίων μισθών. 12 μισθοί το χρόνο, έναν κάθε μήνα. Μισθό λογικό που να είναι παράδειγμα συνετούς διαβίωσης και όχι σπατάλης.  Οι βουλευτές συχνά ρυθμίζουν μόνοι τους τις αμοιβές τους, τα προνόμιά τους κλπ. Αυτό πρέπει να ρυθμίζεται από ένα ουδέτερο οικονομικό δικαστήριο, όπως και για τους άλλους δημόσιους υπαλλήλους. Σύνταξη θα παίρνουν, όταν πληρούν τις προϋποθέσεις που ορίζονται για τους δημόσιους υπαλλήλους. Δεν θα διατηρούν πολιτικά γραφεία. Επικοινωνία με το κοινό θα γίνεται ηλεκτρονικά ή γραπτώς μέσω του κανονικού ταχυδρομείου σε διεύθυνσή τους στη βουλή ή ακόμη σε δημόσιες συγκεντρώσεις σε κλειστούς χώρους, στα πνευματικά κέντρα των δήμων της περιφέρειάς τους.2)Ο αριθμός των βουλευτών σε κάθε περιοχή θα είναι ανάλογος του πληθυσμού των Ελλήνων πολιτών, μονίμων κατοίκων που ζουν και εργάζονται στην εν λόγω περιοχή.3)Τα κόμματα δεν θα παίρνουν κρατική επιχορήγηση, γιατί δεν θα χρειάζεται. Σε κάθε εκλογές όλα τα υποψήφια κόμματα, θα έχουν ίσο χρόνο σε κρατικά κανάλια και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Οι υπαίθριες συγκεντρώσεις καταργούνται, γιατί κοστίζουν και δημιουργούν απατηλές εντυπώσεις, επειδή μεταφέρονται οπαδοί (αλλά και μη οπαδοί) από την μια άκρη στην άλλη. Ούτε μεγάφωνα, ούτε γιγαντοαφίσες κλπ. αφίσες σε οποιονδήποτε χώρο. Κάθε δήμος θα διαθέτει έναν υπαίθριο χώρο, ο οποίος θα μοιράζεται εξ ίσου στα υποψήφια κόμματα που πληρούν ορισμένους όρους αξιοπρέπειας. Εκεί τα κόμματα θα μπορούν να έχουν ένα περίπτερο ενημέρωσης χωρίς μεγάφωνα για ν’ αναρτούν αφίσες των υποψηφίων της περιοχής. Ως κόμμα θα υπολογίζονται και οι ανεξάρτητοι βουλευτές, θα τους διατίθεται όμως μικρότερος χώρος αναλογικά με τις έδρες της περιοχής.4)Οι υποψήφιοι βουλευτές θα έχουν εσωτερικούς χώρους στην περιοχή τους στη διάθεσή τους την προεκλογική περίοδο από τους δήμους (πνευματικά κέντρα) για συγκεντρώσεις και ομιλίες. Οι δήμοι θα υποχρεούνται να παρέχουν αυτούς τους χώρους την προεκλογική περίοδο.Αυτά, διότι σήμερα έχουμε φτάσει στο να χρειάζεται τεράστιο ποσό για να εκλεγεί κάποιος ως βουλευτής. Διάβασα σε μια εφημερίδα ότι κάποιος καθηγητής υπολόγισε το ποσόν που χρειάζεται για την εκλογή ενός βουλευτή σε μεγάλη περιφέρεια στο 1.000.000 Ευρώ. Έτσι εκλέγεται μόνο όποιος έχει την ικανότητα να λέει μεγάλα λόγια και διαθέτει μεγάλη περιουσία ή  λαμβάνει από κάποιους αρκετά χρήματα για τον προεκλογικό του αγώνα, οι οποίοι κάποιοι ζητούν μετά ανταλλάγματα.Θα πρέπει επίσης να επινοηθεί ένα σύστημα, ώστε να μη γίνονται σπατάλες στις δαπάνες του δημοσίου τομέα και ειδικά στις προμήθειες υλικών και κλείσιμο συμφωνιών για παροχές υπηρεσιών και δημόσια έργα. Ακόμη θα πρέπει να εξασφαλιστεί να μη γίνονται χαριστικοί διορισμοί δημοσίων υπαλλήλων, ούτε αποσπάσεις που αποφασίζουν οι πολιτικοί. Μια πρόταση είναι να υπάρχει ένα σώμα ελεγκτών για τα οικονομικά του κράτους από δύο άλλες χώρες που θα επιλέγει η βουλή, με τις οποίες η Ελλάδα έχει τις μεγαλύτερες εμπορικές συναλλαγές (εισαγωγές, εξαγωγές). Και τα κράτη αυτά θα ενδιαφέρονται τα οικονομικά του κράτους, με το οποίο συναλλάσσονται, να πηγαίνουν καλά. Να υπάρχουν οικονομικά δικαστήρια για κάθε ατασθαλία. Αυτά τα δικαστήρια θα είναι ουδέτερα και οι δικαστές δεν θα ορίζονται από τους βουλευτές, ούτε από τα κόμματα, υπουργούς κλπ. αλλά  από τα πρυτανεία των νομικών και οικονομικών σχολών με σύμφωνη γνώμη των ξένων ελεγκτών.Επίσης θα πρέπει να καταργηθεί η ασυλία των βουλευτών. Οι βουλευτές πρέπει να καταλάβουν ότι εκλέγονται για να προσφέρουν κοινωφελές έργο και για να είναι υπόδειγμα για τους πολίτες, δεν εκλέγονται ούτε για να πλουτίσουν, ούτε για να αυθαιρετούν και να μη διώκονται. Σήμερα έχουμε καταλήξει να εκλέγεται όποιος έχει την τέχνη να λέει προεκλογικά μεγάλα λόγια, να δίνει υποσχέσεις και μετά να βρίσκει δικαιολογίες για την αθέτηση των υποσχέσεών του κι επιπλέον να εμπλέκεται σε ύποπτες συναλλαγές. Όταν κάποτε ξεσπάσει το σκάνδαλο, αν ξεσπάσει, οι βουλευτές προστατεύονται πίσω από την ασυλία. Επίσης να καταργηθούν τα λεγόμενα άσυλα και η κατάληψη δημοσίων ιδρυμάτων, σχολών, πανεπιστημίων, υπουργείων κλπ. Γιατί συνήθως γίνονται καταστροφές (ένα ηλίθιο, ανώφελο κόστος για όλους) και επιπλέον επικρατεί τρομοκρατία και καταργείται η ελευθερία. Οι διδάσκοντες φοβούνται να εκφραστούν ελεύθερα.Το νέο οικονομικό σύστημα που προτείνεται θα λύσει πολλά προβλήματα που δημιουργεί το σημερινό. Πλούτος δημιουργείται, όταν το κεφάλαιο επεξεργαστεί με έξυπνες σκέψεις. Οι σκέψεις όμως πρέπει να κατευθύνονται και για τη διανομή του πλούτου μέσω της συνεργασίας. Στον οικονομικό τομέα είναι απαραίτητη η έντιμη συνεργασία μέσα στην κοινωνία, διαφορετικά δημιουργούνται κρίσεις. Ελευθερία δεν είναι χαρακτηριστικό του οικονομικού τομέα της κοινωνίας, γιατί γίνεται ασυδοσία. Ελευθερία πρέπει να χαρακτηρίζει τον πνευματικό τομέα: φιλοσοφία, τέχνες – γράμματα, θρησκεία, εκπαίδευση κλπ. συναφή, ενώ απέναντι στους θεσμούς, στους νόμους, πρέπει να εφαρμόζεται ηισότητα. Πάντως πρέπει οπωσδήποτε να προχωρήσουμε σε κάτι νέο, γιατί το οικονομικό σύστημα που ισχύει σήμερα έχει πρόβλημα, ευνοεί την ανέντιμη συνεργασία κάποιων λίγων εις βάρος των πολλών και θα δημιουργεί συνέχεια κρίσεις, κοινωνικές αδικίες και θα είναι πάντα εμπόδιο σε μια αειφόρο οικολογική ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη. Ας σκεφθούμε ότι όλοι ταξιδεύουμε πάνω στο διαστημόπλοιο Γη. Όταν κάποιοι θέλουν ν’ απομονώνονται και να ενεργούν κρυφά εις βάρος των υπολοίπων, αυτό οδηγεί στην απάτη, σε κάτι εγκληματικό, και αργά ή γρήγορα θα έχει επιπτώσεις και στους ίδιους.Όλα αυτά μπορούν ν’ αποτελέσουν το μεταβατικό στάδιο μιας  ανώτερης κοινωνίας, όπως της κοινωνίας Supernova που οραματίζομαι στο μυθιστόρημά μου: ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ (ένα παγκόσμιο σενάριο), Εκδόσεις: Ελεύθερο πνεύμα, 2004.*Σύμβουλος οικολογίας, συγγραφέας
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 09:53

  Εκδήλωση τιμής προς τον Μανώλη Γλέζο: “Ο Μανώλης τ’ Απεράθου… ο Μανώλης του Κόσμου”

   »  e-Νάξιοι
  Πρόσκληση Ο Δήμος Αγίων Αναργύρων και ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων σας καλούν στην εκδήλωση τιμής για τον Μανώλη Γλέζο «Ο Μανώλης τ’ Απεράθου… ο Μανώλης του Κόσμου», η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 26 Απριλίου 2010, ημέρα Δευτέρα και ώρα 7:30 μ.μ. στην αίθουσα «Μαρία Έλενα» του Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού (Αγίας Παρασκευής 40, Ανάκασα). [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 12.04.2010
• 09:58

  Περί του Ισλάμ (Μέρος Β')

   »  Αrkoleon
   (Τούρκος ισλαμιστής-καμικάζι, που σκοτώθηκε το Νοέμβριο του ‘06 στο Ιράκ, σε διπλή επιχείρηση αυτοκτονίας.)
   -Β) ΑΠΟψΕΙΣ-ΘΕΩΡΗΣΕΙΣ-βασικές απόψεις (οι άλλες θρησκείες, τζιχάντ, το ενιαίο έθνος…..)

  Η ισλαμική πίστη συγκροτεί θρησκευτική κοινότητα (ουμά-ummah) στη βάση της εξουσιοδότησης που έχει λάβει από το θεό να διαδόσει στον πλανήτη τον αποκαλυπτικό του λόγο, μέσω του “ιερού πολέμου”, του τζιχάντ (jihad). Όπως αναφέρει ένα ισλαμικό γλωσσάρι, “τζιχάντ” κατά λέξη σημαίνει “αγώνας (στο όνομα του Αλλάχ), πόλεμος για τον επονομαζόμενο “Ιερό Πόλεμο”, για την επιβολή της αλήθειας και της δικαιοσύνης σε μια αμφίβολη κατάσταση”. Εννοείται ότι σε “αμφίβολη κατάσταση” βρίσκονται όλες οι περιοχές και οι λαοί που δεν έχουν αποδεχτεί τη μουσουλμανική αποκάλυψη. Ο πόλεμος για την επικράτηση του Ισλάμ επιζητείται μέσα από τις σελίδες του Κορανίου: “Μην επιδιώκεται την ειρήνη, για να είστε οι κερδισμένοι” (Κοράνι, κεφ. 47, 35) Οι προτροπές για βία είναι συνήθεις στο Κοράνι: “Φονεύετε τους απίστους όπου και αν τους βρίσκετε”,(κεφ. 2) “Όταν συναντάται τους απίστους, κτυπάτε και σφάζετέ τους” (κοράνι, 47). 

  Με βάση τις μουσουλμανικές αντιλήψεις ο κόσμος χωρίζεται σε τρεις ζώνες: τη ζώνη του Ισλάμ (dar al-Islam), τη ζώνη της ειρήνης (dar as-soulh)και την εμπόλεμη ζώνη  (dar al-harb). H πίστη ότι όλοι οι μουσουλμάνοι ανήκουν στην ίδια κοινότητα οδήγησε στη διαμόρφωση ενός ισλαμικού εξισωτισμού, όπου ευνοούνταν η κυριαρχία των πιστών εις βάρος των οπαδών των άλλων θρησκειών. Σύμφωνα με το κήρυγμα του Μωάμεθ, οι “άπιστοι” που μένουν απαθείς στην “αποκάλυψή” του στιγματίζονται ως άνθρωποι που δεν σκέφτονται και παραλληλίζονται με τα κτήνη. Οι χριστιανοί και οι εβραίοι, παρότι αναγνωρίζονταν ως “λαοί της Βίβλου” (ahl al-kitab), ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν έναν κατα κεφαλήν φόρο, τον επονομαζόμενο τζιζιά (jizyah):“Πολεμήστε όσους δεν πιστεύουν… ακόμα και αν είναι λαοί της Βίβλου, μέχρι να αναγκαστούν να πληρώσουν κεφαλικό φόρο σαν αναγνώριση της υποταγής τους.” (Κοράνι, κεφ. 9, 29)

  Το Ισλάμ απαιτεί από τους πιστούς του την πλήρη υποταγή: “Ο Αλλάχ αγόρασε από τους πιστούς του τη ζωή τους και τα πλούτη τους. Και τους έδωσε για αντάλλαγμα τους Κήπους του Παραδείσου. Θα πολεμήσουν, θα σκοτώσουν και θα σκοτωθούν.” (Κοράνι, κεφ. 5)  Το κίνητρο που προσφέρει για το θάνατο είναι ιδιατέρως επιθυμητό. Στο κεφάλαιο (σούρα) 56 με τίτλο “Αυτό που έρχεται” ο Παράδεισος είναι ένας θαυμάσιος κήπος, όπου οι εκλεκτοί θα δοξάζουν εν ειρήνη τον Αλλάχ, τρώγοντας ξεσπέσια τροφή, ξαπλωμένοι σε μεταξωτά στρωσίδια παρέα με πανέμορφες γυναίκες, μαυρομάτες, άριστης αγνότητας και καθαρότητας. Το Κοράνι (κεφ. 37) αναφέρει: “Οι πιστοί δούλοι του θεού θα έχουν πολύτιμες ανταμοιβές. Θα έχουν γλυκούς καρπούς και θα είναι τιμημένοι στους κήπους των απολαύσεων, αναπαυόμενοι σε πολυθρόνες κι’ αντικρύζοντας ο ένας τον άλλον. Θα περνά από χέρι σε χέρι ένα κύπελλο με τρεχούμενο νερό, που θα είναι δροσερό και γλυκό για όσους πίνουν, και δε θα τους ερεθίζει και δε θα τους μεθά, και θα έχουν δίπλα τους παρθένες γυναίκες με μεγάλα λαμπερά μάτια, που θα μοιάζουν με μικρά καλοφυλαγμένα αυγά.” Ο Μωάμεθ υπόσχεται στους πιστούς του ότι όλες τους οι επίγειες γυναίκες θα έχουνξαναπάρει την ομορφιά τους, αλλά τον τόνο στη ζωή τους θα δίνουν οι γαλανομάτες, τα ουρί: “Αυτές τις εταίρες που δεν τις έχει αγγίξει κανένας προηγουμένως, ούτε άνθρωπος, ούτε άγγελος, θα είναι μαζί τους μέσα σε όμορφες σκηνές.” (Κοράνι, Ο φιλάνθρωπος, 55, 54.)  Η μεταγενέστερη μουσουλμανική παράδοση προβλέπει ότι ο πιστός στον Παράδεισο θα έχει εβδομήντα, ειδικώς πλασμένες γι’ αυτόν, εταίρες, πάντα όμορφες με ανανεούμενη συνεχώς την παρθενικότητά τους. Επίσης, ο πιστός θα βρίσκεται στην κατάσταση της νεότητάς του, θα έχει το ύψος του Αδάμ, τη δύναμη εκατό ανδρών και η ερωτική του διάθεση θα αυξάνει συνεχώς.  Όπως μας πληροφορεί ο ιστορικός της Άλωσης Σφρατζής, ο Μωάμεθ ο Β’ ο Πορθητής στο λόγο που εκφώνησε προς τους στρατιώτες του, λίγο πριν την τελική έφοδο κατά της Κωνστατινούπολης, ανέφερε τα εξής: «Και εάν και εξ ημών τινές αποκτανθώσιν… καλώς οίδατε δια του ημετέρου κοράν τι φησίν ο προφήτης, ότι ο αποθανών εν καιρώ τοιούτω ολόσωμος εν τω παραδείσω μετά του Μωάμεθ αριστήσει και πιεί, και μετά παίδων και μετά γυναικών ωραίων και παρθένων εν τόπω χλοερώ και μεμυρισμένον άνθεσιν αναπαυθή, και εν λκουτροίς ωραιοτάτης λουσθή και εν εκείνω τω τόπω εκ θεού έξει ταύτα.» (Γεωργίου Ζώρα, «Αι τελευταίαι προ της Αλώσεως δημηγορίαι Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και Μωάμεθ του Πορθητού», Αθήνα, εκδ. Σπουδαστήριον Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, 1959)  

  Η αίσθηση της συμμετοχής στην ίδια κοινότητα χαρακτηρίζει το σύνολο της μουσουλμανικής κοινωνίας. Το συναίσθημα της ανωτερότητας των μουσουλμάνων αποτελεί θεμελιώδες χαρακτηριστικό της θρησκείας αυτής. Το Ισλάμ θεωρεί ότι οι μη μουσουλμάνοι συγκροτούν κατώτερες κοινωνίες: “Θα φτάσει σύντομα η μέρα που οι άπιστοι θα εύχονται να ήταν μουσουλμάνοι” (Κοράνι, κεφ. 15)

  Οι πνευματικές και υλικές πλευρές της ζωής αντιμετωπίζονται με ενιαίο τρόπο. Στο Κοράνι δεν διαχωρίζονται οι ηθικές επιταγές από τις νομικές διατάξεις. Έτσι ρυθμίζονται, εκτός από τις σχέσεις του ανθρώπου με το θείο, και οι καθημερινές, κοινωνικές σχέσεις. Το ισλαμικό Δίκαιο είναι γνωστό με το όνομα σαρία (Shariah). Κατά συνέπεια, το Ισλάμ δεν αποτελεί μόνο θρησκευτική αντίληψη αλλά και κρατική επέμβαση στις σχέσεις των ανθρώπων. Αυτή είναι και η θεμελιώδης διαφορά του από το χριστιανισμό. (Σούφι σε τεκέ. Λεπτομέρεια από ελαιογραφία του Jean Leon Gerome)

  Ο διαχωρισμός του θρησκευτικού από το κοσμικό στις μουσουλμανικές κοινωνίες δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί. Για παράδειγμα, στην Τουρκία ο διαχωρισμός που έγινε από τον Κεμάλ Ατατούρκ, ήταν αποτέλεσμα μιας ανώμαλης κοινωνικής και ιδεολογικής κατάστασης με αξεπέραστες έως σήμερα συνέπειες. Συγκεκριμένα, οι εθνικιστές, οι οποίοι είχαν εξοντώσει με γενοκτονίες τους χριστιανικούς λαούς, επεχείρησαν -αυτονομούμενοι από το ισλαμικό ιερατείο- να ενδυθούν, βιαίως και παραμορφωμένα, το αστικό ένδυμα των θυμάτων τους.
  

  Oι αντιλήψεις αυτές, συνδυασμένες με την κοινωνική καταπίεση των μη μουσουλμάνων, οδήγησαν σε ραγδαία επικράτηση της νέας θρησκείας. Έναν μόλις αιώνα μετά το θάνατο του “προφήτη”, ο ισλαμικός κόσμος απλωνόταν από την Ισπανία μέχρι την Κεντρική Ασία και την Ινδία.

  -Γυναίκες και μειονότητες

  Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι ισλαμικές απόψεις για τις γυναίκες και τις θρησκευτικές μειονότητες. Το Κοράνι, δεν είναι ιδιαίτερα σκληρό με τις γυναίκες. Προσφέρει σ’ αυτές προστασία, όπως στα ορφανά παιδιά και στα διανοητικά καθυστερημένα άτομα.

     (Οι γυναίκες του Ισλάμ. ‘Εργο του Amadeo Presciosi 1816-1882)

  
  Σαφώς τις θεωρεί υποδεέστερες από τους άντρες: “Οι άντρες είναι υπεύθυνοι για τις γυναίκες επειδή ο Αλλάχ έφτιαξε τον άντρα να υπερέχει από τη γυναίκα και επειδή οι άντρες ξοδεύουν την περιουσία τους για να υποστηρίξουν τις γυναίκες. Οι καλές γυναίκες έτσι είναι υπάκουες και δεν αποκαλύπτουν τα απόκρυφα σημεία  τους. Εκείνες που δε θα πειθαρχήσουν, προειδοποιείστε τες, βαλτε τες σε χωριστά κρεβάτια και χτυπήστε τες. Αν μετά σας υπακούσουν, συγχωρήστε τες. Ο Αλλάχ είναι Μεγάλος, Ύψιστος.” (Κοράνι, κεφ. 4, 34) Στην κατηγορία “απόκρυφα σημεία” περιλαμβάνονται το κεφάλι, οι αστράγαλοι και τα χέρια. Η πολυγαμία είναι θεσμοθετημένη στο Ισλάμ. Η απώλεια της παρθενιάς και η απιστία είναι θανάσιμα αδικήματα. Βασικό χαρακτηριστικό της ανδροκρατούμενης μουσουλμανικής κοινωνίας είναι η ζήλια και η καχυποψία για το γυναικείο φύλο. Ακραίο αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης και προσπάθειας ελέγχου της γυναικείς σεξουαλικότητας είναι ο ευνουχισμός των κοριτσιών με την κλειτοριδεκτομή. Η μέθοδος αυτή επιβιώνει κυρίως μουσουλμανικές χώρες της Αφρικής. Όσον αφορά τις μειονότητες -που πολλές φορές ήταν πλειονότητα του κατακτημένου πληθυσμού- το Ισλάμ τις αντιμετωπίζει ως υποδεέστερες κοινωνικές ομάδες. Το παιδομάζωμα, υπήρξε μια συστηματική τακτική του αραβικού και του τουρκικού Ισλάμ κατά των χριστιανών και των εβραίων, σχεδόν μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Αρκετοί ερευνητές θεωρούν ότι η περιβόητη μουσουλμανική ανοχή ήταν “ένα κωδικοποιημένο σύστημα νόμιμης τυραννίας”, η οποία δημιουργούσε για τις μειονότητες “μια φυλακή από την οποία έβγαινε κανείς μόνο αν είχε φτερά ή αλλαξοπιστούσε.” Το νομικό σύστημα των υποτελών δημιουργήθηκε από τον χαλίφη Ομάρ Β’. Σύμφωνα με αυτό οι ανήκοντες στις μειονότητες όφειλαν να πληρώνουν τον κεφαλικό φόρο, ως ένδειξη υποταγής στο Ισλάμ. Επίσης, η ιδιοκτησία της γης τους πέρασε στη μουσουλμανική κοινότητα. Για να την καλλιεργούν έπρεπε να πληρώνουν ειδικό φόρο. Ο Τζον Λαφίν, ένας από τους γνωστούς συγγραφείς που ασχολήθηκαν με τη Μέση Ανατολή, γράφει: “Απαγορευόταν η ανέγερση νέων εκκλησιών, η αναστήλωση των παλιών και η χρησιμοποίηση θρησκευτικών συμβόλων, όπως ο σταυρός. Οι ντχιμμίς (τα προστατευμένα άτομα) έπρεπε να ζουν σε απομονωμένη περιοχή και σε φτωχόσπιτα. Γάμος, ερωτική επαφή με μουσουλμάνα και βλασφημία κατά του Ισλάμ, επέσυραν την ποινή του θανάτου. Οι μουσουλμάνοι δεν έπρεπε να συναναστρέφονται με του ντχιμμίς, στους οποίους δεν επιτρεπόταν να καταθέτουν στο δικαστήριο κατά μουσουλμάνου και δεν είχαν καμιά εξουσία πάνω του. Δεν επιτρεπόταν στους υποτελείς να φέρουν όπλα, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η ζωή τους, ενώ διάφορα μέτρα ρύθμιζαν το χρώμα και το στιλ των φορεμάτων τους, επιβάλλοντας κακόγουστα και γελοία ενδύματα. Στους δρόμους ξεχώριζαν εύκολα και προκαλούσαν το χλευασμό. Για να διακρίνονται στα δημόσια λουτρά τους υποχρέωναν να φορούν ένα μικρό κουδούνι στο λαιμό. Μόνο οι μουσουλμάνοι μπ να έχουν άλογ αή καμήλες. Οι ντχιμμίς είχαν μόνο γαϊδούρια …Δεν έπρεπε να κάνουν κάτι που θα ενοχλούσε τους μουσουλμάνους, έτσι εκτελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα σιωπηλά και δε μπορούσαν να θρηνήσουν δημόσια έναν προσφιλή τους εχθρό… Έπρεπε να σηκωθούν και να παραμείνουν όρθιοι μπροστά σε μουσουλμάνο, να του μιλούν με σεβασμό, να παραμερίζουν για να περάσει πρώτος και να βαδίζουν στο αριστερό του πλευρό -η ακάθαρτη πλευρά για τους μουσουλμάνους.“     

  Η αρνητική αντιμετώπιση των θρησκευτικών κοινοτήτων και η θεώρησή τους ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας επιβιώνει μέχρι σήμερα στις χώρες που προήλθαν από τον παλιό μουσουλμανικό κόσμο. Αρκετές αρνητικές διακρίσεις διατηρήθηκαν από τα εθνικιστικά κινήματα που προσπάθησαν να κρατήσουν κάποια απόσταση από το Ισλάμ, όπως οι νεότουρκοι και οι κεμαλικοί στην Τουρκία, και οι μπααθιστές στον αραβικό κόσμο. Η μουσουλμανική υπεροψία χρησιμοποιηθήκε από τους Τούρκους εθνικιστές για την ολική εξόντωση των χριστιανικών κοινοτήτων με πρωτοφανείς γενοτονίες στις αρχές του 20ου αιώνα. Την ίδια μουσουλμανική υπεροψία χρησιμοποίησαν και οι μπααθικοί για την εδραίωση τις κυριαρχίας τους. Χαρακτηριστικός είναι ό λόγος που εκφώνησε ο πρόεδρος της Αιγύπτου Σαντάτ το 1972, κατά τον εορτασμό της επετείου γέννησης του Μωάμεθ:“Πιστεύουμε, όπως μας διέταξε ο Αλλάχ, ότι είμαστε έθνος εκλεγμένο πάνω απ’ όλα τα έθνη… Ο Αλλάχ μας διόρισε εκτελεστές της υψηλότερης των αποστολών”.

  -Ισλάμ  και  οικονομία

  Η οικονομική καθυστέρηση του μουσουλμανικού χώρου αποτελεί μια από τις αιτίες της εμφάνισης του ριζοσπαστικού, εξτρεμιστικού Ισλάμ. Πολλές φορές στην επιχειρηματολογία μουσουλμάνων διανοούμενων, που δεν ανήκουν απαραίτητα στο χώρο των εξτρεμιστών, η Δύση θεωρείται ως αιτία της οικονομικής καθυστέρησης. Ειδικά οι Άραβες πιστεύουν βαθύτατα ότι η Δύση είναι υπεύθυνη για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Δε λαμβάνουν καθόλου υπόψη ότι η Δύση, ως χώρος υποδοχής εκατομμυρίων μεταναστών, έδωσε λύση στα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα των πληθυσμών αυτών, ούτε ότι μέσω της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης μεταφέρθηκε στο μουσουλμανικό κόσμο όλη η γνώση που συσσώρευσε ο δυτικός κόσμος για αιώνες. Επίσης, δεν υπολογίζεται το δεδομένο ότι η δυτική ανάπτυξη αναβάθμισε την αξία του πετρελαίου -ενός άχρηστου μέχρι τότε προϊόντος- σε πολύτιμο, ούτε ότι οι ενεργειακές ανάγκες της Δύσης, μετέτρεψαν τις άγονες περιοχές τους σε προσοδοφόρες.

  Με μια  καλύτερη ανάγνωση πολλών παραγόντων, η αλήθεια για την αναπτυξιακή υστέρηση φαίνεται να είναι διαφορετική. Καταρχάς ο ισλαμικός κόσμος μέχρι το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου συγκροτούσε έναν αυτόνομο πολιτικό πόλο υπό την κυριαρχία των Οθωμανών και του Χαλιφάτου που έδρευε στην Κωνσταντινούπολη. Η οικονομική αποτελμάτωση προϋπήρξε της ανάπτυξης οικονομικών σχέσεων με τη Δύση.

  Κατά συνέπεια, οι προϋποθέσεις για την οικονομική καθυστέρηση δημιουργήθηκαν εντός του μουσουλμανικού πολιτικού πλαισίου. Επιπλέον, η ίδια η φιλοσοφία του Ισλάμ οδήγησε στην οικονομική υπανάπτυξη. Και αυτό γιατί το Ισλάμ προήλθε και απευθυνόταν σε προκαταλιστικές μορφές οργάνωσης. Ο Μαξ Βέμπερ υποστηρίζει ότι ο καπιταλισμός δεν αναπτύχθηκε στο Ισλάμ επειδή η ιδεολογία που κυριαρχούσε ερχόταν σε αντίθεση με τον απαραίτητο ορθολογισμό. Βασικοί όροι που επιτρέπουν την πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου είναι απαγορευμένοι για το Ισλάμ. Ο δανεισμός χρημάτων με τόκο θεωρείται σοβαρό παράπτωμα. Ομοίως παραπτώματα θεωρούνται οι έμμεσοι φόροι σε αγαθά πρώτης ανάγκης και οποιαδήποτε πώληση για την οποία υπάρχει το στοιχείο της αβεβαιότητας ή του κινδύνου. Επίσης οι ισλαμικοί νόμοι για το εταιρικό δίκαιο και την κληρονομιά λειτουργούν εξίσου αντιπαραγωγικά. Οι νόμοι που ρυθμίζουν τη σύσταση των εταιρειών επιβάλλουν τη διάλυση της εταιρείας όταν πέθαινε ένας συνεταίρος. Επίσης, όσον αφορά την κληρονομιά, όλοι οι συγγενείς οποιουδήποτε βαθμού, είχαν δικαιώματα σε τμήμα της περιουσίας. Οι απόψεις αυτές οδήγησαν κάποιους ηγέτες μουσουλμανικών χωρών (Λιβύη, Ιράν, Πακιστάν) να επεξεργαστούν  ένα ισλαμικό οικονομικό σύστημα που να συνδυάζει τις αξίες του Ισλάμ με τις σύγχρονες ανάγκες. Ο “τρίτος δρόμος” του Καντάφι στη Λιβύη εξέφρασε αυτές ακριβώς τις αντιλήψεις. 

  Ένα άλλος παράγοντας που οδήγησε στη σημερινή οικονομική υπανάπτυξη, είναι το γεγονός ότι τα κράτη του ισλαμικού κόσμου -από την Τουρκία μέχρι τις αραβικές χώρες-δημιουργήθηκαν και κυριαρχήθηκαν από αυταρχικές στρατιωτικές ελίτ, οι οποίες ενθάρυναν τη δημιουργία οικονομικών μονοπωλίων και διαμόρφωσαν μια κρατικοδίαιτη γραφειοκρατική τάξη, ως αντιστάθμισμα της έλλειψης αληθινών αστών.-Τα θετικά του Ισλάμ (μελέτη των αρχαίων σοφών)

  Η ισλαμική αρχιτεκτονική έδωσε σπουδαία δείγματα, όπως το Μαυσωλείο του Ταμερλάνου στη Σαμαρκάνδη, το Γαλάζιο Τέμενος στην Ιερουσαλήμ, το Τατζ Μαχάλ στην Ινδία, το ανάκτορο στην Αλάμπρα της Γρανάδας κ.ά.

  Οι Άραβες μουσουλμάνοι μετέφεραν στην Ισπανία την τεχνογνωσία της Ανατολής. Η υδρολογική τεχνολογία (οι τεχνόμυλοι) ήρθε από τη Συρία και το η δημιουργία αρδευτικών καναλιών από το Ιράν.

  Ο εξισλαμισμός των Περσών δημιούργησε τις βάσεις για την εμφάνιση μιας σημαντικής περσικής λογοτεχνίας, βασισμένης σε μια περσοαραβική γλώσσα.(Αραβικά χειρόγραφα του 902 μ.Χ. με μεταφράσεις έργων του Απολλώνιου και του Αρχιμήδη σχετικά με τα παραβολικά κάτοπτρα)  

  Γύρω στον 8^ο μ.χ. αιώνα, αφού το αραβικό Ισλάμ ξεπέρασε την αρχική πρωτόγονη ορμή και την αναζήτηση λείας, με κέντρο την Αλεξάνδρεια συνέβη μια αραβική Αναγέννηση. Κατά την περίοδο των Αββασιδών Χαλιφώναξιοποιήθηκε η παλιότερη ελληνική σκέψη. Τα  αρχαία ελληνικά έργα άρχισαν να μεταφράζονται στην αραβική γλώσσα. Έργα των μεγάλων Ελλήνων μηχανικών όπως ο Κτησίβιος, ο Φίλων και ο Ήρων μελετώνται συστηματικά. Το ίδιο συμβαίνει και με τα έργα των Ελλήνων μαθηματικών και φιλοσόφων. Γνωμικά και απόψεις των Ελλήνων φιλοσόφων εντάχθηκαν στη μουσουλμανική παράδοση μέσω των Χαντίθ, δηλαδή των γραπτών ή προφορικών παραδόσεων που αφορούν λόγια και έργα των μωάμεθ και των συντρόφων του.
  

  Η πνευματική παραγωγή του Ισλάμ, που βασίστηκε στην ελληνική κληρονομιά, τροφοδότησε την ακόμα καθυστερημένη καθολική Δύση με μια απαραίτητη γνώση. Έτσι, το αραβόφωνο Ισλάμ και οι ελληνόφωνοι Βυζαντινοί λόγιοι, που συνέχιζαν την ελληνική παράδοση, θα αποτέλεσουν τις δύο βάσεις για τη  μεγάλη Αναγέννηση της Δύσης.

  Γ)  ΣΗΜΕΡΑ-Το ριζοσπαστικό Ισλάμ

  Μοχλός της “αφύπνισης” των μουσουλμανικών μαζών είναι οι ριζοσπάστες του Ισλάμ. Η αντιδυτική τους αντίληψη ριζώνει και μεγενθύνεται στις περιοχές καθαρών εθνικών συγκρούσεων, όπως η Παλαιστίνη και η Τσετσενία. Η αμφισβήτηση στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων από αυταρχικά κράτη, ωθεί τους ηττημένους να βρουν καταφύγιο στο θρησκευτικό τους δόγμα και ειδικώτερα στην πιο επιθετική εκδοχή του. Ακριβώς αυτές οι εθνικές εστίες συγκρούσεων, επιτρέπουν στο επιθετικό Ισλάμ να σχηματοποιήσει τις παγκόσμιες αντιθέσεις και να τις εμφανίσει ως σύγκρουση των απίστων με τον κόσμο του Ισλάμ. Επιτρέπουν επίσης να προβάλλει ως μοναδική προοπτική για δικαίωση, την καταστροφή του “κακού” μέσω του Ιερού Πολέμου (Τζιχάντ). Το συναίσθημα της ήττας και της απόρριψης από τη μια, αλλά και της εκδίκησης και της δικαίωσης από την άλλη, διαχέεται σ’ ολόκληρο το μουσουλμανικό κόσμο. Με την ύπαρξη κατάλληλων κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών δημιουργείται ένα εκρηκτικό μίγμα.

  
  

  
  (Μελλόνυμφοι στη Σαουδική Αραβία)

  Ο Χασάν Ελ Μπάνα, ιδρυτής του κινήματος των Αδελφών Μουσουλμάνων, θεωρούσε θεμελιώδη αρχή τη θεώρηση ότι: “οι εβραίοι και οι δυτικοί δεν καταλαβαίνουν παρά μόνο μία γλώσσα, εκείνη του αίματος.” Στο βιβλίο του “Five Tracts” γράφει: “Εμείς πιστεύουμε ότι ο μουσουλμάνος είναι υποχρεωμένος να δώσει το πρόσωπό του, το αίμα του και τα αγαθά του, για να εκπληρώσει το χρέος του, δηλαδή να οδηγήσει την ανθρωπότητα με το φως του Ισλάμ και να υψώσει τη σημαία του ψηλά επάνων από το χώρο της γης.” 

  Βασικός οδηγός δράσης του ριζοσπαστικού ισλαμικού κινήματος θεωρείται ότι είναι ένα βιβλίο, γραμμένο το 1964, του Σαγιέντ Κουντμπ -μέλους των Αδελφών Μουσουλμάνων της Αιγύπτου- με τίτλο  “Ma‘alim fi-l tarik“ (Ορόσημα). Τα κείμενα αυτά, που δημοσίευσε ο Γιώργος Καραμπελιάς στο βιβλίο του “Ισλάμ και παγκοσμιοποίηση”, είναι ιδιατέρως αποκαλυπτικά της νέας επιθετικής ιδεολογίας που διαδίδεται ταχύτατα στον ισλαμικό κόσμο. Μεταξύ άλλων ο Κουντμπ αναφέρει: “…ο δυτικός κόσμος δε διαθέτει τίποτα που θα μπορούσε να πείσει την ίδια της τη συνείδηση ότι αξίζει τον κόπο να επιβιώνει και η “δημοκρατία” του ολοκληρώθηκε σαν αποτυχία… Χρειάζεται μια νέα ηγεσία που θα μπορεί ταυτόχρονα να συντηρεί και να αναπτύσσει τονυλικό πολιτισμό, τον οποίο κατέκτησε η ανθρωπότητα χάρις στην ευρωπαϊκή ευφυϊα της υλικής καινοτομίας, αλλά που παράλληλα θα μπορεί να προσφέρει στην ανθρωπότητα νέες, σταθερές, ολοκληρωμένες αξίες, καθώς και μια αυθεντική, θετική, ρεαλιστική πρόταση. Και όνο το Ισλάμ διαθέτει αυτές τις αξίες και αυτή τη μέθοδο… Ήρθε η ώρα του Ισλάμ… “ (Καραμπελιάς, 93)   

   (Από διαδήλωση μουσουλμάνων φονταμενταλιστών στο Λονδίνο)
  Το ίδιο το Κοράνι δίνει τη απαραίτητη βάση για την ανάπτυξη του ριζοσπαστικού Ισλάμ με τις αναφορές του ότι ο πόλεμος θα συνεχιστεί μέχρι να κυριαρχήσει η δικαιοσύνη (η ισλαμική εννοείται) και η πίστη στο μόνο θεό. (κεφ.  2) [Αντιισλαμική συγκέντρωση στην Ολλανδία το 2007, με αφορμή την επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου. Στην συγκέντρωση συμμετείχαν η Vlaams Belang (το Φλαμανδόφωνο Κόμμα που επιδιώκει την απόσχιση της Φλάνδρας από το Βέλγιο), αλλά και αρκετοί Ευρωβουλευτές από το Front National και την Ιταλική Λίγκα του Βορρά.]
  Στο κεφάλαιο του Κορανίου με τίτλο “Τα λάφυρα” αναφέρεται ότι ο πόλεμος θα συνεχιστεί “έως ότου παύσει ο πειρασμός και δε θα υπαρχει άλλη θρησκεία εκτός από την του μοναδικού θεού” (Νικολακάκης, 85) Οι ριζοσπάστες μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι ήρθε η ώρα τους ώστε, βασισμένοι στο Κοράνι, να εξισλαμίσουν τον δυτικό κόσμο. Ο Κουντμπ γράφει: “Σήμερα όλος ο κόσμος ζει σε μια κατάσταση ζαχιλίγια (προ-ισλαμικής άγνοιας)… Εμείς, χωρίς καμιά αμφιβολία, γνωρίζουμε κάτι το εντελώς καινούργιο που η ανθρωπότητα αγνοεί και δεν μπορεί να κατασκευάσει! Και αυτό το καινούργιο θα πρέπει να συγκεκριμενοποιηθεί στηνπράξη… Πώς όμως θα αρχίσουμε αυτή την ισλαμική ανάσταση; Θα πρέπει μια πρωτοπορία να αποφασίσει να προχωρήσει μέσα στη ζαχιλίγια που βασιλεύει πάνω σε ολόκληρη τη γη…” (Στη Δύση αρχίζει να εμφανίζεται πλέον ένα έντονο ισλαμοφοβικό ρεύμα, που κινδυνολογεί και φοβίζει τους πολίτες με τις “προβλέψεις”  του -όπως αποτυπώνονται ειρωνικά στον παραπάνω χάρτη.)  

  
  Η αντιμετώπιση των Δυτικών όχι μόνο ως απίστων αλλά και ως εκμεταλλευτών του μουσουλμανικού κόσμου δεν αποτελεί μόνο προσέγγιση των ριζοσπαστών. Για παράδειγμα, Ο Σεϊχης Χαϊρί, που διαμένει στην Αγγλία, και θεωρείται ήπιων τόνων μουσουλμάνος ακτιβιστής γράφει: “Το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα, όλα του μουσουλμανικά εδάφη είχαν περάσει κάτω από την αρπάγη αόρατων κερδοσκοπικών ελέγχων των Δυτικών και προσφάτως, των Ιαπωνικών πολυεθνικών και πολυπρόσωπων οικονομικών υπηρεσιών, των οποίων τα κέντρα διοίκησης βρίσκονταν στη Γουόλ Στρίτ, στο Λονδίνο, στο Τόκιο και στη Φρανκφούρτη.”

  
  

  
  (Σύγχρονο! Αλιεύτηκε στο διαδίκτυο. Δε γνωρίζουμε εάν αυτό το έγγραφο είναι πραγματικό ή αποτελεί δημιούργημα της δυτικής ισλαμοφοβίας)    Σοβαρή ώθηση στη διάδοση των ριζοσπαστικών ιδεών έδωσε η ισλαμική επανάσταση στο Ιράν και ο ακραίος λόγος του Χομεϊνί, ο οποίος στα τέλη του Μαρτίου του 1989, λίγο πριν το θάνατό του δήλωνε: “Ο Αλλάχ μας κατέστησε υπεύθυνους για την υπεράσπιση του Ισλάμ και οφείλουμε να ακολουθήσουμε τους κανόνες του τζιχάντ, επειδή η Ανατολή και η Δύση θέλουν να στερήσουν από τους μουσουλμάνους τις ελευθερίες τους.”

  _____________________________________________Π Α Ρ Α Ρ Τ Η Μ ΑΑ) Από το φεμινιστικό περιοδικό “Σκούπα”[ Ιούνιος / 2007]
  ΓΙΑ ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΖΗΤΗΜΑΤεύχος 2, Ιούνης 1979, σελ.97ΠΕΡΣΙΔΕΣ
  Στις αρχές του περασμένου Μάρτη, λίγες μέρες μετά την επικράτηση του νέου καθεστώτος, οι Περσίδες κατέβηκαν στους δρόμους της Τεχεράνης. Τα αιτήματά τουςγια κοινωνική και πολιτική ισονομία, για ίσες ευκαιρίες στη μόρφωση, για ελευθερία έκφρασης, για επαγγελματική κατοχύρωση, συμπυκνώθηκαν στην κραυγή τους κατά του «παραδοσιακού» τρόπου γυναικείας αμφίεσης, του τσαντόρ.
  
  Ο μαζικός αυτός ξεσηκωμός των Περσίδων θέτει για μια ακόμη φορά το πρόβλημα της συμμετοχής των γυναικών σε στιγμές επαναστατικές, αποδεικνύει τη μοίρα των κατόπιν εορτής γυναικείων διεκδικήσεων κι επιβεβαιώνει την αυταπάτη της άνευ όρων «κοινής πάλης».  Ταυτόχρονα, αποτελεί ένα εύγλωττο παράδειγμα για τον τρόπο παρουσίασης και-διαστρέβλωσης-από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κάθε γυναικείας κινητοποίησης.
  
  Η ιρανική επανάσταση δεν πρωτοφανέρωσε κάποιο άγνωστο ιστορικά φαινόμενο. Οι γυναίκες, απούσες στη διαμόρφωση των επιλογών κάποιου κινήματος, της στοιχειοθεσίας του, υπήρξαν έντονα παρούσες τη στιγμή της πάλης. Στο όνομα του «κοινού καλού» της πάλης κατά του κοινού εχθρού, της σύμπνοιας του κινήματος, της διαφύλαξης της ενότητάς του, οι γυναίκες αποδέχτηκαν τους όρους του παιχνιδιού κι ακολούθησαν τους κανόνες του: κάποιες διεκδικήσεις ονομάστηκαν κυρίαρχες, κάποια αιτήματα παραμερίστηκαν σαν δευτερεύοντα, κάποιες επιθυμίες δεν μπόρεσαν μήτε καν να εκφραστούν. Η άφιξη του Αγιατολάχ Χομενεϊ στην Τεχεράνη από το Παρίσι στις 1 Φεβρουαρίου 1972
  
  Ο αγώνας καθορίστηκε έξω από τις γυναίκες, και πραγματώθηκε με τη συμβολή τους. Τα γυναικεία αιτήματα θα βρουν κάποτε την επίλυσή τους, μόνο όχι τώρα. Όχι τη στιγμή των μεγάλων γεγονότων, των εντυπωσιακών αλλαγών. Ο συσχετισμός εξουσίας είναι προκαθορισμένος, ανελαστικός. Η πολιτική δεν αποκτά νέες διαστάσεις. Και οι γυναίκες αποσύρονται ηττημένες. Ο έξω κόσμος δεν είναι γι’ αυτές. Τα οδοφράγματα τους παραχωρήθηκαν σα στιγμιαίο προνόμιο, σα μια φευγαλέα αίσθηση ισοτιμίας. Έγκλειστες, θα έρχονται σε κάθε εθνική επέτειο αντιμέτωπες με την παραμορφωτική εικόνα της πάλης τους, που θα προσπαθεί να αλλοιώσει τη συλλογική τους μνήμη.
  Η Ισλαμική Δημοκρατία επαγγέλθηκε την επαναφορά της παράδοσης. Κι εδώ δεν υπάρχει ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Το αίτημα «επιστροφή στην παράδοση» αποτελεί συχνά την «επαναστατική απάντηση» στις επιρροές του Δυτικού κόσμου, τις ξενόφερτες συνήθειες, την «αλλοίωση» κάποιων εθνικών χαρακτηριστικών.
  
  Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η παράδοση ταυτίζεται με την τήρηση των αρχών του Ισλάμ όπως περιγράφονται στο Κοράνι. Περισσότερο  κώδικας συμπεριφοράς παρά ιερό βιβλίο, το Κοράνι είναι σαφές στην περίπτωση των γυναικών:
  «οι άνδρες είναι ανώτεροι από τις γυναίκες εξαιτίας των ιδιοτήτων που τους χάρισε ο Θεός εξυψώνοντας τους πάνω από αυτές, καθώς και γιατί οι άνδρες χρησιμοποιούν τα αγαθά τους για να προικίσουν τις γυναίκες. Οι ενάρετες γυναίκες είναι υπάκουες και υποταγμένες. Διατηρούν με φροντίδα κατά την απουσία του συζύγου τους αυτό που ο Θεός τις διέταξε να διατηρούν ανέπαφο. Θα τιμωρήσετε αυτές που φοβάστε πως δεν σας υπακούουν : Θα τις εξορίσετε σε κρεβάτια χωριστά, θα τις χτυπήσετε. Μόλις όμως σας υπακούσουν, θα πάψετε να τις τιμωρείτε. Γιατί ο Θεός είναι μεγάλος» (Σουράτ IV, 38).
  Έτσι η παράδοση, ο ισλαμικός νόμος, καλείται να καταπνίξει σαν απομεινάρια του τυρανικού σαχικού καθεστώτος, κάποια αιτήματα κοινωνικής απελευθέρωσης, κάποιες απόπειρες ανατροπής της αυστηρής και άκαμπτης ιεραρχίας.
  Η διατήρηση των «εθνικών» αξιών είναι η ίδια η αποδοχή της βίας που ασκείται σε βάρος των γυναικών Το Κοράνι απευθύνεται στους άντρες. Οι γυναίκες δεν ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων, αλλά αποτελούν ένα από τα πολύτιμα εκείνα αγαθά που συνθέτουν την αντρική περιουσία. Πολυγαμία σαν εξισορρόπηση της ανίερης πορνείας που μόλις απαγορεύτηκε, ανισότητα ακόμη και στις σωματικές ποινές για το ίδιο αδίκημα.
  Η επιβολή του τσαντόρ δικαιολογήθηκε ως επαναφορά της παράδοσης που καταπατήθηκε. «Η γυναίκα είναι ένα ανθρώπινο ον κι όχι μια φτιασιδωμένη κούκλα», η επιστροφή της ισλαμικής περιβολής «δεν αποτελεί διαταγή, αλλά θρησκευτικό καθήκον». Λόγια του ίδιου του Χομεϊνί. Όμως το τσαντόρ συμβολίζει την εικόνα που έχει το Ισλάμ για τη γυναίκα. Δεν είναι το σύμβολο κάποιας εθνικής αξιοπρέπειας, αλλά σύμβολο της γυναικείας μειονεξίας: γυναίκες ομοιόμορφες, μαυροντυμένες, περιορισμένες, σιωπηλές, παρούσες-απούσες.
  
  Ο αγώνας των Περσίδων αποτέλεσε για καιρό την καθημερινή μέριμνα των μέσων μαζικής ενημέρωσης κάθε απόχρωσης. Και χρησιμοποιήθηκε επάξια από όλες τις πλευρές. Εξογκώθηκε, προκειμένου να αποσιωπηθούν άλλα γεγονότα των πρώτων στιγμών της επικράτησης του νέου καθεστώτος. Αναφέρθηκε, για να υποστηρίξει κάποιους αντιισλαμικούς λίβελους από ανθρώπους που δεν είχαν ούτε έχουν σχέση με το πρόβλημα. Απέκτησε χαρακτηριστικά φολκλορικά, για να αμβλυνθούν τα ανατρεπτικά του στοιχεία. Θεωρήθηκε εξωτικός, αποτέλεσμα της γυναικείας  καταπίεσης από λαό βαρβαρικό, απολίτιστο, για να φανεί η «τρομακτική αντίθεση» με τη θέση που παραχωρείται στις γυναίκες του δυτικού κόσμου. Ονομάστηκε πρωτόγονος, ιδιότυπος, για να μη διαφανεί η παγκοσμιότητα της γυναικείας αμφισβήτησης. Χαρακτηρίστηκε ως μη πολιτικός, γιατί στις εκδηλώσεις έξω από τον έλεγχο και την κάλυψη των κομμάτων δεν αναγνωρίζεται ούτε ο παραμικρός πολιτικός χαρακτήρας. Καυτηριάστηκε σαν αγώνας μιας ελάχιστης μειοψηφίας, προκειμένου να υποστηριχθεί η σιωπηλή πλειοψηφία των συμμάχων ανδρών-γυναικών.  Aλί Χαμενεϊ. Ο πρωθυπουργός του Ιράν
  Για άλλη μια  φορά επιστρατεύθηκαν  όλα τα κλασικά επιχειρήματα για να αποδειχθεί η αντεπαναστατικότητα της πάλης των γυναικών: ο αποπροσανατολισμός του κινήματος, η εθνική παράδοση και οι συνέπειές της, η περιφρούρηση της επανάστασης.
  Η έκφραση τα γυναικείας αλληλεγγύης αντιμετώπισε την εχθρότητα, τη γελιοποίηση, προκάλεσε μια νέα προσπάθεια διαίρεσης των γυναικών σε προοδευτικές και αντιδραστικές, πολιτισμένες και υπανάπτυκτες, Ευρωπαίες και Ανατολίτισσες, γυναίκες με φερετζέ και γυναίκες χωρίς φερετζέ.
  Οι γυναίκες είδαν για άλλη μια φορά τον αγώνα τους να παρερμηνεύεται, να χρησιμοποιείται, να γίνεται η αφορμή του ίδιου τους του χωρισμού. Είδαν μια διεκδίκηση συνολική να μετατρέπεται σε ενδυματολογική διαμάχη.—————————————————————————–Aπό το Θούριο του Ρήγα, όπου φαίνεται η προνεωτερική σημασία και χρήση του όρου “Τούρκος”……                              “Να σφάξωμεν τους λύκους, που τον ζυγόν βαστούνκαι Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά τους τυραννούν” —————————————————————————–
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:51

  Περί του ΙΣΛΑΜ (Μέρος Α')

   »  Αrkoleon
  
  Η επανεμφάνιση  της σύγκρουσης Δύσης-Ισλάμ, κάνει επιτακτική την ανάγκη διερεύνησης του φαινομένου αυτού από ιστορικής πλευράς. Δημοσιεύουμε μια πρώτη προσέγγιση -περίληψη μιας ευρύτερης μελέτης- που δομείται σε τρία μέρη:  Α) ΙΣΤΟΡΙΑ [Η γέννηση του Ισλάμ, συνάντηση με τη Δύση (Βυζάντιο, Ισπανία), Σταυροφορίες εναντίον Τζιχάντ] Β)  ΑΠΟψΕΙΣ-ΘΕΩΡΗΣΕΙΣ [βασικές απόψεις (οι άλλες θρησκείες, τζιχάντ, το ενιαίο έθνος.....), Γυναίκες και μειονότητες, Ισλάμ  και  οικονομία, Τα θετικά του Ισλάμ(μελέτη των αρχαίων σοφών)]Γ)  ΣΗΜΕΡΑ [Το ριζοσπαστικό Ισλάμ] Τα πρώτα δύο μέρη της περίληψης αυτής έχουν συμπεριληφθεί στη μελέτη: Βλάσης Αγτζίδης, Έλληνες του Πόντου. Η γενοκτονία από τον τουρκικό εθνικισμό, Αθήνα, εκδ. Ελληνικές Εκδόσεις, 2005.

  Η κλιμάκωση της σύγκρουσης της χριστιανικής Δύσης με το Ισλάμ φέρνει και πάλι στην επιφάνεια τις ιστορικές σχέσεις των δύο μεγάλων αυτών κόσμων. Παρότι σ’ αυτή τη φάση η σύγκρουση αφορά κυρίως το φονταμενταλιστικό (ριζοσπαστικό), εν τούτοις ένα κύμα ισλαμικής “αφύπνισης” φαίνεται να συγκλονίζει τις μουσουλμανικές χώρες. Η αιρετική άποψη για τη σύγκρουση των πολιτισμών, που είχε διατυπώσει στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 ο Σάμιουελ Χάντιγκτον, φαίνεται να επιβεβαιώνεται. Φυσικά, αποτελεί άλλο θέμα το αν η κλιμάκωση αυτή ακολούθησε το φυσικό νόμο ή αν προήλθε ως αποτέλεσμα της κυνικής αντίληψης  περί εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

  Γεγονός πάντως είναι, ότι η παρατήρηση του Χάντιγκτον, ότι υπάρχει ένα εκρηκτικό μίγμα εξαιτίας της έλλειψης οικονομικής ανάπτυξης των μουσουλμανικών χωρών, σε συνδυασμό με την ραγδαία δημογραφική ανάπτυξή τους και τη δημιουργία οργισμένων ανέργων νέων. Οι στρατιές αυτές των ανέργων πιστεύουν ότι θεολογικά κατέχουν την απόλυτη θεία αλήθεια μέσω του αυθεντικού θείου λόγου του Κορανίου, ενώ αντιθέτως οι “άπιστοι” δυτικοί, θεολογικά είναι ανεξέλικτοι, εφόσον δεν έχουν δεχθεί ακόμα το ισλαμικό μήνυμα. Το ίδιο το Κοράνι διδάσκει την ανωτερότητα των μουσουλμάνων: “Είστε ο ευγενέστερος λαός που γεννήθηκε ποτέ στον κόσμο” (Κοράνι, κεφ. 111)  Όμως, η πραγματική βάση της σύγκρουσης Δύσης-Ισλάμ, ανεξάρτητα από τη ιδεολογική χρήση που επιχειρούν διάφορα κέντρα, φαίνεται να είναι αφενός η μεγάλη διαφορά ανάπτυξης μεταξύ του  υπανάπτυκτου Τρίτου Κόσμου -ισλαμικού κατά πλειοψηφία- και της αναπτυγμένης και ευημερούσης Δύσης και αφετέρου η συμπεριφορά του Ισραήλ προς τους Άραβες της Παλαιστίνης και η παρατεινόμενη κατοχή της περιοχής.
  

  Όπως και νάχει το ζήτημα, βρισκόμαστε μπροστά στην εξέλιξη μιας σφοδρής σύγκρουσης με άγνωστα αποτελέσματα για τις μελλοντικές ισορροπίες. Ο ελληνικός χώρος, βρίσκεται στα ανατολικά όρια της συνάντησης των δύο κόσμων και ιστορικά πλήρωσε βαρύτατα τη γειτνίαση αυτή με τον πληθυσμιακό και εδαφικό του περιορισμό. Ακόμα και το κυπριακό ζήτημα αποτελεί άλλο ένα οδυνηρό κατάλοιπο της συνάντησής μας με το Ισλάμ, άσχετα αν οι σύγχρονες εθνικές αντιλήψεις έχουν σκιάσει πλήρως τις θρησκευτικές διαστάσεις του θέματος αυτού. Η συνάντηση του ελληνισμού με το Ισλάμ, τόσο στην αραβική, αλλά κυρίως στην οθωμανική εκδοχή του, θα αποτελέσει αντικείμενο ενός ιδιαίτερου άρθρου.

  Α) ΙΣΤΟΡΙΑ-Η γέννηση του Ισλάμ

  Η θρησκεία του Ισλάμ γεννήθηκε στις αραβικές ερήμους. Για πρώτη φορά οι Άραβες αναφέρονται σε ιστορικές πηγές τον 1^ο π.χ. αιώνα. Πριν την έλευση του Ισλάμ, στην  Αραβία υπήρχε ένας πολύμορφος πολιτισμός πολλών φυλών, που χαρακτηριζόταν από αντιθέσεις. Στον πολιτισμό αυτό συνυπήρχε το κοσμοπολίτικο με το πρωτόγονο και η ζωή της πόλης βρισκόταν πλάϊ με τον νομαδικό τρόπο ζωής. Κύρια θρησκευτικά αντικείμενα στην προϊσλαμική Αραβία ήταν οι πέτρες -κυρίως μαύροι βασαλτικοί λίθοι- οι οποίες θεωρούνταν κατοικίες θεών και ονομάζονταν “bet’ el”, δηλαδή “οίκος του θεού”. Εξ’ ου και οι βυζαντινοί του 5^ου αιώνα ονόμαζαν “βαίτυλους”  τις πέτρες που προέρχονταν από τους μετεωρίτες. Κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι κατά τους τελευταίους προϊσλαμικούς αιώνες αναπτύχθηκε κάποια μορφή αραβικού μονοθεϊσμού. H επικοινωνία με τους χριστιανούς και τους εβραίους φαίνεται ότι δημιούργησε ένα πλαίσιο, μέσα στο οποίο εμφανίστηκαν οι μονοθεϊστες χανίφες (hanifes), οι οποίοι απέρριπταν την αρχαία λατρεία. Η λέξη Ιλ και Ιλάχ, με την οποία δηλώνεται ο θεός στις σημιτικές γλώσσες, είναι πανταχού παρούσα. Χανίφες υπήρχαν και στο συγγενικό περιβάλλον του “προφήτη” Μωάμεθ.

  Κύρια τελετή των Αράβων πριν τη μουσουλμανική “αποκάλυψη” ήταν το ετήσιο προσκύνημα-συνάντηση σε ένα ιερό τόπο των διαφορετικών φυλών που συνδέονταν με κοινή θρησκεία. Άλλο ένα στοιχείο που θα ενσωματωθεί στο Ισλάμ θα είναι η τελετουργική αποχή από κάποιες πράξεις καθώς και η νηστεία μια ορισμένη εποχή του χρόνου. Κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες στην Αραβική Χερσόνησο υπήρχαν δεκαπέντε χριστιανικές φυλές, καθώς και ομάδες ανάμικτων πληθυσμών χριστιανο-εβραϊκών πεποιθήσεων. 

  Ο ισλαμισμός διαδόθηκε τον 7^ο αιώνα στην Αραβία από τον Μωάμεθ. Ισλάμ σημαίνει “υποτάσσομαι”. Το ισλαμικό ημερολόγιο ξεκινά από την ημερομηνία της μετανάστευσης (χίτζρα-hijrah ή Εγίρα στα ελληνικά) του Μωάμεθ από τη Μέκκα στη Μεδίνα το 622 μ.χ. Ο πιστός της νέας θρησκείας, ο μουσουλμάνος, δέχεται να “υποταγεί στο θέλημα του Αλλάχ”, του μοναδικού θεού, δημιουργού και αναμορφωτή του κόσμου. Το θέλημα του Αλλάχ εκφράζεται μέσω του θεόπνευστου Κορανίου. Κατά συνέπεια, η γλώσσα και το αλφάβητο του Κορανίου, είναι επίσης ιερά και θεόπνευστα. Η σαχάντα (shahadah)αποτελεί το μουσουλμανικό σύμβολο της πίστης: “Δεν υπάρχει άλλος θεός εκτός από τον Αλλάχ και ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης του”. Η διδασκαλία του Μωάμεθ θεωρείται ως η απόλυτη ολοκλήρωση. Ο σεϊχης Χαϊρί που αφοσιώθηκε στη διάδοση του Ισλάμ στη Δύση γράφει: “Δεν θα υπάρξει αλλαγή μετά τον Μωάμεθ, επειδή δεν μπορεί να υπάρξει περαιτέρω βελτίωση των όσων του αποκαλύφθηκαν, γιατί έχουν εφαρμογή και μπορούν να χρησιμοποιηθούν πάντοτε, από όλους και σε κάθε περίσταση”.(Το αποτύπωμα του ποδιού του Μωάμεθ, που φυλάσσεται στο μουσείο του Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη)

  Ο Χριστιανισμός και ο Χριστός αναφέρονται σε 15 κεφάλαια του Κορανίου. Στόχος των αναφορών είναι ο τονισμός της διαφοράς της νέας θρησκείας με τη χριστιανοσύνη της Αραβικής Χερσονήσου. Ο Χριστός -ο οποίος αποκαλείται Ισά Ιμπν Μαριάμ (Ιησούς γιος της Μαρίας)- θεωρείται θνητός προφήτης, πρόδρομος του Μωάμεθ, “απεσταλμένος που περιμένει τον απεσταλμένο”. Μια από τις αντιφάσεις του Κορανίου αφορά τη φύση του Χριστού. Ενώ θεωρείται θνητός (κεφ. 19), αναφέρεται ως δημιούργημα του θεού, αντίστοιχος με τον Αδάμ. (κεφ. 3)  Βασικό στοιχείο της κορανικής αντιχριστιανικής προσέγγισης είναι η σφοδρή κριτική του δόγματος της Αγίας Τριάδας.

  
  Ο ισλαμισμός εξέφρασε παράλληλα και τον πρώϊμο αραβικό εθνικισμό. Η κοινωνική ανάγκη ενοποίησης των αραβικών φυλών σε έναν κράτος διευκόλυνε αποφασιστικά την επικράτηση του ισλάμ. Ο Μπέρναρντ Λιούις στην εξαιρετική μελέτη του για την ιστορία των Αράβων γράφει: «Ο Μωάμεθ αφύπνισε και επανακατηύθυνε τις υπολανθάνουσες δυνάμεις της αραβικής εθνικής αναβίωσης και επέκτασης». 

  Στην ισλαμική θρησκεία, ειδικά στην ορθόδοξη σουνιτική εκδοχή του, ο ανώτατος λειτουργός είναι ο χαλίφης. 

  Με την επέκταση του Ισλάμ, οι χαλίφες υιοθέτησαν πολλές από τις νοοτροπίες και τις δομές διακυβέρνησης των βυζαντινών.

  Η προσχώρηση των Περσών στο νέο θρησκευτικό δόγμα έδωσε μεγάλη ώθηση στο ισλαμικό ρεύμα, σπάζοντας το αραβικό μονοπώλιο. Οι ειδωλολάτρες Πέρσες υπέστησαν μεγάλες διώξεις από το Ισλάμ. Πιθανότατα, η βίαιη αντιμετώπιση να ώθησε τους Πέρσες στο μαζικό εξισλαμισμό τους.

  Το χαλιφάτο καταργήθηκε οριστικά από τον Μουσταφά Κεμάλ Πασά (τον επονομασθέντα Ατατούρκ) στις 3 Μαρτίου 1924. Η σύγκρουση με το Ισλάμ υπήρξε στρατηγική επιλογή του τουρκικού εθνικισμού.

  -συνάντηση με τη Δύση (Βυζάντιο, Ισπανία)

  Η ανάπτυξη του Ισλάμ υπήρξε ραγδαία. Το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο που προϋπήρχε είχε ως κύρια χαρακτηριστικά τη χριστιανική βυζαντινή παρουσία, κυρίως ελληνόφωνη, και τη ζωροαστρική περσική. Οι Χαλίφηδες, οι πολεμιστές της νέας θρησκείας, κατάκτησαν ταχύτατα τη Συρία, τη Μεσοποταμία (το σημερινό Ιράκ) και την Αίγυπτο. Η πλειονότητα του χριστιανικού πληθυσμού που μιλούσε διάφορες ντόπιες γλώσσες (σημιτικές διαλέκτους και αιγυπτιακά) ή ελληνικά, εξισλαμίστηκε και εξαραβίστηκε. Η Ιερουσαλήμ κατακτήθηκε από τους Άραβες το 638 μ.χ. Μέχρι τότε ήταν μια κλασική χριστιανική πολιτεία, που κατοικούνταν κυρίως από Έλληνες και Σύριους (Μελχίτες). Ο κατακτητής Χαλίφης Ουμάρ υπήρξε ανεκτικός και δίκαιος, με αποτέλεσμα η πόλη να διατηρήσει τον πολυεθνοτικό και πολυθρησκευτικό της χαρακτήρα. Κατά το διάστημα 634-646 μ.χ. όλα τα ελληνιστικά κέντρα της Μέσης Ανατολής είχαν καταληφθεί [Δαμασκός, Αντιόχεια, Έδεσσα (Ούρφα), Γάζα, Ιερουσαλήμ, Αλεξάνδρεια]. Το Ισλάμ κατέλαβε πολλές περιοχές της Νότιας Ευρώπης, όπως την Κρήτη, τη Μάλτα, τη Σαρδηνία, και τη Σικελία.(Η κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους Άραβες το 904 μ.Χ. Μικρογραφία από το Χρονικό του Ιωάννη Σκυλίτζη)

  Διακόσια χρόνια μετά το θάνατο του Μωάμεθ, το Ισλάμ είχε κατακτήσει μια τεράστια περιοχή που εκτεινόταν από την Ισπανία μέχρι τη βόρεια Ινδία. Η κατάκτηση της Ισπανίας άρχισε το 711 μ.χ. Η συνεργασία Αράβων και Βερβερίνων -οι οποίοι είχαν εξισλαμιστεί ομαδικά και είχαν αποδεχτεί την αραβική ανωτερότητα- βοήθησε αποφασιστικά για να επιτευχθεί η ισλαμική κυριαρχία στην Ισπανία. Το 732 ο μουσουλμανικός αραβικός στρατός πέρασε τα Πυρηναία. Στο Πουατιέ σταμάτησε η προέλασή τους, νικημένοι σε μια αποφασιστική μάχη από τον Κάρολο Μαρτέλ. Για επτακόσια χρόνια, οι Άραβες θα έχουν υπό την κυριαρχία τους την Ισπανία. Το 1492, οι χριστιανικές δυνάμεις κατέλαβαν την Γρανάδα. Οι τελευταίοι Μουσουλμάνοι εκδιώχθηκαν από την Ισπανία την περίοδο 1639-41.

  Η μουσουλμανική επέκταση θα περιλάβει πολλές περιοχές στην Ανατολή. Έφτασε μέχρι  τη Σουμάτρα και την Ιάβα, τη Χερσόνησσο της Μαλαισίας και τμήματα των Φιλιππίνων. Συμπεριέλαβε επίσης περιοχές, όπως η Κεντρική Ασία και η Δυτική Κίνα (το σημερινό Ξιάνγκίγκ).

  -Σταυροφορίες εναντίον Τζιχάντ

  Η επανεμφάνιση του όρου “Σταυροφορία” και η ενσωμάτωσή του στους κώδικες που χρησιμοποιούν οι δύο μονομάχοι σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες του προέδρου Μπους από τη μια και το ριζοσπαστικό Ισλάμ από την άλλη, απαιτεί καλή γνώση των ιστορικών προϋποθέσεων. Ειδικά σήμερα που ο δρόμος για τους Αγίους Τόπους ταυτίζεται με τους δρόμους του πετρελαίου. Οι σταυροφορίες υπήρξαν η χριστιανική απάντηση στο μουσουλμανικό τζιχάντ, με τη διαφορά ότι επιδίωκαν την επανάκτηση των ιερών Τόπων των χριστιανών και όχι την επέκταση της πίστης με τη βία. [Σεβάστεια Πόντου (βόρεια Μικρά Ασία). Μουσουλμανικό τέμενος οικοδομημένο πάνω σε ερείπια βυζαντινών κτισμάτων]

  Η απρόσκοπτη προσπέλαση προς τους Αγίους Τόπους υπήρξε βασικό μέλημα των χριστιανών ηγετών πολύ πριν την εμφάνιση των Αράβων και του Ισλάμ. Κατά την προϊσλαμική εποχή, οι Βυζαντινοί διαρκώς μεριμνούσαν για την περιοχή συγκρουόμενοι κυρίως με την άλλη μεγάλη αυτοκρατορία της περιοχής, των ζωροαστρών Περσών. Η πρώτη μεγάλη εκστρατεία για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων, έλαβε χώρα στις αρχές του 7^ου αιώνα. Το 614 μ.χ. οι Σασανίδες της Περσίας κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ, πυρπόλησαν το Ναό του Παναγίου Τάφου και απήγαγαν τον Τίμιο Σταυρό. Ο Ηράκλειος κατάφερε να αντιμετωπίσει τους Πέρσες, να απελευθερώσει τους Άγιους Τόπους και να συντρίψει τελικά τα στρατεύματα των Σασανιδών.

  Ο πρώτος Βυζαντινός αυτοκράτορας που κήρυξε Ιερό Πόλεμο κατά του Ισλάμ -με πολύ καθυστέρηση- ήταν ο Νικηφόρος Φωκάς. Έδωσε θρησκευτικό περιεχόμενο στον πόλεμο. Ως αντίβαρο της μουσουλμανικής ιδέας των μαρτύρων του Τζιχάντ, ανακήρυξε σε χριστιανούς μάρτυρες όσους σκοτώνονταν στη μάχη εναντίον του Ισλάμ. Την πολιτική τους αυτή δεν δέχτηκε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με την εξήγηση ότι η θανάτωση ανθρώπου αντίκειται στο χριστιανικό νόμο.

  Στη Δύση, η ιδέα των Σταυροφοριών για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τους μουσουλμάνους εμφανίστηκε μετά τη Μάχη του Πουατιέ. Ειδικά από τον 9^ο αιώνα, τους Πάπες της Ρώμης απασχόλησε ο φόβος της εξάπλωσης του Ισλάμ και η ανάγκη κάποιας χριστιανικής αντίδρασης. Εκτός από το φόβο για την επιθετικότητα του Ισλάμ και την αλληλεγγύη των χριστιανών, οι Σταυροφορίες εξέφρασαν τις βαθύτερες επιδιώξεις του Καθολικισμού για επιβολή επί της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Επίσης, έδωσαν κοινωνική και ιδεολογική διέξοδο στις φτωχές μάζες της Δύσης, καθώς και σε αρκετούς τυχοδιώκτες άρχοντες που επιζητούσαν λεία και νέα εδάφη. Ο φόβος της ισλαμικής επέκτασης ήταν τέτοιος στη Δύση, ώστε η ιδέα των Σταυροφοριών θα διατηρηθεί μέχρι τον 17^ο αιώνα. 

  Υπό την επίδραση της Reconquista, δηλαδή του κινήματος για ανάκτηση της Ισπανίας από τους μουσουλμάνους, είχε αναπτυχθεί στη δυτική Ευρώπη η ιδέα για βοήθεια προς τους χριστιανούς αδελφούς της Ανατολής. Οι εισβολές των μουσουλμανικών τουρκομανικών φυλών στη Μικρά Ασία και ειδικώτερα των Σελτζούκων Τούρκων, επηρέασαν τη λαϊκή θρησκευτική ζωή της Δύσης και προκάλεσαν συναισθήματα για εξαπόλυση Ιερού Πολέμου.(Μικρογραφία αραβικού χειρογράφου με σκηνή κατάληψης εχθρικής πόλης από πολεμιστές του τζιχάντ) 

  Μετά τη μάχη του Ματζικέρτ το 1071, το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας καταλήφθηκε από τους Τούρκους. Η επέκταση των Σελτζούκων θα συνεχιστεί με την κατάκτηση της ελληνικής Αντιόχειας. Αφορμή για την οργάνωση της Α’ Σταυροφορίας, υπήρξε η πρόσκληση για στρατιωτική βοήθεια που απέστειλε ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Κομνηνός προς τον Πάπα Ουρβανό ΙΙ. Η κατάκτηση βυζαντινών περιοχών από τους Σελτζούκους Τούρκους είχε κάνει ανασφαλές το προσκήνυμα στους Αγίους Τόπους. Ο Ουρβανός ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα και ζήτησε από χριστιανούς πρίγκιπες να συμμετάσχουν στη Σταυροφορία, η οποία άρχισε το 1095. Αρχικά οι Σταυροφόροι απείλησαν την Κωνσταντινούπολη αλλά τελικά ο κίνδυνος αποσοβήθηκε. Με τη συμμετοχή ενός σώματος Βυζαντινών, το 1097 κατέλαβαν τη Νίκαια της Βιθυνίας που κατείχαν οι Τούρκοι, την οποία απέδωσαν στους Βυζαντινούς. Οι Τούρκοι υποχρεώθηκαν να αποσυρθούν στο εσωτερικό της Ανατολίας, ενώ ο Αλέξιος ανεκατέλαβε τη δυτική Μικρά Ασία.

  Τον επόμενο χρόνο κατέλαβαν την Αντιόχεια και το 1099 οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ και ίδρυσαν ένα χριστιανικό κράτος στην Παλαιστίνη και στις ακτές της Συρίας. Συνολικά δημιουργήθηκαν τέσσερα λατινικά κράτη στη Μέση Ανατολή. Τα κράτη αυτά  θα διατηρηθούν αρκετές δεκαετίες, μέχρις ότου ο σουλτάνος της Μοσούλης Ζάνγκι κηρύξει Τζιχάντ κατά των απίστων και καταλάβει την Έδεσσα. 

  Η μουσουλμανική επιθετικότητα προκάλεσε την οργάνωση της δεύτερης Σταυροφορίας το 1147. Ο Μανουήλ Α΄Κομνηνός, φοβούμενος τη δράση του Ζάνγκι, διευκόλυνε με εφόδια και οδηγούς την προώθηση των στρατευμάτων στο Νότο. Η Σταυροφορία αυτή έληξε άδοξα μετά την αποτυχία των Σταυροφόρων να καταλάβουν τη Δαμασκό. Η άνοδος του Σαλαντίν -ένος Κούρδου πολεμιστή, ο οποίος βασίλευσε στην Αίγυπτο και ίδρυσε τη δυναστεία των Αγιουμπιδών- μαζί με την αδυναμία επέμβασης των λατινο-ελληνικών δυνάμεων κατά των μουσουλμάνων, δημιούργησαν αρνητικό περιβάλλον για τα λατινικά κράτη της Μέσης Ανατολής. Η σύμπραξη των Βυζαντινών με τους Λατίνους δέχτηκε θανάσιμο πλήγμα μετά τη μεγάλη ήττα τους στο Μυριοκέφαλο (1176) από τους Τούρκους. Τρία χρόνια αργότερα ο Σαλαντίν θα καταλάβει το Χαλέπι και το 1187 την Ιερουσαλήμ.

  Η πτώση της Ιερής Πόλης συντάραξε τους Δυτικούς και προκάλεσε την Γ’ Σταυροφορία. Με ηγέτες τους βασιλείς της Γερμανίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας, οι Σατυροφόροι έφτασαν στην Ανατολή. Κατενίκησαν τους Σελτζούκους, κατέλαβαν την Κύπρο αλλά απέτυχαν να καταλάβουν την Ιερουσαλήμ. Το μεγαλύτερο “επίτευγμα” της Σταυροφορίας αυτής ήταν η κατάληψη της Κύπρου, η οποία μετετράπη σε προκεχωρημένο φυλάκιο των Δυτικών και βάση για τις μελλοντικές τους σταυροφορίες και η οριστική της απόσπαση από τη βυζαντινή επικράτεια. Στην Κύπρο άρχισε μια μεγάλη περίοδος καταπίεσης του ντόπιου ελληνικού πληθυσμού. Λίγο μετά το τέλος της Σταυροφορίας θα πεθάνει και ο Σαλαντίν, ένας από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές του Τζιχάντ, του Ιερού Πολέμου κατά των απίστων.

  Η τέταρτη Σταυροφορία θα πραγματοποιηθεί με τν υποκίνηση του πάπα Ιννοκέντιου Γ’. Οι Γάλλοι ήταν οι πρώτοι που ανταποκρίθηκαν. Η επαφή ων Σταυροφόρων με τους Βενετούς για τα ζητήματα της θαλάσσιας μεταφοράς τους, θα αποβεί μοιραία για τον ελληνισμό του Βυζαντίου. Οι Βενετοί θα προσπαθήσουν -και θα καταφέρουν τελικά- να στρέψουν αλλού τα στρατεύματα των Σταυροφόρων και να επιτύχουν την καταστροφή του βυζαντινού κράτους. Κατάφεραν να εκτρέψουν τη Σταυροφορία από τον προαποφασισμένο δρόμο, που προέβλεπε απόβαση στην Αίγυπτο, το μουσουλμανικό κέντρο ισχύος εκείνης της εποχής. Ο πάπας αντέδρασε στην εκτροπή αυτή, αλλά η απαγόρευσή του αγνοήθηκε. Τα βενετικά σχέδια ευνοήθηκαν από τις ενδοβυζαντινές έριδες. Ο Αλέξιος Γ’ Άγγελος είχε εκθρονιστεί από το θρόνο και συναυτοκράτορας, μαζί μετο πατέρα του, είχε ανακηρυχθεί ο γιοςτου Ισαάκιου Β’. Ο Αλέξιος ξεκίνησε το 1091 εκστρατεία πρόσκλησης μισθοφόρων για να τον βοηθήσουν να καταλάβει τον θρόνο. Σε επιστολή του προς τον κόμη Ροβέρτο της Φλάνδρας έγραφε ότι στην “Αγιότατη Αυτοκρατορία των Χριστιανών Ελλήνων… δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτα. Εκτός από την Κωνσταντινούπολη, την οποία οι εχθροί μας απειλούν να την αποσπάσουν, εκτός εάν μας έλθει σύντομα βοήθεια από το Θεό και από τους πιστούς χριστιανούς Λατίνους… Γι αυτό σπεύσε με όλο το λαό σου, να καταβάλεις όλες σου τις δυνάμεις ώστε τέτοιοι θησαυροί να μην πέσουν στα χέρια τωνΤούρκων και των Πετσενέγκων…” Η Άννα Κομνηνή αναφέρει ότι ο Αλέξιος Άγγελος “ανέμενε μισθοφόρους από τη Δύση”. Ο Β. Βασιλιέφσκι γράφει: “Ο βυζαντινός αυτοκράτορας δε δίστασε να αποκαλύψει μπροστά στα μάτια των ξένων όλο το βάθος του ονείδους, της ατίμωσης και της ταπείνωσης, στο οποίο είχε καταβυθιστεί η Αυτοκρατορία τωνΧριστιανών Ελλήνων.” 

  Έτσι, αγνοώντας πλήρως την απαγόρευση του πάπα για επίθεση κατά της Κωνσταντινούπολης, οι είκοσι χιλιάδες Σταυροφόροι κατέλαβαν τη μεγαλύτερη πόλη του τότε γνωστού κόσμου στις 13 Απριλίου του 1204 και την λεηλάτησαν χωρίς κανένα έλεος. Ο Γοδεφρείδος Βιλαρδουϊνος στο χρονικό του γράφει: “…οι υπόλοιποι που είχαν σκορπιστεί στην πόλη πήρανε πολλά λάφυρα. Τα λάφυρα ήταν τόσο πολλά που κανείς δεν ήξερε να πει πόσα, χρυσάφι και ασήμι και σκεύη και πολύτιμα πετράδια και μετάξια και γούνινα φορέματα από γκρίζο σκίουρο κι από ερμίνα, και όλα τα ακριβά πράγματα που βρέθηκαν ποτέ στη γη… από τότε που χτίστηκε ο κόσμος δεν πάρθηκαν τόσα λάφυρα από μια μόνο πόλη. Ο καθένας πήρε όποιο σπίτι ήθελε και υπήρχαν πολλά. Έτσι εγκαταστάθηκε ο στρατός των προσκυνητών και των Βενετών. Και μεγάλη ήταν χαρά για τα πλούτη και για τη νίκη που τους έδωσε ο Θεός. Γιατί εκείνη που ήταν φτωχοί βρεθήκανε σε πλούτη και πολυτέλεια.” (“Οι σταυροφόροι πολιορκούν την Κωνσταντινούπολη το 1204″. Ελαιογραφία του Tintoretto 1598-1605)

  Η δημιουργία ενός νέου λατινικού κράτους, της Ρωμανίας, με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, επέφεραν σκληρό χτύπημα στο μεσαιωνικό ελληνισμό, ο οποίος δεν θα καταφέρει ποτέ να ξεπεράσει τις πληγές του. Παράλληλα ολόκληρος ο ελλαδικός χώρος θα τεθεί υπό την κυριαρχία των δυτικών. Θα παραμείνουν όμως τρία ανεξάρτητα ελληνικά κράτη, το ένα στα Βαλκάνια, το Δεσποτάτο της Ηπείρου, και τα άλλα δύο στη Μικρά Ασία, στη Νίκαια, όπου συνεχίστηκε η αυτοκρατορική διακυβέρνηση και η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Η Δ΄ Σταυροφορία είχε καταστροφικά αποτελέσματα για τον χριστιανισμό. Οι Σταυροφόροι, για τα δικά τους βραχυπρόθεσμα συμφέροντα, κατέστρεψαν το μοναδικό χριστιανικό προπύργιο της Ανατολής που αντιστεκόταν στους μουσουλμάνους εισβολείς. Ψυχολογικά πλέον, οι Έλληνες τοποθετήθηκαν τελείως αντιδυτικά και κάθε ουσιαστική προσπάθεια επανένωσης των δύο εκκλησιών υπονομεύτηκε οριστικά.

  

  (Oθωμανικό νόμισμα) 

  Θα ακολουθήσουν και άλλες Σταυροφορίες, μικρές και μεγάλες, που θα εδραιώσουν τη λατινική παρουσία στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο σχεδόν μέχρι τον 16^ο αιώνα.
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 11.04.2010
• 23:31

  Ρούπελ, 6 Απριλίου 1941: Oι "Θερμοπύλες" της Σύγχρονης Ελλάδας

   »  Αrkoleon
  
  6 Απριλίου
      
  H γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στις 05.15 της 6ης Απριλίου. Για τον κανονισμό των βολών πυροβολικού είχε μεταφερθεί στα βόρεια του Στρυμόνα ένα δέσμιο στη γη αερόστατο, η παρουσία του ήταν προκλητική καθώς η ελληνικές δυνάμεις στερούσαν από αεροπορική κάλυψη. Ελάχιστα λεπτά αργότερα άρχισαν οι επιθέσεις από αεροσκάφη στούκας, στόχος τους εκτός από το οχυρό ήταν και το Κέντρο Αντίστασης Καπίνας.
  
  Η γερμανική επίθεση στα ανατολικά του Ρούπελ
  
  Στα ανατολικά του αριστερού υποτομέα του Συγκροτήματος Σιδηροκάστρου έδρασαν τα τάγματα ΙΙ/125 & ΙΙΙ/125, όπου σύμφωνα με το σχέδιο της επίθεσης έπρεπε πρώτα να καταλάβουν το ύψωμα 350 στο διάκενο των οχυρών Ρούπελ-Καρατάς. Για να μην  καταληφθεί το ύψωμα πολέμησαν, η διμοιρία του φυλακίου Κούλας, και του 3ου λόχου προκάλυψης. Το ΙΙ/125 τάγμα πλησίασε, στις 06.40, το ύψωμα 350 και το κατέλαβε με αιφνιδιαστική επίθεση, ακολουθούμενο από το ΙΙΙ/125.
  
  Επίθεση του ΙΙΙ/125 γερμανικού τάγματος
  Εκμεταλλευόμενοι τις πτυχώσεις του εδάφους, οι Γερμανοί έφθασαν σε απόσταση 200 μ. από τα έργα του οχυρού Ρούπελ. Οι υπερασπιστές του οχυρού μαζί με την βοήθεια του Καρατάς και του πυροβολικού κατάφεραν να αποκρούσουν και της τρεις επιθέσεις του τάγματος.
  
  Διείσδυση του ΙΙ/125 γερμανικού τάγματος στα νώτα του Ρούπελ
  Οι Γερμανοί του ΙΙ/125 τάγματος υποβλήθηκαν σε παρόμοιες δοκιμασίες, αλλά ήταν ο μόνος πραγματικός κίνδυνος για τις ελληνικές δυνάμεις καθ’όλη την διάρκεια του αγώνα. Από τους 100 άντρες πέρασαν οι 60 με μια ομάδα βαρέων πολυβόλων και μια ομάδα διαβιβαστών. Οι υπόλοιποι λόχοι του τάγματος γνώρισαν την καταστροφή. Ο 5ος λόχος σχεδόν διαλύθηκε. Ο 8ος κατάφερε να περάσει το βράδυ της 6-7/4 και ενώθηκε με τα υπόλοιπα τμήματα το μεσημέρι της 7/4 με πολύ μεγάλες απώλειες.
  
  7 Απριλίου
  Την αυγή του 7ης Απριλίου συγκροτήθηκαν τρεις περίπολοι του Ρούπελ με αποστολή την εκκαθάριση της περιοχής από τους εχθρούς και την αποκατάσταση της τηλεφωνικής επικοινωνίας. Αποτέλεσμα αυτής της περιπολίας ήταν η σύλληψη 14 αιχμαλώτων με 3 συσκευές ασυρμάτου και 2 όλμους. Επίσης δεν έλειψαν οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί, μάλιστα στις 7-8/4 τα στούκας χρησιμοποίησαν βόμβες  500 κιλών. Η υποχώρηση των Γερμανών και οι μικρές απόλυες των Ελλήνων υπερασπιστών ανύψωσαν το ηθικό των Ελλήνων. Ο Παπακωνσταντίνου σημειώνει χαρακτηριστικά: "Το ηθικών των στρατιωτών υπέροχον. Τους βομβαρδισμούς και την  κόλασιν πυρός υποδέχοντο με ζητωκραυγάς".
  
  Αγώνες εναντίον των Γερμανών στα νώτα του Ρούπελ
  Η παρουσία των Γερμανών στα νότια του οχυρού Ρούπελ απασχόλησε τις ελληνικές δυνάμεις. Η διμοιρία αρμάτων που θα ενεργούσε με το απόσπασμα του Παπαχατζή δεν χρησιμοποιήθηκε λόγω εδαφικών δυσχερειών. Εναντίων των Γερμανών που είχαν καταλάβει το παρατηρητήριο της 7ης πυροβολαρχίας στο ύψωμα Τεπελάρ κινήθηκαν δύο διμοιρίες του 3ου λόχου υπό των Νιάνου και Παπαχατζή υπό τον ανθυπολοχαγού Καρατζά. Μετά από ολοήμερη μάχη, οι ελληνικές δυνάμεις κατάφεραν να απωθήσουν τους Γερμανούς στο ύψωμα Γκολιαμά ανάμεσα στο χωριό Κλειδί και το λόφο Λουτρών.
     
  8 Απριλίου
  Στις 6:00 το πρωί της 8ης Απριλίου το οχυρό Ρούπελ δέχτηκε νέο σφοδρό βομβαρδισμό από την αεροπορία και το πυροβολικό, που συνεχίστηκε όλη την ημέρα. Οι Γερμανοί του ΙΙΙ/125 τάγματος ετοιμάστηκαν για νέα επίθεση με τρεις ομάδες εδάφους και μία διμοιρία σκαπανέων. Για το σκοπό αυτό ενισχύθηκε με δύο διμοιρίες του 13ου και 14ου λόχου.Οι απώλειες του οχυρού την ημέρα αυτή ήταν ένας νεκρός και τέσσερις τραυματίες οπλίτες ενώ οι υλικές ήταν ελάχιστες. Σημαντικές, αντίθετα, ήταν οι απώλειες του εχθρού. Ενέργειες για την εξουδετέρωση των Γερμανών στα νώτα του Ρούπελ. Πιο σοβαρή ήταν η κατάσταση στα νότια του οχυρού αφού το ΙΙ/125 τάγμα ενισχύθηκε από την κάθοδο των γερμανών δυνάμεων της 5ης Ορεινής Μεραρχίας στα δυτικά του Στρυμόνα.
  
     
  Η κατάσταση χειροτέρεψε για την ελληνική πλευρά γιατί η Ομάδα Μεραρχιών διέταξε τα τάγματα του 41 Συντάγματος Πεζικού να επιστρέψουν στης αρχικές τους θέσεις μάχης. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη καθώς η επόμενη προγραμματισμένη ενέργεια ήταν η διάβαση του Στρυμόνα από την 5η Ορεινή Μεραρχία.
  
  
  9 Απριλίου
     
  Το οχυρό Ρούπελ υπέστη βομβαρδισμούς πυροβολικού και αεροπορίας και την ημέρα αυτή. Μέχρι το μεσημέρι οι βομβαρδισμοί ήταν μικρής έντασης αλλά από τις 14:00 μετατράπηκαν σε σφοδρούς. Στις 12:30, όμως, όταν επρόκειτο να εφορμήσουν τα τμήματα κρούσης, το ελληνικό πυροβολικό εξαπέλυσε στους χώρους εξόρμησης το φονικό πυρ και προκλήθηκαν πολλές και βαριές απόλυες στους Γερμανούς. Μετά από αυτό τα γερμανικά τμήματα άρχισαν να οπισθοχωρούν. Οι απόλυες του οχυρού ήταν πέντε νεκροί και έντεκα τραυματίες. Στις 17:00 προσήλθαν Γερμανοί κήρυκες για να γνωστοποιήσουν την συνθηκολόγηση του ΤΣΑΜ ζητώντας την παράδοση του οχυρού.
  Ο διοικητής του, Ταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος απάντησε ότι τα οχυρά δεν παραδίδονται αλλά καταλαμβάνονται και ότι θα συνεχίσει τον αγώνα στερούμενος άλλων διαταγών. Ο κήρυκας διαβεβαίωσε στην στρατιωτική του τιμή ότι δεν επρόκειτο για απάτη και όρισε συνάντηση για την 6:00 της επόμενης 10/4. Το οχυρό επικοινώνησε με τη Μεραρχία όπου κοινοποίησε την συνθηκολόγηση. 
  Η αντίδραση των ανδρών του οχυρού ήταν ότι ο αγώνας έπρεπε να συνεχιστή. Την επομένη 10 Απριλίου 1941 έλαβε χώρα η παράδοση του οχυρού. Τα γερμανικά τμήματα "μας εσεβάσθησαν και μας ετίμησαν", σύμφωνα με την έκθεση Πλευράκη. Έξω από το οχυρό ήταν παραταγμένο γερμανικό τμήμα και απέδωσαν τιμές. Ο εντεταλμένος για την παραλαβή του οχυρού Γερμανός αξιωματικός συγχάρηκε τον διοικητή του, Ταγματάρχη Γεώργιο Δουράτσο, διαβεβαιώνοντας τα συγχαρητήρια και το θαυμασμό των ανωτέρων του. Τόνισε μάλιστα ότι για τους Γερμανούς αποτελούσε τιμή και υπερηφάνεια ότι είχαν ως αντίπαλο έναν τόσον ηρωικό στρατό.Σχετικά με τις απόλυες των εμπολέμων στον αριστερό υποτομέα του Συγκροτήματος Σιδηροκάστρου, ο Πλευράκης σημειώνει στην έκθεση του: "Αι απώλειαι ασήμαντοι έναντι τοιούτου αγώνος ώστε περιορισθεί σε 4 νεκρούς αξιωματικούς και 40 άνδρες τραυματίες 2 αξιωματικοί και 150 άνδρες. Απεναντίας του αντιπάλου βαρύτατε ως μαρτυρούν τα υπάρχοντα νεκροταφεία και ας αποσιωπώ δια λόγους σκοπιμότητος".
  
  Ο νεαρός και σκληροτράχηλος Γερμανός Ταγματάρχης, θα γράψει στο προσωπικό του ημερολόγιο...
  «εδώ πάνω, ακριβώς κάτω από την κορυφή στο κεντρικό σημείο του Ρούπελ, μένουμε άφωνοι! Μπροστά η κορυφή...αδύνατον να προχωρήσουμε. ΄Οποιος τολμήσει να ξεμυτίσει γαζώνεται. Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι τα λίγα και με δυσκολία φτιαγμένα αυτά οχυρά, θα ήταν τόσο δυνατά και μοντέρνα! Ποιος μπορούσε να πιστέψει ότι οι ΄Ελληνες θα μας αντιστέκονταν τόσο σκληρά, με τόσο πείσμα και  ηρωισμό!».
  Οι Γερμανοί δεν κράτησαν αιχμαλώτους εις ένδειξη τιμής και σεβασμού...
  Σ΄ένα οχυρωματικό συγκρότημα προκάλυψης, ένας Γερμανός Ταγματάρχης,ζητά να συναντήσει τον Διοικητή του...Παρουσιάζετε αγέρωχος ο Λοχίας Δημήτριος ΄Ιτσιος! Ο Γερμανός δεν μπορεί να πιστέψει πως το οχυρό διοικείται από έναν έφεδρο Λοχία! Του λέει:
  
  «Λοχία τούτο το μακελειό είναι δικό σου έργο. Μου σκότωσες τους καλύτερους άνδρες μου. Σε συγχαίρω!» Του δίνει το χέρι και κατόπιν διατάζει την εκτέλεσή του...Πάνω από 200 επίλεκτοι Γερμανοί Καταδρομείς κείτονταν νεκροί...
  
  Σ΄ένα άλλο παρόμοιο περιστατικό, στην παράδοση του οχυρού «Καρατάς» ο Γερμανός αξιωματικός ζητά να δει κι αυτός τον ΄Ελληνα Διοικητή...Παρουσιάζεται ένας νεαρός Ανθυπολοχαγός... Σαστισμένος ο Γερμανός Ταγματάρχης του προτάσσει το χέρι του και του λέει «Ανθυπολοχαγέ...Σε συγχαίρω! Μου θανάτωσες 400 άνδρες!».
  
  Ο ίδιος ο Χίτλερ, τον Μάιο του 1941, ενώπιον του Ράιχσταγκ , ομολόγησε.-
  
  «Η ιστορική δικαιοσύνη με υποχρεώνει να διατυπώσω πως, από όλους τους αντιπάλους μας, τους οποίους αντιμετωπίσαμε, ο ΄Ελλην Στρατιώτης επολέμησεν με ύψιστον ηρωισμόν και αυτοθυσίαν και συνθηκολόγησε μόνον όταν η περαιτέρω αντίστασή του ήτο αδύνατος και κατά συνέπειαν μάταια».
  "ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ"
  "Τα Έθνη τα μικραίνουν ή τ’ απαθανατίζουν οι πολίτες τους. Κάθε πατρίδα χαίρεται τόση ευτυχία, όση αναλογεί στη σωφροσύνη των πολιτών της. Είναι όμως ν’ απορείς! Άμα μπήκαν οι Γερμανοί στο συγκρότημα “Μολών λαβέ” του οχυρού Ρούπελ, απάνω απ’ τους νεκρούς βρήκαν γραμμένη με κιμωλία τη φράση: 
  “Στις Θερμοπύλες σκοτώθηκαν οι Τρακόσιοι. Εδώ θα πέσουν οι Ογδόντα”.
  
  
  
  Πηγή:  [endelehia.blogspot.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:49

  Χένρι Κίσινγκερ - Η οικοδόμηση της Νέας Τάξης

   »  Αrkoleon
  ">[www.hitbomb.com] [www.hitbomb.com] />
  Στις 5 Ιανουαρίου του 2009, λίγο μετά την εκλογή Ομπάμα, στην ‘χορωδία’ που συνεχώς κάνει έκκληση για μια ‘Νέα Παγκόσμια Τάξη, προστέθηκε και η φωνή του πρώην υπουργού Χένρι Κίσινγκερ, όταν βρέθηκε ενώ στο New York Stock Exchange.
  Ένας δημοσιογράφος του CNBC ρώτησε τον Κίσινγκερ ποιες νόμιζε ότι θα έπρεπε να είναι οι πρώτες ενέργειες που θα πρέπει να κάνει ο Barack Obama ως πρόεδρος, υπό το φως της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. 
  Απάντησε, "νομίζω ότι το καθήκον του θα είναι να αναπτύξει μια συνολική στρατηγική για την Αμερική κατά την περίοδο αυτή, κατά την οποία μια νέα παγκόσμια τάξη μπορεί να δημιουργηθεί." 
  Την ίδια άποψη εξέφρασε ο Κίσινγκερ και στις 13 Ιανουαρίου, με μία δήλωση που διανεμήθηκε από την Tribune Media Services με τίτλο ‘Η ευκαιρία για μια Νέα Παγκόσμια Τάξη’.
  Αναλύοντας την διεθνή οικονομική κρίση που κληρονόμησε ο Μπάρακ Ομπάμα, ο Κίσινγκερ συζήτησε την ανάγκη για την ανάδειξη μίας διεθνούς πολιτικής τάξης (παγκόσμια κυβέρνηση) που θα εγκαθιδρύσει ένα νέο διεθνές νομισματικό και εμπορικό σύστημα. «Το ναδίρ του υπάρχοντος διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος συμπίπτει με ταυτόχρονες πολιτικές κρίσεις σε όλο τον κόσμο», έγραψε. «Η εναλλακτική λύση για μια νέα διεθνή τάξη είναι το χάος." Ο Κίσινγκερ τόνισε την εκπληκτική ‘επίδραση’ που έχει ο Ομπάμα στην ‘φαντασία της ανθρωπότητας’, χαρακτηρίζοντάς την «ένα σημαντικό στοιχείο για τη διαμόρφωση μιας νέας παγκόσμιας τάξης." 
  Ο Κίσινγκερ - όργανο των Rockefeller και μέλος της λέσχης Bilderberg και της Τριμερούς Επιτροπής που βρίσκεται κατά κανόνα στις λίστες των μελών των Illuminati – διανθίζει το άρθρο του με φράσεις - κλειδιά της Μασονίας, μεταξύ των οποίων το σχόλιο σχετικά με την "εναλλακτική λύση σε μια νέα διεθνή τάξη είναι το χάος", μια σαφής αναφορά στο “Ordo ab Chao” από την Ancient Craft Masonry, μία αναφορά στο δόγμα του "τάξη στο χάος."
  Όπως και το μυθικό πουλί Φοίνικας, ο Κίσινγκερ προβάλει την ευκαιρία για μια Νέα Παγκόσμια Τάξη που πρέπει να τεθεί σε λειτουργία από τις στάχτες του παρόντος παγκόσμιου χάους , ακριβώς το θέμα που είχε θίξει πριν χρόνια κατά τη συνεδρίαση της Λέσχης Bilderberg στο Εβιάν της Γαλλίας, στις 21 Μαΐου 1991, όταν περιέγραψε πως θα μπορούσε να χειραγωγηθεί (‘μανιπουλαριστεί’) ο κόσμος, ώστε πρόθυμα να αγκαλιάσει την παγκόσμια κυβέρνηση. Είπε:
  «Σήμερα οι Αμερικανοί θα εξοργίζονταν αν τα στρατεύματα του ΟΗΕ έμπαιναν στο Λος Άντζελες για να αποκαταστήσουν την τάξη. Αύριο όμως θα είναι ευγνώμονες! Αυτό ισχύει ιδιαίτερα εάν τους πει κάποιος ότι υπήρχε μια εξωτερική απειλή από πολύ μακριά, είτε πραγματική ή είτε δημοσιευμένη, που θα απειλούσε την ίδια την ύπαρξή μας. Είναι τότε που όλοι οι άνθρωποι του κόσμου θα εκλιπαρούσαν τους ηγέτες του κόσμου να τους γλυτώσουν από το κακό. Το μοναδικό πράγμα που φοβάται κάθε άνθρωπος είναι το άγνωστο. Όταν του παρουσιάζεται ένα τέτοιο σενάριο, τα ατομικά δικαιώματα εγκαταλείπονται πρόθυμα για την εγγύηση της ‘ευημερίας τους’, που τους παρέχει η παγκόσμια κυβέρνηση».
  Το σχέδιο δολοφονίας της Ελλάδας σε φάση ολοκλήρωσης!"Αναδημοσίευση επιστολής στο troktiko από αναγνώστη του που γνωρίζει πολλά!"
  Ξένος διπλωμάτης μου λέγει «σήμερα η Ελλάς διέρχεται δράμα που οδηγείται σύντομα σε Ελληνική Τραγωδία αλλά είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς τον από μηχανής θεό». 
  
  Συνεχής επανάληψη σφαλμάτων που οφείλονται στην πολιτική ηγεσία. Όλα άρχισαν με εκπληκτική εθελοτύφλωση ήδη από την δεκαετία του 1960. Μισός αιώνας πολιτικών σφαλμάτων μιας ανεπαρκούς ηγεσίας έφεραν, όπως ήταν προβλέψιμο και μοιραίο, την Ελλάδα στο χείλος της αβύσσου.
  
  Το σχέδιο που αποδίδεται στον Κίσσινγκερ, εφαρμόζεται με πεισματική επιμονή από μία κλίκα Ελλήνων με ανώτατα αξιώματα. Είπε ο Κίσσινγκερ «ο ελληνικός λαός είναι ατίθασος, πρέπει να τον χτυπήσουμε στην γλώσσα του, στα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα για να καταστεί ανίκανος να μας ενοχλεί στα γεωπολιτικά μας σχέδια». Αυτό το σχέδιο το παραβλέπουμε, ο Κίσσινγκερ σε επιστολή που μου απέστειλε, διαψεύδει ότι το είπε, αλλά περιέργως το βλέπουμε να αναπτύσσεται σε όλες τις πτυχές του. Μια Ελλάδα όπου η ανάπτυξη ήταν ετήσια αύξηση του ΑΕΠ κατά 8%, με αθρόα εισροή ιδιωτικών επενδύσεων και επαναπατρισμό του εφοπλιστικού διεθνούς κεφαλαίου, άρχισε να προκαλεί δέος στα μεγάλα συμφέροντα της υπερατλαντικής Υπερδυνάμεως, του μεγάλου εχθρού μας. Η Ελλάς σηκώνει κεφάλι έχοντας αγνοήσει την δυναμική του Ανατολικού Ζητήματος.
  
  Το σχέδιο εφαρμόζεται, με επεμβάσεις, απειλές, και άφθονο χρήμα με πειθήνια όργανα μια κλίκα Ελλήνων με βάση την παλαιά στρατηγική ότι τα κάστρα πέφτουν με ενεργούμενα εντός των τειχών. Σήμερα, τα spreads που οδηγούν σε υπέρογκα επιτόκια που θα γονατίσουν μέχρι θανάτου την Ελλάδα, αποδίδονται δήθεν στα όργανα της «κερδοσκοπίας». Εξαπατάται ο λαός όταν του κρύβουν ότι πίσω τους βρίσκονται πολιτικοί λόγοι. Η Ελλάς αντιστέκεται σε θέματα ζωτικού συμφέροντος για τους Αγγλοσάξωνες, οι οποίοι έχουν χάσει τη υπομονή τους. Θέλουν να τελειώσουν γρήγορα σε δύο πλάνα. Στην τελική αποδοχή και εφαρμογή του πυρήνος του Σχεδίου Ανάν ως προς την Κύπρο. Στην ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ μέχρι του Ιουνίου.
  
  Η Ελλάς πρέπει να συρθεί αιμόφυρτη στην αρένα της εκτελέσεως. Όλα αυτά συνοδεύονται με τον εξευτελισμό που συνεπάγεται το Σχέδιο Κίσινγκερ.Σε αυτά περιλαμβάνεται το σχέδιο εξουδετερώσεως του συμπαγούς εθνικού κράτους με την απόδοση ιθαγένειας σε απροσάμοστους λαούς, που εψήφισε ήδη η Βουλή. Οι Έλληνες θα καταστούν σύντομα μειοψηφία στον τόπο τους,Ελλάδα και Κύπρο. Η Αμερική έχει εξασφαλίσει πρόθυμη συνεργασία εντός των τειχών για το άνοιγμα της Κερκόπορτας. Εάν ο λαός δεν αντιδράσει,όλα θα συμβούν μέσα στο μοιραίο έτος 2010.
  
  Πηγή: [redskywarning.blogspot.com]
  
  Τα όποια σχόλια και έγγραφα συμπεράσματα δικά σας!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:31

  Ο ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΣ

   »  Αrkoleon
  ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΣ – ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ
  
  Τι θα γίνει τελικά με τον «Ευρωστρατό» ; Αυτό ήταν το ερώτημα που κυριαρχούσε για ένα χρονικό διάστημα στην ελληνική κοινή γνώμη, όταν διαπιστώθηκε ότι είχαμε υποτιμήσει ως χώρα τη δυναμική που δημιουργήθηκε με το κείμενο της Κωνσταντινούπολης που είχαν εκπονήσει οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και οι Τούρκοι. Ειδικοί και μη ειδικοί, διερωτώντο τότε γιατί ως χώρα δεν κινηθήκαμε να αποτρέψουμε τα δυσάρεστα επακόλουθα των συσκέψεων μεταξύ των λοιπών χωρών που ήταν γνωστό που αποσκοπούσαν από τον Αύγουστο του 2001. Η απάντηση δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Άλλωστε, κάλλιο αργά παρά ποτέ. Η χώρα μας δεν αποδέχθηκε τη ρύθμιση που προέβλεπε η συμφωνία των τριών με αποτέλεσμα να αρχίσει ένας κύκλος διαβουλεύσεων το πρώτο εξάμηνο του 2002. Στη Σύνοδο Κορυφής της Βαρκελώνης (15 Μαρτίου 2002) με διπλωματικούς ελιγμούς αποφεύχθηκε η «εισαγωγή» του θέματος του Ευρωστρατού στην ημερησία διάταξη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, πράγμα που θα οδηγούσε τη χώρα μας στην άσκηση βέτο. Οι διπλωματικές ζυμώσεις συνεχίσθηκαν με αποτέλεσμα στο κείμενο των συμπερασμάτων της Προεδρίας της Ε.Ε. στην Σύνοδο της Σεβίλλης (22 Ιουνίου 2002) να προστεθεί η φράση «Η διαβούλευση με χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, μη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι συμβουλευτικού χαρακτήρα και σε καμία περίπτωση τα κράτη αυτά δεν έχουν δικαίωμα βέτο σε αποστολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης…..». Επίσης αναφέρει ότι οποιαδήποτε επιχείρηση αναληφθεί σε εθνικό χώρο χώρας-μέλους πρέπει να λαμβάνει υπ΄όψη και τα εθνικά συμφέροντα της οικείας χώρας-μέλους. Με το περιεχόμενο της «διακήρυξης» τα αρχηγών κρατών και κυβερνήσεως των 15 της Συνόδου της Σεβίλλης «εξουδετερώθηκε» το δικαίωμα της Τουρκίας να έχει εμπλοκή στους μηχανισμούς λήψεως αποφάσεων, κάτι που αντίκειται στην βασική αρχή της αυτονομίας στη δράση του Ευρωστρατού και την προνομιακή μεταχείριση της Τουρκίας σε επιχειρήσεις έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Η Τουρκία από την πλευρά της αμφισβητεί ότι στη Σεβίλλη «λήφθηκε απόφαση» του Συμβουλίου της Ε.Ε., θεωρεί ότι στη Σεβίλλη έχει επιτευχθεί μια «κατ΄αρχήν συνεννόηση μεταξύ των 15» σχετικά με το θέμα του Ευρωστρατού, αλλά δεν αποδέχεται ότι έχει ακυρωθεί το λεγόμενο «κείμενο της Κωνσταντινούπολης» και δεν έχει δεσμευθεί να μην ασκεί το δικαίωμα του βέτο που έχει στο ΝΑΤΟ για κάθε περίπτωση που θα χρησιμοποιείται η υποδομή του ΝΑΤΟ. Έτσι αποτυπώνεται η σημερινή εξέλιξη του θέματος του Ευρωστρατού από πλευράς λήψεως αποφάσεων στα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι στη χώρα μας δώσαμε στον Ευρωστρατό επιχειρησιακές δυνατότητες που δεν έχει. Στη Σύνοδο Κορυφής της Νίκαιας πέρυσι, οι ηγέτες της Ε.Ε. αποδέχθηκαν ότι τον κύριο λόγο για την ευρωπαϊκή άμυνα θα συνεχίσει να έχει το ΝΑΤΟ, μέσω των υποδομών του και αυτό για να αποφευχθεί η δημιουργία παράλληλων υποδομών που συνεπάγεται οικονομικό τίμημα. Ο Ευρωστρατός θα επεμβαίνει σε περιφερειακές κρίσεις εκεί όπου δεν θέλουν να αναμειχθούν οι ΗΠΑ μέσω του ΝΑΤΟ. Θα αναλαμβάνει δηλαδή αποστολές αναζήτησης και διάσωσης (SAR), ανθρωπιστικές, διατήρησης και επιβολής της Ευρώπης. Ως πρώτη αποστολή έχει αποφασισθεί να είναι η αντικατάσταση της διεθνούς αστυνομικής δύναμης του ΟΗΕ στα Σκόπια και τη Βοσνία. Σ΄αυτή τη δύναμη θα διαθέσουν δυνάμεις οι 14 χώρες-μέλη της Ε.Ε. (15 πλην της Δανίας) και οι υπό ένταξη χώρες. Στόχος είναι να αποφευχθεί από 1-1-2003 μια δύναμη 60.000 ατόμων. Οι συνεισφορές των κρατών έφθασαν τις 100.000 άτομα, 400 Α/Φ και 100 πλοία. Φυσικά μέχρι σήμερα δεν έχει ληφθεί τελική απόφαση όσον αφορά τη διοικητική δομή, την διαδικασία λήψεως αποφάσεων και την γεωγραφική αρμοδιότητά του. Κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου υπήρχε δυσπιστία και καχυποψία της Ουάσιγκτον για την προώθηση από την Ευρώπη κοινής αμυντικής πολιτικής. Ο πρώτος πόλεμος που διεξήγαγε το ΝΑΤΟ από της ιδρύσεώς του (πόλεμος εναντίον του Κοσσυφοπεδίου) ήταν εξαιρετικά αποκαλυπτικός κατά μια διαφορετική έννοια. Ορισμένοι σύμμαχοι των ΗΠΑ ανακάλυψαν ότι το ΝΑΤΟ είναι ένας μηχανισμός στον οποίον κυριαρχούν οι ΗΠΑ. Ο πόλεμος αυτός απογύμνωσε και ίσως να ενίσχυσε τις διαφωνίες μεταξύ Αμερικανών και Ευρωπαίων. Η Ε.Ε. κινείται ανάμεσα στις προκλήσεις του Αμερικανικού ηγεμονισμού, των ενδοευρωπαϊκών αντιθέσεων και της παγκοσμιοποίησης με αποτέλεσμα η αμυντική χειραφέτηση της Ευρώπης να παρουσιάζει όλες αυτές τις παρενέργειες που διαπιστώσαμε στην προσπάθεια δημιουργίας του Ευρωστρατού. 
  Στις Ευρωατλαντικές σχέσεις στα 53 χρόνια διαδρομής του ΝΑΤΟ υπήρχαν οι ιδιαιτερότητες. Από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 έχει δημιουργηθεί ένα διαφορετικό πλαίσιο σ΄αυτές, με τις ΗΠΑ να κινούνται σε μια ακόμη πιο απόλυτης λογικής επιβολής των θέσεών τους ενώ οι αντιδράσεις στην Ευρώπη έχουν καμφθεί εκτός από ορισμένες μεμονωμένες περιπτώσεις. Η αντιπαράθεση μεταξύ των «Ατλαντιστών» (ΗΠΑ, Αγγλία, Νορβηγία) και «Ευρωπαϊστών» (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) στην Ε.Ε. έχει αμβλυνθεί καθώς η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας που έχει αναμφισβήτητα προτεραιότητα έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε τα ειδικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν χώρες όπως η Ελλάδα από τον καθορισμό των σχέσεων συνεργασίας ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκής δύναμης ταχείας αντίδρασης να έχουν χάσει τον θεσμικό ευρωπαϊκό «μανδύα» και να προσπαθούν να τα παρουσιάσουν ως ασήμαντες ιδιαιτερότητες και ανησυχίες που πρέπει να ξεπεραστούν με την μέθοδο «να τα βρουν μεταξύ τους». Εάν λάβουμε υπόψη μας και τον αναβαθμισμένο γεωστρατηγικό ρόλο που έχει ανατεθεί στην Τουρκία από τον αμερικανικό αντιτρομοκρατικό σχεδιασμό και το γεγονός ότι παραδοσιακοί «ευρωπαϊστές» όπως οι Γάλλοι, έχουν χαμηλώσει τους τόνους και έχουν ευθυγραμμισθεί με την υπερατλαντική πολιτική. Είμαστε υποχρεωμένοι ως χώρα να παραμείνουμε ενσωματωμένοι στα ισχυρά συστήματα ασφαλείας (τα υπάρχοντα και πιθανά νέα τοιαύτα) εργαζόμενοι ανταγωνιστικά προς τους «εχθρούς», συναγωνιστικά προς τους «εχθρούς των εχθρών μας». Εξυπηρετούνται καλύτερα τα εθνικά μας συμφέροντα όταν επιβεβαιώνουμε την «ηγετική παρουσία μας» στα Βαλκάνια και στις εκεί επιχειρήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πιστεύω ότι οποιαδήποτε τελική ρύθμιση στο θέμα των σχέσεων της Ευρωπαϊκής πολιτικής Αμύνης και Ασφαλείας με το ΝΑΤΟ θα αντικατοπτρίζει την υπεροχή και όχι την ισότητα του ΝΑΤΟ έναντι της Ε.Ε. και θα λαμβάνει ως εκ τούτου τα συμφέροντα της Τουρκίας και στο πλαίσιο αυτό υποχρεούμαστε ως χώρα να συντονίσουμε όλες τις δυνάμεις μας για να εξασφαλίσουμε τον κεντρικό μας στόχο που είναι η κατοχύρωση της ασφάλειάς μας (επιβίωση, εδαφική κυριαρχία, ανεξαρτησία) σε ένα άναρχο πολιτικό διεθνή στίβο που δεν στηρίζεται στις αρχές του δικαίου και της ηθικής αλλά στην ισχύ και δύναμη των όπλων. Του Αντιστρατήγου ε.α. Γ. ΚΟΡΑΚΗ
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 10:33

  Παρέλαση Συλλόγου – 25η Μαρτίου 2010

   »  e-Νάξιοι
  Ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων και τα χορευτικά του τμήματα παρήλασαν στην πλατεία του Δήμου Αγίων Αναργύρων, μέσα στα πλαίσια του εορτασμού της Επετείου της 25ης Μαρτίου. Το πρωί της επετειακής ημέρας, τα υπεύθυνα μέλη του Συλλόγου Κυριακή Φλωράκη, Βαγγελία Λαγού, Μαρία Ξεφτέρη, Αντώνης Μπελιώτης, Γιάννης Δοντάς και Στάθης Σταματάκης, συνόδευσαν τα παιδιά που επρόκειτο [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:15

  Συμμετοχή χορευτικού στην εκδήλωση του Συλλόγου Πελοποννησίων Αγίων Αναργύρων “Οι Κολοκοτρωναίοι”

   »  e-Νάξιοι
  Μία πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση με θέμα τους Κολοκοτρωναίους παρουσίασε την Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010 ο Σύλλογος Πελοποννησίων Αγίων Αναργύρων Αττικής, σε συνεργασία με τον Δήμο Αγίων Αναργύρων. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα “Μαρία Έλενα” του Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού, η οποία συμπεριέλαβε ομιλία-αφιέρωμα στους Κολοκοτρωναίους (συγκεκριμένα τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη), με εισηγητή τον Παναγιώτη Τσακρή, υποδιευθυντή [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 10.04.2010
• 21:08

  Υπόγειες διαδρομές σε Σκοπιανό – Ελληνοτουρκικά

   »  Αrkoleon
  
  Με στροφή στη διαπραγματευτική τακτική στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων και με προσπάθεια υποβάθμισης των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο, η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να στρώσει το έδαφος για δραστική πρόοδο στο Σκοπιανό και στα Ελληνοτουρκικά, πρόοδος η οποία αποτελεί διαχρονικά πάγιο «αίτημα» όχι μόνο των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και των ΗΠΑ.
  Στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων τίθεται de facto ένα ακόμη χρονοδιάγραμμα, η επόμενη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ το Νοέμβριο.Τα δύο αυτά θέματα εξετάστηκαν και στις συναντήσεις που είχε στην Ουάσιγκτον ο Γιώργος Παπανδρέου με τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα και τη Χίλαρι Κλίντον και το επόμενο διάστημα θα διαφανεί αποσυνδεδεμένα από την επίσκεψη αυτή η «επιρροή» που ασκήθηκε, ώστε να υπάρξει πρόοδος σε Σκοπιανό και Ελληνοτουρκικά.Στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων τίθεται de facto ένα ακόμη χρονοδιάγραμμα, η επόμενη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ το Νοέμβριο, όπου οι σύμμαχοι με επικεφαλής τους Αμερικανούς περιμένουν να υποδεχθούν ως πλήρες μέλος την ΠΓΔΜ. Ταυτόχρονα, θα μπορούσε ήδη από τον Ιούνιο να προετοιμαστεί το έδαφος ώστε λίγες εβδομάδες μετά το ΝΑΤΟ, το Δεκέμβριο του 2010, η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ να αποφασίσει πανηγυρικά την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της ΠΓΔΜ. Βασική προϋπόθεση παραμένει η επίλυση της διαφοράς της ονομασίας.Ο κ. Νίμιτς, έχοντας συνηθίσει πλέον να βιώνει αποτυχίες, προετοιμάζει μία ακόμη πρόταση προς τα δύο μέρη, προσπαθώντας να επανακαθορίσει το αντικείμενο των προτάσεών του και επομένως τη μορφή της λύσης. Σε όλες τις τελευταίες δηλώσεις του επισημαίνει ότι η διαδικασία πρέπει να στραφεί αποκλειστικά στο «όνομα» και όλα τα άλλα ζητήματα που είναι «δευτερεύοντα» να μπουν στην άκρη. Η τοποθέτηση αυτή ακούγεται τυπικά ορθή, καθώς το Συμβούλιο Ασφαλείας στην απόφασή του προβλέπει ότι η διαφορά είναι το «οριστικό όνομα» της χώρας.Το γεγονός όμως ότι η διαδικασία επιβαρύνθηκε με όλα τα άλλα «δευτερεύοντα» κατά τον κ. Νίμιτς θέματα –ταυτότητα, γλώσσα, διαβατήρια, εύρος εφαρμογής, εμπορική χρήση της ονομασίας κ.λπ.– οφείλεται στην προσπάθεια αρχικώς των Σκοπίων να ροκανίσουν την πλήρη και για όλες τις χρήσεις εφαρμογή της νέας ονομασίας και στη διασφάλιση με ανοχή και στήριξη της Ελλάδας της διατήρησης των βασικών εργαλείων του «μακεδονικού» την ταυτότητα και τη γλώσσα. Έτσι, ο κ. Νίμιτς από το 2004 κι έπειτα φόρτωσε τις προτάσεις του με λεπτομερείς αναφορές στην ταυτότητα και στη γλώσσα.Βλέποντας όμως ότι πλέον η τακτική αυτή οδηγεί σε αδιέξοδο και αφού έχει προηγηθεί μακρά συζήτηση και αντιπαράθεση για το ζήτημα της ταυτότητας, αποφασίζει τώρα να ασχοληθεί και πάλι μόνο με την ονομασία. Υπενθυμίζεται, δε, ότι σε απόρρητο αμερικανικό έγγραφο του Ιουλίου 2008 η τότε πρέσβης των ΗΠΑ στα Σκόπια εισηγείται, μετά από συνομιλίες που είχε με τη σκοπιανή ηγεσία, να προχωρήσει η επίλυση της διαφοράς της ονομασίας και τα θέματα ταυτότητας και γλώσσας να έλθουν προς ρύθμιση από τις αρμόδιες γραφειοκρατικές υπηρεσίες του ΟΗΕ, όπου εκεί δεν έχει λόγο ούτε πολύ περισσότερο δικαίωμα βέτο η Ελλάδα.Η λογική του αμερικανικού εγγράφου επανέρχεται σήμερα, καθώς εκτιμάται ότι μπορεί να υπάρξει μεν συμφωνία των δύο χωρών σε ένα όνομα όπως «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», ώστε και η Ελλάδα να μπορεί να ισχυριστεί ότι «νίκησε» αλλά και η σκοπιανή κυβέρνηση να μπορεί να καυχηθεί ότι έδωσε το όνομα και μάλιστα για περιορισμένη χρήση και κέρδισε με την ανοχή της Ελλάδας την αναγνώριση της «μακεδονικής ταυτότητας».Το «οριστικό όνομα»Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας, σε συνέντευξή του στο σκοπιανό κανάλι Α1 (την περασμένη Δευτέρα), δήλωσε ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στη συμφωνία για «οριστικό όνομα» της χώρας διευκρινίζοντας ότι το όνομα «πρέπει να χρησιμοποιείται σε κάθε περίπτωση και από όλους». Το λεπτό σημείο του τεχνάσματος για επανακαθορισμό της διαδικασίας βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την πτυχή της διαφοράς.Εάν το νέο όνομα, σύμφωνα με την εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αποτελεί το νέο όνομα της χωράς σημαίνει ότι ισχύει για όλες τις χρήσεις και έναντι όλων και η αναφορά στο εσωτερικό της χώρας σε «Μακεδονία» δεν αποτελεί σημείο αναφοράς διεθνώς ούτε παράγει έννομα αποτελέσματα.Εξυπακούεται ότι το νέο όνομα θα πρέπει να κατοχυρωθεί συνταγματικώς στα Σκόπια, γιατί μόνο έτσι μπορεί να διασφαλιστεί η εφαρμογή της Συμφωνίας και θα δεσμεύεται πλέον η σκοπιανή πλευρά τόσο στην αναφορά του νέου ονόματος (που χαρακτηρίζει και την ιθαγένεια) στα διαβατήρια και στα άλλα διεθνή έγγραφα, όσο και στην «οικιοθελή», λόγω της σχετικής συνταγματικής επιταγής, υιοθέτηση της νέας ονομασίας στις σχέσεις με τα περίπου 124 κράτη που έχουν ήδη αναγνωρίσει τη χωρά ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».Εάν δεν υπάρξει σαφής εγγύηση εφαρμογής της Συμφωνίας, όπως την περιγράψαμε, η απόφαση για να εγκαταλειφθεί η συζήτηση των «δευτερευόντων» θεμάτων (ταυτότητα, γλώσσα κ.λπ.) είναι επικίνδυνη και θα σηματοδοτήσει ουσιαστικά την προσπάθεια άρον άρον κλεισίματος του Σκοπιανού, ώστε να εξυπηρετηθούν στρατηγικές επιλογές άλλων και όχι πάντως της Ελλάδας.«Επενδύουν» στον ΕρντογάνΣτα Ελληνοτουρκικά, η Αθήνα επενδύει στο πρόσωπο του κ. Ερντογάν θεωρώντας ότι, όταν και εφόσον ξεμπερδέψει με το στρατιωτικό κατεστημένο, θα αποκαλύψει επιτελούς το «καλό πρόσωπό» του και θα υλοποιήσει υποσχέσεις που φέρεται να έχει δώσει στο παρασκήνιο.
  Η Αθήνα επενδύει στο πρόσωπο του Ταγίπ Ερντογάν, θεωρώντας ότι θα υλοποιήσει υποσχέσεις που φέρεται να έχει δώσει στο παρασκήνιο.Σε σχέση πάντως και με την τακτική που ο ίδιος ο κ. Ερντογάν ακολουθεί από την πρώτη στιγμή που το κόμμα του ανέλαβε τη διακυβέρνηση στην Τουρκία, είναι να εισπράττει «εν τη παλάμη», έναντι υποσχέσεων και καλών προθέσεων, που ποτέ δεν μετατρέπονται σε πράξη.Ο κ. Δρούτσας, τις επόμενες εβδομάδες, θα επισκεφθεί την Άγκυρα για μια τελική προπαρασκευαστική συνάντηση για την επίσκεψη του κ. Ερντογάν στην Αθήνα, πιθανότατα το πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουνίου.Ο κ. Ερντογάν και πάλι έχει θέσει συγκεκριμένη ατζέντα υπαγορεύοντας συγκεκριμένες κινήσεις της Ελλάδας σε ό,τι αφορά τους Έλληνες μουσουλμάνους ως αντάλλαγμα για τη λεκτική παραδοχή υπουργών του ότι… πρέπει να επαναλειτουργήσει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης.Το πιο ανησυχητικό είναι όμως το γεγονός ότι η κυβέρνηση μελετά με κάθε εμπιστευτικότητα την επίλυση υπό μορφή πακέτου «προβλημάτων» της μουσουλμανικής μειονότητας, με τρόπο ώστε να εμφανιστεί ότι η ιδία παίρνει πρωτοβουλίες και δεν υποχρεώνεται να εκπληρώσει τις «συστάσεις» του κ. Ερντογάν, ώστε να τον καλωσορίσει στην Ελλάδα.Ταυτόχρονα, όμως, μεγάλα ερωτηματικά προκαλεί και η άτυπη και σιωπηρή εφαρμογή στο Αιγαίο του περίφημου code of conduct, που με επιμονή βάζει στο τραπέζι τα τελευταία δύο χρόνια η Τουρκία, απαιτώντας ουσιαστικά να μην… παρενοχλούνται και αναχαιτίζονται τα αεροσκάφη της όταν παραβιάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο στο Αιγαίο και παραβαίνουν τους κανόνες εντός FIR Αθηνών.Η Άγκυρα μάλιστα, με ιδιαίτερη ένταση τον τελευταίο μήνα, προβάλλει συνεχείς υποτιθέμενες παραβιάσεις του τουρκικού εναέριου χώρου είτε από ελληνικά αεροσκάφη και ελικόπτερα είτε από αεροσκάφη ευρωπαϊκών χωρών που συμμετέχουν στη δύναμη επιτήρησης της FRONTEX.ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗΠηγη:  [www.hellaswebnews.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:43

  Μια ιστορία ευρωπαϊκής «κερδοσκοπίας» του 19ου αιώνα!

   »  Αrkoleon
  "Το ζήτημα των ελληνικών τραπεζών". Μ' αυτόν τον τίτλο κωδικοποιήθηκε μια ιστορία χρηματοπιστωτικής "κερδοσκοπίας" του 19ου αιώνα. Πρωταγωνιστές ήταν από τη μια πλευρά η καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Έλληνες Κωνσταντινουπολίτες πιστωτές της και τα μεσογειακά τραπεζικά τους δίκτυα και από την άλλη η Κρατική Τράπεζα της Γαλλίας (Banque de France). Η εξέλιξη της υπόθεσης απείλησε, μάλιστα, να "τινάξει στον αέρα" την ευρωπαϊκή οικονομική σταθερότητα, κάτι που τελικά αποφεύχθηκε, με αμφίπλευρες υποχωρήσεις και "ρεαλιστικούς" συμβιβασμούς.H Κεντρική Τράπεζα της Γαλλίας (Banque de France) είχε περιέλθει, το 1860, περίπου στη θέση της... Lehman Brothers παραμονές της κατάρρευσής της. Τα "τοξικά" χρεόγραφα που είχε ενεχυριάσει, μέσω ενός εκτεταμένου χρηματοπιστωτικού δικτύου ελληνικών συμφερόντων, με έδρα την Κωνσταντινούπολη και με "πλοκάμια" σε όλη τη Mεσόγειο, προέρχονταν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο "μεγάλος ασθενής" χρειαζόταν ολοένα και περισσότερα κεφάλαια για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους του, τα οποία παρείχαν αφειδώς, με βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, ιδιώτες πιστωτές, κυρίως ελληνικά και εβραϊκά τραπεζικά δίκτυα της Πόλης. Οι τελευταίοι εξασφάλιζαν ρευστότητα από τους συνεργάτες τους στη Μασσαλία, που είχαν πρόσβαση στην Τράπεζα της Γαλλίας. Οι οίκοι αυτοί δάνειζαν με υψηλό επιτόκιο και με κίνητρο το μεγαλύτερο κέρδος.Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Πόλης ήταν ταυτόχρονα και εμπορικοί οίκοι, προμηθευτές του οθωμανικού Δημοσίου και του στρατού. Αφού αντλούσαν τα χρήματα από τη διατραπεζική αγορά της Δύσης και δάνειζαν τον Σουλτάνο, ένα μέρος αυτών των χρημάτων μετά τον δανεισμό επέστρεφε στα ταμεία τους, μέσω των πληρωμών του οθωμανικού Δημοσίου για προμήθειες (εξοπλισμούς, πρώτες ύλες κ.λπ.). Όταν οι συναλλαγματικές, που είχαν εκδοθεί επ' ονόματι των οθωμανικών τίτλων έληγαν, οι τραπεζίτες τις αντικαθιστούσαν με νέες εκδόσεις και ο δανεισμός συνεχιζόταν απρόσκοπτα.
  Χαρακτηριστικό παράδειγμα για τη ροή του δανεισμού, μας δίνει η επίκουρη καθηγήτρια Νεότερης Ιστορίας Άννα Μανδυλαρά, μεταφέροντας ένα απόσπασμα από τα ιστορικά αρχεία της Τράπεζας της Γαλλίας."Σωτήριον έτος 1861. Ο έμπορος και προμηθευτής του Οθωμανικού στρατού Φάλανγκας μεταβίβασε στον πιστωτή του, έμπορο Κούπα, έναν οθωμανικό τίτλο (χαβαλέ) ώστε να χρησιμοποιηθεί ως εγγύηση στην ανεύρεση συναλλαγματικών πληρωτέων στη Γαλλία, ή στο Λονδίνο. Ο Κούπας, την επόμενη μέρα, μεταβίβασε τον τίτλο στον έμπορο της Πόλης, Ευαγγέλη Μπαλτατζή. Ο Ευαγγέλης Μπαλτατζής προμηθεύτηκε, από επτά τραπεζίτες της πόλης, συναλλαγματικές πληρωτέες στη Μασσαλία και το Λονδίνο, με οπισθογράφηση των εν λόγω τραπεζιτών, επ' ονόματι του οθωμανικού τίτλου. Οι συναλλαγματικές είχαν εκδοθεί επί των Ελλήνων τραπεζιτών της Μασσαλίας, οι οποίοι τελικά τις προεξόφλησαν στην Τράπεζα της Γαλλίας. Οι συναλλαγματικές τελικά διαμαρτυρήθηκαν...".Η υπερσυσσώρευση επισφαλών ("τοξικών" θα λέγαμε σήμερα τίτλων) στο υποκατάστημα της γαλλικής κρατικής τράπεζας, στη Μασσαλία, σήμανε συναγερμό στα κεντρικά γραφεία της στο Παρίσι. Οι ύβρεις και οι απειλές που εκτόξευαν την περίοδο εκείνη οι Ευρωπαίοι δανειστές κατά των Ελλήνων τραπεζιτών θα έκαναν πρόσφατα δημοσιεύματα να μοιάζουν με νουβέλες.
  "Ράτσα δυστυχισμένη, μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς", "δόλιους" και "υποκριτές", "αγύριστα κεφάλια" με "ηθική κάτω του μηδενός", χαρακτήριζε τους Έλληνες τραπεζίτες της Πόλης, ο β' αντιπρόεδρος της Τράπεζας της Γαλλίας βαρόνος Doyen, που έφτασε εσπευσμένα στην Κωνσταντινούπολη για διαπραγματεύσεις. Αφού τούς περιέλουζε με τα χειρότερα επίθετα, σημείωνε στην αναφορά του, ότι είναι "ικανοί να μας γλιστρήσουν μέσα από τα χέρια μας ή να μας σύρουν στα δικαστήρια, πράγμα που είναι το ίδιο".Χρειάστηκαν "ρεαλιστικοί" συμβιβασμοί για να ανατραπεί το κλίμα και να προστατευτεί η ευρωπαϊκή οικονομία, με μια απίστευτη κατάληξη, λίγα χρόνια μετά το ξέσπασμα του "σκανδάλου": ο εκ των πρωταγωνιστών Ελλήνων μεγαλοτραπεζιτών (θείος του Ευαγγέλη Μπαλτατζή), που αποτέλεσαν την "πέτρα του σκανδάλου" που απείλησε να καταστρέψει την Τράπεζα της Γαλλίας, επτά χρόνια μετά, παρασημοφορήθηκε από την ίδια την Τράπεζα της Γαλλίας, ως... ευεργέτης της!Ο τίτλος Φάλανγκα-Κούπα ήταν ένας από τους πολλούς, που κατέληξαν στο θησαυροφυλάκιο της Τράπεζας της Γαλλίας και που τελικά έγιναν δεκτοί κατ' ανάγκη, αφού μεσολάβησαν σκληρές διαπραγματεύσεις, με ύβρεις και απειλές, μεταξύ πιστωτών και οφειλετών, για να μην καταρρεύσει η τράπεζα.Το αποτυχημένο δάνειο και η "αξιοπιστία" της Υψηλής ΠύληςH Υψηλή Πύλη συνήθιζε να εκδίδει εντολές πληρωμής ή κρατικά χρεόγραφα "χαβαλέδες", δηλαδή, ομολογίες του οθωμανικού Δημοσίου, επ' ονόματι των οποίων οι πιστωτές Έλληνες τραπεζίτες της Πόλης, αναζητούσαν ρευστότητα για να καλύψουν τον δανεισμό. Καθώς οι οθωμανικοί τίτλοι δεν είχαν εισαχθεί στο ευρωπαϊκό χρηματιστήριο (ως το 1865) ήταν αδύνατη η διαπραγμάτευσή τους και έπρεπε οι δανειστές του να χρηματοδοτήσουν οι ίδιοι ή να αναζητήσουν ρευστότητα από "συγγενή" δίκτυα, στην άλλη άκρη της Μεσογείου.
  Τα τραπεζικά ιδρύματα των Ελλήνων της Μασσαλίας, που ανθούσαν εκείνη την περίοδο, δέχονταν τις συναλλαγματικές των ελληνικών και εβραϊκών τραπεζών της Πόλης, που είχαν εκδοθεί με ενέχυρο τις οθωμανικές ομολογίες και αφού τις οπισθογραφούσαν, τις εξαργύρωναν με χαμηλό επιτόκιο, στο υποκατάστημα της κρατικής Τράπεζας της Γαλλίας, στη Μασσαλία. Η αλυσίδα έφερνε κέρδη για όλους. Οι Γάλλοι δάνειζαν φθηνά, οι Μασσαλιώτες κρατούσαν προμήθεια, οι Κωνσταντινουπολίτες δάνειζαν ακριβότερα τον Σουλτάνο. Η διαφορά του υπέρογκου επιτοκίου που κατέβαλε η Υψηλή Πύλη στους μεσάζοντες και του χαμηλού επιτοκίου, με το οποίο τούς δάνειζε η Τράπεζα της Γαλλίας, εξασφάλιζε καλά κέρδη για όλους.Η ισορροπία αυτή, όμως, έμελλε να διαταραχθεί, όταν ο Σουλτάνος προσπάθησε να δανειστεί μακροχρόνια και απευθείας από άλλη τραπεζική "πηγή", πάλι από τη Γαλλία, ώστε να μπορέσει να καταβάλει μέρος του χρέους του, στους Έλληνες τραπεζίτες της Πόλης, που εκτός από δανειστές ήταν ταυτόχρονα και προμηθευτές του οθωμανικού Δημοσίου. Από το δάνειο αυτό, ο Σουλτάνος φιλοδοξούσε να δώσει μια ανάσα ρευστότητας στα ελληνικά δίκτυα της Πόλης, εκείνοι με τη σειρά τους θα πλήρωναν τους Μασσαλιώτες και αυτοί με τη σειρά τους την Κεντρική Τράπεζα της Γαλλίας, που είχε πλέον στα συρτάρια της πληθώρα συναλλαγματικών του ελληνικού τραπεζικού δικτύου.Το δάνειο όμως ναυάγησε την τελευταία στιγμή, αποκαλύπτοντας το δραματικό σημείο τηςέκθεσης της Τράπεζας της Γαλλίας απέναντι σε τίτλους, που αντιπροσώπευαν ιδιαίτερα ριψοκίνδυνες τοποθετήσεις, επειδή η κίνηση του Σουλτάνου να αναζητήσει μακροχρόνιο δανεισμό απεικόνιζε, στα μάτια των πιστωτών, οικονομική αδυναμία και έθετε σε αμφιβολία τη δυνατότητα του οθωμανικού Δημοσίου να τους καλύψει. Η υπόθεση του ματαιωθέντος δανείου, που έμεινε στην ιστορία ως "σκάνδαλο Mires" από το όνομα του διευθυντή της ιδιωτικής γαλλικής τράπεζας "La Caisse Generale des Chemins de Fer", ο οποίος προθυμοποιήθηκε να κινητοποιήσει ένα κονσόρτσιουμ πιστωτών και να το εκδώσει, κανονίστηκε μεταξύ του ιδίου του Jules Mires και Τούρκων διπλωματών, στο Παρίσι.
  Αφορούσε ομολογιακό δάνειο 400.000 φράγκων το οποίο θα εκδιδόταν με επιτόκιο 6% αλλά στο 0,53 κάτω από το άρτιο (άρα, με διπλό ουσιαστικά επιτόκιο) για 36 χρόνια. Ατυχώς, στις 15 Δεκεμβρίου του 1860, ο εκπρόσωπος των ομολογιούχων και πρόεδρος της εταιρίας Γαλλικών Σιδηροδρόμων de Poldana, αντιλαμβανόμενος ότι δεν υπήρχε αξιοπιστία των οθωμανικών εγγυήσεων για τη μακροχρόνια χορήγησή του, κατήγγειλε τον Mires για απάτη και μεθόδευσε τη σύλληψή του και τη ματαίωση του δανεισμού.Τότε, η Τράπεζα της Γαλλίας διαισθάνθηκε, πίσω από το "δάνειο Mires", τις πιέσεις του δικτύου των ελληνικών οίκων να εισπράξουν από γαλλικά λεφτά, μέρος των πιστώσεών τους προς τον Σουλτάνο και συναισθάνθηκε πίσω απ' αυτό, την αδυναμία της οθωμανικής κυβέρνησης να εκτελεί ακόμη και βραχυπρόθεσμες πληρωμές. Έκρινε ότι οι οθωμανικοί τίτλοι δεν είχαν καμία αξία, διότι αφενός δεν υπήρχε μηχανισμός για να εισπραχθούν με δική της πρωτοβουλία και άμεσα, αφετέρου ήταν αβέβαιη η αποπληρωμή των χρεογράφων, ενώ από την άλλη ήδη η Τράπεζα είχε συγκεντρώσει στο χαρτοφυλάκιό της μεγάλο απόθεμα τέτοιων τίτλων. Και φοβούμενη την κατάρρευση, αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα. Διέταξε τα υποκαταστήματά της (και αυτό της Μασσαλίας) να μην δέχονται συναλλαγματικές επ' ονόματι οθωμανικών ομολογιών. Μόνο που ήταν αργά.Ο πανικόςΗ είδηση προκάλεσε τέτοιο πανικό στο διατραπεζικό δίκτυο Μασσαλίας-Κωνσταντινούπολης, που πλημμύρισε το υποκατάστημα της Τράπεζας της Γαλλίας στη Μασσαλία, με σωρεία συναλλαγματικών επ' ονόματι των επισφαλών οθωμανικών τίτλων. Ο διευθυντής του υποκαταστήματος της Κρατικής Τράπεζας της Γαλλίας στη Μασσαλία, που ως τότε δεν είχε διαπιστώσει προβλήματα στη ροή του χρήματος, εξεπλάγη με την αιφνίδια και αδικαιολόγητη κατ' αυτόν αλλαγή της τακτικής του ιδρύματος και συνέχισε να προεξοφλεί επιταγές των Μασσαλιωτών.
  Χρειάστηκε η αποστολή ελεγκτών από τα κεντρικά της Τράπεζας της Γαλλίας στη Μασσαλία για να τον πείσουν να μην δέχεται τις συναλλαγματικές των Ελλήνων της Μασσαλίας, αφού έως τότε ήταν οι καλύτεροι πελάτες του. Όμως, η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Η Τράπεζα της Γαλλίας είδε έντρομη τους "τοξικούς" τίτλους να πλημμυρίζουν το θησαυροφυλάκιό της. Οι επισφαλείς παρακρατούμενοι τίτλοι του υποκαταστήματος στη Μασσαλία ήδη είχαν ανέλθει σε αξία 24 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων, έναντι 13 εκατομμυρίων που ήταν το εξαμηνιαίο μέρισμα όλης της τράπεζας!Προ της διαπίστωσης αυτής, η Τράπεζα της Γαλλίας εξαπέλυσε ιδιαίτερα δυσφημιστική εκστρατεία κατά των Ελλήνων τραπεζιτών και της Υψηλής Πύλης, με απειλές και ύβρεις για να τούς αναγκάσει να πληρώσουν το χρέος τους. Οι απειλές όμως ήταν αδύνατο να πιάσουν τόπο διότι:οι οίκοι της Μασσαλίας, που είχαν ως τότε καλό όνομα, δέχθηκαν να πληρώσουν μόνο όσες συναλλαγματικές εκδόθηκαν στο όνομά τους και όχι τις οπισθογραφημένες των τραπεζών της Πόλης. Ο δε Σουλτάνος αδυνατούσε να πληρώσει άμεσα τους πιστωτές του της Πόλης για να εξοφλήσουν με τη σειρά τους τον κεντρικό δανειστή.Έπειτα από ενάμιση μήνα σκληρής στάσης και αφού είχαν μεσολαβήσει ύβρεις και εκβιασμοί, η Τράπεζα της Γαλλίας άρχισε να συνειδητοποιεί ότι βρισκόταν με την "πλάτη στον τοίχο". Η παύση πληρωμών που είχε επιβάλει φάνηκε ότι κάθε άλλο παρά έλυνε το πρόβλημα. Χαμένοι δεν θα ήταν οι τραπεζίτες και ο Σουλτάνος, αλλά οι μέτοχοι του ιδρύματος, που είχε ανοιχθεί στους "τοξικούς" τίτλους. Με την τακτική της, ουσιαστικά επιδείνωνε την κατάσταση και εξέθετε τους μετόχους της στο χειρότερο εφιάλτη, που πάσχιζε να αποφύγει. Στη χρεοκοπία! Πώς ;Ουσιαστικά, η Τράπεζα της Γαλλίας υποβαθμίζοντας αίφνης την... πιστοληπτική ικανότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με την εντολή της για την παύση πληρωμών, την καθιστούσε αναξιόπιστη για δανεισμό. Έπεσε δηλαδή στην παγίδα που έστησε.Κι αυτό διότι, ή θα έπρεπε να συνεχίσει να δανείζει επισφαλώς όλο το ελληνικό δίκτυο και τον Σουλτάνο, αποδεχόμενη τους ριψοκίνδυνους οθωμανικούς τίτλους, με την ελπίδα να πάρει κάποτε τα λεφτά της και με το ρίσκο να χάσει ακόμη περισσότερα, ή από την άλλη θα ήταν υποχρεωμένη να διατηρεί στα συρτάρια της άχρηστα χαρτιά, αφού με την απόφασή της να διακόψει τη ροή του δανεισμού δυναμίτιζε και την παραμικρή ελπίδα αποπληρωμής των τίτλων, που ήδη είχε ενεχυριάσει.
  Η αναφορά του ελεγκτή και β' υποδιοικητή της Τράπεζας βαρόνου Doyen, που πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να δει τι πιθανότητες έχουν οι πιστωτές να πληρώσουν, θυμίζει πολλά από το σήμερα. Και καταδεικνύει ότι η άφιξη ελεγκτών των πιστωτών στις δανειζόμενες χώρες δεν είναι σημερινό φαινόμενο.Αφού, ο Doyen περιέγραφε σε σελίδες ολόκληρες στην αναφορά του τους οφειλέτες του ως "συρφετό" και ως ορισμό της "ανυποληψίας", προεξοφλούσε ότι η δικαστική εμπλοκή "μαζί τους, με την προοπτική, να βρεθούμε μπλεγμένοι με επτά νομοθεσίες" και "σε δικαστήρια που δεν χαρακτηρίζονται, ως προπύργια αρετής, ηθικής και εντιμότητας" δεν θα συνέφερε κανένα. Eτσι, κατέληξε σε μια ρεαλιστική πρόταση προς τους μετόχους, για τον χειρισμό της κρίσης, που έγινε τελικά δεκτή: πρότεινε, εμμέσως, να γίνουν δεκτά τα οθωμανικά ομόλογα, ώστε να ξεμπλοκάρει το σύστημα και να τονωθεί η ρευστότητα και να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ανάπτυξης και φυσικά συνθήκες αποπληρωμής των χρεών."Ας μού επιτραπεί να σας απευθύνω μια τελευταία ευχή, χρησιμοποιώντας μια διάσημη αποστροφή: προτιμοτέρα η απώλεια ηθικής τινός αρχής, παρά των εκατομμυρίων μας", παραδέχεται κυνικά, στην επιστολή του προς την Τράπεζα, ο βαρόνος. Οι οθωμανικοί τίτλοι έγιναν δεκτοί τελικά από την Τράπεζα, ως τίτλοι δημοσίου χρέους, με το ίδιο επιτόκιο που είχε συμφωνηθεί και με αποπληρωμή σε τρία χρόνια, όπως ακριβώς πρότεινε ο Σουλτάνος.* Το δημοσίευμα του ΑΠΕ-ΜΠΕ βασίζεται στο κείμενο της επίκουρης καθηγήτριας Νεότερης Ιστορίας Άννας Μανδυλαρά στο βιβλίο: "Θέματα Οικονομικής και Κοινωνικής Ιστορίας", ΕΑΠ, Πάτρα, 2008 και σε παραπομπές σε βιβλιογραφικές πηγές, με αναφορές στα αυθεντικά ιστορικά αρχεία της Τράπεζας της Γαλλίας (Banque de France).
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 09.04.2010
• 15:49

  Τα ψεύδη του Α. Νταβούτογλου και της Τουρκικής Εξωτερικής Πολιτκής

   »  Αrkoleon
  Ιδού το εξοπλιστικό πρόγραμμα της Τουρκίας - $48 δισ.για όπλα το 2023!
  Το σημερινό ανακοινωθέν από την επίσκεψη του ΑΝΥΠΕΞ Δημήτρη Δρούτσα στην Άγκυρα σκόρπισε οποιεσδήποτε θετικές σκέψεις που θα μπορούσε να έχει ο κάθε καλοπροαίρετα σκεπτόμενος Έλληνας πολίτης, που ακόμα πιστεύει ότι τα εθνικά θέματα αποτελούν προτεραιότητα με την έννοια της προώθησης των εθνικών συμφερόντων και της διαφύλαξης της εθνικής ασφάλειας για τους Έλληνες πολιτικούς. Εν μέσω μίας άνευ προηγουμένου τρομοκρατίας των ΜΜΕ για την οικονομία της χώρας, με την κυβέρνηση να πέφτει από την μία γκάφα στην επόμενη (βλ. δηλώσεις Παπανδρέου στο κυβερνητικό Συμβούλιο την Μ. Τρίτη περί επαναδιαπραγμάτευσης της συμφωνίας στήριξης της ΕΕ) ο Έλληνας πρωθυπουργός προχωρά σε "τυφλά" βήματα προσέγγισης με την Τουρκία αγνοώντας τα πραγματικά δεδομένα και την έκταση της απειλής.
  
  Φαίνεται ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός αγνοεί ότι από το 1999 η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των δύο χωρών σε επίπεδο στρατηγικής δυναμικής έχει διαταραχθεί σε τέτοιο βαθμό που δεν επιτρέπει από ελληνικής πλευράς καμία κίνηση "καλής θέλησης" χωρίς αυτή να συνοδεύεται με απώλεια κεκτημένων από πλευράς μας. Και βέβαια εξασκολουθεί να μην αντιλαμβάνεται ότι η μη τήρηση των δεσμεύσεων της Άγκυρα, για την μείωση της έντασης μεταξύ των δύο κρατών και την τήρηση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, αποκαλύπτουν τις αληθινές προθέσεις της Τουρκίας: Σε γεωστρατηγικό επίπεδο την απάλειψη της Ελλάδας από βασικό παίκτη της περιοχής και σε επιχειρησιακό επίπεδο την ανάληψη του ελέγχου του Αιγαίου κατ'αρχήν με διχοτόμησή του.
  
  Όσο περνά ο καιρός, ο πρωθυπουργός της χώρας φαίνεται να λειτουργεί ιδεοληπτικά περισσότερο από ποτέ, κυνηγώντας ένα άπιαστο όνειρο, την εξημέρωση του θηρίου. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι οι σχέσεις της Ελλάδας και την Τουρκίας δεν είναι οι σχέσεις που έχουν η Νορβηγία με τη Σουηδία.
  
  Στην περίπτωση μας έχουμε ένα παιχνίδι ισχύος με την Τουρκία να δράττει τώρα τους κόπους μίας εικοσαετίας συνεχών αμφισβητήσεων και αύξησης της στρατιωτικής της ισχύς.
  
  Και ενώ σε παλαιότερες δηλώσεις του, ο Έλληνας πρωθυπουργός έδειχνε να έχει καταλάβει ότι η περίοδος ύφεσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά το 1999 ήταν μόνο ένα διάλειμμα, κυρίως διότι η Τουρκία βρισκόταν σε δυσχερή οικονομική κατάσταση, σήμερα παρουσιάζεται μία διαφορετική πολιτική προσέγγιση.
  
  Είναι πραγματικά απίστευτη η επιμονή του Έλληνα πρωθυπουργού να θέλει να ανοίξει όλα τα εθνικά θέματα αυτή τη χρονική στιγμή, που όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, η χώρα κινδυνεύει με οικονομική κατάρρευση. Πραγματικά μπορεί στο μέλλον η παρούσα εξωτερική πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου να διδάσκεται στις διπλωματικές Ακαδημίες του κόσμου ως παράδειγμα προς αποφυγή, η πραγματικότητα όμως σήμερα είναι ότι ο ελληνικός λαός απορεί με την επιμονή του Έλληνα πρωθυπουργού να αναπτύξει στενότερες σχέσεις με μία χώρα που ανοικτά πλέον διεκδικεί το μισό Αιγαίο και προσπαθεί να θέσει βάσεις συγκυβέρνησης της Δυτικής Θράκης.
  
  Σε ότι αφορά την Δυτική Θράκη είναι βέβαιο ότι θα αποβεί καταστροφική, σε μεσοπρόθεσμο διάστημα, η "διευκόλυνση" που θα παρέχεται εφ'εξής στην έκδοση βίζας. Και αυτό με δικαιολογία την ανάπτυξη του τουρισμού στα νησιά του Ανατολικου Αιγαίου, κυρίως! Νομίζουμε ότι η ρήση του Βλαντιμίρ Ιλιτς Λένιν, με τις ανάλογες ποσαρμογές, ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωσή μας: "Οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν το σχοινί για να τους κρεμάσουμε". Για ένα εφήμερο οικονομικό όφελος θα πλημμυρίσει το Α.Αιγαίο και η Δ.Θράκη με Τούρκους "τουρίστες".
  
  Είναι απίστευτος ο στρουθοκαμιλισμός της ελληνικής κυβέρνησης στις πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι η υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου δεν είναι η μόνη διαφορά μεταξύ των δύο χωρών. Αξίζει να σημειωθεί το σχόλιο του Τούρκου ΥΠΕΞ για τις συχνές επισκέψεις των πλοίων του τουρκικού Ναυτικού στην περιοχή του Σουνίου όπου κατά τα λεγόμενα του «οι πλόες που πρόσφατα ακολούθησαν τα πολεμικά μας πλοία στο Αιγαίο είναι απολύτως σύμφωνοι με το διεθνές δίκαιο και την εθιμική πρακτική».
  
  Ο ίδιος δε δεν παρέλειψε να κατηγορήσει τα ελληνικά ΜΜΕ ότι διόγκωσαν το ζήτημα χωρίς λόγο.
  
  Την ίδια στιγμή αυτός ο μάγος της «απονεύρωσης και χειραγώγησης» του αντιπάλου, προτείνει την αμοιβαία μείωση των στρατιωτικών δαπανών, τη στιγμή που το 2009 η Τουρκία δαπάνησε 4 δις δολάρια για την αγορά νέων οπλικών συστημάτων ενώ το 2008 το ποσό αυτό ήταν 3,5 δις δολάρια.
  
  Μετά από αυτά το ερώτημα που τίθεται είναι απλό. Πως μπορεί να γίνει πραγματικότητα μία τέτοια πρόταση, όταν η Τουρκία προμηθεύτηκε ή έχει προγραμματίσει να προμηθευτεί μέσα σε χρονικό διάστημα λίγων ετών τα ακόλουθα οπλικά συστήματα:
  
  4 ιπτάμενα ραντάρ
  4 αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου
  2 ιπτάμενα κέντρα διοίκησης
  30 μαχητικά F-16
  100 μαχητικά stealth JSF
  1 κατασκοπευτικό δορυφόρο
  8 κορβέτες
  6 αντιτορπιλικά AAW
  1 Ελικοπτεροφόρο
  16 περιπολικά ανοικτής θαλάσσης
  4 κορβέτες για το Λιμενικό Σώμα
  8 αποβατικά σκάφη LCT
  2 αποβατικά πλοία LST
  6 υποβρύχια Τ214ΤΝ
  127 ελικόπτερα γενικής χρήσης
  51 επιθετικά ελικόπτερα
  250 νέα άρματα μάχης εγχώριας ανάπτυξης και κατασκευής
  54 πλωτές επιθετικές αμφίβιες γέφυρες
  100 τουλάχιστον βαλλιστικούς πυραύλους Yildirim
  
  Πως μπορεί να εφαρμοστεί αυτή η πρόταση, όταν η τουρκική πολεμική βιομηχανία υπάρχει χάρις στις αγορές οπλικών συστημάτων των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Πως μπορούμε να πιστέψουμε τα λόγια του Τούρκου ΥΠΕΞ όταν ο σχεδιασμός του τουρκικού κράτους για τον τομέα της άμυνας μέχρι το 2023 περιλαμβάνει την αύξηση των αμυντικών δαπανών από 130 δολάρια/άτομα το 2002 στα 534 δολάρια/άτομο το 2023.
  
  Πως μπορεί να εφαρμοστεί αυτή η «δελεαστική» πρόταση, όταν η πρόβλεψη για τον τουρκικό αμυντικό προϋπολογισμό του 2023 είναι αυτός να φτάσει τα 48 δις δολάρια. Πόση πειστικότητα έχουν τα λόγια του Νταβούτογλου όταν στόχος του τουρκικού κράτους είναι το 2023 είναι να απασχολούνται 60.000 εργαζόμενοι στην πολεμική βιομηχανία της χώρας από τις 25.000 που ήταν το 2002
  
  Για άλλη μία φορά η Ελλάδα έπεσε στην παγίδα των ΜΟΕ, συμφωνώντας στην υλοποίηση σειράς μέτρων που μάλλον θα προκαλέσουν τον γέλωτα και τον σκεπτικισμό των Ελλήνων πολιτών παρά το αισιοδοξία τους για το μέλλον.
  
  Προτάσεις όπως η σύσταση ενός Συμβουλίου Υψηλής Συνεργασίας με 10 Έλληνες και 10 Τούρκους Υπουργούς μάλλον απορία προκαλούν στους Έλληνες πολίτες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ούτε η ηττημένη μεταπολεμική Γερμανία που προσπαθούσε να διώξει από πάνω της το ναζιστικό παρελθόν, δεν δημιούργησε μία τέτοια επιτροπή κατά τη διάρκεια του φημισμένου γερμανογαλλικού άξονα συνεργασίας.
  
  Πόσο δε στην περίπτωση της Ελλάδας όπου οι Τούρκοι υπουργοί αυτής της ελληνοτουρκικής Επιτροπής θα είναι οι ίδιοι οι υπουργοί που με τις πολιτικές τους θα κάνουν ότι μπορούν για να θέσουν υπό τον έλεγχο της Άγκυρας τη Θράκη, τα νησιά του Αν Αιγαίου. Θα είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που στέλνουν καθημερινά δεκάδες λαθρομετανάστες στην Ελλάδα αποβλέποντας στην μελλοντική τους πολιτική «αξιοποίηση».
  
  Πριν από 77 χρόνια η ναζιστική Γερμανία ακολούθησε μία πολύ απλή και συνάμα αποτελεσματική πολιτική έναντι της Αυστρίας. Για πέντε χρόνια η Γερμανία έπαιζε με τα νεύρα των αυστριακών. Την μία φορά η Γερμανία, με διάφορες ενέργειες και επεισόδια έστελνε μηνύματα για επικείμενη εισβολή στην Αυστρία, η οποία αμέσως κινητοποιούσε τον αυστριακό Στρατό για να υπερασπίσει τη χώρα.
  
  Αντί όμως για εισβολή ακολουθούσε μία περίοδος χαλάρωσης από την πλευρά της Γερμανίας και μια περίοδος επίθεσης φιλίας προς την Αυστρία με ειρηνικά συνθήματα, τα οποία εφησύχαζαν τους αυστριακούς. Μετά ακολουθούσε πάλι ένταση μεταξύ των δύο χωρών με τους Γερμανούς να στέλνουν πάλι μηνύματα εισβολής και μετά πάλι ακολουθούσε χαλάρωση.
  
  Στο τέλος και μετά από πέντε χρόνια συνεχόμενων εναλλαγών, η συνείδηση και οι αντιστάσεις των αυστριακών μούδιασαν απονευρώθηκαν, ρίχνοντας έτσι τις αντιστάσεις τους. Την ίδια στιγμή η παγκόσμια κοινή γνώμη αδιαφορούσε πια για το παιχνίδι της Γερμανίας με τους ταλαίπωρους αυστριακούς. Έτσι αφού οι αντιστάσεις των αυστριακών είχαν πέσει και αφού η τότε παγκόσμια κοινή γνώμη είχε κουραστεί από αυτό το γερμανικό παιχνίδι και τις διαμαρτυρίες των αυστριακών, η Γερμανία βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία και εισέβαλε ανενόχλητη στην Αυστρία. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.
  
  Ίσως τελικά αυτή την πολιτική να ακολουθεί η Τουρκία τα τελευταία 36 χρόνια και εμείς δεν το έχουμε αντιληφθεί. Οι πρόσφατες αναπάντητες από την Ελλάδα αεροπορικές και ναυτικές τουρκικές προκλήσεις, σηματοδοτούν την πλήρη αποθράσυνση της Τουρκίας και την σταδιακή μείωση των ελληνικών αντανακλαστικών σε αυτές. Τα δε ΜΟΕ που συμφώνησαν ο Έλληνας ΑΝΥΠΕΞ και ο Τούρκος ΥΠΕΞ οδηγούν την Ελλάδα σε μία νέα εποχή που δυστυχώς αποδεικνύει ότι η δορυφοριοποίηση της χώρας πλησιάζει όσο ποτέ άλλοτε.
  
  Τμήμα αναλύσεων defencenet
   
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 07.04.2010
• 13:20

  Πώς ξεκίνησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

   »  Αrkoleon
  Πέρασαν 60 χρόνια από τη λήξη του Β` Παγκόσμιου Πολέμου που σφραγίστηκε με τη νίκη των λαών κατά του φασιστικού ιμπεριαλιστικού συνασπισμού Γερμανίας - Ιαπωνίας - Ιταλίας και των συμμάχων τους. Ξεκινάμε σήμερα ένα ιστορικό αφιέρωμα σε συνέχειες προκειμένου να συμβάλει στην αντικειμενική και πραγματική καταγραφή των ιστορικών γεγονότων της περιόδου, με δεδομένο ότι μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (1989 - 1991), ξεκίνησε μια πιο συντονισμένη παγκόσμια προσπάθεια αναθεώρησης της ιστορίας του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, που επιχειρεί να μειώσει ή και να σβήσει την προσφορά του Κομμουνιστικού Κινήματος στους λαούς όλου του κόσμου, την καθοριστική συνεισφορά της ΕΣΣΔ στη νίκη των λαών, να χειραγωγήσει μαζικά τις νεότερες γενιές στα σημερινά εγκλήματα της ιμπεριαλιστικής τάξης, συγκαλύπτοντας συνειδητά ότι οι άδικοι πόλεμοι ξεπηδούν από τη φλέβα του καπιταλιστικού συστήματος. Οτι οι πόλεμοι γίνονται, επειδή υπάρχει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. 
  
  
  To βράδυ της 31ης Αυγούστου του 1939 ομάδα ένοπλων ανδρών των Ες - Ες, ντυμένοι με πολωνικές στρατιωτικές στολές, εισέβαλαν στο κτίριο του ραδιοσταθμού τής, μεθοριακής με την Πολωνία, γερμανικής πόλης Γκλάιβιτς κι αφού έριξαν ορισμένους πυροβολισμούς μπροστά στα μικρόφωνα διάβασαν στην πολωνική γλώσσα ένα κείμενο που καλούσε τους Πολωνούς σε πόλεμο εναντίον της Γερμανίας. Μαζί τους οι χιτλερικοί είχαν και ορισμένους Γερμανούς ποινικούς εγκληματίες από στρατόπεδα συγκέντρωσης, τους οποίους και εκτέλεσαν μόλις τελείωσε η όλη σκηνοθεσία και τους άφησαν πίσω τους ως αποδεικτικά στοιχεία της «πολωνικής επίθεσης μέσα στο γερμανικό έδαφος»¹. Σε λίγο όλοι οι γερμανικοί ραδιοσταθμοί με έκτακτες ανακοινώσεις τους ανήγγειλαν τη δήθεν πολωνική επίθεση εναντίον της χώρας τους, παρουσιάζοντας μάλιστα και τις... αποδείξεις των νεκρών δήθεν Πολωνών στρατιωτών. Την επομένη ο Χίτλερ, μιλώντας στο Ράιχσταγκ, αναφέρθηκε στην «πολωνική επίθεση» στο Γκλάιβιτς λέγοντας χαρακτηριστικά: «Την νύχταν ταύτην διά πρώτην φοράν Πολωνοί στρατιώται του τακτικού στρατού επυροβόλησαν επί του εδάφους μας. Από της 4ης και 45΄ π.μ. ανταποδίδομεν τα πυρά και του λοιπού εις τας βόμβας θ' απαντήσωμεν με βόμβας»². Η προετοιμασία της επίθεσης κατά της Πολωνίας Η ναζιστική Γερμανία άρχιζε να προετοιμάζει διπλωματικά την επίθεση κατά της Πολωνίας από την άνοιξη του 1939. Στις 21 Μάρτη του εν λόγω έτους ο Χίτλερ ζήτησε από την πολωνική κυβέρνηση την παραχώρηση του Δάντσιχ (Γκντανσκ) καθώς και ένα διάδρομο, ανάμεσα στο πολωνικό έδαφος, που να συνδέει τη Γερμανία με την ανατολική Πρωσία, αυτοκινητόδρομο και σιδηρόδρομο με δικαιώματα ατέλειας³. Στις 11 Απρίλη του 1939 η γερμανική στρατιωτικοπολιτική ηγεσία ενέκρινε το σχέδιο πολέμου εναντίον της Πολωνίας που είχε την κωδική ονομασία «Λευκό Σχέδιο»⁴. Ολα έπαιρναν το δρόμο του πολέμου και δυνατότητα αποτροπής των επερχόμενων εξελίξεων δεν υπήρχε, εκτός κι αν γινόταν κατορθωτό να υπογραφεί αποτρεπτική στρατιωτικοπολιτική συμφωνία μεταξύ της ΕΣΣΔ, της Γαλλίας και της Αγγλίας. Ομως οι Αγγλογάλλοι δεν ενδιαφέρονταν ειλικρινά για κάτι τέτοιο, πράγμα που ήταν απολύτως εμφανές κι έλυνε τα χεριά του Χίτλερ. Στις 22 Αυγούστου του 1939 ο Χίτλερ μίλησε σε σύσκεψη της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας της Γερμανίας, που έγινε στο Ομπερζάλτσμπουργκ, και δεν άφησε περιθώρια παρανοήσεων: «Η ώρα - είπε⁵ - να καταληφθεί η Πολωνία έφτασε. Αυτό πρέπει να γίνει αμέσως, μια και υπάρχουν πολλές πιθανότητες τώρα να μη λάβουν μέρος η Γαλλία και η Αγγλία. Ο πόλεμος μεταξύ της Γερμανίας και των δυτικών κρατών είναι αναπόφευκτος. Πρώτος αντικειμενικός μας σκοπός πρέπει να είναι η κατάληψις της Πολωνίας και η καταστροφή των στρατιωτικών της δυνάμεων. Μια αιτία θα βρεθεί. Αλλωστε αυτό δεν έχει καμιά αξία γιατί το νικητή ποτέ δεν τον ρωτούν εάν έχει δίκιο ή όχι». Τη νύχτα 30 προς 31 Αυγούστου 1939 η Γερμανία έστειλε τελεσίγραφο προς την Πολωνία, επαναλαμβάνοντας τις απαιτήσεις που προαναφέραμε. Η πολωνική κυβέρνηση, βλέποντας πως τα πράγματα δυσκόλευαν επικίνδυνα, έδωσε εντολή στον πρεσβευτή της στο Βερολίνο ν' αρχίσει αμέσως διαπραγματεύσεις, αλλά ο τελευταίος δεν κατόρθωσε να συναντηθεί με τους ηγέτες της χιτλερικής Γερμανίας. Το επόμενο βράδυ της 31ης Αυγούστου ο Χίτλερ εξέδωσε την Οδηγία υπ' αριθ. 1 με την οποία κινητοποιούσε τις στρατιωτικές δυνάμεις της χώρας του κατά ης Πολωνίας. Στο ντοκουμέντο αυτό, μεταξύ άλλων, αναφερόταν⁶: «Τώρα που έχουν εξαντληθή όλες οι πολιτικές πιθανότητες να διακανονισθή με ειρηνικά μέσα η κατάσταση στα ανατολικά σύνορα, κατάσταση αφόρητος για τη Γερμανία, απεφάσισα να επιτύχω λύσιν με τη δύναμη των όπλων. Η επίθεση εναντίον της Πολωνίας πρέπει να διεξαχθή συμφώνως με τις προετοιμασίες που έγιναν για το "Fall Weiss" (Λευκόν Σχέδιον), με τροποποιήσεις που θα προκύψουν, όσον αφορά το στρατό, από το γεγονός ότι από τότε έως τώρα συνεπληρώθησαν οι στρατιωτικές προπαρασκευές. Καμία μεταβολή δεν επέρχεται σχετικώς με την κατανομή των καθηκόντων και τους στόχους που θα επιδιώξουν οι επιχειρήσεις. Ημερομηνία επιθέσεως: 1η Σεπτεμβρίου 1939. Ωρα επιθέσεως: 04. 45΄». Τώρα πια το λόγο είχαν τα όπλα. Ο Παράξενος Πόλεμος Οντως την 1η Σεπτέμβρη του 1939, στις 4.30΄ το πρωί, ο γερμανικός στρατός εισέβαλε στην Πολωνία. Οι στρατιές του Χίτλερ ξεχύθηκαν μέσω των πολωνικών συνόρων και συνέκλιναν προς τη Βαρσοβία από βορά, νότο και δυτικά. Ταυτόχρονα, τα πολεμικά αεροπλάνα άρχισαν το βομβαρδισμό του πολωνικού στρατού, των στρατιωτικών αποθηκών πυρομαχικών, των γεφυρών, των σιδηροδρόμων, ακόμη και των ανοχύρωτων πόλεων. Ο θάνατος σκέπαζε απ' άκρη σ' άκρη το πολωνικό έδαφος. Η ναζιστική επίθεση στην Πολωνία αποτέλεσε το σύνθημα για να ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Στις 3 Σεπτέμβρη του 1939, στις 11 το πρωί, η κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία. Το βράδυ της ίδιας ημέρας με το μέρος της Αγγλίας τάχθηκε η Γαλλία και το ίδιο έκαναν οι Ινδίες, η Αυστραλία και η Ν. Ζηλανδία. Στις 6 Σεπτέμβρη ακολούθησε η Νοτιοαφρικανική Ενωση και στις 10 Σεπτέμβρη ο Καναδάς. Ομως τούτος ο πόλεμος ήταν εντελώς διαφορετικός. Ηταν ένας πόλεμος που κύριο χαρακτηριστικό του δεν ήταν η πολεμική δράση, όπως λογικά φαντάζεται κανείς, αλλά η πλήρης πολεμική αδράνεια. Ηταν ένας πόλεμος χωρίς μάχες, γι' αυτό και ονομάστηκε «παράξενος πόλεμος». Γράφει ο Ρεμόν Καρτιέ⁷: «Μεγάφωνα διακηρύσσουν στη διαπασών πως οι Αγγλοι θα πολεμήσουν μέχρι του τελευταίου... Γάλλου. Κανένας δεν επιχειρεί να σκορπίσει τα συνεργεία των Γερμανών στρατιωτών που δουλεύουν στο ύπαιθρο, να χτυπήσει και να ρίξει τα αεροπλάνα ή να κάνει να βουβαθεί η ολέθρια εκείνη για το ηθικό φωνή του μεγαφώνου. Παράξενος Πόλεμος! Στρατιές, δυνάμεως εκατοντάδων χιλιάδων ανδρών, τελειώνουν έτσι τα καθημερινά τους ανακοινωθέντα: "Απώλειες οφειλόμενες στη δράση του εχθρού: καμία. Απώλειες από δυστυχήματα: κάποιος μεγάλος αριθμός". Στις έδρες των γενικών στρατηγείων, το τμήμα που αναπτύσσει τη μεγαλύτερη δραστηριότητα είναι το... "θέατρο του μετώπου". Παράξενος πόλεμος! Το μέτωπο - αν υποτεθεί πως έχει εδώ τη θέση του η μεγάλη αυτή λέξη - έχει βυθιστεί σε λήθαργο. Στις 12 Σεπτεμβρίου, η επίθεση για την Πολωνία σταμάτησε, γιατί δεν υπάρχει πια Πολωνία». Ηταν σαφές πως με τούτο τον «παράξενο πόλεμό» τους οι Δυτικοί έλεγαν στο Χίτλερ: προς ανατολάς το πεδίο είναι ελεύθερο!!! Γιατί άραγε; Στο ερώτημα θα δοθεί ολοκληρωμένη απάντηση αν πάμε μερικά χρόνια πίσω και να δούμε πώς διαμορφώνεται σε γενικές γραμμές η διεθνής, κυρίως όμως η ευρωπαϊκή, πραγματικότητα στα χρόνια του μεσοπολέμου, στα χρόνια δηλαδή της περιόδου που μεσολαβεί από το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου κι ως την έναρξη του Δεύτερου. 1. «Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος 1939-1945», εκδόσεις ΣΕ, τόμος 1ος, σελ. 66. 2. William L. Shirer: «Η άνοδος και η πτώσις του Γ΄ Ράιχ», εκδόσεις Αρσενίδη, τόμος Β΄, σελ. 289. 3. Υπουργείο Αμυνας ΕΣΣΔ: «Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος», εκδόσεις «20ός αιώνας», Αθήνα 1959, σελ. 60. 4. Ακαδημία Επιστημών ΕΣΣΔ: «Παγκόσμια Ιστορία», εκδόσεις «Μέλισσα», τόμος Ι1- Ι2, σελ. 31. 5. Ρ. Α. Στέινιγκερ: «Η δίκη της Νυρεμβέργης», Αθήναι 1960, σελ. 93. 6. Ουίνστον Τσόρτσιλ: «2ος Παγκόσμιος Πόλεμος», εκδόσεις «Ελληνική Μορφωτική Εστία», τόμος Α΄, σελ. 327. 7. Ρεμόν Καρτιέ: «Ιστορία του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου», εκδόσεις Πάπυρος, τόμος Α΄, σελ. 29-30.
  
  Γιώργος ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:54

  ΣΚΟΠΙΑΝΟ: Ένα Βήμα πρίν την Προδοσία.

   »  Αrkoleon
  ΣΚΟΠΙΑΝΟ: Έλληνες, Αντιδράστε τώρα πρίν είναι ήδη πολύ αργά. Οι εθνοπροδότες της πολυθρόνας και του καναπέ έχουν ήδη κλείσει συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Ονομαστική ανοιχτή Ψηφοφορία στη Βουλή, ΤΩΡΑ!
  Τι εννοούσε ο ΥΠΕΞ κ Δρούτσας όταν είπε ότι το «Βόρεια Μακεδονία» είναι «μέσα στα πλαίσια της λύσης που…θέλουμε;»…Θα σας υπενθυμίσω ότι πριν πολλά χρόνια ό τότε ΥΠΕΞ κ Θεόδωρος Πάγκαλος σε επίσκεψή του εδώ στη Θεσσαλονίκη μας είχε υποδείξει, εμφανώς με διδακτική πρόθεση ο συμπαθής και ευτραφής καλός άνθρωπος, «λιγότερη ενασχόληση με τον Μέγα Αλέξανδρο και περισσότερη με τα...τρέχοντα θέματα...»
  Μήπως υφαίνεται ως σάβανο για εμάς τους Μακεδόνες και τη Μακεδονική γη, αυτό που μας είπε ο κ Δρούτσας, που έλεγε ο κ Πάγκαλος, που αποσιώπησε επί 10 χρόνια ο κ Σημίτης, που μάσησε ο «ανηψιός» του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως Πρωθυπουργός, και τώρα βγαίνει μπροστά ο Αυστριακής παιδείας κ Δρούτσας επί Πρωθυπουργίας.. Γιώργου Παπανδρέου σε στυλ «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν...» να μας ανακοινώσει ότι το «Βόρεια Μακεδονία» είναι μέσα στη λύση που…θέλουμε! (Και εάν κάποιοι από εμάς ΔΕΝ θέλουμε;…)
  Επειδή διαθέτω την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι έμαθα τα γράμματα που απαιτούνται για να διαβάζει κανείς και τις ίδιες τις γραμμές όπου αραδιάζονται οι κάθε λογής ρήσεις των κάθε λογής εν ενεργεία και «επί τιμή» εθνοπατέρων και εθνομητέρων αλλά και τα διαστήματα ΑΝΑΜΕΣΑ σε αυτές τις γραμμές καταθέτω τη σημερινή μου άποψη με πλήρη γνώση ότι κάποιους θα στενοχωρήσω ...
  
  Προφανώς για λόγους που εμείς οι Έλληνες ΔΕΝ γνωρίζουμε τόσο οι Ευρωπαίοι εταίροι μας όσο και οι Αμερικανοί το Κρατίδιο των Σκοπίων το αποκαλούν επισήμως εδώ και χρόνια… ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ! (Ποσες φορές το επανέλαβε στο Βερολίνο ο τότε Καγκελάριος για να το…εμπεδώσει ο τότε Πρωθυπουργός μας;)
  
  Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 σε βιβλίο που χρησιμοποιώ για μάθημά μου στο μεταπτυχιακό τμήμα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και είναι στην αγγλική γλώσσα διάβασα στο σημείωμα του εκδότη - Mc Graw Hill Book Company τουτέστιν ενός από τους πλέον «βαρβάτους» διεθνώς εκδοτικούς οίκους - ότι ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου Organizational Behavior καθηγητής Δρ Fred Luthans είχε λέει επισκεφθεί και είχε διδάξει ΜΕ ΥΠΟΤΡΟΦΙΑ του προγράμματος U.S.A.I.D. σε Πανεπιστήμια της Αλβανίας ( πάει καλά ) και της....άκουσον, άκουσον.... ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ! ( εδώ σίγουρα κάτι δεν πάει καλά ). Με άλλα λόγια ούτε ο συγκεκριμένος εκδοτικός οίκος είναι γνωστός για τέτοιου είδους ...λάθη ούτε και η χορηγός της υποτροφίας του συναδέλφου κ Luthans είναι καμία άγνωστη φιλανθρωπικη ή φιλεκπαιδευτική εταιρεία καθώς είναι η United Stateς Agency for International Development ( δηλαδή η Αμερικανική Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης – το «μακρύ χέρι της Παγκοσμιοποίησης»)!
  
  Πιο επίσημη αναγνώριση των Σκοπίων ως Δημοκρατία της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ πέρα από τη λειτουργία πρεσβείας των ΗΠΑ στα Σκόπια δεν υπάρχει! Αυτά κάνουν οι ξένοι που δυστυχώς ΔΕΝ διαβάζουν ιστορία αλλά κόμικς. Χρειάζεται να κάνουμε το ίδιο και εμείς;
  
  Σε τι οφείλεται αυτή η συνεχιζόμενη πρεμούρα της αναγνώρισης των ΣΚΟΠΙΩΝ από την ΕΛΛΑΔΑ με όνομα που θα είναι του τύπου ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ; Καθώς διαβάζω την ανακοίνωση του κ Δρούτσα διαπιστώνω ότι μάλλον δεν έχει πρόβλημα με την αναγνώριση των Σκοπίων ως ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ…
  
  Εγώ όμως και αμέτρητοι, Μακεδόνες και Θρακιώτες και Μοραΐτες και Ρουμελιώτες και Θεσσαλοί και Νησιώτες πιστεύω ότι έχουμε πρόβλημα, μεγάλο πρόβλημα με το όνομα ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.
  
  Οι αντιδράσεις μεμονωμένων βουλευτών για το θέμα των Σκοπίων μοιάζει ολοένα και περισσότερο ως απλά και μόνο ένα κακόγουστο επικοινωνιακό πολιτικό παιχνίδι! Πολλοί στους δρόμους ρωτάμε τους άνδρες και τις γυναίκες Βουλευτές που εκλέγονται εδώ στον Ελληνικό Βορρά- Δεν μπορεί να μας θεωρείτε τόσο, μα τόσο αφελείς που να πιστεύετε ότι θα εκτονωθεί ο θυμός μας με μεμονωμένες αντιρρήσεις και διαμαρτυρίες....
  
  Επειδή στις εκλογές του 1996 είχα τιμηθεί στην Α΄εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης με σχεδόν 25,000 σταυρούς (οι τοπικοί μηχανισμοί μου στέρησαν το δικαίωμα να εκλεγώ όπως το ήθελαν οι Σαλονικιοί και για το λόγο αυτό ΔΕΝ συμμετείχα ΠΟΤΕ ξανά σε εκλογικές διαδικασίες μέχρι σήμερ) πιστεύω ότι έχω το δικαίωμα να ζητήσω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να γίνει ΑΝΟΙΚΤΗ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ψηφοφορία στη Βουλή των Ελλήνων για το όνομα των Σκοπίων.
  
  Δεκαετίες ολάκερες η Ελλάδα αρνιόταν να αναγνωρίσει το Κράτος του Ισραήλ πίσω από την επίφαση της «φιλίας μας με τον Αραβικό Σύνδεσμο» και άλλα συναφή ενώ παράλληλα και εμπόριο κάναμε με το Ισραήλ και τους Άραβες και καλές σχέσεις με όλους είχαμε.
  
  Γιατί πρέπει σώνει και καλά να δώσουμε στους απογόνους του Κίρο Γκλιγκόρωφ την ταυτότητα, την αναγνώριση που απεγνωσμένα ψάχνουν στις «διμερείς» (ανάθεμα την αφέλειά μας…) μεταξύ Ελλάδος και Σκοπιανών ....συνομιλίες;
  
  Εμάς ως Έθνος δεν μας αρκεί ο προσδιορισμός του FYROM ή της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Με τον όρο αυτό στην περασμένη δεκαετία του ΠΑΣΟΚ και την πενταετία της Ν.Δ. και εμπόριο κάναμε και διπλωματικές σχέσεις αναπτύξαμε και βοηθήσαμε τους Σκοπιανούς με πολλούς τρόπους...
  
  Το τι εισπράξαμε ως αντάλλαγμα….αφήστε το! Τα υπόλοιπα Έθνη έτσι και αλλιώς εδώ και πολλά χρόνια τους αποκαλούν ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, αλλά θα ήθελα, έστω και αν χαρακτηριστώ αφελής, να πιστεύω ότι κάπου σε κάποιο σκοτεινό επίπεδο του ατομικού και συλλογικού τους υποσυνείδητου αυτούς που έχουν διαβάσει και σέβονται την ιστορία θα τους τρώνε κάποιες τύψεις...
  
  Υπάρχει λόγος Κύριοι και Κυρίες - 300 - της Βουλής, (ή, έστω όσοι μένουν αφού αφαιρεθούν οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ και του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ -οι οποίοι από την εποχή της 5ης ολομέλειας του ΚΚΕ και μετά ΔΕΝ είχαν πρόβλημα με το «Μακεδονικό ζήτημα» και τις αξιώσεις παλαιότερα του «συντρόφου» τους Κίρο Γκλιγκόρωφ και τώρα των διαδόχων του να απαλλάξουμε τη Διεθνή Κοινότητα από τις ενοχές της;...
  
  Εάν υπάρχουν κάποιοι λόγοι τότε γνωστοποιήστε τους και σε μας να το χωνέψουμε!!! Γιατί αποτελεί καταφανή ΕΜΠΑΙΓΜΟ η συνεχιζόμενη μεθόδευση των ΔΙΜΕΡΩΝ συζητήσεων με επικεφαλής τον εκπρόσωπο της Ουάσιγκτον.
  
  Να προχωρήσει η ΑΝΟΙΧΤΗ, ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ Ψηφοφορία στη Βουλή. Φυσικά, το ΜΟΝΟ ΗΘΙΚΟ και ΘΕΜΙΤΟ για μια τέτοιου ιστορικού μεγέθους απόφαση θα ήταν ένα ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ πανελλαδικό ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ( έτσι απλά και μόνο για να δούμε ποιοι στην Ελλάδα αντιλαμβάνονται ότι χρειάζεται να φυλάμε Θερμοπύλες και πώς αξιολογούνται όσοι θυσιάζονται για αυτές πίνοντας το ουίσκι ή τη βότκα από άκρου σε άκρο της Ελλαδικής Επικράτειας…)
  
  Αλλιώς ΣΙΓΟΥΡΑ πολύ σύντομα επικαλεσθούν το ΔΙΚΑΙΩΜΑ τους και θα μας απαγορεύσουν οι ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ να έχουμε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Υπουργείο Μακεδονίας, Αεροδρόμιο Μακεδονίας ή οτιδήποτε άλλο συνδέεται με το Ιστορικό μας όνομα…
  Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
   
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 06.04.2010
• 12:20

  Ρόταρυ - Eνα παρακλάδι της Μασωνίας!

   »  Αrkoleon
  *Του Γεώργιου Ψαλτάκη, ΘεολόγουΕίναι μια οργάνωση που μετα λύπης βλέπουμε πολλές φορές σε συνεστιάσεις και συγκεντρώσεις τους να συμμετέχουν ιερείς,ακόμα και μητροπολίτες της Εκκλησίας,εστω και εν αγνοία τους ελπίζουμε,τους οποίους και τιμούν συχνά!Αυτό ακόμα και με το πρόσχημα οτι κάνουν κάποιες φιλανθρωπίες,είναι τρομερά επικίνδυνο και δυσάρεστο.
  Ας δούμε ομως μερικά στοιχεία για το τι ακριβως είναι αυτή η οργάνωση:
  Σ.ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ: Σύμπτωση που του σύμβολο των Ρόταρυ εμπεριέχει το άστρο του Δαβίδ στο κέντρο του; Απαντήστε μόνοι σας. Πάντως θα μας ενδιέφερε να μας στείλετε πληροφορίες όσοι γνωρίζετε περισσότερα για την δράση των Ρόταρυ στην Ελλάδα και για τυχόν ανάμειξη "εκλεκτών" απογόνων του Αβραάμ στις τάξεις τους προκειμένου να προωθήσουν τα σχέδιά τους με πρόφαση τις φιλανθρωπίες όπως κάνουν και στις τεκτονικές στοές!!!
  
  Η διεθνής αυτή οργάνωση ιδρύθη στο Σικάγο στις 23.2.1905 από τον Αμερικανό δικηγόρο Paul P. Harris. Κάτω από το πρόσχημα φιλανθρωπικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων καλύπτει μυστικούς σκοπούς. Δια τούτο θεωρείται ως «το νηπιαγωγείον της Μασονίας»[1].
  
  Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος και μεμονωμένοι Μητροπολίται με Εγκυκλίους συνιστούν αποχήν από συγκεντρώσεις Ροταριανών και δεν επιτρέπουν σε Ροταριανούς να είναι Ανάδοχοι σε Βαπτίσεις.
  
  Παραθέτομεν ωρισμένα επίσημα κείμενα και σχόλια Ορθοδόξων Περιοδικών, που ομιλούν για το τι είναι και πού αποβλέπει το Ρόταρυ:
  
  Στο «Μήνυμα της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος προς τον ευσεβήν Ελληνικόν λαόν» της 29.11.1958 μεταξύ άλλων θεμάτων αναφέρονται και τα εξής για τους Ροταριανούς:
  
  « ....Η Οργάνωσις αυτή έχει χαρακτήρα διεθνή, στηριζόμενη επί αφηρημένων ηθικών φιλοσοφικών αρχών. Δεν δέχεται την ηθικήν ζωήν και την φιλανθρωπίαν ως καρπούς της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως, τουτέστι της Ελληνοχριστιανικής παραδόσεως .... Πάσα ηθική και κοινωνική κίνησις και ζωή εκτός του Χριστού καθιστά την Εκκλησίαν εφεκτικήν (=επιφυλακτικήν) και την εφεκτικότητα αυτήν έκρινεν η Ιεραρχία να τηρήση και απέναντι της Ροταριανής Οργανώσεως και να συστήση εις τους Κληρικούς να απέχουν των συνεστιάσεων αυτής ....»[2].
  
  Ο δε Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Θεόκλητος, εξ αφορμής της συγκλήσεως στο Αγρίνιον του 13ου Πανελληνίου Συνεδρίου του Ρόταρυ, εξέδωσε την υπ' αριθ. 1.227/4.4.1973 Εγκύκλιον, στην οποίαν μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται και τα εξής:
  «Θεωρούμεν υποχρέωσιν επιβαλλόμενην εκ της αποστολής ημών, ίνα διαφωτίσωμεν τους τυχόν απληροφόρητους και καλοπροαίρετους Χριστιανούς ημών.
  
  Εκθέτομεν τα ακόλουθα χωρίς καμμίαν απολύτως διάθεσιν εχθρότητος κατ' ουδενός, αλλά και χωρίς δισταγμόν ή φόβον δια την δυσφορίαν την οποίαν πιθανώς να προκαλέση:
  
  1. - Η Οργάνωσις του Ρόταρυ έχει στενή σχέσιν και συγγένειαν προς τον Τεκτονισμόν (Μασωνίαν), χαρακτηρισθείσα υπό των ειδότων ως "εξάδελφος" και "πρώτος σταθμός" και "προθάλαμος" της Μασωνίας και "προεισαγωγή" εις αυτήν.
  
  2. - Μέγα ποσοστόν των Ροταριανών συμβαίνει να είναι και τέκτονες. Ο δε πρώτος "Κυβερνήτης" του εν Ελλάδι Ρόταρυ υπήρξε "διακεκριμένον μέλος" της Ελληνικής Μασωνίας.
  
  3. - Αποτελεί εν είδος συγκρητισμού (δηλαδή μίγμα θρησκευτικών δοξασιών, το οποίον "ευρίσκεται εν αρμονία με όλας τας θρησκείας", όπως ομολογούν οι ίδιοι οι Ροταριανοί προσπαθούντες να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα), πράγμα το οποίον ακριβώς αποτελεί υποτίμησιν της θρησκείας του Χριστού. Αντιθέτως, ο Χριστιανισμός μη ευρισκόμενος εν αρμονία προς τα λοιπά θρησκεύματα, ίσταται υπεράνω αυτών, ως η μοναδική θρησκεία, η κατέχουσα την εξ αποκαλύψεως αλήθειαν.
  
  4. - Είναι φανερός ο διεθνιστικός χαρακτήρ του Ρόταρυ, πλείστα ερωτήματα προκαλούντος δια τινων ενεργειών του και εμφανίζοντος ύποπτα σημεία αντιθέσεως προς τον Χριστιανισμόν.
  
  8. -Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος και η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας μας διατηρούσα πολλάς επιφυλάξεις έναντι της Οργανώσεως Ρόταρυ, απηγόρευσαν κατά καιρούς (1951, 1958 και 1970) εξ αφορμής σχετικών ερωτημάτων Αρχιερέων, την συμμετοχήν εις τας συνεστιάσεις των Ροταριανών, η δευτέρα μάλιστα ζητεί απ'; αυτούς να εκκαθαρίσουν την θέσιν των, εάν δηλαδή τυγχάνουν πιστά τέκνα της Εκκλησίας.
  
  10. - Δια τους ως άνω λόγους εφιστώμεν την προσοχήν των αγαπητών μας τέκνων της Εκκλησίας και συνιστώμεν, όπως απέχουν οιασδήποτε αναμίξεως εις την Ροταριανήν κίνησιν (συζητήσεις, συνεστιάσεις κλπ.). "Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν". Όστις θέλει να είναι πράγματι Χριστιανός δεν δύναται να είναι συγχρόνως και Ροταριανός. Η Χριστιανική ιδιότης του αρκεί. Και πρέπει να είναι υπερήφανος δι' αυτήν. Δεν του χρειάζεται άλλο τι, ει μη η συνέπεια εις την ζωήν του. Τίποτε το νέον δεν έχει να του προσφέρη το Ρόταρυ ....»[3].
  
  Επειτα από ολίγον χρονικόν διάστημα, και συγκεκριμένως στις 10.1.1974, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απέστειλε προς την Ιεράν Μητρόπολιν Αιτωλίας και Ακαρνανίας έγγραφον, με το οποίον απαντά σε σχετικήν ερώτησιν και τονίζει ότι δεν μπορεί να γίνη Ανάδοχος σε Βάπτισιν ένας Ροταριανός. Στο Έγγραφον αυτό αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα εξής:
  
  «..Η ιδιότης τίνος ως Ροταριανού ... δεν αποτελεί εχέγγυον (=εγγύησιν) εκπληρώσεως εις το ακέραιον των ... υποχρεώσεων του Αναδόχου. Όθεν.. δύναται να ευσταθήση ως εύλογος επιφύλαξις της ή και άρνησις οιουδήποτε εκκλησιαστικού Λειτουργού όπως δεχθή ως Ανάδοχον μέλος τι της οργανώσεως "Ρόταρυ"»[4].
  
  Ας αναφέρωμεν τέλος και κάτι για την σχέσιν Ρόταρυ και Προσκοπισμού, για να γνωρίζουν πού στέλνουν τα παιδιά τους οι Έλληνες γονείς, οι οποίοι τα οδηγούν στον Προσκοπισμόν.
  «Εις το "Επίσημο Όργανο του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων": ";Ο Πρόσκοπος", του Φεβρουαρίου 1977, διαβάζομε: "Προσκοπισμός και Ρόταρυ. Ο Ρόμπερτ Μάντσεστερ, Πρόεδρος του Διεθνούς Ρόταρυ, απόκτησε την ανώτατη διάκριση του Προσκόπου του Αετού (Έθνους), όταν ήταν νέος στο Οχάιο. Οι Αμερικανοί Πρόσκοποι του απένειμαν το «Ανώτατο Παράσημο του Αετού» κατά τη διάρκεια του συνεδρίου των Ροταριανών του 1976, στη Νέα Ορλεάνη. Στην απάντησή του ο κ. Μάντσεστερ δήλωσε: «Όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι που είχαν το προνόμιο ν'ανήκουν στον Προσκοπισμό, ποτέ μου δεν έχασα το ενδιαφέρον μου γι' αυτόν. Με ευχαριστεί το γεγονός ότι τα 40% των Ροταριανών Λεσχών της Αμερικής βοηθούν κάπου 2.000 αγέλες, ομάδες και ανιχνευτικές κοινότητες που περιλαμβάνουν περίπου 61.000 παιδιά ... Εκείνο που τα παιδιά μας χρειάζονται να τα βοηθήση να γίνουν χρήσιμοι και νομιμόφρονες πολίτες είναι, φυσικά, η στοργή του σωστού σπιτιού και ακόμα η αδελφότητα, η καθοδήγηση και το παράδειγμα που βρίσκουν στους Προσκόπους ... Ελπίζω πως όλοι οι Ροταριανοί και οι Ροταριανές Λέσχες θα το έχουν αυτό πάντα υπ'; όψη τους»".
  
  Ωστε αυτό που από καιρόν εφαίνετο σκοτεινόν, τώρα διαλευκαίνεται και ομολογείται επισήμως. Ο Προσκοπισμός δυστυχώς συνδέεται στενά και συνεργάζεται με το Ρόταρυ. Το δε Ρόταρυ είναι παρακλάδι της Μασωνίας»[5].
  
  Παραπομπές
  
  [1]. Καντιώτου, Ρόταρυ, σελ. 20.
  [2]. Περ. «Εκκλησία» 1958, σελ. 486.
  [3]. Εφημ. «Ορθόδοξος Τύπος» 15.5.1973.
  [4]. Εφημ. «Ορθόδοξος Τύπος» 15.3.1974.
  [5]. Περ. «Ο Σωτήρ» 1977, σελ. 265.
  
  Πηγή: «Απειλή για την ορθοδοξία μας. Αντιαιρετικός Οδηγός», εκδ. Σωτήρ 1998), 
  http://www.epanellinismos.com/index.php?option=com_content&view=article&id=131%3Arotaru-ena-parakladi-tis-masonias&catid=10%3Akoinonika-politika-oikonomika&Itemid=5&lang=el
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:00

  Άδωνις Vs Ιησούς - Ποιός Εκλεψε Ποιόν !

   »  Αrkoleon
  Δείτε πώς ο Χριστιανισμός εχει κλέψει το αρχετυπο της Αναστασης του Θεου Αδωνι.!!!
  
  Απο τη σειρά εκπομπών της ΕΤ3 "ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ" με τους Δρ. Μάνο Δανέζη, Επίκουρο Καθηγητή Αστροφυσικής Πανεπιστημίου Αθηνών και
  Δρ. Στράτο Θεοδοσίου, Αστροφυσικό, Αναπληρωτή Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών.
  Η τηλεοπτική εκπομπή της ΕΤ3, Το Σύμπαν που Αγάπησα προβάλλεται εβδομαδιαία κάθε Κυριακή στις 20:30 και σε επανάληψη στις 4:30. Η σειρά εξετάζει τη νέα ιστορική περίοδο που διανύουμε με τις γρήγορες και δραματικές αλλαγές τόσο στο επίπεδο των κοινωνικών δομών όσο και στο επίπεδο των όρων, μέσω των οποίων η επιστήμη αντιλαμβανόταν μέχρι σήμερα την έννοια του φυσικού κόσμου και σε επέκταση του συμπαντικού χώρου που μας περιβάλλει.
  
  Η θεματογραφία της σειράς βασίζεται στα βιβλία «Το σύμπαν που αγάπησα» και «Κοσμολογία της Νόησης» των Μ. Δανέζη και Στ. Θεοδοσίου, καθηγητών Αστροφυσικής του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:24

  Η κατάρα των τριών γενιών Παπανδρέου!

   »  Αrkoleon
  
  Ελληνική τραγική φάρσα η πολιτική ιστορία της οικογένειας
  
  Του James Petras
  Σε καθεμιά από τις τρεις αποφασιστικές στιγμές της πρόσφατης ιστορίας της, η Ελλάδα ανακόπηκε από την πιθανότητα κοινωνικού μετασχηματισμού προς την πολιτική ανεξαρτησία και την ελευθερία από την ξένη κηδεμονία από κάποιο μέλος της οικογένειας Παπανδρέου.[…]
  
  Γεώργιος Παπανδρέου ο πρεσβύτερος: Μεταξύ επανάστασης και αντίδρασης
  Στον απόηχο μιας από τις μεγαλύτερες αντιφασιστικές αντάρτικες νίκες στην Ευρώπη το ελληνικό αντιστασιακό κίνημα, υποστηριζόμενο από περισσότερα από 2 εκατομμύρια πολίτες, προέλαυνε τον Οκτώβρη του 1944 για την απελευθέρωση της Αθήνας. Με πενιχρή υποστήριξη στο εσωτερικό της χώρας, ο Γεώργιος Παπανδρέου στηριζόταν στα πολεμικά αεροπλάνα και άρματα μάχης των Βρετανών ιμπεριαλιστών και στην εξόριστη δεξιά ελληνική μοναρχία. Ως πρωθυπουργός διέταξε τον αφοπλισμό της Αντίστασης και στήριξε τη στρατιωτική επίθεση των Βρετανών ενάντια σε χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές στην Πλατεία Συντάγματος της Αθήνας. Ο Παπανδρέου προΐστατο της στρατολόγησης πολλών πρώην συνεργατών των ναζί και μοναρχικών που χρηματοδοτούνταν, εξοπλίζονταν και διοικούνταν από Βρετανούς και Αμερικανούς στρατηγούς. Αργότερα υπηρέτησε ως υπουργός σε κυβερνήσεις που εξαπέλυσαν μια άγρια επίθεση στα μαζικά αριστερά λαϊκά κινήματα. Μετέτρεψαν μια χαρούμενη στιγμή, τη στιγμή της απελευθέρωσης της χώρας από τους ναζί, σε έναρξη μιας άθλιας περιόδου άγριας καταστολής και αποκατάστασης όλων των αποβρασμάτων της ανώτερης τάξης της προπολεμικής Ελλάδας και των φιλοναζί συνεργατών τους. Η Ελλάδα μετατράπηκε σε χώρα υποτελή των ΗΠΑ και κυβερνήθηκε από επιδοτούμενα από το εξωτερικό κλεπτοκρατικά αστυνομικά καθεστώτα που διατηρήθηκαν στην εξουσία αυξάνοντας την ξένη κηδεμονία.
  
  Ανδρέας Παπανδρέου:Το κληρονομικό δικαίωμα
  Επακόλουθο της μετάβασης από τη στρατιωτική δικτατορία της περιόδου 1967-1974 ήταν η άνοδος στην εξουσία της ελληνικής Δεξιάς που διατήρησε ένα μεγάλο μέρος του παλιού κρατικού μηχανισμού και στήριξε μια πλούσια αλλά δυσλειτουργική κυρίαρχη τάξη η οποία ζούσε από τις χρηματικές μεταβιβάσεις της ΕΟΚ. Η λεηλασία των κρατικών πόρων, η πτώχευση των περισσότερων εταιριών του ιδιωτικού τομέα, η καθυστέρηση της γεωργίας, η κλειστή και αυταρχική φύση των δημόσιων και ιδιωτικών θεσμών, οδήγησαν τη μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, των φοιτητών, των αγροτών και των ανέργων να δώσουν το 1981 μια εντυπωσιακή εκλογική νίκη στον Ανδρέα Παπανδρέου. Το άθροισμα των εκλογικών ποσοστών του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ ξεπέρασε το 60% και παρείχε μια ξεκάθαρη πλειοψηφία που νομιμοποιούσε το μετασχηματισμό της κοινωνίας και της οικονομίας. Επιπλέον, το πρόγραμμα του Α. Παπανδρέου υποσχόταν «κοινωνικοποίηση της οικονομίας», εκσυγχρονισμό της υπαίθρου και σπάσιμο της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Ειδικότερα υποσχόταν την έξοδο της χώρας από το ΝΑΤΟ και την ακύρωση της συμφωνίας για τις στρατιωτικές Βάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα.
  Με δεδομένο τον κατακερματισμό, το σπασμένο ηθικό και την παρακμή της Δεξιάς, η αντιπολίτευση στην επιλογή για μια σοσιαλιστική πρόοδο ήταν ελάχιστη. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν την υψηλή χρέωση του ιδιωτικού τομέα στις κρατικές τράπεζες, η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν χρειαζόταν καν τη νομοθεσία για να τις απαλλοτριώσει. Μπορούσε να ζητήσει αποπληρωμή των δανείων τους ή τα κλειδιά των εταιριών.
  Ο Παπανδρέου […]πρόσφερε νέα δάνεια, παρέγραψε χρέη και επενέβη για να αποκαταστήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία, βγάζοντας στο σφυρί υπερχρεωμένες εταιρίες. Εκείνη την εποχή ήμουν σύμβουλός του. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν κοινωνικοποιούσε τις χρεωμένες εταιρίες, απάντησε πως «λόγω της κρίσης δεν είναι η ώρα κατάλληλη για να μετασχηματίσουμε την οικονομία. Πρέπει να περιμένουμε μέχρι η οικονομία να σταθεί στα πόδια της».
  Όταν του απάντησα πως εκλέχτηκε για να αλλάξει το σύστημα, ακριβώς λόγω αυτής της κρίσης και πως όταν αποκατασταθεί ο καπιταλισμός η πολιτική και οικονομική αντιπολίτευση θα είναι πιο σθεναρή, ανταπάντησε ότι «η οικονομία είναι πολύ αδύναμη για να στηρίξει ένα σοσιαλιστικό καθεστώς» και πρόσθεσε πως «η εργατική τάξη ενδιαφέρεται μόνο για την κατανάλωση και όχι για επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας».
  Στην πράξη, ο Α. Παπανδρέου αποκατέστησε τον καπιταλισμό, παρά τις συνθήκες κατάρρευσης που αυτός αντιμετώπιζε, αυξάνοντας, προοδευτικά, το δημόσιο χρέος. […]Δημαγωγώντας ο Παπανδρέου διατήρησε τις Βάσεις. Ακόμα χειρότερα, παρέμεινε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, αποδεχόμενος μεταβιβάσεις και δάνεια ως αντάλλαγμα για τη μείωση των εμπορικών περιορισμών. […]Ο Παπανδρέου χρησιμοποίησε τις μεταβιβάσεις της ΕΟΚ για να εξαγοράσει ψήφους μέσω επιδοτήσεων στους αγρότες, βραχυπρόθεσμων κερδών στις αμοιβές των εργαζόμενων και τεράστιων παραγραφών χρεών και δανείων που παρείχε στις επιχειρηματικές ελίτ. Τα ελλείμματα και τα χρέη αυξήθηκαν, ενώ ο παραγωγικός μηχανισμός μαράζωσε προκειμένου να στηρίξει την κατανάλωση. Η κηδεμονία ήταν η «εναλλακτική» λύση που επέλεξε ο Παπανδρέου αντί για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. […] Ενώ ενώπιον μαζικών συγκεντρώσεων ο Α. Παπανδρέου κατάγγελλε το ΝΑΤΟ, διαβουλευόταν σε εβδομαδιαία βάση με τον πρέσβη των ΗΠΑ […]. Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της διακυβέρνησής του (1982-1984) όταν διηύθυνα το Κέντρο Μεσογειακών Σπουδών και ήμουν ανεπίσημος σύμβουλός του, έφευγα από την πίσω πόρτα του σπιτιού του στο Καστρί, την ώρα που από την μπροστινή έμπαινε ο πρέσβης των ΗΠΑ. Μετά από κάποιο διάστημα συνειδητοποίησα πως δανειζόταν την κριτική της Αριστεράς για να δικαιολογήσει δεξιές πολιτικές. Στην πρακτική, αυτή είχε γίνει βιρτουόζος της εξαπάτησης. Πρόσφατα, ένας ανώτερος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ σχολίασε σε συζήτησή μας πως προτιμά τον Γιώργο Παπανδρέου τον νεότερο από τον πατέρα του. «Οι ίδιες κομφορμιστικές πολιτικές», μου είπε, «χωρίς τη δημαγωγία». Με τα χρόνια η κενή ρητορική του Ανδρέα και η φιλονατοϊκή του πρακτική μετέτρεψαν μια ολόκληρη γενιά στρατευμένων σοσιαλιστών σε κυνικούς οπορτουνιστές και κοινωνικούς αναρριχητές[…]
  
  Γεώργιος Παπανδρέου ο νεότερος: Η ιστορία ως φάρσα (τρίτη φορά)
  Όπως και οι προκάτοχοι της οικογένειάς του ο Γιώργος Παπανδρέου εξελέγη τον Οκτώβρη του 2009 εν μέσω της πιο βαθιάς παγκόσμιας κρίσης που αντιμετωπίζει ο καπιταλισμός μετά από τη δεκαετία του 1930. Η ελληνική δημοσιονομική κατάσταση ήταν βυθισμένη, η οικονομία σε ελεύθερη πτώση.
  Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ο Παπανδρέου υποσχέθηκε ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος ευημερίας και προτεραιότητα στις επενδύσεις στον κοινωνικό τομέα, στη δημόσια υγεία, παιδεία και στην αντιμετώπιση της φτώχειας.
  Όταν ανέλαβε την εξουσία, πιστός στην παράδοση των Παπανδρέου, έκανε μεταβολή. Υιοθέτησε μια αγανακτισμένη στάση ισχυριζόμενος ότι «ανακάλυψε» πως το ελληνικό δημόσιο ταμείο ήταν άδειο και η χώρα υπερχρεωμένη και πως η μόνη λύση ήταν να πετσοκόψει το βιοτικό επίπεδο μειώνοντας τους μισθούς, τα κοινωνικά προγράμματα και τις συντάξεις προκειμένου να πληρωθούν οι ξένοι τραπεζίτες. Όπως και οι προκάτοχοι συγγενείς του, δεν κατέβαλε καμιά προσπάθεια να συλλέξει τους φόρους από τους πλούσιους ή να επιβάλει εμπάργκο στους μυστικούς ξένους λογαριασμούς των τραπεζιτών, των στελεχών των εταιριών, των πλοιοκτητών, των κερδοσκόπων του χρηματιστηρίου, των συμβούλων και των μεσαζόντων που έκαναν απάτες δισεκατομμυρίων ευρώ εις βάρος των Ελλήνων φορολογούμενων και συνταξιούχων. Δεν κατέβαλε καμία προσπάθεια να εξοφληθούν τα χρέη του ιδιωτικού τομέα προς τους κρατικούς χρηματοδοτικούς οργανισμούς. Αντίθετα, στράφηκε στους απατεώνες της Γουόλ Στριτ Goldman & Sachs για συμβουλές και υποστήριξη, εκείνους που το 2001 διευκόλυναν τη λεηλασία των δημόσιων δανείων για ιδιωτικό όφελος. […]
  Αντί για ευκαιρία ο Οκτώβρης μετατράπηκε σε εφιάλτη. Η κυβέρνηση Παπανδρέου και τα κοινοβουλευτικά ρομπότ της προχώρησαν πολύ πιο πέρα ακόμα κι από τις προηγούμενες δεξιές κυβερνήσεις στη διάβρωση του βιοτικού επιπέδου, παρέδωσαν το σχεδιασμό, τη διεύθυνση και την επιβολή της οπισθοδρομικής κοινωνικοοικονομικής πολιτικής στην Ε.Ε. και την Ουάσιγκτον, που για να υπερασπιστούν τις δικές τους οικονομικές ελίτ είναι αποφασισμένες να απομυζήσουν και την τελευταία ρανίδα αίματος των Ελλήνων εργαζόμενων.
  
  Η τραγωδία ενός λαού…
  Η πολιτική ιστορία της οικογένειας Παπανδρέου αποτελεί μια ελληνική τραγική φάρσα.
  Είναι η τραγωδία ενός λαού που πολέμησε ενάντια στους ναζί και τους συνεργάτες τους για να δεχτεί την επίθεση των νέων Αγγλο-αμερικανών κυρίαρχων.
  Είναι η τραγωδία του ηρωικού φοιτητικού αγώνα του Πολυτεχνείου το 1973 ενάντια στην αμερικανοστήριχτη στρατιωτική δικτατορία που κατέληξε μάρτυρας της ανόδου ενός ψευδολαϊκιστή δημαγωγού, του Α. Παπανδρέου ο οποίος υποσχέθηκε δημοκρατικό σοσιαλισμό και κατέληξε στην κοινωνικοποίηση των προσωπικών χρεών των καπιταλιστών κλεπτοκρατών.
  Και τώρα, ο τελευταίος, ας ελπίσουμε, στη σειρά των κολάκων των ιμπεριαλιστών, ο Γ. Παπανδρέου, που υποσχέθηκε προοδευτικές αλλαγές αλλά εφάρμοσε οπισθοδρομικές πολιτικές, παρέδωσε τα κλειδιά της εξουσίας στους υπερατλαντικούς ιμπεριαλιστές επιτηρητές του.
  Πέρα από την πολιτική ιδιοσυγκρασία της Ελλάδας η ιστορία των ελληνικών σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων περιγράφει τον ιστορικό τους ρόλο ως σωτήρων του καπιταλισμού σε περιόδους κρίσης του. […] Η πιο ελπιδοφόρα αλλαγή σήμερα είναι πως έχει εξαφανιστεί η μυστηριακή αύρα του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ. […]
  * Ο James Petras είναι ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο State University της Νέας Υόρκης.
  Πηγή: Εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 30.03.2010
• 18:47

  “Ο Μανώλης τ’ Απεράθου… ο Μανώλης του Κόσμου”

   »  e-Νάξιοι
  Ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων και ο Δήμος Αγίων Αναργύρων έχει τη χαρά να σας προσκαλέσει στην εκδήλωση τιμής προς τον Μανώλη Γλέζο, με θέμα: “Ο Μανώλης τ’ Απεράθου… ο Μανώλης του Κόσμου”, δίνοντας έμφαση στην πολυποίκιλη και πολυμορφική δραστηριότητα και παρουσία του Μανώλη Γλέζου στις Επιστήμες της Γλώσσας και της Γεωλογίας, στη Δημοσιογραφία, στην [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 11:56

  Το Πείραμα της Φιλαδέλφειας

   »  Αrkoleon
  Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ  ΜΥΘΟΥ 
  
  Η ιστορία που με το πέρασμα του χρόνου έγινε γνωστή με τον τίτλο το «Πείραμα της Φιλαδέλφεια» γεννήθηκε μέσα από μια σειρά παράξενων γεγονότων, με βασικό πρωταγωνιστή μια πραγματικά μυστηριώδη φιγούρα. Στα μέσα της δεκαετίας του 50 και συγκεκριμένα το 1955 κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ ένα βιβλίο με τίτλο “TheexpandingcasefortheUFO” (Η περίπτωση των UFO). Το βιβλίο αυτό έμελλε να γίνει διάσημο όχι τόσο για το περιεχόμενό του, όσο για τα γεγονότα που ακολούθησαν.
  
  Συγγραφέας του ήταν ο MorrisKJessup, αστρονόμος, με πτυχιακές σπουδές στην αστρονομία στο Πανεπιστήμιο του Michigan όπου είχε διδάξει και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, και μανιώδης ερευνητής των UFO. Με την έκδοση του βιβλίου του ο Jessup ξεκίνησε μια σειρά παρουσιάσεων με κύριο στόχο την προώθησή του.
  Τον Ιανουάριο του 1956 ο Jessup έλαβε ένα γράμμα προερχόμενο από κάποιον που παρακολούθησε κάποια από τις διαλέξεις του και είχε διαβάσει το βιβλίο του. Το γράμμα σχολίαζε διάφορες από τις θέσεις του Jessup σχετικά με τα UFO και σε κάποιο σημείο έκανε μια αναφορά σε ένα ασυνήθιστο περιστατικό. Σύμφωνα με την επιστολή, τον Οκτώβριο του 1943 είχε λάβει χώρα ένα πείραμα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, που είχε ως αποτέλεσμα ένα ολόκληρο αντιτορπιλικό να γίνει αόρατο ενώ έπλεε στη θάλασσα.
  Το γράμμα υπέγραφε κάποιος CarlAllen ο οποίος όμως χρησιμοποιούσε επίσης και την παράφραση του ονόματός του ως CarlosMiguelAllende. Σύμφωνα με τα γραφόμενα το πείραμα βασιζόταν σε μια πρακτική εφαρμογή της θεωρίας των ενοποιημένων πεδίων του Einstein.
  
  Η περιγραφή του Allende
  Ο Allen ισχυριζόταν ότι τον Οκτώβριο του 1943 και ενώ υπηρετούσε στο εμπορικό USSAnrdrewFuruseth είδε, στην περιοχή του Norfolk, ένα πλοίο, αντιτορπιλικό, μέσα σε ένα σφαιρικό πέπλο ομίχλης. Το πλοίο εμφανίστηκε για μερικά λεπτά και στη συνέχεια εξαφανίστηκε ξανά. Επίσης αναφέρει ότι σύμφωνα με δημοσίευμα μιας εφημερίδας της Philadelphia παρατηρητές στην εκεί Ναυτική βάση είχαν δει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή ένα πλοίο να τυλίγεται σε ομίχλη, να εξαφανίζεται και να επανεμφανίζεται μετά από λίγο. Ουσιαστικά δηλαδή το πλοίο μεταφέρθηκε από τη Philadelphia στο Norfolk και πίσω σε ένα διάστημα μερικών λεπτών (ο κανονικός πλους θα απαιτούσε περίπου 24 ώρες).
  Η ιστορία του Allen συνεχίζεται με μια σειρά από αναφορές σε περίεργα περιστατικά, αποτέλεσμα των επιπτώσεων που είχε το πείραμα στη υγεία των μελών του πληρώματος. Ένας από αυτούς εξαφανίστηκε μπροστά στα μάτια της οικογένειας του καθώς «μπήκε» σε ένα τοίχο σα να μην έχει υλική υπόσταση, κάποιο άλλοι επίσης εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια ενός καυγά σε ένα μπαρ ενώ οι περισσότεροι επιζήσαντες υπέφεραν από σοβαρές ψυχοσωματικές διαταραχές. Κατά τη διάρκεια του πειράματος αρκετά μέλη του πληρώματος εξαϋλώθηκαν ή κάηκαν ζωντανοί. Το συμπέρασμα του Allen είναι ότι το πείραμα δεν είχε εξελιχθεί όπως περίμενε το Ναυτικό με αποτέλεσμα να εγκαταλειφθούν οι σχετικές προσπάθειες 3 χρόνια αργότερα.
  Όπως ήταν φυσικό ο Jessup δεν πείστηκε από τις αφηγήσεις του Allen και του ζήτησε περισσότερα στοιχεία ώστε να επιβεβαιώσει την ιστορία του. Η απάντηση του Allen στις 25 Μαίου 1956 δεν προσέθεσε κάτι καινούριο σε ότι αφορά την παροχή αποδείξεων για τις αφηγήσεις του και έτσι ο Jessup αποφάσισε να μην ασχοληθεί με το θέμα. Σε αυτή την απόφαση συνηγορούσε και η γενικότερη εικόνα των επιστολών του Allen, οι οποίες διακρίνονταν από ασυναρτησίες και ασυνταξίες, μια εμμονή στη χρήση κεφαλαίων και μια μίξη επιστημονικοφανών θεωριών και παράλογων συμπερασμάτων.
  
  
  Το Γραφείο Ναυτικών Ερευνών (OfficeofNavalResearch)
  
  Τη άνοιξη του 1957 ο Jessup έλαβε μια πρόσκληση να επισκεφθεί το Γραφείο Ναυτικών Ερευνών στη Washington. Εκεί του έδειξαν ένα αντίτυπο του βιβλίου του τα περιθώρια του οποίου ήταν γεμάτα χειρόγραφες σημειώσεις σε τρία χρώματα και με τρείς διαφορετικούς, φαινομενικά τουλάχιστο, γραφικούς χαρακτήρες.
  Οι σημειώσεις περιείχαν αναπαραγωγή των όσων ο Allen είχε ισχυρισθεί σχετικά στις επιστολές του προς τον Jessup, αλλά και εκτεταμένα σχόλια για διαπλανητικά ταξίδια, τις μεθόδους πρόωσης των ιπτάμενων δίσκων, αναφορές στις θεωρίες του Einstein και του Tesla, όλα διατυπωμένα με φρασεολογία και λογική που παρέπεμπαν σε άτομα με σημαντικές επιστημονικές γνώσεις.
  Ο Jessup αναγνώρισε τον ένα τουλάχιστο από τους γραφικούς χαρακτήρες, ως εκείνο του Allen, ενώ γενικώς η γλώσσα και η μορφολογία των σημειώσεων παρέπεμπαν στα γράμματα που είχε λάβει.
  Σε μία παράξενη κίνηση την οποία το Ναυτικό επίσημα έχει χαρακτηρίσει ιδιωτική πρωτοβουλία κάποιων αξιωματούχων του Γραφείου Ναυτικού Ερευνών, το βιβλίο με τις σημειώσεις μαζί με τα γράμματα του Allen προς τον Jessup ως εισαγωγή, ανατυπώθηκε σε ένα περιορισμένο αριθμό αντιτύπων (10-130 καθώς οι αναφορές διαφέρουν). Η έκδοση αυτή έχει γίνει γνωστή ως Varoedition από το όνομα της εταιρείας στην οποία είχε ανατεθεί η αναπαραγωγή.
  Ο Jessup αυτοκτόνησε 2 χρόνια αργότερα στις 20 Απριλίου 1959 καθώς η ψυχολογική του κατάσταση είχε φτάσει σε πολύ άσχημο σημείο, κυρίως εξ΄ αιτίας προσωπικών προβλημάτων. Το τι συνέβη στα δύο αυτά χρόνια είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστο. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο Jessup ενδιαφέρθηκε ξανά για το θέμα και πιθανότατα προσπάθησε να επικοινωνήσει ξανά με τον Allen. Παράλληλα στην ίδια χρονική περίοδο είτε μέσω συζητήσεων του Jessup με φίλους και συνεργάτες, είτε μέσω διαρροών από το Γραφείο Ναυτικών Ερευνών, η ιστορία αρχίζει να γίνεται γνωστή σε ένα ευρύτερο κύκλο ανθρώπων.
  
  Η περίοδος των βιβλίων
  
  Στα χρόνια που ακολουθούν οι ακριβείς κινήσεις του Allen παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστες με μόνο σίγουρο το ότι βρισκόταν σε διαρκή κίνηση, πότε στο Μεξικό και πότε στις ΗΠΑ.
  Προς το τέλος της δεκαετίας του 1960 εμφανίζεται έντονο ενδιαφέρον από διάφορους ερευνητές για το Πείραμα της Philadelphia και τον Allen. Το 1967 εκδόθηκαν 3 βιβλία που αφορούσαν έμμεσα ή άμεσα την ιστορία μας:
  -Brad Steiger’s “The Allende Letters”
  -Ivan Sanderson’s“Uninvited Visitors” (ο Sanderson ήταν στενός φίλος του Jessup και πολλοί πιστεύουν ότι του είχε εμπιστευθεί αρκετές πτυχές της ιστορίας)
  -Jacques Vallee’s “Anatomy of a Phenomenon”
  Τουλάχιστο ο Steiger και ο Valee έλαβαν γράμματα από τον Allen με αναφορές και παρατηρήσεις.
  Το 1969 φέρεται να έχει συμβεί ένα από τα πιο παράξενα περιστατικά της ιστορίας. Ο Allen επισκέφθηκε τα γραφεία της Varo και ζήτησε ένα αντίγραφο της περίφημης έκδοσης. Στη συνέχεια πήγε στα γραφεία της Οργάνωσης Έρευνας Εναέριων Φαινομένων (APRO) στο TusconArizona, όπου «ομολόγησε» ότι όλη η ιστορία ήταν από την αρχή μια δικιά του φάρσα.
  Η επόμενη «εμφάνιση» του Allen είναι μέσα από τις σελίδες του βιβλίου “ThePhiladelphiaExperiment”Moore & Berlitz το 1979. Το βιβλίο αυτό είναι ουσιαστικά εκείνο που έκανε την ιστορία γνωστή στο ευρύ κοινό και αποτελεί για πολλούς την καλύτερη έρευνα που έχει γίνει πάνω στο θέμα. Ο Moore αναφέρει πώς κατά τη διάρκεια της έρευνάς του αντάλλαξε αρκετές επιστολές με τον Allen αλλά και συναντήθηκε μαζί του.
  Η τελευταία αξιόπιστα καταγεγραμμένη εμφάνιση του Allen πιστεύεται ότι έγινε το 1983 όταν και έδωσε μια συνέντευξη στη συγγραφέα LindaStrand.
  Πιστεύεται ότι ο Allen πέθανε στο Colorado το 1994, σύμφωνα με τα αρχεία της Υπηρεσίας Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
  
  
  Μια άλλη πηγή
  
  Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 εμφανίσθηκε και κάποιος ακόμα αυτόπτης μάρτυρας του πειράματος. Πρόκειται για κάποιον AlBielek οποίος ισχυρίζεται ότι ήταν ο υπεύθυνος για τα ηλεκτρονικά συστήματα κατά τη διάρκεια του πειράματος. Επίσης σύμφωνα με τα λεγόμενά του το πείραμα έλαβε χώρα σε 2 φάσεις, στις 23 Ιουλίου και τις 12 Αυγούστου του 1943 και όχι τον Οκτώβριο.
  Όμως η ιστορία του είναι ακόμα πιο απίστευτη. Υποτίθεται ότι το πείραμα είχε ως αποτέλεσμα τη μεταφορά του στο χρόνο από το 1943 στο 1983, αλλά και την αναγκαστική επιστροφή του πίσω ώστε να «σταματήσει» το πείραμα που «έτρεχε» ανεξέλεγκτο.
  Αλλά ο πιο απίθανος ισχυρισμός του Bielek είναι ότι το Ναυτικό τον είχε υποβάλλει σε πλύση εγκεφάλου ώστε να ξεχάσει την ιστορία. Οι μνήμες του ξαναήρθαν μόνο όταν είδε τη σχετική ταινία «ThePhiladelphiaExperiment». Ο Bielek συνεχίζει την ιστορία του ισχυριζόμενος ότι αντίστοιχα πειράματα συνεχιζόντουσαν και στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 σε μυστικές εγκαταστάσεις. Ως επικεφαλείς της αρχικής ομάδας του πειράματος φέρονται οι NikolaTesla, AlbertEinstein και JohnVonNeumann.
  Εδώ και πολλά χρόνια ο Bielek υποστηρίζει τις απόψεις του με πάθος μέσω διαλέξεων, συνεντεύξεων και βιβλίων, διανθισμένων με πλήθος τεχνικών λεπτομερειών, καθώς είναι και κάτοχος διδακτορικού στις Φυσικές Επιστήμες.
  Κατά καιρούς έχουν εμφανισθεί και άλλοι επίδοξοι μάρτυρες οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ήταν ειδικοί επιστήμονες οι οποίοι επέβαιναν στο πλοίο, αλλά σε γενικές γραμμές οι ιστορίες τους μοιάζουν με αυτή του Bielek και σε εντυπωσιακό βαθμό με το σενάριο της ταινίας «ThePhiladelphiaExperiment» του 1984.
  
  
  Η ταυτότητα του πλοίου
  
  Στο βιβλίο των Moore & Berlitz γίνεται και η πρώτη αναφορά στην ταυτότητα του πλοίου που υπήρξε το αντικείμενο του πειράματος.
  Σύμφωνα με τις έρευνες των συγγραφέων και τις αφηγήσεις του Allen το DE-173 Εldridge ήταν το πλοίο που χρησιμοποιήθηκε στο πείραμα.
  Επρόκειτο για ένα αντιτορπιλικό συνοδείας, εκτοπίσματος 1240tn της κλάσης Cannon. Σύμφωνα με τα επίσημα αρχείο το πλοίο εισήλθε στην υπηρεσία τον Αύγουστο του 1943 και χρησιμοποιήθηκε για τη συνοδεία νηοπομπών στο Ατλαντικό και τη Μεσόγειο μέχρι το 1945, οπότε και μεταφέρθηκε στον Ειρηνικό. Τον Ιούλιο του 1946 αποσύρθηκε στην εφεδρεία (ReserveFleet).
  Σε ότι αφορά την κρίσιμη χρονική περίοδο, δηλαδή το 2ο μισό του 1943, τα επίσημα αρχεία του Ναυτικού των ΗΠΑ αναφέρουν:
  Το πλοίο εισήλθε στην υπηρεσία στις 27 Αυγούστου 1943 στη Ν. York
  Αναχώρησε στις 16 Σεπτεμβρίου για τις Bermuda στα πλαίσια ταξιδιού προσαρμογής
  Επέστρεψε από την προσαρμογή συνοδεύοντας μια νηοπομπή στη Ν. York, όπου και κατέπλευσε στις 18 Οκτωβρίου
  Παρέμεινε στη Ν. York έως την 1η Νοεμβρίου οπότε και αναχώρησε ως συνοδεία της νηοπομπής UGS-23, την οποία συνόδευσε αρχικά στο Norfolk και στη συνέχεια (3 Νοεμβρίου) στην Casablanca
  Επέστρεψε στη N. York στις 17 Δεκεμβρίου ως συνοδεία της νηοπομπής GUS-22
  Παρέμεινε στη N. York έως την 31η Δεκεμβρίου οπότε και αναχώρησε για το Norfolk.
  Στις 15 Ιανουαρίου του 1951 μεταβιβάστηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στα πλαίσια των μεταπολεμικών προγραμμάτων ενίσχυσης. Υπήρξε 1 από τα 4 αντιτορπιλικά της κλάσης Cannon που δόθηκαν στο Ελληνικό Π.Ν. και έγιναν γνωστά ως «τα θηρία», καθώς ονοματίστηκαν «Αετός», Ιέραξ», «Πάνθηρ» και «Λέων». Δύο από αυτά έμελλε να γίνουν διάσημα: ο «Αετός» καθώς ήταν το πλοίο που «πρωταγωνίστησε» σε αρκετές ταινίες μεταξύ των οποίων «Τα κανόνια του Ναβαρόνε» και «Η Αλίκη στο Ναυτικό» και ο «Λέων», D-54, όπως ονομάσθηκε το DE-173 Eldridge.
  Έχει γραφθεί από αρκετούς ερευνητές ότι αξιωματικοί και ναύτες που υπηρέτησαν στο «Λέων» ανέφεραν παράξενες καταστάσεις που είχαν να κάνουν τόσο με τα ηλεκτρολογικά του πλοίου (καλώδια που έμοιαζαν να ξεκινούν από το που θενά και να καταλήγουν πουθενά), σφραγισμένα διαμερίσματα, παραισθήσεις των μελών του D-54 Λέων σε άσκηση κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '80 του πληρώματος. Έχει επίσης γραφεί ότι οι σελίδες του ημερολογίου του πλοίου από τον Αύγουστο μέχρι το Σεπτέμβριο του 1943 λείπουν. Άλλες πάλι αναφορές θέλουν τον «Αετό» να παρουσιάζει παράξενη συμπεριφορά εξαφανιζόμενος από τα ραντάρ κατά τη διάρκεια ασκήσεων και με αρκετές δυσκολίες στις επικοινωνίες. Έτσι αρκετοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ήταν ο Αετός και όχι ο Λέων το πλοίο του πειράματος και ότι σκόπιμα το Ναυτικό των ΗΠΑ «άλλαξε» τα πλοία κατά την παράδοσή τους στην Ελλάδα ώστε να μπερδευτούν τα ίχνη.
  Το «Λέων» υπηρέτησε έως το 1991 οπότε και παροπλίστηκε μεταφερόμενο στην Αμφιάλη. Το πλοίο οδηγήθηκε προς διάλυση προς το τέλος της δεκαετίας του 90. Ο «Αετός», επίσης υπηρέτησε μέχρι το 1991, και παρέμεινε στην Αμφιάλη μέχρι το 1993 οπότε και δωρίθηκε από την την Ελληνική κυβέρνηση στην ΄Ένωση Ναυτικών Αντιτορπιλικών Συνοδείας (Destroyes Escort Sailors Association). Τα έξοδα της επιστροφής χρηματοδοτήθηκαν, μέσω εισφορών $275.000 από μέλη της ένωσης. Το πλοίο μεταφέρθηκε στη N. York, συνοδεία ενός Ρωσικού ρυμουλκού, στις 23 Αυγούστου 1993. Παρέμεινε στο Αεροναυτικό Μουσείο του USS
  
  Interpid (N. York) όπου και αφού επισκευάσθηκε και επαναεξοπλίσθηκε σύμφωνα με τη μορφή του κατά το Β ΠΠ, στις 30/4/1994 επανακαθελκύστηκε με το αρχικό του όνομα USS Slater DE-766. Να σημειωθεί ότι η μετασκευή έγινε από εθελοντές και όχι από εργολάβους ή συνεργεία του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και σε κοινή θέα, σε μή προστατευόμενη περιοχή. Στη συνέχεια παρέμεινε πλάι στο USS Interpid μέχρι τον Οκτώβριο του 1997, όταν μεταφέρθηκε στη πόλη του Albany NY στον ποταμό Hudson, όπου και έδεσε μόνιμα ως ναυτικό μουσείο. Να σημειωθεί ότι το πλοίο δεν ανήκει στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ αλλά στην ΄Ένωση Ναυτικών Αντιτορπιλικών Συνοδείας (DESA), ενώ συγκατελέγεται στον κατάλογο των ιστορικών μνημείων της πολιτείας της N. York. Για την ιστορία, τα επίσημα αρχεία του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ αναφέρουν ότι το DE-766 Slater εισήλθε στην υπηρεσία στις 1/5/1944.
  
  
  
  ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ
  
  Οι βασικές θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί γύρω από το Πείραμα της Philadelphia είναι ουσιαστικά σε δύο κατευθύνσεις:
  Η πρώτη είναι εκείνη των οπαδών του μυστηρίου και υποστηρίζει ότι πράγματι έγινε ένα πείραμα το οποίο είχε ως στόχο την απόκρυψη ενός πλοίου από τα ραντάρ και/ή από τα ανθρώπινα μάτια. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε ισχυρό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο σε εφαρμογή των θεωριών του Einstein για τα ενοποιημένα πεδία και του Tesla για τον ηλεκτρομαγνητισμό. Οι περισσότεροι ισχυρίζονται ότι το πείραμα είχε τραγικά και απροσδόκητα αποτελέσματα, τόσο σε ότι αφορά τις ζωές των μελών του πληρώματος όσο και τα επιστημονικά δεδομένα καθώς πιθανολογείται η δημιουργία μιας ρωγμής στη συνέχεια του χωροχρόνου.
  Η δεύτερη είναι εκείνη των σκεπτικιστών, αλλά και η επίσημη θέση του Ναυτικού. Σύμφωνα με αυτή το πείραμα δεν έλαβε ποτέ χώρα, ενώ οι διάφορες αναφορές (Allen) οφείλονται σε κακή αντίληψη των διαδικασιών απομαγνήτισης των πλοίων για τον κίνδυνο των μαγνητικών ναρκών ή και άλλων πειραματικών αλλά καθόλου εξωτικών εφαρμογών (νέου τύπου έλικες πρόωσης, ρυμουλκούμενες διατάξεις σόναρ, συστήματα, προστασίας από ηχοεντοπισμό κ.α.) με κύριο στόχο τη δημιουργία ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος απέναντι, κυρίως, στα Γερμανικά υποβρύχια.
  Χαρακτηριστικά η διαδικασία της απομαγνήτισης, από τεχνική άποψη, πλησιάζει αρκετά τις διάφορες περιγραφές για το πείραμα (γινόταν και γίνεται με τη βοήθεια ασθενούς ηλεκτρομαγνητικού πεδίου που δημιουργείται από καλώδια που διατρέχουν το κέλυφος του πλοίου ώστε το πλοίο να χάσει το μαγνητικό φορτίο του και γίνει «αόρατο» για τις μαγνητικές νάρκες).
  
  ΑΝΑΛΥΣΗ
  
  Έχοντας αναφέρει τα βασικότερα ιστορικά στοιχεία και τις δύο βασικές θεωρίες είναι μάλλον καιρός για μια προσεκτική ανάλυση των παραμέτρων που ανέδειξαν μια φαινομενικά απίστευτη ιστορία, σε έναν από τους μύθους του 20ου αιώνα.
  
  Οι μαρτυρίες και οι αποδείξεις
  
  Τα δύο άτομα τα οποία φέρονται ως οι κύριοι μάρτυρες, ο Allen και ο Bielek, κάθε άλλο παρά ανταποκρίνονται στην περιγραφή ενός αξιόπιστου μάρτυρα. Ιδιαίτερα η περίπτωση του 2ου που ουσιαστικά περιγράφει το σενάριο της ταινίας του 1984 η οποία υπήρξε και ηαφορμή του να θυμηθεί την ιστορία του, είναι μάλλον αστεία. Ο λόγος για τον οποίο εξακολουθεί να αναφέρεται ως μάρτυρας είναι οι αρκετά λεπτομερείς και εμπεριστατωμένες περιγραφές του σε ότι αφορά τις τεχνικές και επιστημονικές παραμέτρους, ζητήματα τα οποία έχει την ευχέρεια να χειρισθεί χάρις στην κατάρτισή του. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν έχει προσφέρει ούτε μία πραγματικά πειστικά απάντηση-απόδειξη, γεγονός που τον έχει καταστήσει «μη μάρτυρα» για τους σοβαρούς ερευνητές. Το ίδιο ισχύει και για άλλους «μάρτυρες», όπως κάποιος Drue, ο οποίος υποστηρίζει ότι σκοπός του πειράματος ήταν από την αρχή ένα ταξίδι μέσα στο χρόνο. Επίσης και ίδιος άργησε να ανακτήσει τη μνήμη του και άρχισε να πουλά τις «εμπειρίες» του σχετικά με το συμβάν με τη μορφή βιβλίων, διαλέξεων και κασετών περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 90.
  
  Η περίπτωση του Allen είναι διαφορετική. Αν ο Bielek έχει «κατορθώσει» να είναι ο γραφικός της ιστορίας, ο Allen είναι, ή μάλλον ήταν, ο μυστηριώδης. Παρόλα αυτά όμως αν εξετάσει κανείς την ουσία της διήγησής του, οι πληροφορίες τις οποίες μεταφέρει δεν είναι απόλυτα προσωπική μαρτυρία.
  Κατ’ αρχήν έχει όντως επιβεβαιωθεί ότι υπηρέτησε στο USSAndrewFuruseth την επίμαχη περίοδο. Το ενδιαφέρον είναι ότι το μοναδικό πράγμα που, σύμφωνα με την περιγραφή του, είδε ο Allen είναι τη σύντομη εμφάνιση του πλοίου στο Norfolk, δεν είδε ούτε την προετοιμασία του πειράματος στη Philadelphia, ούτε τα παράξενα περιστατικά με τους ναύτες που αναφέρει, ούτε την τραγική εικόνα του πλοίου, όπως την περιγράφει, με την επιστροφή του στη Philadelphia. Όλα τα υπόλοιπα είναι έμμεσες μαρτυρίες, ιστορίες που άκουσε ή κείμενα που διάβασε στις εφημερίδες. Χαρακτηριστικά αναφέρει ότι μια εφημερίδα της Philadelphia είχε αναφερθεί στο γεγονός της εξαφάνισης και επανεμφάνισης του πλοίου, ποτέ όμως κανένας δε μπόρεσε να βρεί το συγκεκριμένο φύλο. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η έλλειψη άλλων αξιόπιστων μαρτύρων, αν υποθέσουμε ότι ο Allen είναι τέτοιος.
  
  Η χρονική περίοδος
  
  Ο Allen και ο Bielek αποτυγχάνουν να συμφωνήσουν σε μια πολύ βασική παράμετρο: το πότε. Οι διηγήσεις τους διαφέρουν κατά 2 μήνες, χρονικό διάστημα που πέρα από την προφανή ασυμφωνία εισάγει και μια νέα παράμετρο.
  Εάν υποθέσουμε ότι το πείραμα όντως συνέβη και ότι η ημερομηνία που δίνει ο Allen είναι η σωστή, δηλαδή μετά την επίσημη είσοδο του πλοίου στην ενεργό υπηρεσία, τότε θα ήταν απόλυτα φυσικό να περιμένει κανείς ότι περισσότερα από 50 χρόνια μετά κάποιο από τα μέλη του πληρώματος του Eldridge θα έλεγε κάτι ή θα του ξέφευγε κάτι. Αντίθετα στη συγκέντρωση που είχαν τα μέλη του πληρώματος το 1999, έδειξαν να διασκεδάζουν αρκετά με τη διασημότητα που έχει κερδίσει το πλοίο τους.
  Αντίθετα, η αφήγηση του Bielek ξεπερνά αυτό το εμπόδιο, καθώς τοποθετεί το πείραμα στα τέλη Ιουλίου, αρχές Αυγούστου, περίοδος κατά την οποία το Eldridge δεν είχε επίσημα ενεργοποιηθεί. Ο Bielek θεωρεί ότι το πείραμα εκτελέστηκε όχι με το κανονικό πλήρωμα που δεν είχε ακόμα αναλάβει, αλλά με ένα σκιώδες πλήρωμα. Μετά το πείραμα, όσα από τα μέλη του πληρώματος επέζησαν, εγκλείστηκαν σε ψυχιατρεία τόσο γιατί το είχαν ανάγκη, όσο και για να εξασφαλισθεί η σιωπή τους. Έτσι εξηγεί ο Bielek και την απουσία μαρτυριών. Μια πονηρή σκέψη θα ήταν ότι ο Bielek υπήρξε πιο προσεκτικός στο να προετοιμάσει την ιστορία του, άλλωστε είχε και περισσότερο χρόνο.
  
  Το πλοίο και το πείραμα
  
  Θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι δίνεται πολύ μεγάλη σημασία στην ταυτότητα του πλοίο το οποίο πήρε μέρος στο πείραμα. Και πράγματι έτσι είναι. Αυτό έχει συμβεί για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με την πρακτική αξία ενός τέτοιου στοιχείου, καθώς δίνει τη δυνατότητα να διεξαχθεί έρευνα, να αναζητηθούν αρχεία, να ακολουθηθεί ένα καταγεγραμμένο ιστορικό. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι δεν υπάρχει άλλο, πραγματικό χειροπιαστό στοιχείο για να ασχοληθεί κανείς.
  Έτσι για περισσότερα από 20 χρόνια, από το 1979 όταν το βιβλίο των Moore & Berlitz αποκάλυψε την ταυτότητα του πλοίου, εξακολουθεί μια συζήτηση για το ιστορικό του Eldridge, πού ήταν στις 12 Αυγούστου, στις 28 Οκτωβρίου, τι όνομα πήρε όταν ήρθε στην Ελλάδα, ήταν ο «Αετός» ή ο «Λέων»; Έχει άραγε τόση σημασία;
  Αξίζει να σκεφθεί κανείς τα ακόλουθα σημεία:
  Γιατί επελέγη ένα ολοκαίνουριο και πολύτιμο στον ανθυποβρυχιακό πόλεμο, αντιτορπιλικό συνοδείας, και όχι κάποιο γερασμένο πλοίο της ακτοφυλακής ή άλλο λιγότερο χρήσιμο πλοίο;
  Ακόμη και εάν αποφασίσθηκε να εκτελεσθεί ένα τόσο σημαντικό πείραμα σε κοινή θέα και διακινδυνεύοντας ένα ολοκαίνουριο σκάφος, πόσο δύσκολο θα ήταν, για στοιχειώδεις λόγους παραπλάνησης, να χρησιμοποιηθεί όχι το πραγματικό D-173, αλλά κάποιο άλλο παρόμοιο «μεταμφιεσμένο»; Σκοπός μιας τέτοιας κίνησης θα ήταν η παραπλάνηση οποιουδήποτε αδιάκριτου παρατηρητή και η συγκάλυψη της πραγματικής ταυτότητας του «αόρατου» πλοίου. Τέτοιες πρακτικές ήταν και είναι πολύ συχνές, ακόμα και σε καιρό ειρήνης ώστε να επιτυγχάνεται σύγχυση του εχθρού σε ότι αφορά τη διάταξη των ναυτικών μονάδων. Να σημειωθεί ότι υπήρχαν περίπου 70 πλοία της κλάσης Cannon απόλυτα όμοια με το Eldridge και περίπου άλλα τόσα της κλάσης Evarts, όμοια σε μεγάλο βαθμό.
  Εάν πράγματι το πείραμα έγινε στη Philadelphia και το πλοίο ήταν το Eldridge, για πιο λόγο να δοθεί λίγα χρόνια σε μια άλλη, σύμμαχο έστω, χώρα; Εάν το πλοίο δεν είχε καμιά επιστημονική αξία, το πιο λογικό θα ήταν να χρησιμοποιηθεί κάποια στιγμή ως στόχων ασκήσεων με αληθινά πυρά, ώστε να εξαφανισθεί κάθε ίχνος του. Με αυτό τον τρόπο τα ίχνη θα εξαφανιζόντουσαν πολύ πιο αποτελεσματικά απ΄ ότι με την παράδοσή του σε μια άλλη χώρα, έστω και τόσο μακρινή όσο η Ελλάδα. Εάν το πλοίο ήταν ακόμα χρήσιμο για μελλοντικές έρευνες, το πιο λογικό θα ήταν να βρεθεί κάποιος εύσχημος τρόπος για την παραμονή του και συντήρησή του (πχ ως μνημείο σε κάποια μικρή πόλη στις ακτές του Ατλαντικού για να θυμίζει τον πόλεμο των νηοπομπών). Να σημειωθεί ότι άλλα πλοία της κλάσης Cannon παρέμειναν στις ΗΠΑ σε υπηρεσία μέχρις τα μέσα της δεκαετίας του 70 οπότε και άλλα χρησιμοποιήθηκαν ως στόχοι ενώ άλλα οδηγήθηκαν σε διάλυση. Μια απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι η μεταφορά του στην Ελλάδα επιτυγχάνει τόσο τη διατήρησή του στη «ζωή», όσο και την απομάκρυνσή του από το γεωγραφικό χώρο που θα μπορούσε να είναι πεδίο αδιάκριτων ερευνών. Παρόλα αυτά το πιο λογικό θα ήταν το προφανές: να δηλωθεί ότι παραδίδεται στην Ελλάδα το Eldridge, ενώ στην πραγματικότητα παραδόθηκε κάποιο άλλο με το οποίο άλλαξε ταυτότητα το πραγματικό πλοίο του πειράματος.
  Έχει ήδη αναφερθεί ότι οι σελίδες του ημερολογίου του «Λέων» που αναφέρονται στην επίμαχη περίοδο του πειράματος έλειπαν. Ακόμα και εάν το πείραμα έγινε, και το πλοίο ήταν το Eldridge, και στη συνέχεια παραδόθηκε στο Ελληνικό ΠΝ με το όνομα Λέων, πόσο δύσκολο θα ήταν να τοποθετηθεί στο πλοίο ένα πλαστό ημερολόγιο; Μπροστά σε ένα πείραμα τα αποτελέσματα του οποίου αποτελούν ότι σημαντικότερο έχει κάνει ο άνθρωπος από την ανακάλυψη της φωτιάς, μάλλον θα μπορούσε να παραβιασθεί ο ναυτικός κανόνας της ιερότητας του ημερολογίου, ώστε να μη δημιουργούνται υποψίες και θεωρίες. Σε κάθε περίπτωση η μαρτυρία ότι οι σχετικές σελίδες λείπουν δεν έχει λογική βάση καθώς τα ημερολόγια του πλοίου που αναφέρονται στην υπηρεσία του πλοίου στο ΠΝ των ΗΠΑ βρίσκονται στη διάθεση του κάθε ενδιαφερόμενου στα Εθνικά Αρχεία των ΗΠΑ, όπου φυλάσσονται όλα τα μη χαρακτηρισμένα ή αποχαρακτηρισμένα ημερολόγια. Κατά τη διάρκεια του Β' ΠΠ το μέγιστο χρονικό διάστημα που το ημερολόγιο ενός πλοίου παρέμενε σε αυτό ήταν ένας χρόνος. Στην συνέχεια φυλασσόταν στο αρχείο της Διοίκησης Επιχειρήσεων.
  Απ’ ότι φαίνεται το τελικό συμπέρασμα πρέπει να είναι ότι ακόμα και εάν το πείραμα έγινε, το πλοίο το οποίο έλαβε μέρος δεν ήρθε ποτέ στην Ελλάδα.
  Όσο για τους «θρύλους» που συνοδεύουν το Λέων ή το Αετός, είναι μάλλον γνωστό ότι οι ναυτικοί, από την εποχή του Οδυσσέα ακόμη, είναι από τους μεγαλύτερους παραμυθάδες. Αυτό δε συμβαίνει πάντα σκόπιμα και όποιος έχει περάσει κάποιο χρονικό διάστημα πάνω σε πλοίο ως μέλος πληρώματος θα καταλαβαίνει.
  
  Οι επιστημονικές θεωρίες
  
  Τις περισσότερες φορές οι αναφορές στο Πείραμα της Philadelphia συνοδεύονται από ενδελεχείς αναλύσεις των θεωριών των ενοποιημένων πεδίων, του ηλεκτρομαγνητισμού, πρακτικών πειραμάτων για το πώς μπορεί πράγματι να καμφθεί το φώς, η σχέση χώρου και χρόνου. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις οι αναλύσεις είναι πραγματικά επιμορφωτικές και εμπεριστατωμένες. Όμως το αντικείμενο δεν είναι εάν το πείραμα ήταν ή είναι εφικτό. Ο μύθος του πειράματος δεν έχει κτισθεί στη διαφωνία του αν είναι εφικτό ή όχι, άλλωστε οι μαρτυρίες καταδεικνύουν αποτυχία, αλλά του αν έγινε ή όχι και αν η ιστορία που έχει καταγραφεί είναι η ιστορία ενός τέτοιου πειράματος. Συμπερασματικά, η μη ύπαρξη επιστημονικής βάσης και τεχνικής επάρκειας δεν αποδεικνύει ότι η ιστορία του Allen ή του Bielek είναι ψεύτικη, όπως βέβαια ισχύει και το ακριβώς αντίστροφο.
  Είναι δεδομένο ότι η ηλεκτρονική απόκρυψη είναι στο επίκεντρο του τεχνολογικού ενδιαφέροντος. Άλλωστε σήμερα υπάρχουν αεροσκάφη και πλοία που έχουν ενσωματωμένες τεχνικές ηλεκτρονικής απόκρυψης οι οποίες βασίζονται είτε σε κατάλληλο σχήμα και υλικά κατασκευής ώστε να ελαχιστοποιείται η επιστροφή σήματος (παθητική απόκρυψη, αεροσκάφη stealth), είτε σε συνδυασμό της παθητικής απόκρυψης με αδρανοποίηση της ηλεκτρονικής υπογραφής μέσω ηλεκτρονικής σιγής (απενεργοποίηση των ραντάρ).
  
  
  
  Έρευνες και πειράματα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
  
  Δυστυχώς, από την αρχή της ύπαρξης καταγεγραμμένης ιστορίας του πολιτισμού, οι πόλεμοι και γενικότερα οι στρατιωτικές εφαρμογές είναι από τους κύριους παράγοντες επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου. Ουσιαστικά η περίοδος έντασης κατά τη διάρκεια μιας ένοπλης σύρραξης επιταχύνει σε μεγάλο βαθμό την τεχνολογική πρόοδο, καθώς οι αντιμαχόμενοι αναζητούν τρόπους να αποκτήσουν κάθε είδους υπεροχή στο πεδίο της μάχης.
  Ο Β’ ΠΠ και η περίοδος λίγο πριν από αυτόν οδήγησε σε πλήθος τεχνικές εξελίξεις, αν και πολλές από αυτές ήταν και εξακολουθούν να είναι αμφίβολης χρησιμότητας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι εξελίξεις στην κατασκευή συνθετικών ελαστικών, η εξέλιξη των αεριωθούμενων αεροσκαφών και των πυραύλων, η εξέλιξη του ραντάρ, νέες μέθοδοι βιομηχανικής παραγωγής με στόχο την αυξημένη παραγωγικότητα και τυποποίηση και άλλες πολλές.
  Οι περισσότερες από τις εξελίξεις αυτές ήταν αποτέλεσμα ερευνητικών προγραμμάτων με μέσο ή μεγάλο βαθμό μυστικότητας για προφανείς λόγους. Φυσικά στην κορυφή των μυστικών ερευνητικών προγραμμάτων στέκεται το σχέδιο Manhattan, το πρόγραμμα εξέλιξης της ατομικής βόμβας, με κέντρο την έρημο του NewMexico. Πρέπει να θεωρείται δεδομένο και κατά καιρούς γίνονται σχετικές αποκαλύψεις ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου «έτρεξαν» πλήθος μυστικά ερευνητικά προγράμματα και από τις δύο πλευρές του λόφου, τα οποία δεν είχαν τα επιθυμητά αποτελέσματα, μερικά από αυτά σε τομείς της επιστήμης που δεν είναι ακόμα απόλυτα ξεκάθαροι.
  Η Ναυτική Βάση της Philadelphia το 1947
  Άρα δεν θα ήταν απίθανο να έγιναν απόπειρες πρακτικής αξιοποίησης των θεωριών των ενοποιημένων πεδίων και τουηλεκτρομαγνητισμού για την οπτική ή ηλεκτρονική απόκρυψη αεροσκαφών, πλοίων ή οχημάτων εδάφους. Όμως έγινε ένα τέτοιο πείραμα στη Philadelphia σε ένα αντιτορπιλικό συνοδείας;
  Για ποιο λόγο επελέγη για τη διεξαγωγή ενός τόσο σπουδαίου πειράματος ένα μέρος όπως η Philadelphia και όχι κάποιο μέρος καλύτερα προφυλαγμένο από αδιάκριτα μάτια ; Και όταν αναφέρεται κανείς για αδιάκριτα μάτια ίσως δεν αναφέρεται τόσο στα μάτια του Allen, όσο σε εκείνα Γερμανών πρακτόρων. Ήταν γνωστό ότι λιμάνια και βάσεις όπως αυτά της N. York, της Philadelphia και του Norfolk, ήταν από τα αγαπημένα σημεία παρατήρησης των πρακτόρων της Abwher (Γερμανική Υπηρεσία Πληροφοριών) οι οποίοι με αυτό τον τρόπο ενημέρωναν τη Γερμανική διοίκηση για το ποια πλοία και νηοπομπές αναχωρούσαν για τον Ατλαντικό.
  
  Οι Θεωρίες Συνομωσίας
  
  Επίσημα το Ναυτικό των ΗΠΑ έχει αρνηθεί την ύπαρξη οποιουδήποτε σχετικού ερευνητικού προγράμματος την εποχή του 2ου ΠΠ και άρα την εκτέλεση του Πειράματος της Philadelphia. Ένα κομβικό σημείο στην όλη ιστορία είναι η κλήση του Jessup στο Γραφείο Ναυτικών Ερευνών και η έκδοση Varo που ακολούθησε. Όλοι οι οπαδοί του πειράματος στέκονται, και όχι άδικα, στο ενδιαφέρον του Ναυτικού για τις αναφορές στο πείραμα και τις άλλες σημειώσεις στο βιβλίο του Jessup. Επίσημα η όλη ενέργεια της κλήσης του Jessup και της έκδοσης Varo, αποδίδεται σε προσωπικό ενδιαφέρον και πρωτοβουλία συγκεκριμένων αξιωματούχων του Γραφείου Ναυτικών Ερευνών και όχι σε υπηρεσιακή πράξη.
  Είναι πάντως γεγονός, και επισημαίνεται από πολλούς ερευνητές, ότι αυτά τα γεγονότα είναι που δημιούργησαν το πείραμα της Philadelphia και όχι οι επιστολές του Allen. Η έκδοση Varo και η σκοπιμότητά της δημιούργησαν την αίσθηση του έντονου ενδιαφέροντος του Ναυτικού για το θέμα και άρα την υποψία ότι «κάτι συμβαίνει».
  
  ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
  
  Ο μύθος του πειράματος της Philadelphia στηρίχθηκε ουσιαστικά σε μια απίστευτη και απόλυτα ατεκμηρίωτη ιστορία (Allen), σε ένα ομολογουμένως παράξενο, ίσως και ύποπτο, ενδιαφέρον του Γραφείου Ναυτικών Ερευνών (έκδοση Varo), σε μια μάλλον προσωπική τραγωδία (Jessup) και σε ένα διαφημιστικό-επικοινωνιακό τέχνασμα (ταυτοποίηση του πλοίου).
  Είναι κοινό μυστικό ότι δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο, πραγματικό και χειροπιαστό, από εκείνα που η νομική επιστήμη ονομάζει πειστήρια, που να ενισχύει την ιστορία του Allen και την ανάπτυξή της από το βιβλίο που έχει θεωρηθεί η επιτομή του γεγονότος (το βιβλίο των Moore & Berlitz). Υπάρχει μόνο μια ένδειξη, το ενδιαφέρον του Γραφείου Ναυτικών Ερευνών. Και όλα αυτά μετά από 45 χρόνια ερευνών, θεωριών και αναζητήσεων από πολλούς ερευνητές, ευφυείς και με πρόσβαση σε αρκετές πηγές.
  Με βάση λοιπόν την απλή λογική, η ιστορία του πειράματος όπως έχει γίνει μέχρι σήμερα γνωστή, δεν είναι αληθινή. Μάλλον στηρίζεται στη λανθασμένη αντίληψη του Allen για πράγματα που είδε και κυρίως άκουσε, σε συνδυασμό με τη δημιουργική φαντασία του και την αναπαραγωγή της ιστορίας τα επόμενα χρόνια από ερευνητές και συγγραφείς, άλλες φορές καλοπροαίρετους και άλλες φορές με αντικείμενο το κέρδος ή/και τη φήμη.
  Η μοναδική περίπτωση να αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το πείραμα έγινε, είναι η σχετική επίσημη παραδοχή από το Ναυτικό ή την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Κάτι εντελώς απίθανο γιατί ισοδυναμεί με αποδοχή του ότι όσα έχουν δηλωθεί μέχρι σήμερα είναι ψέματα.
  Από την άλλη πλευρά ποτέ δε θα πάψουν να υπάρχουν εκείνοι που έστω και χωρίς αποδείξεις, παρά μόνο με αδύναμες ενδείξεις, θα συνεχίσουν να πιστεύουν ότι το 1943, στην περιοχή της Philadelphia, έγινε κάτι που μπορεί να ανατρέψει την καθημερινή εικόνα που έχουμε για τον κόσμο μας.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 28.03.2010
• 12:07

  Η αίθουσα του Συλλόγου μας…

   »  e-Νάξιοι
  Ύστερα από την ομόφωνη απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου μας και σε αγαστή συνεργασία με τον Δήμο Αγίων Αναργύρων, η αίθουσα του Συλλόγου, και συγκεκριμένα η κουζίνα, αντικαταστάθηκε από νέα ντουλάπια και πάγκο, καθώς η παλαιότητα των προηγούμενων δυσχέραινε αρκετά τη λειτουργικότητα του χώρου. Στις αρχές, λοιπόν, του προηγούμενου μήνα, συνεργείο του Δήμου τοποθέτησε νέα [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 27.03.2010
• 01:54

  "ΈΚΛΕΙΣΑΝ" ΤΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ

   »  Αrkoleon
  Μέσα σε μια νύχτα έκλεισε το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και η ThyssenKrupp Marine Systems το θέμα των υποβρυχίων Τype 214, όπως αναφέρουν αποκλειστικές πληροφορίες του defencenet.gr! Mε συνοπτικές – κυριολεκτικά – διαδικασίες και προ του κινδύνου να πτωχεύσουν τα ΕΝΑΕ και να τιναχθεί στον αέρα η συμφωνία με την Abu Dhabi Mar που προβλέπει ότι θα προχωρήσει η αγοραπωλησία των ΕΝΑΕ από την TKMS στην ADM μόνο εφ'όσον συμφωνήσει το υπουργείο να παραλάβει τα υποβρύχια και να "μπει" η παραγγελία των δύο επιπλέον Τype 214.
  Το πρωί είχαμε έκτακτη συνεδρίαση του Ανώτατου Ναυτικού Συμβουλίου (ΑΝΣ) που σφράγισε την απόφαση της διαπραγμάτευσης κυβέρνησης-ΤKMS-ADM και αμέσως μετά συγκλήθηκε το έκτακτο ΣΑΓΕ.
   Αυτή την στιγμή δια περιφοράς «συνεδριάζει» το ΚΥΣΕΑ και κλείνει – σαφώς με όφελος για την TKMS - το θέμα που ταλαιπώρησε τους πάντες και κυρίως το Π.Ν. επί τέσσερα χρόνια.
  Έτσι τις επόμενες ημέρες η TKMS-ΕΝΑΕ πηγαίνει στο ταμείο για να εισπράξει 540.000.000 ευρώ, τα οποία είναι "υπόλοιπα" από την σύμβαση των τεσσάρων αρχικών Τ.214. Από αυτά τα 200 εκατ. θα φύγουν κατ'ευθείαν για την Γερμανία για να κλείσει το δάνειο της μητρικής προς τα ΕΝΑΕ και άλλα 80.000.000 ευρώ θα λάβει η μητρική από τον όμιλο ADM για την πώληση του 75,1%των ΕΝΑΕ.
  Πάντως, στην ιστορία του Πολεμικού Ναυτικού ή καλύτερα του υπουργείου, συνεδρίαση ΑΝΣ, ΣΑΓΕ και ΚΥΣΕΑ για μία προμήθεια, μέσα σε 12 ώρας δεν έχει ξαναγίνει ποτέ...
  
  Λίγο πριν, σήμερα το απόγευμα, μία "διακομματική" - ή υπερκομματική - παρέα, ο γενικός διευθυντής της ΓΔΑΕΕ, Ευάγγελος Βασιλάκος, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Α/ΓΕΝ Δημήτρης Ελευσινιώτης, συγκεντρώθηκαν στο γραφείο του δεύτερου και συνέχαιραν ο ένας το άλλο για την "επιτυχή διαπραγμάτευση"...
   Η φόρμουλα βρέθηκε μετά από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις από προχθές το απόγευμα του Ευάγγελου Βενιζέλου με τον εκτελεστικό πρόεδρο της TKMS Η.C.Atzpodien και τον ισχυρό άνδρα της ADM Ι.Safa. Oι συζητήσεις συνεχίστηκαν και χθες το απόγευμα και κράτησαν μέχρι αργά τη νύχτα. Μάλιστα και σήμερα πρόκειται να συναντηθούν οι τρεις τους, προφανώς για να ανακοινωθεί στους ξένους ότι η συμφωνία εκτελείται κανονικά από ελληνικής πλευράς.
  Τα δύο βασικά προβλήματα, το θέμα του πρωτότυπου υποβρυχίου της κλάσης, του S120 ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ και της τροποποίησης της σύμβασης Neptune II που αφορούσε τον εκσυγχρονισμό των υποβρυχίων κλάσης 209/1200. Και τα δύο θέματα έκλεισαν μέσα σε λίγες ώρες ως εξής: Ο ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ που αποτελούσε και το μεγάλο «αγκάθι» τελικά ......... παραλαμβάνεται (!) παρά το γεγονός ότι αποτέλεσε την «πειραματική» βάση ολόκληρης της κλάσης και ξεκίνησε με σοβαρότατα προβλήματα, τα οποία εν συνεχεία βέβαια επιλύθηκαν στην συντριπτική πλειοψηφία τους!
  Σε ότι αφορά το Neptune II αποφασίστηκε, όπως πρώτο είχε αποκαλύψει το defencenet.gr, στην θέση των δύο 209/1400 που είχε αποφασιστεί να ναυπηγηθούν αντί του εκσυγχρονισμού των 209/1200, να ναυπηγηθούν δύο νέα Type 214!
  Σύνολο για το Πολεμικό Ναυτικό, έξι υποβρύχια Τ.214, μία πανίσχυρη δύναμη ικανή να προκαλέσει μεγάλο «πονοκέφαλο» σε όποιον θα ήθελε να δοκιμάσει την ισχύ της.
  Το θέμα είναι πώς το υπουργείο κατέληξε στην απόφαση να παραλάβει τον ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ: Δεν θα τοποθετηθούμε υπέρ ή κατά αυτής της απόφασης, αλλά έτσι όπως είχαν έρθει τα πράγματα ήταν πρακτικά αδύνατο να αποφύγουμε την παραλαβή του, η οποία βέβαια γίνεται υπό όρους. Θα δοκιμαστεί από το Π.Ν. και αν κριθεί ότι δεν έχει πρόβλημα τότε θα ενταχθεί κανονικά στην δύναμη υποβρυχίων, αν όχι, τότε η TKMS και η ADM υποτίθεται ότι δεσμεύτηκαν να...... βρουν αγοραστή στο εξωτερικό.
  Εξέλιξη η οποία είναι πρακτικά αδύνατον να συμβεί. Άρα ο ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ "πειραματικός" ή όχι θα υπηρετήσει κανονικά στο Π.Ν.
  Λέμε ότι έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά για δύο βασικούς λόγους: Ο ένας ήταν η διάσταση απόψεων μεταξύ υπουργείου και TKMS. Η τελευταία τον κοστολογούσε σαφώς χαμηλότερα για να δεχθεί να αποδεσμεύσει το Π.Ν. και να πουλήσει σε τρίτη χώρα το υποβρύχιο. Το υπουργείο ήθελε να κοστολογηθεί υψηλότερα ο ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ στην αρχική σύμβαση (1,6 δισ. ευρώ η αρχική σύμβαση και με την αναπροσαρμογή φτάνει τα 2,1 για τα τέσσερα Τ.214).
  Περίπου 380 εκατ. λέγεται (το συγκεκριμένο στοιχείο το μεταφέρουμε με επιφύλαξη γιατί δεν το έχουμε διασταυρώσει) ότι ήθελε το ΥΠΕΘΑ για να «διώξει» τον ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ και η TKMS το κοστολογούσε σημαντικά χαμηλότερα για να δεχθεί να σπάσει η σύμβαση. Το αδιέξοδο οδηγούσε τα ΕΝΑΕ στο κλείσιμο, την υπόθεση στην διαιτησία (ξεκινούσε στις 15 Μαρτίου) και το Π.Ν. χωρίς υποβρύχια. Συν το ότι ναυαγούσε η αγοραπωλησία στην ADM.
  Έτσι, περίπου θέλοντας και μη, το υπουργείο «κατάπιε» τον ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ.......
  Χθες το απόγευμα κλήθηκε στο υπουργείο η επιτροπή που είχε «κόψει» αρχικά τον ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ.
  Συζητήθηκε το θέμα μαζί τους επί πολλή ώρα. Οι ίδιοι είχαν μεταβεί να καταγράψουν και τα αποτελέσματα των διορθωτικών επεμβάσεων που είχαν γίνει στο υποβρύχιο. Έμειναν μέχρι τη 01:00 τα ξημερώματα και μετά από λίγες ώρες ξαναπήγαν, όπως και όλη η ηγεσία του Π.Ν. στο Επιτελείο.
  Η πολιτική ηγεσία πήρε το τυπικό «πράσινο» φως από το Ναυτικό και έδωσε έγκριση για ΑΝΣ και ΣΑΓΕ με το περιεχόμενο που παραθέσαμε ανωτέρω.
   Τώρα σε ότι αφορά το οικονομικό μέρος, η συνολική επιβάρυνση για την ελληνική πλευρά σε σχέση με αυτά που είχαν αποφασιστεί αρχικά (επιστροφή του ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, ναυπήγηση δύο 209/1400) ανέρχεται στο ποσό των 1,35 δισ. ευρώ τουλάχιστον!
  Πιο συγκεκριμένα η σύμβαση Neptune II ήταν κόστους, 820 εκατ. ευρώ. Εκτελέστηκε το ένα τρίτο αυτής (εκσυγχρονισμός του S118 ΩΚΕΑΝΟΣ) και απομένουν περί τα 530 εκατ. ευρώ (το πρώτο κοστολογείται και ως πιλοτικό πρόγραμμα, κάτι παραπάνω). Η ναυπήγηση των δύο νέων T.214 θα κοστίσει 500 εκατ. ευρώ επιπλέον.
  Άρα έχουμε κάτι παραπάνω από ένα δισ. ευρώ επιβάρυνση. Σε αυτά προστίθενται και τα 380 εκατ. ευρώ που κοστολογούσε το υπουργείο ότι θα «ελάφρυνε» η σύμβαση με την επιστροφή του ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, πράγμα που δεν γίνεται άρα πάμε κατ’ελάχιστον σε συνολική επιβάρυνση 1,35 δισ. ευρώ!
   Σε ότι αφορά τις μελλοντικές κινήσεις μόλις ολοκληρωθεί η νέα σύμβαση για τα Τ.214 με τις τροποποιήσεις που θα γίνουν (αυτή την στιγμή δεν υπάρχει σύμβαση αφού έχει καταγγελθεί από τον περασμένο Σεπτέμβριο από την TKMS) θα μεταβιβαστούν τα ΕΝΑΕ στην ADM.
  Συμπερασματικά έχουμε μία μεγάλη ήττα του ελληνικού δημοσίου (δεν ευθύνεται πρακτικά για την εξέλιξη αυτή η παρούσα κυβέρνηση από την στιγμή που η TKMS είχε προλάβει να καταγγείλει την σύμβαση και να αποκτήσει το «πάνω χέρι» επί προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά και να αποφύγει την "τιμωρία" της από την προηγούμενη κυβέρνηση για όσα πρωτοφανή συνέβησαν κατά την εκτέλεση του προγράμματος), αλλά ανακύπτουν τεράστιες ευθύνες για τον χειρισμό της υπόθεσης από την προηγούμενη πολιτική ηγεσία που δεν είχε καταγγείλει την σύμβαση όταν μπορούσε.
  Εδώ να διευκρινίσουμε ότι ούτε η TKMS έχει κάποια αντικειμενική ευθύνη για την όλη εξέλιξη, αφού αγόρασε την HDW που ναυπηγούσε τα υποβρύχια όταν το πρώτο 214 με τα τεράστια προβλήματα είχε ήδη ναυπηγηθεί. Απλώς μαζί με την HDW, αγόρασε και το "βάσανο" που λεγόταν ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ.
  Έτσι, οι ρήτρες των 400 εκατ. ευρώ έμειναν για πάντα "θαμμένες" στα συρτάρια του γραφείου του Ευάγγελου Βασιλάκου. Εις υγείαν των Ελλήνων πολιτών που σήμερα καλούνται να πληρώσουν (και αυτή...) την ακανατόητη συμπεριφορά της προηγούμενης πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ. Αλλά και της κυβέρνησης Σημίτη που έφτιαξε την τραγική σύμβαση προμήθειας των 214...
   Πηγή: Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 23.03.2010
• 10:44

  ΤΟ «ΦΑΝΕΡΟ» ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΦΕΡΕ ΤΟΝ... ΞΕΣΗΚΩΜΟ - Μύθοι και σκληρές αλήθειες για την Επανάσταση του 1821

   »  Αrkoleon
  Το ελληνικό σχολειό επί Τουρκοκρατίας όχι μόνο δεν ήταν κρυφό αλλά και οδήγησε, μέσω του εκσυγχρονισμού του, στην Επανάσταση του ΄21, υποστηρίζουν ιστορικοί που αναλύουν στα «ΝΕΑ» παρανοήσεις και πραγματικότητες του Αγώνα της Ανεξαρτησίας
  «Τα ελληνικά διδάσκονταν ελεύθερα επί Τουρκοκρατίας ήδη από τον 14ο αιώνα, οπότε οι Τούρκοι άρχισαν να ελέγχουν περιοχές με χριστιανικούς πληθυσμούς», λέει στα «ΝΕΑ» ο Αλέξης Πολίτης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στον Τομέα Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας. Άρα δεν υπήρχε «κρυφό σχολειό», αλλά... φανερό.
  
  «Οι Τούρκοι, έχοντας οι ίδιοι ένα γραπτό ιερό κείμενο, το Κοράνι, ήξεραν καλά ότι χωρίς ιερά βιβλία δεν υπάρχει χριστιανική εκκλησία. Και γνωρίζουμε ότι αναγνώριζαν τον χριστιανισμό, όπως και τον εβραϊσμό ως θρησκεία κατώτερη μεν της μουσουλμανικής, αλλά νόμιμη. Άδεια απαιτείτο μόνο για την ανέγερση καινούργιων ναών και αυτό, μάλλον, για λόγους φορολόγησης. Δεν ξέρουμε περίπτωση που να μη δόθηκε αυτή η άδεια. Αυτά πρακτικά σημαίνουν ότι δεν υπήρχε χωριό από τα βάθη της Ασίας έως τα Βαλκάνια, στο οποίο να μη βρίσκεται έστω ένας εγγράμματος άνθρωπος, ο παπάς, που να μπορεί να διαβάσει το Ευαγγέλιο και τα βιβλία της θείας λειτουργίας», υποστηρίζει ο Αλέξης Πολίτης.
  
  Ως προς τη διδασκαλία των ελληνικών, «δεν υπάρχει ούτε μία μαρτυρία που να λέει ότι εμποδιζόταν. Για την πρώιμη οθωμανική περίοδο ξέρουμε ότι υπήρχαν χιλιάδες άνθρωποι που γνώριζαν γράμματα. Αυτοί κάπου θα τα είχαν διδαχθεί. Και το ότι δεν διασώζονται πολλές πρώιμες πηγές οφείλεται στον τρόπο που οι άνθρωποι σημείωναν στα λεγόμενα παράφυλλα, δηλαδή στα άγραφα λευκά φύλλα των βιβλίων και σε οποιοδήποτε σημείο τους υπήρχε ελεύθερος χώρος όσα ήθελαν να διατηρήσουν στη μνήμη τους. Μπλοκάκι δεν υπήρχε. Τα παλιά βιβλία (κυρίως ευαγγέλια και λειτουργικά κείμενα) όμως φθείρονταν και αντικαθίσταντο. Και έτσι χάνονταν πολλές πληροφορίες για τη ζωή τους».
  
  Από μια εποχή και πέρα υπάρχουν, συνεχίζει ο Αλέξης Πολίτης, «ατελείωτες μαρτυρίες για σχολεία και πληρωμές δασκάλων από την κοινότητα. Και καμία ότι κάποιος εμποδίστηκε να μάθει ελληνικά. Ειδικά από τα μέσα του 18ου αιώνα έχουμε σημαντική αύξηση του αριθμού των σχολείων. Είναι πολλά τα σχολεία που μνημονεύονται. Αντίθετα, πουθενά δεν μνημονεύεται ότι ένας παπάς διδάσκει κρυφά στο σπίτι του.
  
  Στο Λεξικό του Γεώργιου Κωνσταντίνου (α΄ έκδοση 1757, αναφέρεται η ύπαρξη 35 ανώτερων σχολείων σε 29 πόλεις, κάτι ανάλογο των σημερινών γυμνασίων, όπου δηλαδή υπάρχουν περισσότεροι του ενός δάσκαλοι. Για το Αϊβαλί ή Κυδωνίες έχουμε και τα σχέδια του σχολείου (1817) με αίθουσα διδασκαλίας, βιβλιοθήκη, δωμάτια για τους οικοτρόφους και παρεκκλήσι. Γιατί, βέβαια, η εκ παίδευση ήταν στενά συνδεδεμένη με τη θρησκευτική ζωή. Μετά το 1800 στα Γιάννενα αναφέρονται τρία σχολεία. Σε Αϊβαλί, Χίο και Σμύρνη τα σχολεία, πάλι, δεν ελέγχονταν από την Εκκλησία. Οι πλουσιότεροι του τόπου έφτιαχναν νέα σχολεία προκειμένου να εισαχθεί η νέα μόρφωση, κυρίως η πειραματική φυσική και τα μαθηματικά. Το 1820, πριν από την Επανάσταση, το Πατριαρχείο κατάφερε να τα διαλύσει (με διάφορους τρόπους: μετακαλούσε, ας πούμε, τους καθηγητές στην Κωνσταντινούπολη) γιατί διαφωνούσε με τους νεωτερισμούς των εκπαιδευτικών».
  
  Με άλλα λόγια υπήρχαν σχολεία και δεν ήταν καθόλου κρυφά. «Ήταν στη μέση της Σμύρνης, στη μέση της Πόλης. Το 1758 χτίστηκε ένα τεράστιο κτίριο στον Άθω. Στο περίφημο στις μέρες μας Βατοπέδι. Ο Κ. Θ. Δημαράς πρόλαβε και φωτογράφισε τα ελάχιστα ερείπια που είχαν απομείνει το 1930. Λέγεται μάλιστα ότι ταξίδεψε στο Άγιον Όρος ως θεοσεβούμενος και επέστρεψε άθεος!».
  
  «Κρίμας τα μαύρα τα παιδιά»
  «Υπήρχαν πολλοί μορφωμένοι παπάδες. Οι περισσότεροι όμως, οι παπάδες στα χωριά δηλαδή, ήταν ανίκανοι να διδάξουν κάτι περισσότερο από γραφή και ανάγνωση. Γι΄ αυτό και ο Διαφωτισμός φτιάχνει δικά του σχολεία, στέλνοντας εκπαιδευτικούς στο εξωτερικό με υποτροφία. Μέχρι το 1780, χονδρικά, η μόρφωση ήταν μια ανακύκλωση, σταθερά επαναλαμβανόμενη στον χρόνο. Οι μαθητές μάθαιναν να διαβάζουν, δεν έπαιρναν γνώσεις. Όπως τώρα μαθαίνει κάποιος αγγλικά, να ξέρουν απλώς τον κώδικα (γραπτής) επικοινωνίας».
  
  Προς το τέλος του 18ου αιώνα, ένας πολύ σημαντικός εκπρόσωπος του Διαφωτισμού, ο Δημη τράκης Καταρτζής, έκανε τη θλιβερή διαπίστωση: «Άρα είναι πάλε για δάσκαλος, ότ΄ αυτό έμαθε κι άλλο δεν ξέρει, γιατί δεν έμαθε τίποτες στον κόσμο και στον τόπο που βρίσκεται, στον αιώνα και στον καιρό που ζει. Κρίμας τα μαύρα τα παιδιά». «Ο Κοραής πάλι, στα σύντομα απομνημονεύματά του, γράφει για τη μαθητεία του στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης τα ίδια περίπου χρόνια ότι "περισσότερο ξύλο έφαγε εκεί παρά γράμματα έμαθε"», παρατηρεί ο Αλέξης Πολίτης. «Με λίγα λόγια, για να παραφράσουμε και το γνωστό ποιηματάκι "Φεγγαράκι μου λαμπρό", γράμματα μαθαίνανε, όχι όμως πράγματα. Αυτό άλλαξε μετά το 1780 γιατί οι έμποροι χρειάζονταν και άλλες γνώσεις. Έπρεπε να ξέρουν λ.χ. τι παράγει η Γαλλία και ποια προϊόντα είναι φτηνά στη Βιέννη. Το αίτημα είχε ωφελιμιστική βάση. Ταυτόχρονα όμως, επειδή κάθε έμπορος είχε έναν ανταποκριτή- συνήθως συγγενή του- στην Ευρώπη, προκειμένου να οργανώνει τη διακίνηση των προϊόντων, μαζί διακινούνταν και οι καινούργιες ιδέες. Και διαμορφώνονταν νέες απαιτήσεις: είτε πολιτικές (για δημιουργία δικού τους κράτους) είτε καθαρά κοινωνικές.
  
  Κάπου εκεί, 1791, εκδίδεται και το "Σχολείον των ντελικάτων εραστών" του Ρήγα Βελεστινλή, μετάφραση (και παράφραση) γαλλικών διηγημάτων, που εισάγει το θέμα της ατομικής διασκέδασης. Έως τότε η διασκέδαση ήταν ομαδική υπόθεση, στα πανηγύρια. Από εκείνη την περίοδο και μετά, ένας γραμματικός - σήμερα θα λέγαμε κατώτερος υπάλληλοςμπορούσε πλέον να διαβάσει και τα λεγόμενα ερωτικά μυθιστορήματα. Αναζητούσε δηλαδή και τη διασκέδαση μέσα από τη μόρφωση. Η τεχνολογία των γραμμάτων τού έδινε πρόσβαση σε μια ζωή που δεν μπορούσε να ζήσει και που τη ζούσε μέσω της φαντασίας», εξηγεί ο καθηγητής.
  
  «Η δημόσια ιστορία βρίσκεται σε καθυστέρηση»
  
  «Η απόκλιση ανάμεσα στην επιστημονική και τη δημόσια ιστορία αποτελεί σοβαρό πολιτιστικό πρόβλημα για την Ελλάδα», λέει στα «ΝΕΑ» ο ιστορικός Βασίλης Παναγιωτόπουλος, ομότιμος διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. «Η δημόσια ιστορία κυριαρχείται από μύθους και αφηγήσεις φορτισμένες συναισθηματικά. Και την ώρα που η επιστημονική ιστορία γίνεται όλο και πιο σοβαρή, λύνει προβλήματα της εθνικής συγκρότησης, η δημόσια ιστορία- σχολικά εγχειρίδια, τηλεόραση, εκλαϊκευτικά βιβλία- αναπαράγει στερεότυπα, συνήθως μέσω ερασιτεχνών λογίων».
  
  Οι ιστορικοί αισθάνονται πικρία γιατί ενώ παράγουν υπεύθυνο έργο, η γενική εικόνα που αναπαράγει η δημόσια ιστορία βρίσκεται σε καθυστέρηση. «Υπάρχουν δράσεις που βελτιώνουν την κατάσταση» λέει ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος. «Παράδειγμα η έκδοση βιβλίων υψηλής εκλαΐκευσης που επιχειρείται στα «ΝΕΑ» (Ιστορική Βιβλιοθήκη). Ενώ έριξε στην αγορά έργα δύσκολα, γραμμένα επιστημονικά και κάπως βαριά, που δεν υπηρετούν τη λαϊκή μυθολογία, το εγχείρημα πέρασε με επιτυχία στο ευρύ κοινό».
  
  Οι ιστορικοί επιμένουν:
  
  ● «Κρυφό σχολειό» δεν υπήρξε ποτέ. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της οθωμανικής περιόδου δίδασκαν, πράγματι, παπάδες. Από τα τέλη του 18ου αιώνα αρχίζουν και διδάσκουν και μη ιερωμένοι- κάποιοι έμπαιναν στην τάξη με κοστούμι, άλλοι πετούσαν τα ράσα. Από το 1818 εφαρμόζεται η αλληλοδιδακτική μέθοδος- ο καλός μαθητής δίδασκε τους νεώτερους.
  
  ● Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν βρισκόταν στην Αγία Λαύρα την 25η Μαρτίου και δεν ευλόγησε λάβαρο. Βρισκόταν στην Πάτρα όπου, στην πλ. Αγίου Γεωργίου (λέει ο Σπυρίδων Τρικούπης), «διέταξε και έστησαν σταυρόν».
  
  ● Ο ορισμός ως αφετηρία της Επανάστασης της 25ης Μαρτίου 1821 είναι μέρος μιας αφήγησης που ενέχει από τη μεριά της Εκκλησίας τον συμβολισμό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Στην πραγματικότητα, όλο τον Μάρτιο οι ελληνοτουρκικές συγκρούσεις στην Πελοπόννησο ήταν καθημερινές.
  
  ● Στρατιωτικά, η Ελλάδα ηττήθηκε κατά κράτος. Στα τέλη του 1827 ο Ιμπραήμ ήλεγχε την Πελοπόννησο και ο Κιουταχής τη Στερεά. Ο Γάλλος στρατηγός Μαιζόν έδιωξε από την Πελοπόννησο τον Ιμπραήμ.
  «Η Ελλάδα ήταν το Βιετνάμ των Ευρωπαίων»
  
  
  «Η καλύτερη ζωή ζητάει και ελευθερίες», υπογραμμίζει ο Αλέξης Πολίτης. «Και πολιτικές ελευθερίες. Που αναζητήθηκαν, φυσιολογικά, στο ήδη υπάρχον κεφάλαιο του τόπου, δηλαδή τις αρχαιοελληνικές ρίζες. Όμως, στα χρόνια του Διαφωτισμού, και ιδίως τη Γαλλικής Επανάστασης, η αρχαία Ελλάδα ταυτιζόταν με την αρχαία Αθήνα, με τη Δημοκρατία (το ζήτημα των δούλων, βέβαια, ξεχνιόταν και τότε εύκολα). Η στροφή λοιπόν των Νεοελλήνων από το 1780, ακόμη περισσότερο από το 1800 προς την αρχαιότητα εμπεριείχε και μια δημοκρατική συνδήλωση. Από την άλλη, η σύνδεση των Νεοελλήνων με τους αρχαίους επέτρεπε πιο εύκολα στους Ευρωπαίους να θεωρήσουν τους Έλληνες ισότιμο με αυτούς έθνος. Και η ύπαρξη μιας μεσαίας ελληνόφωνης τάξης- κυρίως έμποροι- έκανε την ευρωπαϊκή αστική τάξη που τότε συγκρουόταν με τους ευγενείς να αισθάνεται αλληλέγγυη με τους επαναστατημένους χριστιανούς».
  
  «Για να κατανοήσουμε καλύτερα την ευρωπαϊκή υποστήριξη προς τον ελληνικό αγώνα, θα πρέπει να δούμε τη στάση εκείνης της γενιάς Ευρωπαίων αστών κάπως σαν τη στάση της δικής μου γενιάς απέναντι στο Βιετνάμ. Το 1965 το Βιετνάμ ήταν το αδύνατο σημείο των Αμερικανών. Για τους Ευρωπαίους αστούς, η στάση των βασιλιάδων της Ιεράς Συμμαχίας (με τους οποίους συγκρούονταν οι αστοί) που το 1814 ενίσχυσαν τον αλλόθρησκο σουλτάνο, ήταν ένα ανάλογο αδύνατο σημείο. Ως αστούς εκείνη την εποχή εννοούμε ανθρώπους που εργάζονται με το μυαλό τους χωρίς να λερώνουν τα χέρια τους. Σε αντίθεση με τους χειρώνακτες και με τους ευγενείς που δεν δουλεύουν καθόλου. Οι αστοί είδαν ότι υπήρχαν Έλληνες όμοιοί τους και τους στήριξαν».
  
  Του Μανώλη Πιμπλή
  ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010
  Πηγή: [www.tanea.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 16.03.2010
• 01:48

  Μονοήμερη εκδρομή: Χάνι Γραβιάς – Μονή Δαδίου – Αμφίκλεια Παρνασσού

   »  e-Νάξιοι
  Την Κυριακή 18 Απριλίου 2010, ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων θα πραγματοποιήσει μονοήμερη εκδρομή στο Χάνι Γραβιάς – Μονή Δαδίου – Αμφίκλεια. Εισιτήριο: 15 € ανά άτομο 10 € για όλα τα παιδιά, έως και 18 ετών Για κρατήσεις θέσεων, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το τηλέφωνο του Συλλόγου 210-2635722 και το κινητό 6932922006 (Αντώνης Μπελιώτης), καθώς και με το e-mail [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 11.03.2010
• 00:04

  Και η Γλώσσα μου... Ελληνική!

   »  Αrkoleon
  Παλαιότερα επικρατούσε η θεωρία ότι οι αρχαίοι Έλληνες παρέλαβαν το αλφάβητο από τους Φοίνικες, οι οποίοι κατοικούσαν στις ακτές της Συρίας – Παλαιστίνης. Ενώ συνέβη το αντίθετο: Οι Φοίνικες παρέλαβαν τη γραφή από τους Κρήτες αποίκους, οι οποίοι κατά τον 13ον π.Χ. αιώνα αποίκησαν τις ακτές της Παλαιστίνης ως Φιλισταίοι, όπως μας είναι γνωστοί, από την Παλαιά Διαθήκη. Ο Άρθουρ Έβανς, Άγγλος αρχαιολόγος υποστηρίζει: «Η Γραφή της Κρήτης είναι η μήτηρ της Φοινικικής γραφής».
  
  Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τον Ιούνιο του 1952 ο Άγγλος αρχιτέκτονας, ο Μάικλ Βέντρις ανακοίνωσε δημόσια ότι μπόρεσε να αποκρυπτογραφήσει μια άγνωστη μέχρι τότε γραφή, την Κρητικομυκηναϊκή γραμμική γραφή τύπου Β΄, στην οποία βρίσκονται γραμμένες πολλές πινακίδες από την Κρήτη, τις Μυκήνες, την Πύλο κ.ά. και, το κυριότερο, ότι η γλώσσα των πινακίδων αυτών είναι η Ελληνική.
  
  Η σπουδαιότητα της ανακοίνωσης του Βέντρις για την επιστήμη γενικότερα (που έλυνε, επιτέλους, το μυστήριο, το μυστήριο των πινακίδων της γραμμικής γραφής Β’), αλλά ιδίως για τον ελληνικό πολιτισμό, που η γραπτή του παράδοση μεταφερόταν επτά περίπου αιώνες νωρίτερα (από τον 8ο αιώνα π.Χ. στον 15ον), ήταν ανυπολόγιστης σημασίας. Άλλαζαν, άρδην τα δεδομένα της ιστορίας μας, αφού αυτή εξαρτάται και προσδιορίζεται χρονικώς, κατά κύριο λόγο, από τις γραπτές μαρτυρίες. Είχε προηγηθεί η έρευνα του Άγγλου αρχαιολόγου Έβανς, ο οποίος έκαμε ανασκαφές στην Κρήτη. Είχε παρατηρήσει ότι από τους κατασπαρμένους στα διάφορα μουσεία της Ευρώπης σφραγιδόλιθους, εκείνοι που η προέλευσή τους ήταν γνωστή προέρχονταν από την Κρήτη. Έτσι, κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι κοιτίδα της γραφής αυτής ήταν η Κρήτη. Γι’ αυτό το 1893 άρχισε τις έρευνες στην Κρήτη.
  
  Ευθύς εξ αρχής ο Έβανς υποστήριξε ότι τα συλλαβογράμματα της γραμμικής γραφής Β’ δεν εκφράζουν γλώσσα ανατολικής προελεύσεως (όπως επιστεύετο πριν από την αποκρυπτογράφηση), αλλά μόνο ελληνικά. Ο Έβανς ακόμη είχε καταλήξει στο συμπέρασμα, βασιζόμενος σε παρατηρήσεις του επί της εξελίξεως των διαφόρων συλλαβογραμμάτων, ότι οι Φοίνικες παρέλαβαν τη γραφή από Κρήτες αποίκους, οι οποίοι μετά τον 13ον π.Χ. αιώνα αποίκησαν τις ακτές της Παλαιστίνης ως Φιλισταίοι. Έτσι, ο Έβανς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι: Η Γραφή της Κρήτης είναι η μήτηρ της Φοινικικής γραφής! Περίπου την ίδια εποχή ο Ρενέ Ντυσσώ διετύπωσε ανάλογη άποψη: «Οι Φοίνικες είχον παραλάβει πρωιμότατα το αλφάβητόν των παρά των Ελλήνων, οίτινες είχον διαμορφώσει τούτο εκ της Κρητομυκηναϊκής γραφής». Η διαφορά είναι ότι το φοινικικό σύστημα γραφής παρέμεινε συλλαβάριο, όπως ακριβώς το παρέλαβαν από τους Έλληνες, ενώ η ελληνική φυσιολογική εξέλιξη κατέληξε στο σημερινό γνωστό αλφαβητικό σύστημα γραφής, το πρώτο δηλαδή αλφαβητάριο στον κόσμο.
  
  Αυτήν την γραφή Β’ επέτυχε να αποκρυπτογραφήσει το 1952 ο Άγγλος αρχιτέκτονας Ventris με την συνεργασία του μεγάλου Ελληνιστή Τσάντγουικ, ο οποίος έχει γράψει σχετικά: «Όλοι οι Έλληνες πρέπει να σέβονται το κομμάτι αυτό του μαυρισμένου πηλού, γιατί αυτό κατ’ εξοχήν έπεισε τον κόσμο ότι οι δημιουργήσαντες τον μυκηναϊκόν πολιτισμό ήσαν Έλληνες. Η γλώσσα που μιλούσαν 1.700 χρόνια πριν να γεννηθεί ο Χριστός, είναι με μερικές διαφορές η ίδια γλώσσα με την ελληνική που μιλιέται σήμερα. Και υπάρχουν ακόμη πολλά που δεν τα ξέρουμε για τις απαρχές της ελληνικής γλώσσας…».
  
  Ο Μάικλ Βέντρις, που πέτυχε την αποκρυπτογράφηση, ήταν χαρισματικό πνεύμα. Μπορούσε να μαθαίνει εύκολα ξένες γλώσσες, είχε μια σπάνια συνδυαστική φαντασία, ήταν ικανός να ξεχωρίζει τις κανονικότητες μέσα στην ποικιλία και γενικά, όπως γράφει ένας συνεργάτης του, «είχε τη δύναμη να διακρίνει την τάξη μέσα στο φαινομενικό χάος, το χάρισμα δηλαδή που χαρακτηρίζει το έργο όλων των μεγάλων ανδρών». Γι’ αυτό και επέτυχε να λύσει ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα. Έτσι, έλυσε τη μεγάλη απορία χιλιάδων μελετητών της ελληνικής ιστορίας, τους οποίους απασχολούσε το ερώτημα: «Πώς συμβαίνει οι Έλληνες με τόσο υψηλό επίπεδο πολιτισμού να πάρουν το αλφαβητάριο από τους Φοίνικες;..». Ο θάνατός του το 1956, σε ηλικία 34 ετών σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, άφησε πολλά ερωτήματα, τα οποία παραμένουν αναπάντητα μέχρι σήμερα.
  
  Χάρη στον Βέντρις αποδείχτηκε ότι η ελληνική, η αρχαιότερη γλώσσα απ’ όσες ομιλούνται και γράφονται σήμερα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, είναι εντυπωσιακά αρχαιότερη από όσο εθεωρείτο στις αρχές του 20ού αιώνα. Τα ελληνικά και πρωτοελληνικά φύλα διέθεταν διάφορα συστήματα γραφής. Αυτό έγινε γνωστό από τις πήλινες πινακίδες που τα «αρχεία» της ελληνικής γης διαφύλαξαν επί χιλιετίες και ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, «γράμμα λίθων γαίας παναληθέος».
  
  Τα γραπτά αυτά μνημεία παρουσιάζουν κανονική εξέλιξη: Πρώιμο εικονογραφικό στάδιο (ιερογλυφικό), συλλαβογραφικό, τέλος φθογγογραφικό. Δύο από αυτά τα συστήματα, το Κυπριακό συλλαβογραφικό και η Γραμμική γραφή Β’, έχουν ήδη αποκρυπτογραφηθεί και εκφράζουν ολοκάθαρα την ελληνική γλώσσα με αδιάσπαστη ενότητα μέχρι σήμερα. Ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και μεγάλος Ελληνιστής G. Murray γράφει: «Η ελληνική είναι η τελειότερη γλώσσα. Μια σκέψη μπορεί να διατυπωθεί με άνεση και χάρη στην Ελληνική, ενώ γίνεται δύσκολη και βαρειά στη Λατινική, Αγγλική, Γαλλική, Γερμανική κ.λπ.. Η Ελληνική είναι η τελειότερη γλώσσα, επειδή εκφράζει τις σκέψεις τελειοτέρων ανθρώπων».
  
  Οι Ευρωπαίοι ειδικοί περί τα γλωσσικά στο σύνολό τους υποστηρίζουν ότι «η αρχαία ελληνική γλώσσα έχει υψηλή μορφοποιητική ικανότητα, που διαμορφώνει τη σκέψη και κάνει τους μαθητές που γνωρίζουν αρχαία ελληνικά, να διαπρέπουν στις θετικές επιστήμες». Ο Γερμανός φυσικός επιστήμων Μax Von Laye (Βραβείο Νόμπελ Φυσικής) γράφει: «Οφείλω χάριτας στη Θεία Πρόνοια, διότι ευδόκησε να διδαχθώ τα αρχαία Ελληνικά, που με βοήθησαν να διεισδύσω βαθύτερα στο νόημα των θετικών επιστημών». Τη δήλωση αυτή την έκαμε, όταν διαπίστωσε ότι η ελληνική γλώσσα είναι μια τέλεια μαθηματική δημιουργία, διαπίστωσε τη μαθηματική δομή της.
  
  Εμείς συνεχίζουμε την «απλοποίησή» της μέχρι να την κάνουμε αγνώριστη. Σ’ αυτό απαντά ο Γάλλος καθηγητής Masse Roger λέγοντας: «Κάθε απλοποίηση στη γλώσσα είναι απλά ένα χάσιμο σκέψεως». Αλλά, είναι διδακτικότατη η προτροπή του Προέδρου της Διεθνούς Ακαδημίας προς διάδοση του Πολιτισμού Φραγκίσκου Λιγκόρα, ο οποίος τον Μάρτιο του 1997 έκαμε την παρακάτω δήλωση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο:
  
  «Έλληνες, να είστε υπερήφανοι που μιλάτε την Ελληνική γλώσσα ζωντανή και μητέρα όλων των άλλων γλωσσών. Μη την παραμελείτε, αφού αυτή είναι ένα από τα λίγα αγαθά που μας έχουν απομείνει και ταυτόχρονα το διαβατήριό σας για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Ζωντανέψτε τους αρχαίους σας συγγραφείς, κάνετε γνωστόν το συλλογισμό τους…».
  
   Πηγή: 
  Αθανάσιος Δέμος ΠΡΩΪΝΟΣ ΛΟΓΟΣ
  http://deltio11.blogspot.com
  http://lalei-kairia.blogspot.com/
  http://istorikathemata.blogspot.com/
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 09.03.2010
• 23:54

  «Μεγάλη Ιδέα», Μεγάλη Υποκρισία, Μεγάλη Καταστροφή!

   »  Αrkoleon
  Η ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΗΡΞΕ Ο «ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΗΛΙΘΙΟΣ» ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
  Του ΘΑΝΟΥ ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗ*
  Κατά μία «επικρατούσαν» άποψη, ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ', δεν έπεσε μαχόμενος στη άλωση το 1453, αλλά ήλθεν Αγγελος Κυρίου ο οποίος τον άρπαξε και τον έκρυψε σε σπηλιά κάτω από τη Χρυσόπορτα, όπου αναμένει μαρμαρωμένος μέχρι νεωτέρας. Κάποτε όμως θα ξεμαρμαρωθεί, θα εκδιώξει την Τουρκιά ώς την «Κόκκινη Μηλιά» και σε έναν Αρμαγεδδώνα δεν θα μείνει κανείς Τούρκος ζωντανός. Αυτά λένε οι ελληνοχριστιανικοί θρύλοι και παραδόσεις που κράτησαν ώς τη δεκαετία του 1950. Το 1964, ωστόσο, όταν πέθανε ο βασιλιάς Παύλος υπήρξε μια διχογνωμία που προκάλεσε ακράτητα γέλια διεθνώς: έπρεπε να ονομαστεί ο γιος του και διάδοχος του θρόνου «Κωνσταντίνος Β'» (από τον παππού του «στρατηλάτη») ή, πολιτικώς ορθότερα, «Κωνσταντίνος ΙΒ'» από τον μαρμαρωμένο Παλαιολόγο, του οποίου η απομαρμαροποίηση αργούσε; Ετσι συνοψίζονται όνειρα, πόθοι και ονειρώξεις των Ελλήνων που τελευταία -ευτυχώς- περιορίζονται σε αμελητέο πλέον αριθμό ακροδεξιών που δεν λησμονούν τη «Μεγάλη Ιδέα» που, παρεμπιπτόντως, δεν έχει ελληνικό κοπιράιτ, αφού υπάρχει το σερβικό μεταφραστικό ισοδύναμο «Nacertanije». Δηλαδή, όταν αρχίζει η παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και υφίστανται «ανατολικό ζήτημα» και «ασθενής της Ευρώπης», αυτομάτως οι βαλκανικές γλώσσες κοσμούνται από φράσεις με το επίθετο «μεγάλος» όπως, Μεγάλη Αλβανία, Μεγάλη Σερβία, Μεγάλη Βουλγαρία. Εχει επιστεί χρόνος να εκδηλωθεί ο βαλκανικός εθνικισμός. Ο ιστορικός Παύλος Καρολίδης δίνει έναν μεγαλοπρεπή ορισμό της Μεγάλης Ιδέας που: «...είχε την καθολικώτατην άμα δε και απλουστάτην έννοιαν : " ανόρθωσις του πεπτωκότος και πτώσις του καθεστηκότος" , ή την έννοιαν "της απελευθερώσεως σύμπαντος του Ελληνισμού, ανακτήσεως του Βυζαντίου και της Αγίας Σοφίας και αναστηλώσεως του θρόνου των Παλαιολόγων"» Δύο «κέντρα» Στα μέσα του 19ου αιώνα ο πρώτος συνταγματικός πρωθυπουργός, Ιωάννης Κωλέττης, στη Βουλή αναφέρεται στα «δύο κέντρα του Ελληνισμού»,την πρωτεύουσα του ελληνικού βασιλείου Αθήνα και την «άλλη» τη μεγάλη πρωτεύουσα, την Πόλη, «όνειρο και ελπίδα όλων των Ελλήνων». Όμως η ταπεινωτική ήττα του 1897 και η προηγηθείσα πτώχευση το 1893, μαζί με την τεράστια αποζημίωση που όφειλε να καταβάλει η Ελλάδα στους Τούρκους, απομακρύνει τη Μεγάλη Ιδέα, αλλά όχι για πολύ γιατί οι νικηφόροι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-13) διπλασιάζουν την Ελλάδα σε έκταση και πληθυσμό και αναβιώνουν το «Ιωνικό όραμα». Δεν υπάρχει πλέον το κατά Καρλ Μαρξ «πολιτικό φάντασμα» (του βασιλιά Οθωνα). Ενας νέος πολιτικός από την Κρήτη προσκαλείται από τον «Στρατιωτικό Σύνδεσμο» και κερδίζει τις εκλογές. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, γοητευτικός, χαρισματικός και ευφυής, καθίσταται επάξια η εμβληματική φιγούρα της ανερχόμενης αστικής τάξης, αλλά και η ελπίδα ενός λαού που αναζητούσε «Μεσσία», ο οποίος θα καλυτέρευε την άθλια ζωή εργατών και αγροτών («Βενιζέλε μας, πατέρα της πατρίδας!»). Αλλά ο Βενιζέλος οραματίζεται την Ελλάδα των 2 ηπείρων και των 5 θαλασσών και πολλοί πιστεύουν ότι το όραμα θα γίνει γρήγορα πραγματικότητα. Επειτα από 90 χρόνια είναι ηλίου φαεινότερο πως η Ελλάδα υπήρξε ο «χρήσιμος ηλίθιος» των Μεγάλων Δυνάμεων (και θύμα του δικού της αλυτρωτισμού και μεγαλοϊδεατισμού), και ότι, όταν αδυνατούσε να «συνδράμει» στο ιμπεριαλιστικό τους παιχνίδι, την εγκατέλειψαν στη μοίρα της, όπως συνέβη στη μικρασιατική εκστρατεία με την απόβαση των Ελλήνων στη Σμύρνη το Μάη του 1919, ύστερα από εντολή των Συμμάχων, όπου απέτυχαν παταγωδώς να αντιμετωπίσουν τον στρατό του Κεμάλ που τους ανάγκασε σε άτακτη υποχώρηση. Στο Συνέδριο Ειρήνης των Παρισίων στις 18/1/1919 το Ανώτατο Συμβούλιο Αντάντ: Γουίλσον (ΗΠΑ), Λόιντ Τζορτζ (Αγγλία), Κλεμανσό (Γαλλία), Ορλάντο (Ιταλία), (με εξαίρεση τον Ορλάντο) έδωσαν εντολή για απόβαση στη Σμύρνη διότι τους ανησυχούσε η επεκτατική δραστηριότητα των Ιταλών στην Ανατολία. Βρήκαν μάλιστα ευκαιρία λόγω αποχώρησης της ιταλικής αντιπροσωπείας που εξοργίστηκε από τη μη παραχώρηση στην Ιταλία των Φιούμε και Σμύρνης. Στο διάγγελμα προς τον λαό ο Βενιζέλος ψεύδεται αισιοδοξώντας ότι: «...εν τη συνειδήσει των διευθυνόντων το Συνέδριον είναι αποφασισμένη η ένωσις της Σμύρνης μετά της Ελλάδος», αφού του έχει καταστεί σαφέστατο ότι επρόκειτο για προσωρινή (5ετή) κατοχή και κατόπιν οι Σμυρνιοί θα αποφάσιζαν με δημοψήφισμα αν ήθελαν Ενωση με την Ελλάδα ή την Τουρκία. Η είσοδος του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη (15/5/1919) προκαλεί δάκρυα χαράς στους Ελληνες και οδύνη στους Τούρκους. Ο εθνικιστής Χασάν Ταχσίν πυροβολεί και σκοτώνει τον σημαιοφόρο του ελληνικού στρατού και επακολουθεί χάος. Ελληνες και Σμυρνιοί χτυπούν τους Τούρκους στο ψαχνό. Αοπλοι πέφτουν από τα ελληνικά πυρά. Μέσα σε απίστευτη βαρβαρότητα ο Τούρκος συνταγματάρχης Φετχί Μπέη αρνείται να φωνάξει «Ζήτω ο Βενιζέλος!» και φονεύεται από ελληνική ξιφολόγχη. Το συσσωρευμένο μίσος αιώνων από τους ανελέητους τουρκικούς διωγμούς, τους φόνους, τα κολαστήρια Amele Taburu, τις γνωστές δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Πολέμου, Ισμαήλ Ενβέρ στον Γερμανό στρατιωτικό ακόλουθο πως έπρεπε να βρεθεί μία «τελική λύση» για τους Ελληνες της Ανατολίας, βρίσκει τρόπο να ξεσπάσει («Σφαγή Μενεμένης»,16-17/6/1919).Η Διασυμμαχική Ανακριτική Επιτροπή συντάσσει δυσμενή έκθεση για τον στρατό, θέτοντας θέμα περαιτέρω παραμονής του στη Σμύρνη. Ο Βενιζέλος προσπαθεί μάταια να τα μπαλώσει και σχολιάζει προφητικά: «Αρχίζω να σκέφτομαι μήπως είχον δίκαιον οι μυκτηρίζοντες την μικρασιατικήν πολιτικήν μου. Αν... οι στρατιωτικοί μας δεν συνέλθουν εκ της μέθης, ... θα καταντήσωμεν να εξωσθώμεν εκ Σμύρνης κακήν κακώς, εξηυτελισμένοι και ταπεινωμένοι». Σε απόγνωση καλεί τον συμπατριώτη του Αριστείδη Στεργιάδη να αναλάβει την ύπατη αρμοστεία της Σμύρνης (21/5/1929). Ο Στεργιάδης προσπαθεί και επιβάλλει κάποια τάξη, αλλά γίνεται αντιπαθής λόγω του απότομου και βίαιου χαρακτήρα του, μολονότι είναι έντιμος και αδέκαστος άνθρωπος. Το 1920 ο Βενιζέλος χάνει τις εκλογές και ο βασιλόφρονας Γούναρης που τις κερδίζει επαναφέρει τον Κωνσταντίνο, που ωσάν Δον Κιχώτης-Αρχιστράτηγος ύστερα τη μία νίκη των Ελλήνων στο Αφιόν Καραχισάρ, κραδαίνει τη σπάθη του έφιππος κραυγάζοντας : «Στην Αγκυρα!» Οι εμπειροπόλεμοι βενιζελικοί αξιωματικοί αντικαθίστανται από άπειρους και άπραγους φιλομοναρχικούς, ο ψυχολογικά προβληματικός στρατηγός Χατζηανέστης αντικαθιστά τον σώφρονα Παπούλα. Το χειρότερο, οι σύμμαχοι προσχηματικά και υποκριτικά αρνούνται κάθε βοήθεια στον ελληνικό στρατό, εφόσον κάθεται στον θρόνο γερμανόφιλος βασιλιάς. Οι Ελληνες μένουν εντελώς αβοήθητοι, ενώ οι Τούρκοι ενισχύονται από Γάλλους (κρυφά), Ιταλούς (φανερά) αλλά προπάντων τους Μπολσεβίκους που δεν ξεχνούν την «ευφυή» ελληνική συμμετοχή στην εκστρατεία στην Ουκρανία διαρκούντος του Ρωσικού Εμφύλιου. Τώρα συνάπτουν «Σύμφωνο φιλίας και αδελφοσύνης» με τους Νεότουρκους (1921) που έχουν διώξει τον Σουλτάνο και με ηγέτη τον Κεμάλ Πασά έχουν κηρύξει απελευθερωτικό πόλεμο ενάντια στην Τριπλή Συμμαχία, γενικά και τους μισητούς Ελληνες ειδικότερα που από ραγιάδες θέλησαν να γίνουν αφεντάδες. Η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη βλέπει τους Νεότουρκους ως υπερασπιστές της πατρίδας τους και τους Ελληνες, υπηρέτες στη δούλεψη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Η ήττα Αβοήθητοι, αποκαμωμένοι, ύστερα από 10ετή πόλεμο, με πεσμένο ηθικό και χωρίς διοικητική μέριμνα για ανεφοδιασμό, οι Ελληνες θα ηττηθούν στο Ινονού, το Σαγγάριο και την τελική «Μάχη του Ντουμλουπινάρ» (26-30/8/1922) που συνεπιφέρει άτακτη υποχώρησή τους 400 χμ. ως τη Σμύρνη. Τα αποδέλοιπα τα ξέρουμε και πονάνε όταν κάποιος τα αφηγείται. Η θάλασσα βάφεται με το αίμα όσων επιχειρούν να γλιτώσουν και οι «σύμμαχοι» Αγγλοι είναι εκείνοι που απωθούν με τη μεγαλύτερη σκληρότητα τους απελπισμένους Ελληνες που πασχίζουν να ανεβούν στα καράβια τους για να σωθούν. Τη μηδέποτε κυρωθείσα Συνθήκη των Σεβρών (10/8/1920) που έφερε τόσο κοντά το όραμα της Μεγάλης Ιδέας, αντικαθιστά η Συνθήκη της Λωζάννης (24/7/1923) ως ληξιαρχική πράξη θανάτου της, αλλά και ως επίσημο πιστοποιητικό γέννησης της κεμαλικής Τουρκικής Δημοκρατίας που όλοι σπεύδουν να αναγνωρίσουν. Οι Ελληνες είναι τώρα πιο μόνοι και πιο ταπεινωμένοι από ποτέ. Ο σερ Χένρι Γουίλσον θα πει στον Βενιζέλο: «Με την απόβασή σας καταστρέψατε την Ελλάδα και καταστραφήκατε ο ίδιος!». Είχε σηκώσει πάρα πολύ ψηλά το μεγαλοϊδεατικό πήχη, και η Ελλάδα επιχειρώντας άλμα θανάτου, γκρεμοτσακίστηκε, συνήλθε ως εκ θαύματος και μολονότι υπέφερε τρεις δικτατορίες, έδωσε αργότερα μαθήματα ηθικού θάρρους στην Ευρώπη με το Αλβανικό Επος.
  * Ομότ. καθηγητής ΑΠΘ
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 01.03.2010
• 13:31

  Συμμετοχή του Συλλόγου Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων στη φωτογράφηση παραδοσιακών φορεσιών Νάξου

   »  e-Νάξιοι
  Ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων είχε την τιμή να προσκληθεί από τον κ. Γήση Παπαγεωργίου, προκειμένου να λάβει μέρος στις ειδικές φωτογραφήσεις παραδοσιακών φορεσιών απ’ όλη την Ελλάδα, οι οποίες γίνονται μέσα στα πλαίσια της δημιουργίας ζωγραφικών λευκωμάτων με θέμα τη νεοελληνική παραδοσιακή φορεσιά, υπό την αιγίδα της Ελληνοαμερικάνικης ένωσης και του Κέντρου Λαογραφίας της [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 23.02.2010
• 08:06

  I've been hiding something...

   »  The Bond's
  Ok, I am about to confess to YOU ALL (aka shelby and amber, my only readers, woohoo!) something!!
  
  I started a new blog a while back. AGH! I didn't tell anyone really because...well...I wanted to keep a secret for a while. Why you ask? Well, it's about a bit of a touchy subject...weight loss.
  
  I guess I will start from the beginning. I started eating healthy and really working out in the beginning of November. I was surfing on the net one day and found this blog about a girl that lost a ton of weight. She totally inspired me. And then I discovered that there is are like a TON of blogs written by people who are just like me- young, wanting to lose weight, and get more active.
  
  So I started my own! Honestly, I kept it a secret for quite some time because I didn't want to mess up and then have people think that I am a failure :( That story for me has happened one too many times.
  
  But I'm happy to say that I finally decided to share with you all my new blog. Why? Because I finally feel like I am a bit of a success. I'm a little over halfway done with my journey of losing 40 pounds. (I've lost 24.5). So here's your opportunity to come take a peek at what I've been writing about for the last few months:
  
  letthemeatlettuce.blogspot.com
  
  Hope you enjoy!!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 22.02.2010
• 12:37

  Τσικνοπέμπτη στο Σύλλογο Ναξιωτών

   »  e-Νάξιοι
  Στον απόηχο του πετυχημένου αποκριάτικου χορού του Συλλόγου στα τέλη του Γενάρη, ο Σύλλογος Ναξιωτών, για ακόμα μία χρονιά, προσκάλεσε όλα τα μέλη του στην εμφανώς ανανεωμένη αίθουσά του, προκειμένου να διασκεδάσουν, να χορέψουν, να τραγουδήσουν, μα κυρίως να το τσικνίσουν… Τσικνοπέμπτη γαρ! Την Πέμπτη, λοιπόν, 4 Φεβρουαρίου 2010, η αίθουσα του Συλλόγου Ναξιωτών γέμισε από [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 20.02.2010
• 13:25

  Εκδήλωση κοπής της πρωτοχρονιάτικης πίτας & Αποκριάτικος χορός Συλλόγου Ναξιωτών: μια σύντομη επισκόπηση…

   »  e-Νάξιοι
  Μπορείτε να δείτε περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο της εκδήλωσης πατώντας τα λινκς στα δεξιά της ιστοσελίδας. Το μεσημέρι της Κυριακής 24 Ιανουαρίου 2010, ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων πραγματοποίησε την εκδήλωση κοπής της πρωτοχρονιάτικης πίτας, καθώς επίσης και τον ετήσιο αποκριάτικο χορό του στο κέντρο διασκέδασης “Γοργόνα” στη Νέα Χαλκηδόνα. Ο Πρόεδρος του Συλλόγου, Αντώνης Μπελιώτης, καλωσόρισε [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 17.02.2010
• 00:25

  ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΩΝ ΕΞΙ - ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΞΑ ΣΤΗ ΣΥΜΦΟΡΑ 1915-1922

   »  Αrkoleon
  ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗ
  
  Στο εδώλιο (πρώτη σειρά-από αριστερά προς τα δεξιά) οι κατηγορούμενοι: Μιχαήλ Γούδας, Γεώργιος Μπαλτατζής, Ξενοφών Στρατηγός, Δημήτριος Γούναρης, Νικόλαος Στράτος, Νικόλαος Θεοτόκης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης. Απουσιάζει ο Γεώργιος Χατζηανέστης.
  
  Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΕΞΙ
  Μπορούσε ο Βενιζέλος να εμποδίσει, την εκτέλεση των Έξι; Στο ερώτημα αυτό απαντά σ' ένα άρθρο του ο παλαιός ιδιαίτερός του και ιστορικός συγγραφέας Στ. Στεφάνου, ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει και τα εξής:
  
  «Ο μεγάλος πολιτικός δεν έπαυε να είναι Έλλην, ήτο δε φυσικόν να συμμερίζεται, εις εκείνας τας τραγικάς στιγμάς τα συναισθήματα όλου του κόσμου της Βενιζελικής παρατάξεως. Έχων ενώπιον των οφθαλμών του, απτά, τα αποτελέσματα της πολιτικής των αντιπάλων του, ήτο ανδρώπινον να ελαύνεται και αυτός από ψυχικάς αντιδράσεις οξύτατες. Η επιβεβλημένη στάσις δια την προσωπικήν του περίπτωσιν ήτο, λοιπόν, να συγκρατήση τα συναισθήματά του, να μη εκδηλωθή καθόλου και να ειπή αυτό που είπεν εξ αρχής, ότι αυτός ήτο εκτός της πολιτικής ζωής και δεν είχε δικαίωμα επεμβάσεως. Η στάσις αυτή του Βενιζέλου αρχίζει να γίνεται κάπως δύσκολος καθώς τα πράγματα σχετικώς με την δίκην προχωρούν πολύ γρήγορα προς την μοιραίαν κατάληξιν. Διότι τώρα αρχίζει να υπεισέρχεται, εκτός και πέραν πάσης άλλης σκοπιμότητας, ο καθαρώς ανθρωπιστικός παράγων. Δεν επρόκειτο πλέον, απλώς δια δίκην αλλά δι' εκτελεστικόν απόσπασμα!
  
  »Ο ανθρωπιστικός παράγων προέβαλε τας απαιτήσεις του και από τον ίδιον τον Βενιζέλον, όχι πλέον ως πολιτικόν, αλλά ως άνθρωπον. Και με πρόσθετσν σημασίαν δι' εκείνον, εφ' όσον ελάμβανε επί του προκειμένου την όψιν της γενναιοφροσύνης έναντι νικημένων από τα γεγονότα πολιτικών αντίπαλων. Εκ των υστέρων, οι κριτικοί της ιστορίας, προκατειλημμένοι και μη θα εύρουν προσφιλές θέμα σχολίων την στάσιν που εκράτησε ο Βενιζέλος εις το θέμα της εκτελέσεως των Εξ. Θα καταλογίσουν εις βάρος του, ότι δεν έσπευσε να την προλάβη, ενώ είχε, λέγουν, όλην την δύναμιν προς τούτο. Το πρώτον που ημπορεί να αμφισβητηθή αντικειμενικώς είναι, αν εκείνην την κρίσιμον ώραν, διέθετεν ο Βενιζέλος, πράγματι, μίαν τοιαύτην δύναμιν. Τα αδιάλλακτα στοιχεία της Επαναστάσεως δεν ήσαν τυφλώς υποτεταγμένα εις τας θελήσεις του Βενιζέλου. Και θα το δείξουν αργότερον, εις τας διαπραγματεύσεις της Συνθήκης της Λοζάννης. Αλλ' εκτός αυτού θα ήτο εκτός πραγματικότητας και αψυχολόγητον, και οπωσδήποτε πρόωρον, αν μέσα εις την αποκορύφωσιν της Μικρασιατικής τραγωδίας, έβγαινε από την πρώτην ώραν ο Βενιζέλος να σταματήση με ένα του λόγον, αρκετά αυθαίρετον, την φυσικήν πορείαν των πραγμάτων, που επέβαλε να αναζητηθούν ευθύναι. Τα δικαιώματα του ανθρωπισμού, της επιεικείας και, έστω, της γενναιοφροσύνης θα έχουν τον λόγον μόνον εις το στάδιον εκείνο της εξελίξεως, όπου θα γίνη πλέον κατάδηλον ότι το δικαστήριον ετοιμάζεται να επιβάλη την εσχάτην των ποινών και ότι η Επανάστασις δεν ήτο διατεθειμένη να μη την εκτελέση.
  
  »Εις το στάδιον αυτό είναι γεγονός ότι ο Βενιζέλος θα ενεργήση. Μόλις πληροφορείται εις την Λωζάννην την απόφασιν του στρατοδικείου από τον λόρδον Κώρζον σπεύδει να στείλη εις την Επαναστατικήν Επιτροπήν τηλεγράφημα, με το οποίον την ειδοποιεί ότι η εκτέλεσις θα φέρη συνεπείας πολύ δυσάρεστους δια τα εθνικά συμφέροντα. Τους κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, μολονότι, το επαναλαμβάνει, "μετά προσοχής αποφεύγει να επέμβη εις τας εσωτερικάς υποθέσεις της Χώρας". Μόνον μία τοιαύτη απειλή ημπορούσε να αποδυνάμωση τους αδιάλλακτους της Επαναστάσεως, που είχαν επικρατήσει.
  
  Αυτήν λοιπόν, την απειλήν επισείει απροσώπως και αντικειμενικώς ο πληρεξούσιος της Επαναστάσεως δια τα εθνικά ζητήματα, με όλον το κύρος που του δίδει η προσωπικότης του. Τι περισσότερον θα ζητούσε η περίστασις;
  
  Το μόνον που θα ημπορούσε μία σοβαρά κριτική να καταλογίση εις τον Βενιζέλον είναι διατί αυτά που είπε την τελευταίαν ώραν, δεν τα έλεγεν ενωριτερον. Εις αυτήν την κριτικήν δυνατόν αντικειμενικώς να παρατηρηθή ότι, προτού εκδοθή η απόφασις του δικαστηρίου και ενώ διεξήγετο, ακόμη, η δίκη μία επέμβασις εις το έργον της Δικαιοσύνης θα ήτο κάτι περισσότερον από άτοπος, ιδίως προερχομένη από τον Βενιζέλον, που διεκήρυσσεν ότι δεν αναμιγνύεται εις τα πολιτικά πράγματα του Τόπου. Η κοινή βοή εκατομμυρίων Ελλήνων εζήτει κάποιαν κάθαρσιν εις την τραγωδίαν. Το ολιγώτερον που ημπορούσε να ικανοποιήση την κοινήν γνώμην, ήτο μία αυστηρά καταδίκη. Ουδείς, και ο Βενιζέλος περισσότερον δεν είχε το δικαίωμα να παρεμβληθή εις τον μηχανισμόν της Εθνικής δικαιοκρισίας. Η επέμβασις ήτο δικαιολογημένη μόνον μετά την έκδοσιν της αποφάσεως, δια να ματαιωθή, την τελευταίαν στιγμήν, η εκτέλεσίς της, εκ του φανερού μεν δια λόγους εθνικής σκοπιμότητας, εις την ουσίαν δε, δια λόγους ανθρωπισμού. Αυτόν τον ορθόδοξον μηχανισμόν κρίσεως και ενεργείας ηκολούθησε και ο Βενιζέλος εις το λεπτόν θέμα της δίκης υπευθύνων. Η επέμβασίς του έγινε την ώραν που έπρεπε δια να είναι αποτελεσματική. Αυτή είναι η απλή και αντικειμενική ερμηνεία της στάσεως του Ελευθερίου Βενιζέλου εις την υπόθεσιν των Εξ. Τα άλλα είναι κρίσεις όχι αμέτοχοι προκαταλήψεως. Φυσικά, δεν ημπορεί να καταλογίση κανείς εις βάρος του Βενιζέλου το ότι η Επανάσταση θα σπεύσει να εκτελέση αυθωρεί την απόφασιν του Στρατοδικείου, και έτσι θα "βραχυκυκλώση" τας διαφόρους ενεργείας δια την ματαίωσιν που θα ακολουθήσουν».
  
  
  
  Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ
  Βαρεία άρρωστος ο Δημ. Γούναρης νοσηλευόταν στην κλινική Ασημακοπούλου, ενώ οι συγγενείς του επίτηδες απέφευγαν να τον πληροφορούν για την πορεία της δίκης. Την παραμονή του τέρματος της δίκης. στις 6 το βράδυ, ο πρώην πρωθυπουργός αντελήφθη ότι ο ανεψιός του Βασ. Σαγιάς δεν βρισκόταν όπως συνήθως κοντά του. Το γεγονός αυτό, τον ανησύχησε. Βυθισμένος για λίγο σ' ένα ήσυχο ύπνο, τιναζόταν κάδε τόσο και ρωτούσε τους παρευρισκομένους στο δωμάτιο:
  
  -Δεν φαίνεται κι αυτός ο Βασίλης... Στείλτε να τον εύρουν, θέλω να μάθω τι γίνεται...
  
  Η ανησυχία του αρχηγού του Λαϊκού Κόμματος είχε αυξηθεί γύρω στα μεσάνυχτα.
  
  -Μα επιτέλους... θέλω να μάθω τι συμβαίνει. Τι έγινε αυτός ο Βασίλης;
  
  Ο γιατρός Βλάχος προσπάθησε να τον ησυχάσει.
  
  -Έχουμε την πληροφορία ότι δευτερολογούν.
  
  Ο Γούναρης κούνησε θλιμμένα το κεφάλι του.
  
  -Ώστε αύριο τελειώνουν όλα!..
  
  -Τι λέτε θείε; Τον διέκοψαν οι ανιψιές του.
  
  -Αυτό που σας λέγω! Αύριον τελειώνουν όλα! Δεν απατώμαι εγώ!..
  
  Ήταν δύο μετά τα μεσάνυχτα, όταν την ηρεμία της οδού Ασκληπιού τάραξαν θόρυβοι από φρένα αυτοκινήτων που έτριζαν, και σταματούσαν στη γωνία Σόλωνος και Ασκληπιού. Σε λίγο μεγάλη στρατιωτική δύναμη είχε κυκλώσει όλο το τετράγωνο μέχρι και τη Σκουφά ακόμη.
  
  
  Η κλινική βρισκόταν αποκλεισμένη.
  Μέσα στο δωμάτιο του αρρώστου κρατούμενου πολιτικού αγρυπνούσαν στο προσκεφάλι του η αδελφή του Αμαλία Κανελλοπούλου (μητέρα του Παν. Κανελλόπουλου), η σύζυγος του ανιψιού του Βασίλη Σαγιά, ο γαμπρός του Κανέλλος Κανελλόπουλος, και ο επίσης συγγενής του γιατρός από την Πάτρα Ιω. Βλάχος, που έμενε άφωνος και απελπισμένος.
  
  Σε μια στιγμή ο Γούναρης συνέρχεται από τον λήθαργο και βλέπει την αδελφή του να τον φιλάει με πολλή διακριτικότητα στο μέτωπο για να μην του ταράξει τον ύπνο.
  
  -Αμαλία έκανες τόσο κουραστικό ταξίδι για να έλθεις;
  
  Στις 7 το πρωί δυο φορτηγά αυτοκίνητα γεμάτα ένοπλους στρατιώτες στάθμευσαν μπροστά στην κλινική. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, έφθασαν ένα άλλο φορτηγό κλεισμένο από τις τρεις πλευρές, που είχε μεταβληθεί σε νοσοκομειακό όχημα, κι ένα επιβατικό γεμάτο αξιωματικούς της Χωροφυλακής.
  
  Ο ταγματάρχης Εμμ. Κατσιγιαννάκης, εκτελώντας καθήκοντα υποδιευθυντού της αστυνομίας, ανέβηκε τρέχοντας τα μαρμάρινα σκαλιά της κλινικής. Ξαφνικά βρέθηκε μπροστά στον Κανελλόπουλο και στον γιατρό Βλάχο και τους είπε:
  
  -Έχω διαταγήν να μεταφέρω εις τας φυλακάς Αβέρωφ τον κύριον Πρόεδρον...
  
  Ο Κανελλόπουλος κι ο Βλάχος με μια φωνή απάντησαν;
  
  -Αυτό είναι αδύνατον, ο πυρετός είναι υψηλός. Μόλις δια των ενέσεων συγκρατείται ο ασθενής εις την ζωήν...
  
  Ο Κατσιγιαννάκης τους κοίταξε βλοσυρά:
  
  -Εγώ δεν ξέρω τίποτα απ' αυτά. Έχω διαταγές και θα τις εκτελέσω...
  
  Οι άλλοι επέμειναν:
  
  -Εμείς όμως αδυνατούμεν να σας τον παραδώσωμεν...
  
  -Τότε θα τον μεταφέρω βιαίως...
  
  Οι διαπληκτισμοί γίνονταν έξω απ' το δωμάτιο του μελλοθανάτου.
  
  Ο Γούναρης άκουσε τον θόρυβο και κάλεσε τον γαμπρό του να πληροφορηθεί τι συμβαίνει.
  
  -Ο υποδιευθυντής της αστυνομίας ζητά να σας μεταφέρει στις φυλακές Αβέρωφ.
  
  Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο δωμάτιο ο Κατσιγιαννάκης, πλησίασε τον ασθενή και του είπε:
  
  -Κύριε Πρόεδρε, σηκωθείτε! θα σας μεταφέρωμεν!
  
  -Θα σηκωθώ. Περιμένετε να ενδυθώ, απήντησε ο Πατρινός πολιτικός.
  
  Μόλις ο Κατσιγιαννάκης βγήκε απ' το δωμάτιο, ο Γούναρης σηκώθηκε απ' το κρεβάτι και ζήτησε να τον βοηθήσουν να ντυθεί. Μόλις φόρεσε το πουκάμισο του, κλονίστηκε, κι έπεσε ανάσκελα στο κρεβάτι.
  
  Σε λίγα λεπτά σηκώθηκε και πάλι. Κι ενώ η αδελφή του κι η ανιψιά του τον βαστούσαν να φορέσει το γιλέκο και το κολλάρο του, ο Γούναρης χτένισε τα μαλλιά του κοιτάζοντας σ' ένα καθρεφτάκι που κρατούσε ο Βλάχος.
  
  Επειδή ο πυρετός είχε ανέβει 39.6, ο γιατρός του έκανε μια καρδιοτονωτική ένεση, και κατόπιν του φόρεσαν το σακκάκι.
  
  Ύστερα κάθησε κι έγραψε σ' ένα χαρτί τη διαθήκη του.
  
  «Ό,τι απομένει εκ της μικρός περιουσίας μου μετά την αφαίρεσιν των χρεών μου, αφήνω εις τον γαμβρόν μου Κανέλλον Κανελλόπουλον, τον καθιστώ γενικό κληρονόμον, προς καλυτέραν αποκατάστασιν της κόρης του, ανεψιάς μου Μαρίας. Εις τον Δήμον Πατρέων την βιβλιοθήκην μου, και εις την υπηρέτριάν μου Ευφροσύνην Στρατή δέκα χιλιάδες δραχμών.
  
  
  Μόλις το φορείο που μετέφερε τον Γούναρη έφθασε στις φυλακές Αβέρωφ, τον ξάπλωσαν στο κρεβάτι του κελιού. Οι πολιτικοί και στρατιωτικοί που ήσαν εκεί κρατούμενοι, έτρεξαν αμέσως κοντά του για να του δώσουν κουράγιο. Ο Χαρ. Βοζίκης τον χάιδεψε. Ο πρώην πρωθυπουργός του χαμογέλασε:
  
  -Φοβάσαι μη χάσω το θάρρος μου; θα αντιμετωπίσω τον θάνατον μεθ' όλου του θάρρους. Έχω την συνείδηση μου ήσυχη. Έκαμα τον απολογισμό μου. Επεσκόπησα όλο το παρελθόν μου. Εύρον ότι ως πολιτικός έπραξα ό,τι ηδυνήθην δια την πατρίδα μου. Εύρον ότι ως άνθρωπος ουδένα εν γνώσει έχω αδικήσει...
  
  Και γυρίζοντας προς τον Ξενοφ. Στρατηγό, που είχε γλυτώσει τη θανατική ποινή, του είπε:
  
  -Για μένα το περίμενα. Αλλά για τους άλλους δεν το εφανταζόμουν.
  
  Και παρεκάλεσε να του φέρουν τον τελευταίο του καφέ.
  
  Στη γωνιά η ανιψιά του Μαρία Τυπάλδου και η μητέρα της Ιουλία Σαγιά δεν μπορούν να συγκρατηθούν και ξεσπούν σε λυγμούς.
  
  Ο Γούναρης στράφηκε στην αδελφή του:
  
  -Αμαλία μου, πάρε σε παρακαλώ την Ιουλία έξω. Δεν ημπορώ ν' ακούω κλάματα, Φύγετε, αφήστε με ήσυχον...
  
  Η Μαρία Τυπάλδου τον ρώτησε διστακτικά:
  
  -Να φύγω κι εγώ θείε μου;
  
  -Να μείνεις, αν μου υποσχεθείς ότι δεν δα κλάψεις...
  
  Ύστερα έβγαλε το ρολόι του, κοίταξε τον ναύαρχο Τυπάλδο και του ψιθύρισε:
  
  -Μετά ημίσειαν, το πολύ μίαν ώραν, εκλείπομεν...
  
  ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ
  Ενώ οι "Έξι" περνούσαν τραγικές στιγμές, ο Άγγλος πρεσβευτής Λίντλεϋ αγρυπνούσε στην πρεσβεία, περιμένοντας την απόφαση, που θα του μετέδιδε αμέσως ένας άνθρωπός του που παρακολουθούσε τη δίκη. Η αναγγελία της θανατικής καταδίκης, έπεσε σαν βόμβα στην ξένη πρεσβεία. Ο Λίντλεϋ κατά βάθος πίστευε ότι οι στρατοδίκες δεν θα καταδίκαζαν τους πολιτικούς και στρατιωτικούς σε δυνατό.
  
  Ο Άγγλος πρεσβευτής μόλις συνήλθε από την πρώτη έκπληξη, δεν έχασε καιρό. Έπρεπε να κινηθεί αμέσως, μήπως προλάβαινε και τους έσωζε, ακόμα και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Έπρεπε να επέμβει για να σώσει συγχρόνως και το βρετανικό γόητρο, που εκείνη τη στιγμή κουρελιαζόταν με την περιφρόνηση της επαναστατικής επιτροπής προς τις προειδοποιήσεις της Αγγλίας. Ο Λίντλεϋ πήρε αμέσως στο τηλέφωνο τον υπουργό Εξωτερικών Κων. Ρέντη και του ζήτησε να τον συνοδεύσει επειγόντως στο γραφείο του Πλαστήρα.
  
  Ο Ρέντης δεν έφερε αντίρρηση και ύστερα από μισή ώρα, ο Άγγλος πρεσβευτής ακολουθούμενος από την Έλληνα υπουργό Εξωτερικών έμπαινε στο γραφείο του αρχηγού της Επαναστάσεως, που εκείνη τη στιγμή κουβέντιαζε με τον υποφρούραρχο Λ. Σπαή κι ακολούθησε η εξής αυθεντική στιχομυθία:
  
  -Κύριε συνταγματάρχα, σας εφιστώ δια τελευταίαν φοράν όλως ιδιαιτέρως την προσοχήν επί των δυσάρεστων συνεπειών αι οποίοι θα ανέκυπταν ης το ενδεχόμενον της εκτελέσεως της θανατικής αποφάσεως.
  
  -Εάν η Αγγλία δέχεται να υποστηρίξη την παραμονήν της Θράκης εις την Ελλάδα, άνευ της οποίας δεν είναι δυνατόν να αποζήση ο καταφυγών εδώ ελληνικής πληθυσμός της Μικρός Ασίας, η Επανάστασις δέχεται να παραδώση τους κατάδικους εις την Αγγλίαν ή να τους παραδώση εις οιοδήποτε άλλο κράτος.
  
  -Δεν έχω καμμίαν τοιαύτην εντολήν της κυβερνήσεως μου.
  
  -Αναλαμβάνω ως αρχηγός της Επαναστάσεως την υποχρέωσιν έναντί σας όπως αναβάλω την εκτέλεσιν δια μίαν ή έστω, και δύο ημέρας έως ότου ζητήσετε την εντολήν από την κυβέρνησίν σας.
  
  -Δεν ημπορώ να προχωρήσω εις μίαν τοιαύτην πρωτοβουλίαν την οποίαν μου αξιώνετε.
  
  Και ο Πλαστήρας σε οργίλο ύφος είπε:
  
  -Αφού ενδιαφέρεστε τόσον πολύ δια τους κατάδικους, διατί η κυβέρνησίς σας άφησε την Ελλάδα να καταστραφή εις την Μικράν Ασίαν όταν εκείνοι ήσαν κυβερνήται; Δυστυχώς, και η Ελλάς και οι κατάδικοι, δια τους οποίους εκδηλώνετε τώρα το έντονον ενδιαφέρον σας είναι θύματα της Αγγλίας...
  
  Ο Λίντλεϋ κατάλαβε ότι κάθε άλλη κουβέντα ήταν περιττή. Οι ελπίδες του πήγαιναν χαμένες. Δεν μπορούσε πια να σώσει τα θύματα των δολοπλοκιών της αγγλικής πολιτικής.
  
  Ο Νικόλαος Στράτος, που μέχρι το τέλος της δίκης ήταν αισιόδοξος, όταν έγινε γνωστή η θανατική ποινή, έμεινε άφωνος. Οι δικοί του τον είχαν περικυκλώσει, η μητέρα του έκλαιγε γοερά, πράγμα που τον συνέτριβε ψυχικά. Παίρνοντας τον γιο του Ανδρέα (τον μετέπειτα υπουργό) απ' το χέρι, του είπε:
  
  -Άκουσε Ανδρέα. Να μη μισήσεις κανένα. Δι' αυτούς μόνον η απεριόριστος βδελυγμία αρκεί. Και μιαν συμβουλήν πατρικήν σου δίδω παιδί μου: Να μη πολιτευτείς ποτέ.
  
  Ύστερα γύρισε στη γυναίκα του:
  
  -Να φροντίσης για τα παιδιά. Να πουλήσεις ό,τι μας μένει, και να φύγεις απ' την Ελλάδα...
  
  Στον διάδρομο των φυλακών ο Γ. Μπαλτατζής βημάτιζε νευρικά, ενώ γύρω του η γυναίκα και τα παιδιά του έκλαιγαν. Τους μοίρασε ό,τι μικροπράγματα είχε πάνω του κι ετοιμάσθηκε να δώσει στη γυναίκα του και τη βέρα του, αλλά μετάνιωσε.
  
  -Αυτό άφησε με να το κρατήσω ακόμη. Έζησα τόσο ευτυχισμένα μαζί σου, ώστε δεν θέλω να σε αποχωρισθώ ως την τελευταία μου πνοή. Θα σου την φέρουν ύστερα...
  
  Ο Μπαλτατζής έριξε ένα βλέμμα λατρείας στα παιδιά του:
  
  -Ξέρετε εσείς πώς υπηρέτησα την πατρίδα μου. Μία είναι η θέλησίς μου: Να μην επιζητήσετε ποτέ δημόσιον υπηρεσίαν. Ασχοληθείτε εις ο,τιδήποτε άλλο, αλλά μη ζητήσετε να διαχειριστείτε δημόσιον αξίωμα...
  
  Κι ύστερα από μικρή σκέψη πρόσθεσε:
  
  -Όσο γι' αυτούς που με σκοτώνουν, αφήστε τους. Είναι μικροί και ταπεινοί άνθρωποι, ανάξιοι να σκεφτούν κάτι ανώτερον. Εγώ τους συγχωρώ, περιφρονήστε τους κι εσείς.
  
  0 Μπαλτατζής φίλησε τα παιδιά του και τους ψιθύρισε:
  
  -Τον νουν σας στη μητέρα σας...
  
  Ύστερα στράφηκε προς τον γυναικάδελφο του στρατηγό Σούτσο:
  
  -Σεις όταν θα ιδείτε τον Βασιλέα - τον Κωνσταντίνο εννοώ - να ειπείτε εκ μέρους μας το "Χαίρε Καίσαρ! Οι μελλοθάνατοι σε αποχαιρετούν»!...
  
  Ο αρχιστράτηγος Χατζηανέστης είχε γύρω του τη γυναίκα του και την κόρη του. Συνεχώς το βλέμμα του βυθιζόταν στα μάτια της δεύτερης που την υπεραγαπούσε, κι έσφιγγε και τις δυο στην αγκαλιά του.
  
  Ο Νικόλαος Θεοτόκης (γιος του παλιού πρωθυπουργού Γ. Θεοτόκη, αδελφός του Τζων Θεοτόκη και θείος του Σπύρου Θεοτόκη) προσπαθούσε να παρηγορήσει την ημιλιπόθυμη σύζυγό του.
  
  -Μην κλαις! Σου το ζητώ ως τελευταία χάριν! Συ, που υπήρξες τόσο καλή, μην μου αρνείσαι αυτήν τη χαρά...
  
  Εκείνη μέσα απ' τους λυγμούς και τα αναφυλλητά της, επανελάμβανε:
  
  -Πες μου Νίκο... Φαντάζεσαι ότι θα εκτελεστείς;
  
  -Σου είπα κι άλλοτε... Απ' αυτούς όλα έπρεπε να τα περιμένωμεν...
  
  Ένας θόρυβος από τον διάδρομο τους έκανε να γυρίσουν. Από το βάθος ερχόταν ο Γούναρης υποβασταζόμενος απ' τον γαμπρό του Κανέλλο Κανελλόπουλο. Έκανε πρόβα αν μπορούσε να σταθεί όρθιος. Ο Γούναρης με αργά κλονισμένα βήματα πέρασε μπροστά από τα κελιά που ήσαν κλεισμένοι ο Παναγής Τσαλδάρης, ο Χαρ. Βοζίκης, ο Στάης, ο στρατηγός Κωνσταντινόπουλος, ο δημοσιογράφος Νικ. Κρανιωτάκης και οι άλλοι του μετανοεμβριανού καθεστώτος.
  
  Τους κοίταξε από τα μικρά γυάλινα παράθυρα των κελιών. Κι εκείνοι τον κοιτούσαν με θλίψη. Δεν ξέραν τι να του πουν, πώς να τον παρηγορήσουν.
  
  Ο Μπαλτατζής έδωσε στον ναύαρχο Γούδα το ρολόι του και το δακτυλίδι του με την παράκληση να τα δώσει στα παιδιά του.
  
  
  ΑΓΩΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ
  Εκείνη τη στιγμή μπαίνει στο κελί ο υποδιευθυντής της αστυνομίας Κατσιγιαννάκης και απευθυνόμενος προς τον Γούδα του είπε:
  
  -Κύριε ναύαρχε, πηγαίνετε να τους πείτε, ότι η εκτέλεσις έχει ορισθεί για τις ένδεκα το πρωί...
  
  Ο Γούδας εξαγριώθηκε.
  
  -Κύριε ταγματάρχα, είσθε ανυπόφορος με τις προτάσεις σας. Να πάτε να το πείτε μόνος σας.
  
  Ο Κατιγιαννάκης δεν τόλμησε! Ανέθεσε σ' έναν ανθυπομοίραρχο να μπει στον θάλαμο των μελλοθανάτων και να μεταδώσει το "μήνυμα"!
  
  Ο ανθυπομοίραρχος απάντησε ταραγμένα:
  
  -Κύριε Θεοτόκη, πρέπει να ειδοποιηθείτε ότι εις τας ένδεκα θα μεταφερθείτε...
  
  -Έχει καλώς!... τον έκοψε ο κατάδικος πολιτικός.
  
  Όταν στις 11 το πρωί έφθασε η στιγμή της αναχωρήσεως σημειώθηκαν συγκλονιστικές σκηνές μέσα στα κελιά των μελλοθανάτων.
  
  Η σύζυγος του Στράτου, η κόρη του Δόρα, η ηλικιωμένη μητέρα του ξέσπασαν σε δυνατούς λυγμούς. Το ίδιο έγινε και με τους συγγενείς των άλλων. Με δυσκολία οι μελλοθάνατοι κρατούν την ψυχραιμία τους και επιτάσσουν σιγή.
  
  -Είναι καιρός να φύγετε, είπε σ' όλους τους συγγενείς ο Γούναρης.
  
  Οι μελλοθάνατοι φόρεσαν τα παλτά και τα καπέλα τους και άρχισαν ν' αποχαιρετούν τους οικίους τους.
  
  0 ανθυπομοίραρχος παρακάλεσε τον Γούναρη να ξαπλωθεί στο φορείο, αλλ' εκείνος αρνήθηκε;
  
  -Θα περπατήσω, είπε απλά.
  
  Έριξε μια τελευταία ματιά στο κελί του, φίλησε στοργικά τους ανιψιούς του (τον ναύαρχο Τυπάλδο και τη
  
  σύζυγο του).
  
  -Χαίρετε. Κοκό φεύγω. Μαρία μου!
  
  Και κατόπιν προχώρησε με δυσκολία, διότι μόλις κατόρθωνε να συγκρατείται όρθιος από τον πυρετό.
  
  Στην κεντρική πόρτα των φυλακών περίμεναν δυο μεγάλα φορτηγά αυτοκίνητα γεμάτα χωροφύλακες. Στο ένα διακρινόταν η κάνη πολυβόλου. Άλλα δυο νοσοκομειακά αυτοκίνητα - κενά και κλειστά απ' όλες τις πλευρές ήσαν από πίσω και στη συνέχεια αλλά στρατιωτικά και μερικά ιδιωτικά. Μέχρις ότου επιβιβασθούν οι μελλοθάνατοι ο Στράτος έβγαλε από την τσέπη του την αργυρά σιγαροθήκη του και πρόσφερε τσιγάρο στον Γούναρη.
  
  Εκείνος δίστασε να το πάρει, αλλά τελικά τ' αποφάσισε.
  
  -Ας είναι... Το παίρνω, αν και οι ιατροί μου απηγόρευσαν να καπνίζω αφ' ότου ησθένησα!...
  
  Και προτού κατέβει τη σκάλα, στράφηκε προς τα δύο πρώτα κελιά και χαιρέτησε άλλη μια φορά τον Π. Τσαλδάρη, τον Βοζίκη, τον Τσόντο, τον Βάρδα, τον Σκλαβούνο και τον Κρανιωτάκη.
  
  Σε λίγο η θλιβερή πομπή ξεκίνησε. Προπορευόταν ένα φορτηγό, μετά δυο νοσοκομειακά, ένα άλλο φορτηγό με την κάνη του πολυβόλου προτεταμένη και την πομπή έκλειναν δυο-τρία αυτοκίνητα επιβατικά με τον Κατσιγιαννάκη και άλλους αξιωματικούς της Χωροφυλακής.
  
  Στον τόπο των εκτελέσεων είχε αρχίσει απ' τα ξημερώματα κίνηση στρατιωτικών τμημάτων.
  
  Κάποτε η συνοδεία τον αυτοκινήτων έφτασε "στον τόπο του μοιραίου" και οι μελλοθάνατοι αποβιβάζονται. Ο Γούναρης Πρωτοπαπαδάκης του στήριζε τα νώτα. Γύρισε στον Στρατό: φάνηκε στην πόρτα του αυτοκινήτου εξαιρετικά χλωμός. Ο
  
  -Νίκο, κράτησε με, μην πέσω.
  
  Ο Στρατός έσπευσε να τον βοηθήσει. Ο πρώην πρωθυπουργός κατέβηκε με μεγάλη δυσκολία κι ύστερα ρώτησε τον Κερκυραίο πολιτικό:
  
  -Πού θα πάμε Νίκο;
  
  Κι ο Στράτος με αφέλεια:
  
  -Θα μας πουν!
  
  Τρίτος κατέβηκε ο Πρωτοπαπαδάκης που πρόσφερε το μπράτσο του στον Γούναρη για να στηριχτεί. Ύστερα γύρισε στον μοίραρχο Βοβολίνη:
  
  -Να τερματιστεί το ταχύτερον ό,τι έχει να γίνει.
  
  Ένας όμιλος αξιωματικών στο βάθος έκανε συνεννοήσεις. Στο μεταξύ από το άλλο αυτοκίνητο κατέβηκαν κι οι υπόλοιποι.
  
  Ο Χατζηανέστης κατέβηκε πρώτος φορώντας αδιάβροχο χακί χρώματος για να καλύπτει τη χωρίς διάσημα στολή του, που μόνος είχε αποσπάσει στις φυλακές Αβέρωφ. Στρατιωτική καθαίρεση δεν έγινε. Κατεβαίνουν κατόπιν ο Θεοτόκης κι ο Μπαλτατζής. Ο Χατζηανέστης που από πολλά χρόνια, έτρεφε την έμμονη ιδέα ότι είχε...γυάλινα πόδια, βάδιζε νευρικά, μ' ανυπομονησία.
  
  Οι Έξι μελλοθάνατοι οδηγούνται στο μέσα του τετραγώνου των στρατιωτικών που παρουσιάζουν όπλα. Ο εκ των επαναστατικών επιτρόπων, συνταγματάρχης Νεόκ. Γρηγοριάδης παίρνει από τα χέρια ενός στρατιώτη ένα χαρτί. Είναι η απόφαση του Στρατοδικείου.
  
  Άρχισε να διαβάζει βιαστικά με φωνή που έτρεμε το κείμενο, αλλά δεν πρόλαβε να τελειώση το «δια Ταύτα» και σωριάστηκε κάτω λιπόθυμος!
  
  Έτρεξε αμέσως ο γραμματέας του Στρατοδικείου λοχαγός Ιω. Πεπονής, πήρε από τα χέρια του Γρηγοριάδη την απόφαση και συνέχισε την ανάγνωση της αποφάσεις.
  
  Στο μεταξύ ο Γρηγοριάδης συνήλθε, σηκώθηκε χλωμός, ρώτησε τους «Έξι» αν θέλουν τίποτα σαν «τελευταία επιθυμία». Όλοι απαντούν αρνητικά με νεύματα. Ο μοίραρχος Βοβολίνης τους πρότεινε αν θέλουν να τους δέσουν τα μάτια. Ο Μπαλτατζής φώναξε δυνατά:
  
  - Όχι.
  
  Την ίδια απάντηση έδωσαν και οι άλλοι με νεύματα.
  
  Ο Στράτος εξακολουθούσε να καπνίζει και να παρατηρεί το πλήθος και τους στρατιώτες. Το απόσπασμα ετοιμάζεται και ακούγεται ο ιερέας που ψάλλει τις τελευταίες ευχές. Με τον Γούναρη πρώτο κι οι άλλοι αποκαλύπτονται και σταυροκοπούνται, ενώ οι στρατιώτες παρουσιάζουν όπλα.
  
  Ο Θεοτόκης κοιτάζει μακριά μέσα στο πλήθος. Ο Μπαλτατζής στηρίζει το μονόκλ του, ο Στράτος καπνίζει πάντοτε, ενώ ο Γούναρης λίγο κυρτωμένος σχεδόν τρικλίζοντας, με τα χέρια στις τσέπες, με τον γιακά του κουμπωμένου παλτού του υψωμένο, περιμένει το σκληρό τέλος.
  
  Για τελευταία φορά γυρίζει το βλέμμα του δεξιά κι αριστερά στους φίλους του. Ένας αξιωματικός πλησιάζει για να «καθαιρέσει» τον αρχιστράτηγο εκείνος οργίζεται.
  
  Βγάζει τα διάσημα από την τσέπη του αδιάβροχου και τα πετάει, λέγοντας:
  
  -Αισχύνομαι διότι διοίκησα τοιούτον στρατόν...
  
  Η ώρα είναι 11.26 λεπτά. Με το «επί σκοπόν», ο Στράτος πετά το τσιγάρο του και περιμένει.
  
  Το τραγικό παράγγελμα «πυρ» καλύφτηκε απ' τον κρότο των 31 όπλων, που αντήχησε απαίσια μέσα στην ησυχία του δάσους.
  
  Ο Θεοτόκης κι ο Μπαλτατζής έγειραν ελαφρά προς τα πίσω κι ύστερα έπεσαν μ' έναν υπόκωφο θόρυβο στο υγρό έδαφος. Ο Στρατός κλονίστηκε κι έπεσε απότομα προς τα πίσω λυγίζοντας ελαφρά το γόνατο. Ο Γούναρης κλονίστηκε και γέρνοντας λίγο δεξιά ξαπλώθηκε κάτω. Ο Πρωτοπαπαδάκης έπεσε μετά 1-2 δευτερόλεπτα. Ο Χατζηανέστης μόλις δέχτηκε τις σφαίρες έκανε μια απότομη κίνηση σαν να ήθελε να τινάξει το κεφάλι προς τα πίσω. Κούνησε σπασμωδικά τα χέρια στον αέρα, κι ύστερα έπεσε προς τα πίσω κλίνοντας το κεφάλι προς τα εμπρός.
   Ο αιματηρός επίλογος της μεγαλύτερης ίσως πολιτικής τραγωδίας του τόπου μας, είχε κλείσει. 
  
  Ο ΠΡΙΓΚΙΨ ΑΝΔΡΕΑΣ
  Ο στρατηγός Θεόδ. Πάγκαλος, υπό την ιδιότητα του προέδρου της ανακριτικής επιτροπής, διέταξε τον συνταγματάρχη Χαρ. Λούφα να συλλάβη τον πρίγκιπα Ανδρέα, ο οποίος βρισκόταν στην Κέρκυρα. Πράγματι, ο Λούφας μετέβη στην Κέρκυρα, και το απόγευμα της 13ης Οκτωβρίου 1922, ο πρίγκιψ μεταφερόταν στην Αθήνα υπό ενισχυμένη συνοδεία Κατά διαταγήν του Πάγκαλου, ο Ανδρέας ετέθη υπό αυστηρό περιορισμό στο ανάκτορο του αδελφού του πρίγκιπας Γεωργίου, άλλοτε αρμοστού της Κρήτης, που βρισκόταν στη διασταύρωση των οδών Ακαδημίας και Δημοκρίτου.
  
  Η είδηση της συλλήψεως του πρίγκιπας, εδημοσιεύθη στις εφημερίδες και προκάλεσε ζωηρή αίσθηση. Ο βασιλεύς Γεώργιος ο Β', ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή απέφευγε επιμελώς οποιαδήποτε ανάμιξη στις πράξεις της Επαναστάσεως, εξανέστη κυριολεκτικώς από τη σύλληψη του θείου του. Ο βασιλόπαις - αντιστράτηγος κατηγορείτο ότι ως διοικητής του Β' Σώματος Στρατού, δεν είχε υπακούσει στις 27 Αυγούστου 1921 σε διαταγή της Στρατιάς, και μετακίνησε το Β' Σώμα Στρατού προς άλλη κατεύθυνση. Έτσι θεωρήθηκε ως κύριος και αποκλειστικά υπεύθυνος της ατυχούς εκείνης εκστρατείας προς τον Σαγγάριο.
  
  Το στρατοδικείο τον καταδίκασε σε «ισόβιον υπερορίαν και έκπτωσιν του βαθμού του». Στο βιβλίο που έγραψε «Δορύλαιον-Σαγγάριος», ο πρίγκιψ Ανδρέας παρατηρούσε ότι:
  
  «Γενικώς υπάρχει τελεία άγνοια εν Ελλάδι περί ουσιωδών της κατά το θέρος 1921 εκστρατείας, αποδοτέα εις δύο τινά, πρώτον εις τον περί τα πολεμικά γεγονότα κάματον της κοινής γνώμης και δεύτερον εις την δραστηρίαν προσπάθειαν των επαναστατικών κύκλων προς συγκάλυψιν και διαστρέβλωσιν των γεγονότων...». Και σ' άλλο σημείο ανέφερε: «Οι πολιτικοί παράγοντες της εποχής εκείνης δεν υπάρχουν πλέον - Βασιλεύς Κωνσταντίνος, Γούναρης, Στράτος, Πρωτοπαπαδάκης, Μπαλτατζής, Θεοτόκης - θα ήμην δε ευτυχής εάν λόγοι ιδικοί μου ηδύναντο να ρίψωσι πλειότερον φως και μεγαλειτέραν δικαιοσύνην εις το έργον των. Λάθη βεβαίως εγένοντο, και πολλά και μεγάλα. Ποίος όμως εξ ημών αναμάρτητος; Κακή πρόθεσις εκ μέρους αυτών δεν υπήρχεν. Έπεσαν θύματα της ιδίας ευπιστίας και καλής πίστεως, θύματα της διαιρέσεως των Ελλήνων, ην βεβαίως δεν προκάλεσαν αυτοί...».
  
  Ύστερα από 12 χρονιά, στις 18 Νοεμβρίου 1934, επέτειο της εκτελέσεως των «Έξι», ο Γεώργιος Βλάχος έγραψε ένα από τα ωραιότερα άρθρα του στην «Καθημερινή», αφιερωμένο στη μνήμη των πολιτικών και του αρχιστρατήγου, που είχαν τόσο τραγικό τέλος:
  
  «Θέλομεν να κτισθή μία μικρά, πολύ μικρά Βυζαντινή εκκλησία, εκεί, εις την έρημον χαράδραν, όπου έπεσαν οι πέντε πολιτευταί μας και ο Αρχιστράτηγος, θέλομεν γύρω από την εκκλησίαν αυτήν να σχηματισθή σιγά-σιγά ένα καταπράσινο, βαδύσκιον άλσος και να είναι όσω το δυνατόν μεγαλύτερος ο χώρος του άλσους αυτού και να υψωθή γύρω του άλσους αυτού ένα ωραίον κιγκλίδωμα και να φέρη προς αυτό μία στενή οδός, εις την οποίαν από τώρα να φυτευθούν δεξιά και αριστερά κυπαρίσσια. Ούτως ώστε μεθαύριον, όταν περάση καιρός και έλθη η ψυχρά ιστορία με τα κείμενά της και την Αλήθειαν να υψώση την μνήμην των εις μνήμην Μαρτύρων, όχι μιας παρατάξεως, αλλά μιας πατρίδος κοινής, να έχουν υψωθή και αυτά και να σχηματίζουν μιαν λεωφόρον πένθους και μετανοίας.
  
  Θέλομεν να υπάρξη τρόπος ούτως ώστε εις την μετόπην της εκκλησίας αυτής, εκεί υπό τον Σταυρόν, να γραφή εις ολίγας λέξεις η ιστορία των: Πώς προσεπάθησαν εντολή του Λαού να φέρουν εις πέρας μίαν τραγικήν εκστρατείαν, πώς η εκστρατεία αυτή εν τη συλλήψει της ατυχής κατέστη, έργω των συλλαβόντων αυτήν, δυσχερεστέρα και πώς, οταν η εκστρατεία απέτυχεν, αυτοί οι οποίοι ήσαν οι αίτιοι της αποτυχίας, ραδιουργούντες εις τα μετόπισθεν και εις το Μέτωπον φεύγοντες, συνήλθον εις Επαναστατικόν Δικαστηρίων - σύλλογον υποκριτών αιμοβόρων -, το οποίον είχε λάβει την απόφασιν του θανάτου των πριν δικάση.
  
  Θέλομεν εκεί, όπου έπεσε διάτρητος από σφαίρας ελληνικάς ο Δημήτριος Γούναρης, ο χριστότερος, ο αγαθώτερος, ο περισσότερον πατριώτης και ο σοφώτερος Έλλην πολιτικός, εκεί όπου εσκορπίσθη γηράσας εν τη υπηρεσία του Έθνους ο νους του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, εκεί όπου εσωριάσθη νέος, πλήρης νου, ευφυίας και σφρίγους ο Νικόλαος Στράτος, εκεί όπου έπεσαν ο ευγενέστατος των Ελλήνων Γεώργιος Μπαλτατζής και ο τιμιότατος πατριώτης Νικόλαος Θεοτόκης νεκροί τους οποίους συνώδευσεν όρθιος, ευθυτινής και γενναίος ο Αρχιστράτηγος Χατζηανέστης, να κτισθή από πολύτιμα μάρμαρα Ναΐσκος, μικρός, δια να ημπορούν να γονυπετούν και μεταμελούνται οι απομένοντες αντιπρόσωποι της σημερινής κατηραμένης γενεάς των Ελλήνων. Δια να ενθυμούνται μεθαύριον οι επιγενόμενοι.
  
  Θέλομεν να είναι κτήμα όλων των Ελλήνων η εκκλησία. Κτήμα της ευλαβείας των μεν, της μετανοίας των άλλων. Να είναι ελεύθερος ν' ανοίξει την θύραν της και να μείνη μόνος ο συγγενής των Νεκρών και ο Δολοφόνος των. Διότι αυτός, ο τελευταίος, θα το ζήτηση, θα έλθη ημέρα κατά την οποίαν αργά, με του ηλίου την δύσιν θα περάση τον δρόμον των κυπαρίσσων ο Δολοφόνος, δια να ζητήση από τον Θεόν και τας Σκιάς των συγγνώμην δια το απαίσιον, το τρομακτικόν, το ανήκουστον έγκλημά του.
  
  Και θέλομεν - προ παντός - να μη θεωρηθή ούτε υπόθεσις, ούτε πρωτοβουλία, ούτε εύρημα της εφημερίδος ή της στήλης αυτής η ιδέα. Η ιδέα ήτο κοινή. Δεξιά, αριστερά, παντού ελέγετο: Να κτισθή εις τον τόπον όπου έπεσαν εκκλησία. Επιστολαί και χρήματα εστέλλοντο άλλα προς ημάς, άλλα προς άλλους. Συνέβη να γράψωμεν πρώτοι, δι' αυτό όμως θα είναι άδικον να τιμωρηθή και εξ οικείων η Μνήμη των. Εκτός ημών, τόσαι άλλοι εφημερίδες ζουν εις τον ίδιον κόσμον και αγωνίζονται μαζί μας αγώνα κοινόν. Πρέπει να δώσουν και αυτοί από τον πολύν των χώρον ολίγον ης την ιδέαν, η οποία - το τονίζομεν και πάλιν - δεν είναι ιδική μας. Είναι και ιδική των, όπως είναι παντός ανθρώπου ζήσαντος μαζί μας τας τραγικάς ώρας του 1922. Πρέπη να κτισθή εκκλησία και, αν είναι δυνατόν, εις τας 28 Νοεμβρίου, μετά το Μνημόσυνον, να τεθή ο θεμέλιος λίθος της. Την ημέραν εκείνην δεν είναι δια κανένα μας δύσκολον να πωληθούν αι εφημερίδες μας εις τας Αθήνας υπέρ του Σκοπού και προστεθή το προϊόν της πωλήσεως των εις πανελληνίους εράνους. Πρέπει να κτισθή εκκλησία; Είναι εντροπή μας να έχωμεν στήσει εις την θέσιν όπου έπεσαν, μόνον την Εξουσίαν».
  
  Η Ελλάς επλήρωσε πανάκριβα τον εθνικό διχασμό. Τις συνέπειες που είχε και θα έχει επίσης στο μέλλον αυτός ο διχασμός επεσήμανε ο Παν. Κανελλόπουλος, ίσως πρώτος απ' όλους. Παρά το ότι η οικογένειά του ήταν βυθισμένη στο πένθος, είχε το ψυχικό συχνός να παραμερίσει την πικρία του, και όταν το 1935 ίδρυσε το «Ενωτικόν Κόμμα», σ' ένα σπουδαίο άρθρο του, επισήμανε τον μέγα εθνικό κίνδυνο:
  
  «Απευθύνομαι προς εκείνους, οι οποίοι γνωρίζουν, ότι εφόσον υπάρχει βενιζελισμός και αντιβενιζελισμός, δεν υπάρχει έθνος. Όσοι το γνωρίζουν και δεν έλθουν, αυτοί προδίδουν την συνείδησίν των και την πατρίδα των. Όσοι δεν το γνωρίζουν ακόμη, αυτοί ας λάβουν υπ' όψιν των, τον εξής στοιχειώδη συλλογισμόν: Η διαίρεσις των Ελλήνων εις βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς, προσέλαβε την μορφήν αντιδικίας, η οποία υπερβαίνει τα όρια των θεμιτών πολιτικών ανταγωνισμών και αίρει την ψυχικήν ενότητα του Έθνους...».
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 16.02.2010
• 00:27

  Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης - Ο τραγική ιστορία του Νάξιου Πολιτικού

   »  Αrkoleon
  
  Ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης γεννήθηκε στην Νάξο στις 31 Δεκεμβρίου 1859. Σε ηλικία 14 ετών έμεινε ορφανός από πατέρα, αλλά παρά την χρηματική του ένδεια, φοίτησε στο γυμνάσιο της Σύρου εργαζόμενος για την αυτοσυντήρηση του. Τελειώνοντας το γυμνάσιο και έχοντας 600 δραχμές, αποφάσισε να μεταβεί στην Γαλλία για να σπουδάσει αστρονομία. Είχε την τύχη να έρθει σε επαφή με τον Δημήτριο Βικέλα και την ολιγομελή αλλά επιφανή οικονομικά παροικία των Ελλήνων στο Παρίσι. Αυτοί λαμβάνοντας υπό την προστασία τους τον νεαρό τότε Πρωτοπαπαδάκη τον στήριξαν οικονομικά και ηθικά ώστε να ολοκληρώσει τις σπουδές στην πολυτεχνική Σχολή των Παρισίων το 1883 με ιδιαίτερη επίδοση στην Μηχανική και στα μαθηματικά.
  
  Στην επιστράτευση του 1885 λόγω της κρίσης στην Ανατολική Ρωμυλία, παράτησε τις σπουδές του και κατατάχθηκε εθελοντής στον Ελληνικό στρατό. Συνεχίζοντας τις σπουδές του στην Γαλλία απέκτησε τον Ιούνιο του 1887 το ανώτατο δίπλωμα μεταλλειολογίας της σχολής των Παρισίων. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε αρχικά στους σιδηρόδρομους, ενώ παράλληλα ορίστηκε καθηγητής στην στρατιωτική σχολή Ευελπίδων. Η πρώτη αξιοσημείωτη εργασία του ήταν η εποπτεία των εργασιών της διάνοιξης του Ισθμού της Κορίνθου. Με την αποπεράτωση του έργου στα εγκαίνια, ο Πρωτοπαπαδάκης παρασημοφορήθηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο για την προσπάθεια του.
  
  Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑΣ
  
  
  Μετά από παρακίνηση πολλών συμπατριωτών του, πολιτεύεται και εκλέγεται βουλευτής Νάξου το 1901. Στην πρώτη του βουλευτική θητεία επέδειξε ενδιαφέρον για τοπικά θέματα της Νάξου, για θέματα εργατικής νομοθεσίας, αλλά κυρίως για την κατάρτιση και παρακολούθηση του προϋπολογισμού του κράτους. Επανεκλέχθηκε βουλευτής Νάξου το 1906. Τότε γνώρισε τον Δημήτριο Γούναρη με τον οποίο συνδέθηκε με ισχυρή προσωπική και πολιτική φιλία που την έσπασε μόνο ο Θάνατος. Οι δύο αυτοί πολιτικοί αποτέλεσαν σε εκείνη την βουλή τον πυρήνα της ανεξάρτητης κοινοβουλευτικής ομάδας των "Ιαπώνων" (μαζί με τον Ρέπουλη και τον Στ. Δραγούμη) που προσπάθησε να δώσει έναν αέρα ανανέωσης στο πολιτικό περιβάλλον του παλαιοκομματισμού και απέσπασε την συμπάθεια της κοινής γνώμης.
  
  Μετά από δύο συνεχείς εκλογικές αποτυχίες λόγω της αντίθεσης του στον στρατιωτικό σύνδεσμο και τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ορίζεται υπουργός οικονομικών στην Κυβέρνηση Γούναρη του 1915. Μετά την επιστροφή Βενιζέλου σε συνεργασία με την Αντάντ το 1917 και την αντισυνταγματική επαναφορά της βουλής των "Λαζάρων", παύτηκε από βουλευτής και ιδιώτευσε, ασχολούμενος κυρίως με την εκπόνηση μελετών για θέματα γεωμετρίας. Παράλληλα διατηρούσε συχνή αλληλογραφία με τον Γούναρη που βρισκόταν εξόριστος στην Κορσική. Ο Πρωτοπαπαδάκης εντάχθηκε στην "Ηνωμένη αντιπολίτευση" και έλαβε μέρος στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, εκλεγόμενος βουλευτής Νάξου. Μια σοβαρή ασθένεια δεν του επέτρεψε να είναι υπουργός στην πρώτη μετανοεμβριανή Κυβέρνηση Ράλλη που σχηματίστηκε. Η ραγδαία επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας, ανάγκασε τον Γούναρη να τον ορίσει υπουργό οικονομικών, αν και ο ίδιος ο Πρωτοπαπαδάκης προσπάθησε να μην αναλάβει την ευθύνη καθώς τα προβλήματα υγείας του ήταν σοβαρά.
  
  Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ
  
  
  Όταν ανέλαβε ο Πρωτοπαπαδάκης το Υπουργείο Οικονομικών τον Ιανουάριο του 1921, συνάντησε την συνηθισμένη κατάσταση που βρίσκει ο εκάστοτε υπουργός οικονομικών της Ελλάδας όταν αναλαμβάνει καθήκοντα. Άδεια ταμεία, σμπαραλιασμένη κρατική μηχανή, περιορισμένα έσοδα λόγω της έλλειψης των επιστρατευμένων, μεγάλες οικονομικές ανάγκες του εκστρατευτικού σώματος, που συνεχώς αυξάνονταν περαιτέρω. Η συνεχής του προσπάθεια επικεντρώθηκε στην άντληση κεφαλαίων χωρίς να υπονομεύει, κατά το δυνατόν, τον παραγωγικό ιστό της Ελλάδας. Συνέταξε σημαντικά νομοσχέδια όπως τα ακόλουθα: "περί φορολογίας καπνού", "περί ιδρύσεως καπνεργοστασίων", "περί παραχωρήσεως μεταλλείων", "περί καταργήσεως δηλώσεων και εκ γεωργικών επιχειρήσεων", "περί επιβολής λιμενικών φόρων", "περί εισπράξεως φόρων επί των αλιευομένων ιχθύων", "περί εισαγωγής ανθρακικής σόδας και άλατος" κτλ. "περί εξαγωγής ελαιολάδου" κτλ. Με μια σκληρή και αυστηρή κίνηση συγκέντρωσε στα κεντρικά ταμεία του κράτους τα 2/3 των συνολικών μετρητών από τα ταμεία όλων των επαρχιών της Ελλάδας. Προσπάθησε σκληρά να μειώσει τα κρατικά έξοδα στα απολύτως απαραίτητα.
  
  Ο Πρωτοπαπαδάκης όμως είχε αναλάβει ένα έργο που δεν ήταν ανθρωπίνως δυνατό να φέρει εις πέρας. Μετά από τρεις μήνες κοπιώδη προσπάθεια, τον Μάρτιο του 1921 σε συνολικά κρατικά έσοδα 174 εκατομμυρίων δραχμών τα 109.500.000 πήγαιναν στον στρατό η σε συναφείς δαπάνες. Προφανώς η κατάσταση αυτή δεν θα μπορούσε να παραταθεί για πολύ. Η πρώτη σκέψη του Πρωτοπαπαδάκη ήταν να αναζητήσει δανεισμό από τους συμμάχους μας. Τόσο οι Άγγλοι όσο και οι Γάλλοι αρνήθηκαν. Η δεύτερη σκέψη του ήταν να κηρύξει παύση πληρωμών όσον αφορά το εξωτερικό χρέος σε αυτές τις χώρες. Όταν η πρόταση του αυτή καταψηφίστηκε στη βουλή, στράφηκε στην τελευταία λύση: τον εσωτερικό δανεισμό.
  
  Το εσωτερικό δάνειο αυτό ήταν με την μορφή τύπωσις (πληθωριστικού) χαρτονομίσματος ύψους 500.000.000 δραχμών. Η δραχμή καταποντίστηκε σε σχέση με τα άλλα νομίσματα αλλά η "προδοτική κυβέρνηση των εξ" εξασφάλισε την χρηματοδότηση του μετώπου για ένα εξάμηνο ακόμη. Από τον Απρίλιο ως τον Ιούλιο του 1921 όμως, το εκστρατευτικό σώμα στην Μικρά Ασία αυξήθηκε μέσω στρατολογίας σε 220.000 άνδρες. Όταν η παράλογη επίθεση του Αυγούστου του 1921 προς την Άγκυρα απέτυχε και το μέτωπο τελματώθηκε, τα οικονομικά της χώρας κατέρρευσαν. Τον Φεβρουάριο του 1922 το κρατικό έλλειμμα είχε αγγίξει τα 1,7 δις δραχμές, ποσό αστρονομικό για την εποχή. Ο Γούναρης ως πρωθυπουργός στις διαπραγματεύσεις με τους Συμμάχους και τον Κεμάλ είχε φτάσει κοντά σε συμφωνία-συμβιβασμό: Η Ελλάδα θα αποχωρούσε από την Μικρά Ασία, θα κρατούσε την Ανατολική Θράκη και οι Σύμμαχοι θα αναλάμβαναν την προστασία των χριστιανικών πληθυσμών.
  
  Σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή ο Γούναρης ζήτησε από τον Πρωτοπαπαδάκη να καταφέρει πάση θυσία να εξασφαλίσει τα χρήματα για το μέτωπο για έξι μήνες ακόμη, ώστε να μην χάσει η Ελλάδα την διαπραγματευτική της δύναμη. Ο Πρωτοπαπαδάκης τα εξασφάλισε με ένα από τα ευφυέστερα οικονομικά μέτρα που πάρθηκαν ποτέ στην Ελληνική οικονομική Ιστορία: διχοτομώντας το χαρτονόμισμα και χρησιμοποιώντας το μισό υπέρ ενός κρατικού δανεισμού. Το μέτρο αυτό είχε δύο γνωρίσματα πολύτιμα για την κατάσταση που αντιμετώπιζε το κράτος: αφ΄ενός το κράτος απέφευγε να τυπώσει νέο χρήμα προστατεύοντας την αξία του κυκλοφορούντος νομίσματος, αφ΄ ετέρου η άντληση του εσωτερικού δανείου γινόταν άμεσα και χωρίς εξαιρέσεις.
  
  Πρώτος δε, εντός κοινοβουλίου όταν ψηφίστηκε το σχετικό νομοσχέδιο ο Πρωτοπαπαδάκης είχε φροντίσει να έχει 100.000 δραχμές από τα προσωπικά του χρήματα σε χαρτονομίσματα, τα οποία διχοτόμησε. Το πρωτοποριακό αυτό μέτρο επαινέθηκε από τον ίδιο τον Λόυδ Τζώρτζ στην Αγγλική Βουλή των κοινοτήτων και απέσπασε τον θαυμασμό του Ευρωπαϊκού Τύπου. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δήλωσε σχετικά στην Βουλή των Ελλήνων το 1932: "..την ανδρικήν πράξιν την οποίαν έκαμεν ο Πρωτοπαπαδάκης εις το να προτιμήσει να κόψει το χαρτονόμισμα στα δύο παρά να αρχίσει να εκτυπώνει χαρτονομίσματα και να καταντήσει την δραχμήν στην τύχη του μάρκου..."
  
  Το μέτρο αυτό, έσωσε την Χώρα από την χρεοκοπία και συντήρησε τον στρατό στο μέτωπο ως την κατάρρευση του. Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος απένειμε τον μεγαλόσταυρο Γεωργίου Α΄ στον Πρωτοπαπαδάκη, "δια τας μεγάλας προς την πατρίδα υπηρεσίας" (ήταν η πρώτη φορά που δόθηκε τέτοια διάκριση σε πολιτικό πρόσωπο). Αυτό ήταν και το μέγιστο σημείο της πολιτικής του σταδιοδρομίας. Τον Μάιο του 1922 αναλαμβάνει Πρωθυπουργός (παρά τις αντιρρήσεις του) μετά την καταψήφιση στην βουλή της Κυβέρνησης Γούναρη.Την τρίμηνη θητεία του την σύνδεσε με την (ορθή) αποπομπή του Αρχιστράτηγου Παπούλα και την (λανθασμένη) οργάνωση εκστρατείας για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Τον Αύγουστο του 1922 επήλθε η κατάρρευση του μετώπου. Ο Πρωτοπαπαδάκης παραιτήθηκε και ανέλαβε ο Τριανταφυλλάκος.
  
  Τα γεγονότα μετά εκτυλίχθηκαν ραγδαία. Οι Πλαστήρας - Γονατάς στασιάζουν στην Χίο, μεταφέρονται στην Αθήνα όπου σε συνεργασία με όλους τους Βενιζελικούς πολιτικούς, συλλαμβάνουν τους σημαίνοντες γουναρικούς πολιτικούς και τον υποστράτηγο Χατζηανέστη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Ανάμεσα τους φυσικά και ο "πρωθυπουργός της ήττας" Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης.
  
  Η "ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΕΞ"
  
  Για την παρωδία της "δίκης των εξ" και το ανύπαρκτο νομικό και ηθικό υπόβαθρο της, έχουμε αναφερθεί και στο παρελθόν εκτεταμένα και δεν θα επανέλθουμε εδώ. Το τμήμα του κατηγορητηρίου που αφορούσε τον Πρωτοπαπαδάκη, τον κατηγορούσε για...διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Ο κύριος μάρτυς κατηγορίας (Βενετσανόπουλος) ήρθε σε πολύ δύσκολη θέση όταν ο Πρωτοπαπαδάκης τον εξέτασε συντρίβοντας τις ψευδείς καταγγελίες του. Τέλος στην απολογία του, το πρώτο σημείο της είχε να κάνει με το επίτευγμα του: κατά την διάρκεια της θητείας του κατάφερε να συγκεντρώσει 2,2 δις δραχμές ενώ εισέπραξε από τακτικά έσοδα 633 εκατ. δραχμές σε σύνολο 645 εκατ. !!!
  
  Το δεύτερο σημείο της απολογίας διαλύει τον μύθο της Συμμαχικής οικονομικής βοήθειας προς τον Βενιζέλο, που δήθεν σταμάτησε λόγω της έλευσης του Γερμανόφιλου Βασιλιά. Ο Πρωτοπαπαδάκης απέδειξε πως από το 1918 (τέλος Α΄παγκοσμίου) δεν έρρευσε ούτε σεντ στα Ελληνικά κρατικά ταμεία.
  
  Στο τρίτο, αναφέρθηκε στα προβλήματα επισιτισμού του στρατού και στις υλικές θυσίες που έκανε ο Ελληνικός λαός για να συνεχιστεί η προσπάθεια. Τέλος για την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας απάντησε:
  "Αντί της απολογίας κύριοι στρατοδίκαι επί της κατηγορίας της εσχάτης προδοσίας, η οποία μας απεδόθη, επιτρέψατε μοι να εκφέρω μιαν ευχήν: Επιτρέψατε με να ευχηθώ όπως ο εξευτελισμός, τον οποίον υπέστησαν σήμερον τα ανώτατα αξιώματα του κράτους εν τω προσώπω μου και εν τω προσώπω των συναδέλφων μου, μη παρεμποδίση όσους ακόμη δύνανται να προσφέρωσι υπηρεσίας εις την πατρίδα, να τας προσφέρει"
  
  Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΣΤΟ ΓΟΥΔΙ - ΜΙΑ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗΣτις 15 Νοεμβρίου 1922 το "δικαστήριο" έβγαλε την απόφαση για την εκτέλεση των έξι, χωρίς να δοθεί καν το δικαίωμα έφεσης. Οι τελευταίες στιγμές του Πρωτοπαπαδάκη με τις κόρες του και την σύζυγο του ήταν σπαραχτικές. Ένα καμιόνι μετέφερε τους μελλοθάνατους στο Γουδί, όπου ήρθε το τέλος.....
  
  Ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης υπήρξε ένας μορφωμένος άνθρωπος, τεχνοκράτης και καλός επιστήμων. Η ακεραιότητα, η εντιμότητα και το ήθος του ήταν πανθομολογούμενα. Στην Μικρασιατική εμπλοκή προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις για το καλύτερο και το πέτυχε, τουλάχιστον στο τμήμα της ευθύνης που τον αφορούσε. Πρωταγωνίστησε στην τραγικότερη στιγμή του Ελληνισμού και την όποια αποτυχία του την πλήρωσε με την ίδια την ζωή του. Ίσως κάποιοι σήμερα να δικαιούνται να αμφισβητήσουν την πολιτική του η τις ικανότητες του. Τον πατριωτισμό του όμως ουδείς δικαιούται να τον αμφισβητήσει.......
  
  
  
  ΠΗΓΕΣ
  
  Αριστείδης Οικονόμου, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, ένας άνθρωπος μια εποχή
  
  Γεώργιος Λεονταρίτης, Από την δόξα στην συμφορά (η άδικη εκτέλεση των Έξι), εκδόσεις Μέτρον
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 05.02.2010
• 21:09

  I Flunk

   »  The Bond's
  Yeah, I flunk at this blogging thing. Every time I think about catching up on my blog, it's been so long I get a little overwhelmed with everything I would need to write. Luckily there is only two of you that read this...(i think) and you are also my friends on FB so you are seeing my status updates (this is how I am justifying my lack of blogging in me head).
  
  Boo me.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 29.01.2010
• 21:43

  Η πορνεία στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο

   »  Αrkoleon
   
  Ο Φιλήμων ιστορεί πως ο Σόλων ίδρυσε πρώτος τα πορνεία στην Αθήνα,για να ανακουφίσει τους νέους που έφταναν στην ακμή,ο δε Νίκανδρος ο Κολοφώνιος γράφει πως ο Σόλων ίδρυσε και τον ναό της Πανδήμου Αφροδίτης στην Αθήνα,της προστάτριας του αγοραίου έρωτα,από τα κέρδη των πορνών που είχε εγκαταστήσει στα οικήματα.Από ένα απόσπασμα του Ξενάρχου που διέσωσε ο Αθήναιος πληροφορούμαστε τον τρόπο λειτουργίας τους.
  
  Αφού ο Ξέναρχος κατηγορήσει την νεολαία της εποχής του που τρώει τα λεφτά και τον καιρό της με μεγαλόμισθες εταίρες ή με ελεύθερες παντρεμένες γυναίκες διατρέχοντας τον έσχατο κίνδυνο να συλληφθεί,λέει πως θα μπορούσε να διαλέξει άλλον ευκολότερο και ασφαλέστερο δρόμο,την επίσκεψη στα πορνεία,όπου όπως μας αναφέρει,μπορεί κανείς να διαλέξει ελεύθερα όποια του αρέσει.Στέκονταν σε παράταξη μέσα στους οίκους-«επί κέρως τεταγμέναι»,όπως λέει χαρακτηριστικά,ημίγυμνες ή φορώντας διαφανείς χιτώνες,με αποτέλεσμα να φαίνονται τα πάντα και να διεγείρονται οι πελάτες.Η ταρίφα ποίκιλλε από σπίτι σε σπίτι ή από γυναίκα σε γυναίκα και ήταν κατά κανόνα ένας οβολός(το 1/6 δηλ.της δραχμής),αλλά μπορούμε να υποθέσουμε πως μπορούσε ο πελάτης να δώσει κάτι παραπάνω για να έχει ειδική περιποίηση).
  
  Τα πορνεία στην Αθήνα ήταν εγκατεστημένα κυρίως στον Κεραμεικό που ήταν μέσα στην πόλη,κατά τον σχολιαστή του Αριστοφάνη,και ειδικότερα στις πύλες του Κεραμεικού,καθώς μας πληροφορούν ο Ησύχιος και η Σούδα.Τα περισσότερα,όμως,ήταν στο λιμάνι,στον Πειραιά,καθώς μας πληροφορεί ο Πολυδεύκης,μιας και ήταν χώρος,όπου έρχονταν έμποροι,ξένοι και ναυτικοί.Οι πόρνες ντύνονταν παρδαλά κι αυτό δεν επιτρεπόταν για τις ελεύθερες γυναίκες.Όταν έμπαινε ο πελάτης,η πόρτα έκλεινε.Μέσα στο δωμάτιο είχε συνήθως προθάλαμο.Στους τοίχους υπήρχαν άσεμνες και διεγερτικές παραστάσεις,κατάλληλος διάκοσμος για τον χώρο.Τον χειμώνα είχαν κάρβουνα αναμμένα για ζεστασιά.Τοκρεββάτι είχε σεντόνια και καλύμματα και μέσα έκαιγε λύχνος συνεχώς.Οι πελάτες κατά τα φαινόμενα προπλήρωναν.
  
  Οι πόρνες ήταν δούλες,ξένες ή αιχμάλωτες πολέμου,ή αγορασμένες.Απαγορευόταν αυστηρά να εκδίδεται ελεύθερη.Ο Θεόπομπος αναφέρει πως ο ρήτορας Κλέομις της Μήθυμνας τους μαστροπούς που προήγαγαν στην πορνεία ελεύθερες τους έδεσε μέσα σε σακκιά και τους έριξε μέσα στη θάλασσα να πνιγούν.Οι προαγωγοί ή πορνοβοσκοί ήταν πρόσωπα ανυπόληπτα και λεγόντουσαν κι αλλιώς πόρνοι,πορνοσκόποι και εταιροτρόφοι.Νοίκιαζαν τα πορνεία και είχαν τις πόρνες καταβάλλοντας κάθε χρόνο το πορνικόν τέλος στο κράτος,ένα φόρο δηλαδή στο κράτος,καθώς μαθαίνουμε απ’τον Αισχίνη.Η ταρίφα των πορνών φαίνεται καθοριζόταν και πάλι απ’το κράτος κι αυτό λεγόταν «διάγραμμα»,όπως μας πληροφορεί η Σούδα,όπου οι αγορανόμοι καθώριζαν(διέγραφον) πόσο έπρεπε «λαμβάνειν την εταίραν εκάστην».Και στην Κω υπήρχε πορνικόν τέλος,όπως προκύπτει από μια πούτιμη επιγραφή που καταγράφει τους φόρους του κράτους,μεταξύ των οποίων υπάρχει και ο φόρος των εταιρών.Το πορνικόν τέλος καταβαλλόταν στον πορνοτελώνη,τον τελώνη δηλαδή των δημοσίων πορνών.Το πορνείο λεγόταν και οικίσκος,οίκημα(δηλ.το«σπίτι»,όπως λέμε σήμερα),τέγος,παιδισκείον(από τα κοριτσάκια,τις παιδίσκες που είχε μέσα),κηλωστόν,χαμαιτυπίον(την ονομασία αυτή την πήρε απ’τις λεγόμενες χαμαιτύπες,τις πόρνες δηλαδή που συνευρίσκονταν στο ύπαιθρο ξαπλώνοντας χάμω,δηλ.στο έδαφος.
  
  Αργότερα φαίνεται σπιτώθηκαν κι έτσι απ’αυτές πήρε την ονομασία και το σπίτι).Υπήρχε και μια άλλη κατηγορία ακόμη φτηνότερων πορνών που έκαναν τη δουλειά στο ύπαιθρο ψαρεύοντας τους πελάτες στο δρόμο μεδιάφορα κόλπα,μεταξύ των οποίων ήταν να έχουν γραμμένα με καρφιά στα πέδιλα λέξεις που αποτυπώνονταν στο μαλακό έδαφος.Σώθηκε ένα τέτοιο παπούτσι που γράφει με τα καρφιά τη λέξη ‘’ακολούθει’’,κάτι ανάλογο με τις σύγχρονες πόρνες που έχουν τυπωμένες καρτούλες με την διεύθυνση,τις οποίες πετάνε στον ανυποψίαστο πελάτη.Οι πόρνες αυτές λεγόντουσαν «λεωφόροι»(το ανάλογο με το σημερινό τροτέζα ή καλντεριμιτζού) ή«σποδησιλαύραι»(λαύρα είναι το δρομάκι,το σοκάκι και σποδός η σκόνη),χαμαιτύπαι,χαλκιδίτιδες(από το πολύ ευτελέςποσό που έπαιρναν,ένα χάλκινο νόμισμα),χαμαιταιρίδες.Συνευρίσκονταν στους σκοτεινούς δρόμους στην περιοχή του Φιλοπάππου,σε ψηλά επιτάφια μνημεία.Άλλες πήγαιναν σε ειδικά πανδοχεία που νοίκιαζαν γι’αυτό το σκοπό δωμάτια ή σε ταβέρνες που λεγόντουσαν ματρυλλίαή μαστρύπια.Υπήρχαν πόρνες εγκατεστημένες στα λουτρά.Τέλος,στα συμπόσια καλούσαν αυλητρίδες,χορεύτριες(ορχηστίδες),ακροβάτιδες που πέρα απ’το πρόγραμμα που παρουσίαζαν,δίνονταν πολύ συχνά για μικρή πρόσθετη αμοιβή στον έρωτα των ανδρών.
  
  Οι εταίρες ήταν πόρνες πολύ όμορφες,ανωτέρου επιπέδου.Κατείχαν συνήθως υψηλή μόρφωση και μπορούμε να τις παρομοιάσουμε κατά κάποιο τρόπο με τις γιαπωνέζες γκέισες.Πολλές απ’αυτές κέρδισαν την ελευθερία τους εξαγοράζοντάς την με τα κέρδη τους ή με χρήματα των εραστών τους.Η τιμή τους κυμαινόταν από 1 δραχμή,δηλ.6 φορές περισσότερο από τις δημόσιες πόρνες,μέχρι αμύθητα ποσά.Το πόσο σοβαρή επίδραση άσκησαν στη ζωή της αρχαίας Ελλάδας φαίνεται από το ότι όλοι οι μεγάλοι άνδρες της αρχαιότητος είναι συνδεδεμένοι με εταίρες που φημίζονταν όχι μονάχα για την ομορφιά και την τέχνη του έρωτα,αλλά και το πνεύμα τους.Η Ασπασία έγινε σύζυγος του ισχυρότερου άνδρα της Αθήνας,του Περικλέους.Λέγεται πως έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη χάραξη της πολιτικής του αθηναϊκού κράτους κι ο Πλάτων στον «Μενέξενο» αναφέρει πως εκείνη συνέθεσε τον επιτάφιο λόγο που εξεφώνησε ο Περικλής.Η Τιμάνδρα ή Δαμασάνδρα,μητέρα της Λαΐδος,συνδέθηκε με τον Αλκιβιάδη,όπως και η περίφημη Θεοδότη η Αττική.Η χορεύτρια Φίλιννα συνδέθηκε με τον βασιλιά Φίλιππο κι απέκτησε μαζί του τον Αρριδαίο που βασίλεψε μετά τον Αλέξανδρο.Η Μανία και η Λάμια ήταν οι περίφημες εταίρες του Δημητρίου Πολιορκητή.Η Δημώ συνδέθηκε με τον βασιλιά Αντίγονο.Η Μύστα και η Νύσα συνδέθηκαν με τον βασιλιά Σέλευκο.Η Λαΐς είχε δεσμό με τον ζωγράφο Απελλή,τον φιλόσοφο Αρίστιππο και τον Διογένη τον Κυνικό.Η Φρύνη με τον ρήτορα Υπερείδη.Η Μιλτώ με το βασιλιά της Περσίας Κύρο.Η Θαΐς ήταν η εταίρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και είναι αυτή που έκαψε το ανάκτορο της Περσέπολης σ’ένα γιορταστικό συμπόσιο.Η Γλυκέρα είναι η περίφημη ερωμένη του Μενάνδρου.Η Λαμπιτώ η Σαμία συνδεόταν με τον Δημήτριο τον Φαληρέα.Η Σινώπη με τον Ιεροφάντη των Ελευσινίων Μυστηρίων Αρχία.Η Λεόντιον ήταν η συντρόφισσα του Επίκουρου.Η Αγαθόκλεια ήταν η φίλη του Πτολεμαίου του Δ’.ΗΜανία ήταν η ερωμένη του ολυμπιονίκη στο παγκράτιον Λεοντίσκου.Το 13ο βιβλίο του Αθήναιου μας δίνει πλήθος ονόματα,ανέκδοτα και περιτατικά από τις διάσημες εταίρες της αρχαιότητας.
  
  Η ιεροδουλεία ήταν ένας θεσμός,κατά τον οποίο γυναίκες,αλλά ορισμένες φορές και άνδρες ασκούσαν στους ναούς την Ιερή Πορνεία.Δύο είναι τα είδη της .Το πρώτο περιλαμβάνει όλες τις γυναίκες που είναι υποχρεωμένες,πριν παντρευθούν,να διακορευθούν μέσα στο ναό προς όφελος της θεάς,στην οποία ανήκει ο ναός.Το δεύτερο,που είναι μετεξέλιξη του πρώτου και προφανώς επιβλήθηκε με την επικράτηση της πατριαρχίας και της ζηλοτυπίας του άνδρα που θέλει η γυναίκα του να μη σμίγει με κανένα,έστω και με θεό σε ναό,αφορά εκείνες τις γυναίκες που υπηρετούν στο ναό είτε ως σκλάβες είτε επειδή είναι ταμένες είτ γιατί έχουν έλθει με τη θέλησή τους και η ιεράπορνεία που ασκούν είναι σε μόνιμη επαγγελματική βάση.
  
  Η ιεροδουλεία,θεσμός πανάρχαιος και θρησκευτικός,ήταν απλωμένη σ’όλο το χώροτης Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.Στην Κύπρο ήταν ανεπτυγμένη,όπως μας πληροφορούν οι Κλέαρχος Σολεύς και ο Ιουστίνος,ο οποίος αναφέρει επίσης ότι οι Επιζεφύριοι Λοκροί σε κρίσιμες στιγμές πολέμου πόρνευαν τις θυγατέρες τους στον ναό της Αφροδίτης.Στην Άβυδο της Τρωάδος υπήρχε ιερό της Αφροδίτης Πόρνης.Στην Ελλάδα ξακουστό ήταν το ιερό της Αφροδίτης στην Κόρινθο που είχε περισσότερες από 1.000 ιερόδουλες εταίρες,τις οποίες είχαν αφιερώσει στη θεά άνδρες και γυναίκες.Γι’αυτές συνέρρεε πλήθος κόσμου,όπως μαρτυρεί ο Στράβων,και πλούτιζε η πόλη.Οι καπετάνιοι των πλοίων σκόρπιζαν αφειδώς τα λεφτά τους και απ’αυτό βγήκε η παροιμία «ου παντός ανδρός ες Κόρινθον έσθ’ο πλους»,δηλαδή δεν είναι εύκολο ταξίδι για τον καθένα η Κόρινθος.Και υπήρχε αρχαίο έθιμο στην Κόρινθο,όταν επρόκειτο να προσευχηθεί η πόλη στην Αφροδίτη για ζητήματα υψίστης σημασίας,να προσκαλούν όσο το δυνατόν περισσότερες εταίρες να συνενώσουν την φωνή τους και να θυσιάσουν μαζί.Και για την πατριωτική τους στάση κατά την περσική εισβολή ανέγραψαν τα ονόματα των εταιρών σε δημόσια πινακίδα κι ο Σιμωνίδης τους αφιέρωσε επίγραμμα.
  
  
  (Πηγή:«Περιοδικό Αρχαιολογία»)
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 28.01.2010
• 14:40

  Το μεγαλείο της Ελληνικής Γλώσσας

   »  Αrkoleon
  
  
  "Hellenic Quest" τιτλοφορείται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής γλώσσας που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για αγγλόφωνους και ισπανόφωνους.. Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας.
  Το πρόγραμμα παράγεται από την γνωστή εταιρεία Η/Υ Apple, της οποίας ο Πρόεδρος Τζών Σκάλι λέει σχετικά:
  «Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της Ελληνικής γλώσσας, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει την δημιουργικότητά της, να εισαγάγει καινούργιες ιδέες και θα της προσφέρει τόσες γνώσεις, περισσότερες απ' όσες ο άνθρωπος έχει ως τώρα ανακαλύψει»
  ΄Ισως να πρόκειται για μια εκδήλωση της τάσης για επιστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και την γλώσσα των Ελλήνων ...;
  Σήμερα οι Βρεταννοί επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη τους να μάθουν αρχαία Ελληνικά, «επειδή αυτά περιέχουν μια ξεχωριστή σημασία για τους τομείς οργάνωσης και διαχείρησης των επιχειρήσεων». Σε αυτό το συμπέρασμα οδηγήθηκαν μετά από διαπιστώσεις Βρεταννών ειδικών ότι:
  « Η Ελληνική γλώσσα ενισχύει την λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες. Γι αυτό έχει μεγάλη αξία, όχι μόνον στην πληροφορική και στην υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργάνωσης και διοίκησης»
  Αυτές οι ιδιότητες της Ελληνικής ώθησαν το Πανεπιστήμιο ΙΡΒΑΙΝ της Καλλιφόρνιας να αναλάβει την αποθησαύριση του πλούτου της. Επικεφαλής του προγράμματος τοποθετήθηκε η γλωσσολόγος και Ελληνίστρια Μάκ Ντόναλι και μαζί της οι καθηγητές της ηλεκτρονικής Μπρούνερ και Πάκαρι. Στο πρόγραμμα Η/Υ ΄Ιβυκο αποθησαυρίστικαν 6.000.000 λεκτικοί τύποι της γλώσσας μας, όταν η Αγγλική έχει συνολικά 490.000 λέξεις και 300.000 τεχνικούς όρους. Δηλαδή ως γλώσσα είναι μόλις το 1/100 της δικής μας! Επίσης στον ΄Ιβυκο ταξινομήθηκαν 8.000 συγγράμματα, 4.000 αρχαίων Ελλήνων και το έργο συνεχίζεται ...;
  Επ' αυτού ο καθηγητής Μπρούνερ λέει:
  « Σε όποιον απορεί , γατί τόσα εκατομμύρια δολλάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής γλώσσας, απαντούμε: Μα πρόκειται για την γλώσσα των προγόνων μας! Και η επαφή μαζί τους θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας».
  Οι υπεύθυνοι του προγράμματος υπολογίζουν ότι οι Ελληνικοί λεκτικοί τύποι θα φθάσουν στα 90.000.000 έναντι 9.000.000 της λατινικής. Το ενδιαφέρον για την Ελληνική γλώσσα, προέκυψε από την διαπίστωση των επιστημόνων της πληροφορικής και υπολογιστών ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται σαν νοηματική γλώσσα μόνον την Ελληνική και όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτηρίζουν σαν «σημειολογικές». Νοηματική γλώσσα όπως είναι γνωστό, θεωρείται η γλώσσα όπου το «σημαίνον» δηλαδή η λέξη και το «σημαινόμενο» δηλαδή αυτό που η λέξη εκφράζει(πράγμα, ιδέα, κατάσταση), έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ σημειολογική είναι η γλώσσα στην οποία ορίζεται αυθαίρετα ότι το «σημαινόμενο» εννοείται με το «σημαίνον»! Η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη της οποίας οι λέξεις έχουν «πρωτογένεια» (π.χ. Γεωμετρία= γη +μετρώ), ενώ σε όλες τις άλλες οι λέξεις είναι συμβατικές. Σημαίνουν κάτι, επειδή απλά έτσι συμφωνήθηκε μεταξύ εκείνων που τις χρησιμοποιούν. Υπάρχει δηλαδή αιτιώδης σχέση μεταξύ λέξεως-πράγματος, που είναι κάτι ανύπαρκτο στις άλλες γλώσσες.
  Τα ποιο τέλεια προγράμματα «Ίβυκος», «Γνώσεις» και «Νεύτων» αναπαριστούν τους λεκτικούς τύπους της Ελληνικής σε ολοκληρώματα και σε τέλεια σχήματα παραστατικής, γεγονός που αδυνατούν να κάνουν για τις άλλες γλώσσες. Και αυτό επειδή η Ελληνική γλώσσα, έχει μαθηματική δομή επιτρέπει την αρμονική γεωμετρική τους απεικόνιση. Ιδιαιτέρως χρήσιμα είναι τα Ελληνικά προσφύματα «-ΙΣΜΟΣ», «-ΛΑΝΔΗ», «ΤΗΛΕ», «ΜΙΚΡΟ»,»ΜΕΓΑ»,»ΣΚΟΠΟ», «ΣΥΝ» κ.α.
  Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θεωρούν την Ελληνική γλώσσα ως «μη οριακή», δηλαδή μόνον σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια. ΄Ετσι, γι αυτό είναι απαραίτητη στις νέες επιστήμες όπως η Πληροφορική, η Ηλεκτρονική, η Κυβερνητική κ.ά. Αυτές οι επιστήμες μόνο στην Ελληνική γλώσσα βρίσκουν νοητικές εκφράσεις που χρειάζονται, χωρίς τις οποίες η επιστημονική σκέψη αδυνατεί να προχωρήσει.
  Γι αυτούς τους λόγους οι Ισπανοί ευρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η Ελληνική γλώσσα ως η επίσημη της ευρωπαϊκής ένωσης, διότι το να μιλά κανείς για ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Ελληνική, είναι σαν να μιλά σ' έναν τυφλό για χρώματα.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:00

  Η Δ΄ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ: ΟΙ ΦΡΑΓΚΟΙ ΚΑΙ Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ

   »  Αrkoleon
  
  Η Δ΄ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ
  ΟΙ ΦΡΑΓΚΟΙ ΚΑΙ Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ
  Toυ Θωμά Φ. Δρίτσα
  
  
  
  Ενώ τονίζεται η 29η Μαΐου 1453 ως το τέλος της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας μας, το κυριότερο γεγονός που κλόνισε την ύπαρξή της ανεπανόρθωτα, και οδήγησε στον οριστικό τερματισμό της υλικής και οικονομικής υπεροχής του κράτους μας σε όλη την Ευρώπη, και τελικά στο 1453, δηλαδή η καταστροφή της Ρωμανίας από τη Δύση, με την Άλωση της Νέας Ρώμης/Κωνσταντινούπολης την 13η Απριλίου 1204 από τους Σταυροφόρους, αποσιωπάται ή δεν του δίνεται η πρέπουσα σημασία. Θα έλεγε κανείς, ότι επειδή ο προσανατολισμός του νεοελληνικού κράτους ήταν προς τη Δύση, οι ηγέτες του σκέφτηκαν ότι αυτός ο προσανατολισμός συνεπάγεται απαραίτητα και τη λήθη της ιστορίας, τη λήθη του γεγονότος ότι εξαιτίας της Άλωσης του 1204 η Ρωμηοσύνη στάθηκε αδύναμη να αντιμετωπίσει τους Τούρκους. Με άλλα λόγια, η Άλωση του 1204 οδήγησε στα 400-600 χρόνια Τουρκοκρατίας, αλλά αυτό το συμπέρασμα απωθήθηκε, πιθανότατα λόγω του ιδεολογικού προσανατολισμού της ηγετικής τάξης του Ελληνικού κράτους. Είναι σήμερα γενικά παραδεκτό, πως αυτή ήταν η αιτία της επικράτησης των Τούρκων στη Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια. Ένα Ρωμαίικο Κράτος που δεν θα είχε υποστεί την Άλωση του 1204, πιθανότατα θα ανέκαμπτε, όπως είχε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν άλλωστε, και θα αντιμετώπιζε τους Τούρκους νικηφόρα, όπως και τους Άραβες.
  
  Η ευκαιρία να χτυπηθεί η Ρωμηοσύνη, δεν άργησε να δοθεί στους Φραγκολατίνους. Ήδη από τον 12 αι πολλές δεκάδες χιλιάδες από αυτούς υπήρχαν στην Κωνσταντινούπολη. Απολάμβαναν προνόμια και ήταν προκλητικοί προς τους Ρωμηούς της Κωνσταντινούπολης. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός παραχώρησε το 1082 υπέρμετρα δικαιώματα που τους έκαναν μισητούς στους Ρωμαίους. Ο Ιωάννης ο Β΄ έκανε κάποιες προσπάθειες ώστε θα θέσει τέλος στα προνόμια αυτά. Αλλά η ενέργεια του αυτή, είχε ως αποτέλεσμα εχθροπραξίες από μέρους τους τόσο στο Αιγαίο, όσο και στο Ιόνιο και την Αδριατική. Αναγκάστηκε, ο αυτοκράτορας να ξαναδώσει πίσω τα προνόμια, όταν ο στόλος των Βενετών κινήθηκε εχθρικά προς τα εδάφη της Ρωμανίας. Οι Λατίνοι είχαν αλλοιώσει πολλές πλευρές της δημόσιας ζωής και οικονομικά διείσδυαν στον εμπορικό / επαγγελματικό ιστό συμβάλλοντας στην παρακμή της αυτοκρατορίας. Η Ρωμαϊκή οικονομία, πλέον ήταν υποχείριο της δύσης.
  
  Ο λαός της Ρωμηοσύνης, αντιστάθηκε στις προκλήσεις τους, με μεγάλες εξεγέρσεις, οι οποίες βάφτηκαν με αίμα. Τον Μάιο του 1182, έγινε η πρώτη εξέγερση κατά των Λατίνων. Μια επανάσταση που χαρακτηρίστηκε από σφαγές και εξανδραποδισμούς. Κάτω από την πίεση της κατάστασης ο Ανδρόνικος ο Α΄ αναγκάστηκε να υιοθετήσει την αντιλατινική πολιτική. Όπως είναι φυσικό, οι Λατίνοι αντέδρασαν κατά της Ρωμανίας. Η επεκτατική πολιτική τους εκφράστηκε με την επίθεση των Ούγγρων στη βαλκανική το 1183 καθώς και με την επίθεση των Νορμανδών κατά των Ρωμαϊκών εδαφών το 1185, με αποτέλεσμα την άλωση της Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε νέα επανάσταση του δυσαρεστημένου από τα γεγονότα λαού στη την οποία σφαγιάστηκε ο Ανδρόνικος.
  
  Αυτοκράτορας έγινε ο Iσαάκιος ο B΄ ο Άγγελος. Δυστυχώς, εκείνη την περίοδο, η Ρωμανία έπασχε από ελλιπή ηγεσία Οι Άγγελοι ήταν ίσως η χειρότερη δυναστεία! Ο Παπαρρηγόπουλος λέει (Δ΄ Β 237): “η ολεθρία των Αγγέλων γενεά”. Ο Iσαάκιος προσπάθησε να έρθει σε συνεννόηση με τους Λατίνους και να τους παραχωρήσει ξανά, ευνοϊκή μεταχείριση. Το 1187 επαναφέρει τα προνόμια των Βενετών, οι οποίοι έχουν πλέον την υποχρέωση να μην συνάπτουν συμμαχίες ενάντια στην Αυτοκρατορία. Το 1195 ανατρέπεται ο Ισαάκιος από τον Αδελφό του Αλέξιο Γ΄, πράγμα το οποίο κάνει τους Βενετούς σκεπτικούς, αν και τα προνόμια τους ανανεώνονται.
  
  
  Ο Πάπας Ιννοκέντιος ο Γ΄ ήταν ο πνευματικός πατέρας της 4ης Σταυροφορίας. Υπήρχε σε αυτήν ένα ανάμεικτο πνεύμα αρρωστημένης θρησκευτικότητας και «ιπποτικής» ιδεολογίας. Έστειλε τους Λατίνους ιεροκήρυκες να προωθήσουν την υπόθεση του ιερού πολέμου στην Δυτική Ευρώπη, την κήρυξη του ιερού πολέμου. Ο Θεοβάλδος ο Γ΄, κόμης της Καμπανίας, κήρυξε τελικά τον (ανίερο) πόλεμο. Οι Σταυροφόροι «Ήταν ένα περίεργο ανακάτωμα από ευσεβείς και θρήσκους άνδρες, αλλά και από αποβράσματα της κοινωνίας, από ανθρώπους, δηλαδή, που ήταν ικανοί για κάθε έγκλημα» (1). Μυριάδες λαού έσπευσαν στο κάλεσμα των κηρύκων της Σταυροφορίας. Η θρησκευτικότητα ήταν πρόσχημα και επικάλυψη της κατάκτησης. Οι ελευθερωτές των Αγίων Τόπων έγιναν κατακτητές της Ανατολής, κοσμικοί και πνευματικοί αφέντες και δυνάστες. Το φεουδαρχικό κλίμα της Φράγκικης Δύσης μεταφυτεύτηκε στην Ανατολή.
  
  
  To συμβούλιο που αποτελείτο από τους Φεουδάρχες οι οποίοι λάμβαναν μέρος στην σταυροφορία αποφάσισε πως η συγκέντρωση θα γινόταν στην Βενετία και κατόπιν θα κατευθύνονταν είτε στην Συρία, είτε στην Αίγυπτο. Οι σταυροφόροι έπασχαν τόσο από πλευράς οργάνωσης και εξοπλισμού, όσο και στα οικονομικά. Γι’ αυτό συνάψανε συμφωνία με τους Βενετούς, με την οποία θα παρείχετο τροφή και υποστήριξη, έναντι 85.000 μάρκων. Επίσης προσέφεραν και τα μισά εδάφη που θα κατακτούσαν οι σταυροφόροι. Οι περισσότεροι έφτασαν το 1202, αργοπορημένα στην Βενετία. Η οργάνωση, ο εξοπλισμός και τα οικονομικά τους ήταν σε άθλια κατάσταση. Μια και δεν μπορούσαν να τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους, οι σταυροφόροι αναγκάστηκαν να βοηθήσουν τους Βενετούς χτυπώντας εχθρικές πόλεις, ως «πληρωμή». Καταστρέψανε και λεηλάτησαν την πόλη Ζάρα.
  
  Ο Βολταίρος έλεγε ότι η «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους» δεν ήταν ούτε αγία, ούτε ρωμαϊκή ούτε καν αυτοκρατορία! Η Βενετική «Serenissima Repubblica» (Γαληνότατη Δημοκρατία) κατ’ αναλογία, ούτε γαλήνια, ούτε και Δημοκρατία ήταν. Ήταν ένα κράτος βαθιά ιμπεριαλιστικό, πλουτοκρατικό, αποικιοκρατικό και ρατσιστικό / αριστοκρατικό. Το Βενετικό κράτος ήταν «εμπορικό». Βεβαίως, δεν γνωρίζουμε αν το να είσαι κλέπτης και κλεπταποδόχος είναι «εμπόριο». Ο Φράγκος σταυροφόρος εντυπωσίασε, κλέβοντας και διαλύοντας την Ρωμηοσύνη. Δεν είναι μόνο τα «ελγίνεια» μάρμαρα που ξέρουμε όλοι. Όποιος έχει επισκεφθεί την Ιταλία, θαυμάζει, στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, τα τέσσερα χάλκινα άλογα που κοσμούν τον εξώστη του ναού, τα οποία κάποτε στόλιζαν τον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης! Ακόμα και η βαριά μεγαλοπρεπής χαλύβδινη πόρτα του ναού, κάποτε κοσμούσε την Αγία Σοφία! Η Βενετία, ξεκίνησε ως μία καθαρά Ρωμαίικη πόλη, αλλά τελικά κατάληξε να αλωθεί πολιτισμικά από τους Φράγκους και να γίνει και αυτή Φραγκική. Αυτό συνέβη, κυρίως, μετά την κατάληψη του Πατριαρχείου Ρώμης από τους Φράγκους. Για παράδειγμα, ως τον 10ο αιώνα τα δημόσια έγγραφα της Βενετίας άνοιγαν με το όνομα του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Στα τέλη του 12ου αιώνα όλοι οι Δόγηδες έφεραν τίτλους Ρωμηών αυλικών αξιωματούχων. Το σύστημα χρονολόγησης των εγγράφων παρέμεινε Ρωμαϊκό και συνέχισε να χρησιμοποιεί το μεσαιωνικό Index, ενώ ως την ενθρόνιση του τελευταίου βενετού Δόγη το 1789 το τελετουργικό ακολουθούσε αυστηρά τη Ρωμαίικη παράδοση (2). Μόνο μετά το 1797, οπότε και εγκαθιδρύθηκε η «Γαληνότατη Δημοκρατία», η Βενετία απέταξε εντελώς τα σύμβολα της Ρωμαίικης αυτοκρατορίας.
  
  
  Στην πόλη Ζάρα στην Αδριατική Ακτή, αρχές του 1203, οι σταυροφόροι δέχτηκαν τους αντιπροσώπους του Αλέξιου Δ΄ Αγγελου, υιού του εκθρονισμένου και τυφλωμένου Ισάκιου Β΄ Αγγελου,. Η αδελφή του Αλέξιου είχε παντρευτεί τον βασιλιά της Σουηβίας Φίλιππο. Ο Αλέξιος Δ΄ έχει χαρακτηριστεί ο «Εφιάλτης» της Ρωμανίας! Αυτός έφερε τους Λατίνους Σταυροφόρους στην Κωνσταντινούπολη. Ήθελε να αποκαταστήσει, στον θρόνο, τον πατέρα του Ισαάκιο. Συνεργάστηκε όμως, με τους εχθρούς της αυτοκρατορίας, για να πετύχει τον σκοπό του. Οι Σταυροφόροι δεν μπόρεσαν αν αποφασίσουν, και απέπλευσαν προς Κέρκυρα, όπου ο Αλέξιος επανέλαβε τις προτάσεις του.
  
  
  Σημαντικό ρόλο έπαιξε ο δόγης της Bενετίας Ερρίκος Δάνδολος, ο οποίος έτρεφε μίσος κατά των Ρωμηών. Ο Δάνδολος έγινε Δόγης όταν ήταν 85 ετών. Είχε τυφλωθεί στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ήταν επικεφαλής μίας πρεσβείας των Βενετών στον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό. Το 1171, ο αυτοκράτορας, έχοντας απαυδήσει από την «ανυπόφορη» συμπεριφορά των Βενετών εμπόρων, είχε συλλάβει μερικούς από αυτούς. Ο Δάνδολος θα έλθει, τότε, σε σύγκρουση με τον Μανουήλ Α΄ και σε μια συμπλοκή στην Πόλη, τραυματίστηκε και τυφλώθηκε, σύμφωνα με τον Στήβεν Ράνσιμαν. Έτσι, ο Δάνδολος μισούσε θανάσιμα τους Ρωμηούς και ανέμενε κάποια ευκαιρία, για ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Επόμενο ήταν να «αρπάξει την ευκαιρία» και να ασκήσει και αυτός επιρροή, ώστε η εκστρατεία να κατευθυνθεί προς την Νέα Ρώμη / Κωνσταντινούπολη.
  
  
  
  
  Τον Μάιο του 1203 ο στόλος των σταυροφόρων έφυγε από την Κέρκυρα και έφθασε στην Βασιλεύουσα τον Ιούνιο. O ιππότης Γοδεφρείδος Bιλλεαρδουΐνος, που μετείχε ο ίδιος στη Σταυροφορία, έκπληκτος και αυτός, έγραψε χρονογραφία («Χρονικό της Κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης») που δίνει σαφή εικόνα των εντυπώσεων, σχετικά με το μέγεθος του ρωμαϊκού πολιτισμού, που αντίκρισαν οι στρατιώτες:
  
  Παράγραφος 128.: «Τώρα μπορείτε να μάθετε πως κοίταζαν επίμονα την Κωνσταντινούπολη εκείνοι που δεν την είχαν δει ποτέ [σ.σ.: αναφέρεται στην στιγμή όπου τα δυτικά στρατεύματα πρωτοαντίκρισαν την Πόλη, 24 Ιουνίου 1203]. Γιατί δεν μπορούσαν καθόλου να σκεφτούν πως μπορεί να υπάρχει σε όλο τον κόσμο μια τόσο ΠΛΟΥΣΙΑ πόλη, όταν είδαν αυτά τα ψηλά της τείχη και τους ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ πύργους κι αυτά τα ΠΛΟΥΣΙΑ παλάτια με τις ψηλές εκκλησίες, που ήταν τόσες πολλές που κανείς δεν θα το πίστευε αν δε το έβλεπε με τα μάτια του, και ακόμα το μήκος της πόλης που κυβερνούσε τις υπόλοιπες. Και μάθετε πως δεν υπήρξε άνθρωπος, άνθρωπος τόσο ασυγκίνητος, που να μην ανατριχιάσει. Κι αυτό δεν ήταν καθόλου περίεργο, γιατί ποτέ δεν ανέλαβαν άνθρωποι μια τόσο μεγάλη επιχείρηση από τότε που χτίστηκε ο κόσμος.»
  
  Τρομοκρατημένος ο σφετεριστής αυτοκράτορας Αλέξιος Γ΄ διέφυγε στην Θράκη παίρνοντας μαζί του το κρατικό θησαυροφυλάκιο. Με την βοήθεια των Φράγκων που παρέμειναν έξω από την πόλη, ο τυφλωμένος πρώην αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ Άγγελος αποκαταστάθηκε στον θρόνο του. Συναυτοκράτορας έγινε ο υιός του Αλέξιος Δ΄ Άγγελος. Ο Iσαάκιος επικύρωσε με χρυσόβουλλο όλες τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει απέναντι στους Σταυροφόρους ο Aλέξιος ο Δ΄. Η βασιλεία τους, όμως, δεν κράτησε πολύ.
  
  Ο λαός αντέδρασε στην υποδούλωση στους δυτικούς, που ήταν εμφανής και ξέσπασε επανάσταση. Την αγανάκτηση του πληθυσμού προκάλεσαν η επιβολή βαριάς φορολογίας και η ληστρική συμπεριφορά των σταυροφόρων. Η επανάσταση είχε ως αποτέλεσμα ο Αλέξιος Δ΄ να χάσει τόσο το στέμμα, όσο και την ίδια τη ζωή του. Στο θρόνο ανέβηκε ο γαμπρός του Αλέξιου Γ΄, Αλέξιος Ε΄ Δούκας Μούρτζουφλος τον Ιανουάριο του 1204. Οι σταυροφόροι εκμεταλλεύθηκαν την ευκαιρία και αποφάσισαν να επέμβουν, αυτή τη φορά όμως για να τοποθετήσουν όχι μια Ρωμαίικη κυβέρνηση, αλλά μια δική τους. Με εισήγηση του δόγη της Βενετίας Δάνδολου υπέγραψαν μπροστά στα τείχη της Κωνσταντινούπολης συμφωνία διανομής των εδαφών της Ρωμανίας (Partitio Romaniae) και άρχισαν την πολιορκία της πόλης που έπεσε στα χέρια τους στις 13 Απριλίου 1204. Η ειρωνεία της τύχης είναι πως ο Δάνδολος πέθανε στην Κων/πολη και θάφτηκε στην Αγία Σοφία.
  
  Η «βασιλίδα των πόλεων», απόρθητη από την εποχή της ίδρυσής της υπέκυψε για πρώτη φορά στον εχθρό. Φοβερές λεηλασίες και σφαγές ακολούθησαν την άλωση της Πόλης. Kύριοι της Kωνσταντινούπολης οι σταυροφόροι και οι συνεργάτες τους Bενετοί επέβαλαν το δίκαιο του κατακτητή. Οι σφαγές και η λεηλασία των δημόσιων κτηρίων και των ιδιωτικών κατοικιών ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Άπληστοι και ακόρεστοι οι ιππότες της Δύσης επέπεσαν πάνω στα θαυμαστά πλούτη και τους θησαυρούς που είχαν συγκεντρώσει αιώνες πολιτισμού στη Bασιλεύουσα. (3)
  
  Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ (1198-1216), θα απειλήσει, δήθεν, τους Σταυροφόρους με αφορισμό, αλλά θα φροντίσει να λησμονήσει, εγκαίρως, την απειλή του. Μετά την καταστροφή της Βασιλεύουσας, θα γράψει προς τον αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρο Λάσκαρη ότι «οι Λατίνοι υπήρξαν όργανο της Θείας Προνοίας, που τιμώρησε τους Έλληνες για την άρνησί τους να δεχθούν την ηγεσία της Ρωμαϊκής Εκκλησίας» (4) Σε ολόκληρη την Δύση θα ψάλλουν ύμνους για να πανηγυρίσουν την πτώση της «μεγάλης ανίερης (profana) πόλεως».
  
  Στη θέση του αυτοκράτορα τοποθετήθηκε νέα λατινική κυβέρνηση. Οι κληρονόμοι του Ρωμαϊκού θρόνου, από τις επαρχίες της αυτοκρατορίας, επρόκειτο να συνεχίσουν τους αγώνες, μέχρι την ανάκτησή της το 1261 από το Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο. Διαβάζουμε: «Οι επιπτώσεις της Τέταρτης Σταυροφορίας επί του ευρωπαϊκού πολιτισμού υπήρξαν εξ ολοκλήρου καταστρεπτικές. Η λάμψη του ελληνικού πολιτισμού, την οποία το Βυζάντιο (σ.σ: διάβαζε Ρωμανία) συντηρούσε επί εν*νέα αιώνες μετά από την επιλογή της Κωνσταντινούπολης ως πρωτεύου*σας, έσβησε ξαφνικά... Το έγκλημα της Τέταρτης Σταυροφορίας παρέδωσε την Κωνσταντινούπολη και τη Βαλκανική Χερσόνησο σε έξι αιώνες βαρβαρότητας... Προκειμένου να αντιληφθούμε την πλήρη σημασία της λατινικής κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης, πρέπει να προσπαθήσουμε να συνειδητοποιήσουμε ποιος θα ήταν σήμερα ο πολιτισμός της Δυτικής Ευρώπης, αν η προ έξι αιώνων Ρωμανία δεν είχε καταστραφεί. Μπορεί κανείς να φανταστεί όχι μόνο τη Μαύρη Θάλασσα, τον Βόσπορο και τον Μαρμαρά να περιβάλλονται από προοδευτικά και πολιτισμένα έθνη. αλλά ακόμα και τα ανατολικά και νότια παράλια της Μεσογείου να έχουν επι*στρέψει υπό μια καλή διακυβέρνηση και υπό μια θρησκεία η οποία δεν αποτελεί φραγμό στον πολιτισμό...» (5)
  
  Η λεηλασία και απογύμνωση της Κωνσταντινουπόλεως από όλα της τα πλούτη, δεν είχε όμοιο της. Όσοι τολμούσαν να αντισταθούν σφάζονταν επί τόπου. Δεν έμεινε παλάτι, αρχοντικό εκκλησία μεγάλη ή μικρή, μοναστήρι, χαμοκέλα, που να μην υποστεί φρικώδη λεηλασία. Ιδίως τους προσέλκυσε ο μυθικός πλούτος της Αγίας Σοφίας. Μπήκαν μέσα στον Ιερό Ναό με άλογα και μουλάρια που λέρωναν με τις κοπριές τους το μαρμάρινο δάπεδο. Και άρχισαν με φρενιτιώδη ταχύτητα να ξηλώνουν και να παίρνουν τα πάντα: από άγια δισκοπότηρα, ευαγγέλια, ιερά άμφια, άγιες εικόνες, την Αγία Τράπεζα, και το ασημένιο εικονοστάσιο του Τέμπλου, αφού προηγουμένως το έκαναν κομμάτια, μανουάλια, πολυκάντηλα, μέχρι και κουρτίνες. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της λεηλασίας μια Γαλλίδα πόρνη ανεβασμένη στον πατριαρχικό θρόνο χόρευε άσεμνα μισόγυμνη και τραγουδούσε. Ούτε οι τάφοι των Αυτοκρατόρων γλύτωσαν: συλήθηκαν όλοι, ενώ τα λείψανα πετάχτηκαν εδώ κι εκεί. π.χ. το πτώμα του Βασιλείου Β΄ Μακεδόνα πετάχτηκε έξω και στα χέρια του τοποθέτησαν οι Φράγκοι μια φλογέρα -ειρωνικά -. Με αφορμή αυτό το γεγονός ο Παλαμάς έγραψε το ποίημα «η φλογέρα του βασιλιά».
  
  Κυρίως όμως καταστράφηκαν αναρίθμητα έργα τέχνης. Τόσο της κλασσικής αρχαιότητας (π.χ. αγάλματα του Δια, του Απόλλωνα, των Διόσκουρων, το χάλκινο άγαλμα του Ηρακλή από τον Λύσσιπο τον Σικυώνιο, της Άρτεμης, της Ήρας, της Ελένης του Μενελάου κ.ά. που κοσμούσαν δρόμους, πλατείες και παλάτια της Βασιλεύουσας) όσο και της Ρωμαϊκής περιόδου, τα οποία κομμάτιαζαν για να αφαιρέσουν το χρυσό, το ασήμι και τους πολύτιμους λίθους, ενώ τα κατασκευασμένα από χαλκό τα έλιωναν στα καμίνια για να κόψουν νομίσματα. Τα αρχαία ελληνικά χειρόγραφα καίγονταν από τους σταυροφόρους, για να ψήσουν τα κρεατικά τους! Οι πιο φρικτοί από όλους ήταν οι Γάλλοι και οι Φλαμανδοί, ενώ αντιθέτως οι Βενετοί που ήταν εξοικειωμένοι με το Ρωμαϊκό πολιτισμό ήταν οι πλέον φιλεύσπλαχνοι έναντι των ηττημένων: Ήταν τέτοια η έκταση της καταστροφής που στο τέλος το άλλοτε περικαλλές άστυ, η Βασιλίδα των πόλεων της οικουμένης, που επί 9 αιώνες είχε συσσωρεύσει αμύθητα πλούτη, κατάντησε σκέτο κουφάρι!
  
  Μεθυσμένοι από τη νίκη τους οι Φραγκοδυτικοί περιγελούσαν τους νικημένους, φορούσαν με γελοίο τρόπο τα ρούχα που τούς είχαν αρπάξει, τοποθετούσαν στα κεφάλια των αλόγων τους τις καλύπτρες και τα κοσμήματα των Ρωμιών. Άλλοι κρατούσαν αντί για σπαθί χαρτιά, μελανοδοχεία, και βιβλία, και περιφέρονταν στους δρόμους της Πόλης, παριστάνοντας τους λογίους. Το πιο τραγικό από όλα ήταν όμως ότι ολόκληρος ο γυναικείος πληθυσμός της Κωνσταντινουπόλεως, αδιακρίτως ηλικίας ή ιδιότητας (μοναχές) υποβλήθηκε στην τρομερή διαδικασία του βιασμού. Τότε ακριβώς εσφάγησαν οι περισσότεροι από τους άρρενες κατοίκους: διότι στην προσπάθειά τους οι πατεράδες και οι σύζυγοι να διαφυλάξουν την τιμή των θυγατέρων και των συζύγων έπεσαν θύματα των αποχαλινωμένων Δυτικών. Βόγκηξε η Κωνσταντινούπολη από τον ατελείωτο βιασμό. Δεν περιγράφονται τα μαρτύρια που υπέστησαν οι κάτοικοι επί τρεις συνεχείς ημέρες, διότι τους βασάνιζαν απάνθρωπα για να τους αποκαλύψουν τα μέρη όπου είχαν κρύψει χρυσά και αργυρά νομίσματα και κυρίως τιμαλφή. Μόνο όταν κορέστηκε η δίψα τους για αρπαγή, αίμα και γενετήσιες απολαύσεις, ησύχασαν, αφού πρώτα τους τρόμαξε μια έκλειψη σελήνης. Κατόπιν συγκέντρωσαν όλη τη λεία και την έθεσαν υπό την φύλαξη των ευγενών.
  
  Γράφει κι ο Νικήτας Χωνιάτης για την Άλωση της Πόλης: «Κι έτσι, καθένας είχε πόνο, στα στενά θρήνος και κλάματα, στα τρίστρατα οδυρμοί, στους ναούς ολοφυρμοί, φωνές των ανδρών, κραυγές των γυναικών, απαγωγές, υποδουλώσεις, τραυματισμοί και βιασμοί σωμάτων. (..)Το ίδιο και στις πλατείες, και δεν υπήρχε μέρος ανεξερεύνητο που να δώσει άσυλο σε αυτούς. Χριστέ μου, τι θλίψη και φόβος υπήρχαν τότε στους ανθρώπους (...) Τέτοιες παρανομίες έκαναν οι στρατοί από τη Δύση εναντίον της κληρονομιάς του Χριστού, χωρίς να δείξουν σε κανένα φιλανθρωπία, αλλά γυμνώνοντάς τους όλους από χρήματα και κτήματα, από σπίτια και ρούχα. (...) και το πιο σημαντικό, αυτοί που πήραν το σταυρό στους ώμους και πολλές φορές ορκίστηκαν σε αυτόν και στα θεία λόγια ότι θα περάσουν δίχως να πειράξουν τις χώρες των Χριστιανών, χωρίς να κοιτάξουν αριστερά ή να εκκλίνουν προς τα δεξιά, αλλά θα οπλιστούν κατά των Σαρακηνών και να βάψουν τα ξίφη τους με το αίμα τους.(...) Οι δε Σαρακηνοί δεν έκαναν έτσι, και φέρθηκαν πολύ φιλάνθρωπα και ευγενικά όταν κυρίευσαν την Ιερουσαλήμ. Γιατί ούτε πείραξαν τις γυναίκες των Λατίνων, ούτε τον κενό τάφο του Χριστού έκαναν ομαδικό τάφο,(...) και αφήνοντας όλους να φύγουν με ένα ορισμένο αριθμό χρυσών νομισμάτων και από τον καθένα έπαιρναν μερικά πράγματα αφήνοντας τα υπόλοιπα στους κατόχους τους, ακόμα κι αν αυτά ήταν σαν την άμμο. Κι έτσι φέρθηκε το γένος που μάχονταν το Χριστό [σ.σ: οι Άραβες] προς τους αλλόπιστους Λατίνους, ούτε με ξίφος ούτε με φωτιά ούτε με λιμό ούτε με διωγμούς ούτε με άλλα δεινά. Σε εμάς όμως τα προκάλεσαν αυτά τα παραπάνω οι φιλόχριστοι και ομόδοξοι [σ.σ: οι Δυτικοί της Δ΄ Σταυροφορίας], όπως είπαμε με συντομία, αν και δεν είχαμε κάνει κάποιο αδίκημα»
  
  Και βεβαίως, είναι φυσικό που οι Ρωμιοί ένοιωθαν απορία με το μέγεθος της καταστροφής, αφού, με τον πόλεμο με τους Άραβες, ουδέποτε είχαν γνωρίσει τέτοια κτηνωδία, τους φαινόταν αδιανόητο πως άνθρωποι με πίστη στον Χριστό, ήταν δυνατόν να φέρονται έτσι. Σε αντίθεση με την γενικότερη έλλειψη ανεκτικότητας της Δύσης, στη Ρωμανία οι «μισαλλόδοξοι Ρωμηοί» (όπως αρέσκονται κάποιοι να αποκαλούν) είχαν κτίσει ήδη από τις αρχές του 8ου αιώνα στην Κωνσταντινούπολη τζαμί, για να προσεύχονται οι μουσουλμάνοι που περνούσαν από εκεί (π.χ. έμποροι), κι αργότερα έχτισαν και άλλα δύο. Ας μάς πει κανείς, πότε πρωτοχτίστηκε ισλαμικό τέμενος σε κράτος της Δυτικής Ευρώπης; Από τον 8ο αιώνα, οι Ρωμηοί δεν είχαν πρόβλημα να υπάρχει τζαμί στην πρωτεύουσα ενός χριστιανικού κράτους, το οποίο αντιμαχόταν τους Μουσουλμάνους και ήταν σε πόλεμο με αυτούς. Αν αυτό δε σημαίνει ανεκτικότητα, τότε τι σημαίνει, σε μια εποχή όπου οι Δυτικοί έκαναν Σταυροφορίες;
  
  Διαβάζουμε, από την περιγραφή του Γοδεφρείδου Βιλλαρδουίνου, που συμμετείχε στη πολιορκία, στο «Χρονικό της Κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης»:
  
  
  
  
  247. «Εκείνη τη νύχτα [σ.σ: 12 προς 13 Απριλίου 1204], μπροστά στο στρατόπεδο του Βονιφάτιου του Μονφερατικού, δεν ξέρω ποιοι άνθρωποι, που φοβόντουσαν μην τους επιτεθούν οι Έλληνες, βάλανε φωτιά στο χώρο ανάμεσα σε αυτούς και στους Έλληνες. Και η πόλη άρχισε να αρπάζει φωτιά και να καίγεται πολύ άσχημα, και καιγόταν όλη εκείνη τη νύχτα και την άλλη μέρα μέχρι το απόγευμα. Και τούτη ήταν η τρίτη πυρκαγιά στην Κωνσταντινούπολη από τότε που ήρθανε οι Φράγκοι στην χώρα. Και υπήρχαν περισσότερα καμένα σπίτια από όσα υπήρχαν στις τρεις πιο μεγάλες πόλεις του βασιλείου της Γαλλίας.
  
  248. Και τα λάφυρα ήταν τόσα πολλά που κανείς δεν ήξερε να πει πόσα, χρυσάφι, και ασήμι και σκεύη και πολύτιμα πετράδια και μετάξια και γούνινα φορέματα από γκρίζο σκίουρο και από ερμίνα, και όλα τα ακριβά πράγματα που βρέθηκαν ποτέ στη γη. Και δίνει βέβαιη μαρτυρία ο Γοδεφρίδος ο Μαρεσάλης της Καμπανίας, αληθινά και έχοντας σωστά τα λογικά του, πως από τότε που χτίστηκε ο κόσμος δεν πάρθηκαν τόσα λάφυρα από μια μόνο πόλη.
  
  249. Ο μαρκήσιος Βονιφάτιος του Μονφερράτου προχώρησε κατά μήκος της ακτής προς το παλάτι του Βουκολέοντα. Και σαν έφτασε εκεί, του το παρέδωσαν, για να σώσουν τη ζωή τους, εκείνοι που ήταν μέσα. Εκεί βρήκε τις περισσότερες από τις πιο σπουδαίες κυρίες όλου του κόσμου, που είχαν καταφύγει στο κάστρο. Εκεί βρισκόταν η αδελφή του βασιλιά της Γαλλίας, που ήταν κάποτε αυτοκράτειρα [Αγνή, κόρη του Λουδοβίκου Ζ΄], και η αδελφή του βασιλιά της Ουγγαρίας που ήταν κι αυτή αυτοκράτειρα, και πολλές σπουδαίες κυρίες. Για το θησαυρό που βρισκόταν σε εκείνο το παλάτι, δε πρέπει καθόλου να μιλάμε. Γιατί υπήρχαν τόσα που δεν έχουν ούτε τέλος ούτε αριθμό.
  
  251. Ο καθένας πήρε για να μείνει όποιο σπίτι ήθελε, και υπήρχαν πολλά. Και έπρεπε να δοξάσουν πολύ τον Κύριο Ημών, γιατί δεν είχαν πάνω από είκοσι χιλιάδες οπλισμένους ανθρώπους ανάμεσά τους και με τη βοήθεια του Θεού νίκησαν τετρακόσιες χιλιάδες ανθρώπους ή και περισσότερους, και μάλιστα μέσα στην πιο ισχυρή πόλη που υπήρξε σε όλον τον κόσμο, που ήταν μεγάλη πόλη, και η πιο καλά οχυρωμένη. »
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 27.01.2010
• 11:51

  H ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΤΟΝ EIPHNIKO KATA TON B' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

   »  Αrkoleon
  TO ΜΕΓΑΛΟ ΑΛΜΑ
  H ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΤΟΝ EIPHNIKO KATA TON B' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ
  
  ΑΠΟ ΤΙΣ ΝΗΣΟΥΣ ΓΚΙΛΜΠΕΡΤΣ ΣΤΟ ΓΚΟΥΑΜ
  
  Κωνσταντίνος Εμμ. Αβτζιγιάννης
  
  
  
  Κατά το 1944 η Ιαπωνία έχασε πλοία συνολικής χωριτικότητας τεσσάρων εκατομμυρίων τόνων. Αυτό την κατέστησε ουσιαστικά ανίκανη να διατηρήσει ένα αποδεκτό επίπεδο ζωής για τον πληθυσμό της και φυσικά της αφαίρεσε όποιες ελπίδες είχε να κερδίσει τον πόλεμο. Οι Ιάπωνες γνώρισαν ήττες όχι μόνο στην θάλασσα αλλά και στον αέρα και στην στεριά. Τον Αύγουστο ο Μακάρθουρ είχε φθάσει στο δυτικό άκρο της Νέας Γουινέας. O Νίμιτζ είχε καταλάβει τις νήσους Γκίλμπερτς και προχωρούσε
  προς το Σαιπάν και το Γκουάμ. Οι Αμερικανοί διέθεταν πιά ένα αεροδρόμιο από το οποίο τα B29 έφθαναν με άνεση την Ιαπωνία για να ρίξουν τα θανατηφόρα φορτία τους και οι συμμαχικές δυνάμεις διέθεταν μία βάση, από την οποία θα εξαπολυόταν η τελική επίθεση εναντίον της χώρας του Ανατέλοντος Ηλίου.
  
  Οι επιτυχίες των Αμερικανικών υποβρυχίων
  
  Στις αρχές του 1944 στον Ειρηνικό επιχειρούσαν 123 Αμερικανικά υποβρύχια. Τα προβλήματα με τις ελαττωματικές τορπίλες είχαν πλέον λυθεί και επιπλέον διέθεταν εξαιρετικό ραντάρ, το οποίο ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο για νυκτερινές επιθέσεις από την επιφάνεια. Το ήμισυ των επιχειρήσεων τους εκτελείτο με την τακτική της "αγέλης λύκων" και στην διάρκεια αυτής της χρονιάς εβύθισαν 500 πλοία συνολικού τονάζ 2.500.000. Αυτό σε συνδιασμό με τις επιχειρήσεις των αεροσκαφών, τα οποία εβύθισαν ακόμα 1.500.000 τόνους πλοίων άφησαν την Ιαπωνία με πολύ λιγότερους από τα τρία εκατομμύρια τόννους σε πλοία, τα οποία χρειαζόταν για να διατηρηθεί ο άμαχος πληθυσμός της μόλις επάνω από τα επίπεδα της πείνας.
  
  Τα Αμερικανικά υποβρύχια προκαλούσαν επίσης σοβαρές απώλειες στα Ιαπωνικά πολεμικά. Τον Φεβρουάριο ανοιχτά του Τρουκ το Σκαίητ εβύθισε το νέο ελαφρύ καταδρομικό Αγκάνο. Τον Μάρτιο το Σαντλάνς εβύθισε το το παλαιό καταδρομικό Ταρσούτα. Τον Απρίλιο το Μπλουγκρίλ εβύθισε ένα ακόμη παλαιό καταδρομικό, το Γιουμπάρι και το Φλάσερ εβύθισε το Οϊ τον Ιούλιο. Τον Αύγουστο το αεροπλανοφόρο συνοδείας Ταίγιο έπεσε θύμα του Ράσερ και τα ελαφρά καταδρομικά Ναγκάρα και Νατόρι των Κρώκερ και Χαρντχαίντ. Τον Σεπτέμβριο το αεροπλανοφόρο συνοδείας Γιούνιο βυθίσθηκε από το Μπαρμπ. Τον Οκτώβριο στην περιοχή της μεγάλης αεροναυμαχίας του κόλπου Λέυτε το Τζαλάο εβύθισε το ήδη αχρηστευμένο καταδρομικό Τάμα και το Μπρημ επροξένησε σοβαρές βλάβες στο βαρύ καταδρομικό Αόμπα.
  
  Τον Νοέμβριο το Αρτσερφις εβύθισε το μεγαλύτερο αεροπλανοφόρο του κόσμου, το Σινάνο, το Σπαίηντφις το αεροπλανοφόρο συνοδείας Σίνυο και το Σήλαϊον επροξένησε σοβαρές ζημιές στο παλαιό θωρηκτό Κόνγκο. Το βαρύ καταδρομικό Μυόκο αχρηστεύθηκε από το Μπέργκαλ και το Κουμάνο έπεσε σε ενέδρα τεσσάρων υποβρυχίων και αναγκάσθηκε να εξωκείλει όπου καταστράφηκε  από αεροπορικές επιδρομές. Τον Σεπτέμβριο το αεροπλανοφόρο Τζούνιο υπέστη σοβαρές ζημιές από τα Ση Ντέβιλ και Ρεντφις. Το Ρέντφις λίγες ημέρες αργότερα εβύθισε το αεροπλανοφόρο Ούνρυου. Κατά την διάρκεια του 1944 οι Ιάπωνες έχασαν επίσης από επιθέσεις Αμερικανικών υποβρυχίων 30 αντιτορπιλικά, τέσσερα από αυτά από το ίδιο υποβρύχιο το Χάρντερ, το οποίο όμως και αυτό χάθηκε προς το τέλος του χρόνου.
  
  Γενικά οι Αμερικανοί έχασαν το ίδιο διάστημα 19 υποβρύχια, από τα οποία 6 λόγω ατυχημάτων. Στο τέλος του 1944 όμως στον Ειρηνικό ευρίσκονταν 156 Αμερικανικά υποβρύχια. Αντιθέτως οι επιδόσεις των Ιαπωνικών υποβρυχίων ήταν χείριστες. Χάθηκαν 57 μέσα στο 1944 ενώ οι επιτυχίες τους ήταν ανύπαρκτες.
  
  Σημαντικό ρόλο στην σγκρουση του Ειρηνικού έπαιξαν και τα Βρεττανικά υποβρύχια. Επιχειρώντας από την Κευλάνη αρχικά και στην συνέχεια από το Φρημάντλ της Αυστραλίας απέκοψαν την θαλάσσια οδό ανεφοδιασμού των Ιαπωνικών στρατευμάτων στην Βιρμανία
  
  
  H διαφορά των διαθεσίμων εμψύχων και αψύχων πόρων Φυσικά οι στρατιωτικές ανάγκες είχαν προτεραιότητα όχι μόνο σε σχέση με τις ανάγκες των αμάχων αλλά και σε σχέση με τις ανάγκες τησ βιομηχανίας. O ρυθμός παραγωγής νέων πολεμικών αεροσκαφών και ναυπήγησης νέων πολεμικών πλοίων έπεσε κατακόρυφα αλλά αυτό ήταν φυσιολογικό αποτέλεσμα των εισαγωγών σιδηρομεταλευμάτων, οι οποίες το 1944 έφθασαν μόλις στο ένα τρίτο αυτών του 1941. Το πετρέλαιο επίσης ήταν ανεπαρκές ακόμα και για τον άλλοτε υπερήφανο αυτοκρατορικό στόλο. Τα Ιαπωνικά πολεμικά, λόγω της ανεπάρκειας καυσίμων μετακίνηθηκαν αρχικά στο Τάουι Τάουι κοντά στις πετρελαιοπηγές του Βόρνεο και μετά στον όρμο της Λίνγκα κοντά στις πετρελαιοπηγές της Σουμάτρας. Αλλά και τότε τα πλοία σπάνια κινούνταν, μόνο όταν ήταν επιβαλόμενο, και οι χειριστές των αεροσκαφών περνούσαν πολύ περισσότερο χρόνο στο έδαφος ή στα ακίνητα αεροπλανοφόρα παρά στον αέρα.
  
  Ενώ από τα Αμερικανικά ναυπηγεία εμφανίζονταν με ταχύ ρυθμό τα αεροπλανοφόρα της περίφημης κλάσσης Εσσεξ και τα μικρότερα αλλά χρησιμότατα αεροπλανοφόρα της κλάσσης Ιντιπέντενς, οι Ιάπωνες μετά την ναυμαχία του Μιντγουαίη άρχισαν να συνειδητοποιούν το επιτακτικό πρόβλημα ναυπήγησης νέων αεροπλανοφόρων. Για τον σκοπό αυτό διάφορα ήδη υπάρχοντα πλοία υπέστησαν εκτεταμένες μετατροπές ώστε να γίνουν αεροπλανοφόρα, όπως το Γερμανικό πολυτελές υπερωκεάνιο Σχάρνχορστ, το οποίο τέθηκε σε υπηρεσία ως Σίνιο τον Δεκέμβριο του 1943, το Ιαπωνικό επιβατικό Αρζεντίνα Μαρού, το οποίο μετονομάσθηκε σε Καίγιο και τέθηκε σε υπηρεσία τον Νοέμβριο του 1943, τα βοηθητικά πλοία Τσιτόσε και Τσιγιόντα και το προοριζομένο για θωρηκτό της κλάσσης Γιαμάτο, Σινάνο. Το τελευταίο μάλιστα είχε μία μοναδική διαμόρφωση, διατηρώντας πολλά στοιχεία της αρχικής του σχεδίασης ως θωρηκτό με βαρύ οπλισμό και θωράκιση. Τελικά αποδόθηκε προς χρήση ως πλωτή βάση επισκευών και συντήρησης αεροσκαφών διαθέτωντας μόνο μικρό αριθμό μαχητικών για αυτοπροστασία.
  
  Πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από τον αριθμό των αεροπλανοφόρων όμως για την Ιαπωνία ήταν ο αριθμός των διαθεσίμων εμπειροπολέμων χειριστών. Το πρόγραμμα εκπαίδευσης των χειριστών του αυτοκρατορικού ναυτικού προέβλεπε την έναρξη της σε ηλικία 14 ετών οπότε άρχιζε η διαδικασία επιλογής, η οποία ήταν σχολαστική και μακρόχρονη. Στην συνέχεια για 18 μήνες οι υποψήφιοι χειριστές περνούσαν δύο φάσεις εντατικής εκπαίδευσης, μαθαίνοντας όχι μόνο να πετούν αλλά και άλλα θέματα όπως θεωρία σχεδίασης αεροπλανοφόρων. Κατα τους 18 αυτούς μήνες έφθανα τουλάχιστον τις 250 ώρες πτήσης. Ηταν ένα πρόγραμμα, το οποίο αυτοί οι οποίοι το επεράτωναν επιτυχώς ήταν κάτι παραπάνω από απλοί χειριστές αεροσκαφών ναυτικού.
  
  Ηταν πραγματικοί άσσοι στον τομέα τους. Το βασικό μειονέκτημα του προγράμματος ήταν ότι λόγω του εξαιρετικά υψηλού επιπέδου του λιγότεροι από 100 χειριστές αποδίδονταν στο ναυτικό ετησίως. Ετσι μετά τις τεράστιες απώλειες του 1942 οι Ιάπωνες διέθεταν πολύ λιγότερους χειριστές απ' ότι απαιτούσαν οι συνθήκες του πολέμου. Για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα αμβλύνθηκαν οι παράμετροι επιλογής των υποψηφίων χειριστών αλλά το θεωρητικό μέρος της εκπαίδευσης παρέμεινε το ίδιο μακροχρόνιο.
  
  Αρχικά οι απώλειες στο Μιντγουαίη καλύφθηκαν από την παραγωγή των σχολών χειριστών. Ομως, όπως έχουμε προαναφέρει σε αυτή την σειρά των άρθρων, τον Απρίλιο του 1943 τα αεροπλάνα του ναυτικού μεταφέρθηκαν στην Ραμπαούλ για να αναπληρώσουν τις βαρειές απώλειες της αεροπορίας. H φθορά σε χειριστές ήταν συνεχώς αυξανόμενη και στο τέλος του 1943 αποδείχθηκε δυσβάστακτη. Ετσι οι Ιάπωνες αρχικά αναγκάσθηκαν να κόψουν 10 ώρες πτήσης από την δεύτερη φάση της εκπαίδευσης και μετά προχώρησαν στην εγκατάλειψη της τελικής φάσης όπως και της διαδικασίας επιχειρησιακής ενσωμάτωσης των νέων χειριστών. Μετά την ολοκλήρωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας οι νέοι χειριστές στέλνονταν απ' ευθείας σε μάχιμες μονάδες, όπου μετά από μία συντομότατη εξοικείωση με τον τύπο του αεροσκάφους έπαιρναν το βάπτισμα του πυρός. Για πολλούς αυτή ήταν και η τελευταία εμπειρία της ζωής τους αφού στις πραγματικές συνθήκες η απειρία τους δεν μπορούσε να ξεπερασθεί από την γενναιότητα και αυτοθυσία, η οποία τους χαρακτήριζε.
  
  Πρόβλημα για το Ιαπωνικό ναυτικό ήταν επίσης η έλλειψη ικανών εκπαιδευτών. Οι νεαροί χειριστές εν είχαν ουσιαστική καθοδήγηση καθώς από το εκπαιδευτικό διπλάνο έμπαιναν στα περίφημα αλλά απαιτητικά πολεμικά αεροπλάνα του Ιαπωνικού ναυτικού. Τα ατυχήματα ήταν συχνότατα. Μέσα στο  1943 οι απώλειες κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης των πιλότων μαχητικών αυξήθηκαν κατά 100% σε σχέση με το 1942 και αυξήθηκαν ακόμη περισσότερο στις αρχές του 1944. Εντρομη η Ιαπωνική ηγεσία αποφάσισε να επαναφέρει το παλαιό σύστημα εντατικής εκπαίδευσης.
  
  Ολη αυτή η κατάσταση είχε σαν αποτέλεσμα τα υπάρχοντα αεροπλανοφόρα να είναι επανδρωμένα από  απειρους χειριστές ενώ τα νέα να έχουν αεροπλάνα αλλά όχι χειριστές. Ετσι στην ναυμαχία της θάλασσας των Φιλιππίνων, την οποία θα δούμε πιο κάτω, πολλοι Ιάπωνες χειριστές ήταν ικανοί να απονηώσουν τα αεροπλάνα τους αλλά κανείς δεν εγνώριζε εάν είναι σε θέση να τα προσνηώσουν αφού για πρώτη φορά επιχειρούσαν από αεροπλανοφόρο. Στην ναυμαχία του Λέυτε μερικά αεροπλανοφόρα δεν είχαν αεροπλάνα και πολλά αεροπλάνα δεν είχαν καύσιμα για να πετάξουν.
  
  Οι Αμερικανοί είχαν, αναμενόμενο άλλωστε, εντελώς διαφορετικό σύστημα επιλογής και εκπαίδευσης χειριστων αεροσκαφών ναυτικού. Ακολουθούσαν και αυτοί την αρχή της διαμόρφωσης  του σώματος των χειριστών ως ελιτ αξιωματικών αλλά ήταν σε θέση να επιλέγουν τους κατάλληλους άνδρες από πολύ μεγαλύτερο διαθέσιμο πληθυσμό. Υπήρχαν τρείς σχολές παραγωγής χειριστών στην Πενσακόλα και στο Τζάκσονβιλ της Φλόριδας και στο Κόρπυς Κρίστι του Τέξας. Σε αυτές τις σχολές εισέρχονταν οι υποψήφιοι χειριστές μετά από μία διαδικασία αρχικής εκπαίδευσης διαρκείας έξη μηνών, η οποία ολοκληρωνόταν στις 108 σχολές προκαταρτικής και βασικής πτητικής εκπαίδευσης σε όλη την χώρα. Το ποσοστό αποτυχίας σε αυτή την φάση ήτν μόνο 15%. Συνεπώς δεν είναι υπερβολικός ο αριθμός των 45.000 υποψηφίων χειριστών, οι οποίοι ευρίσκονταν σε διάφορες φάσεις της εκπαιδευτικής διαδικασίας κατά τα μέσα του 1943.
  
  H επιχειρισιακή εκπαίδευση των Αμερικανών νέων χειριστών άρχιζε στο Τζκσονβιλ και μετά από δύο μήνες εκεί συνέχιζαν με την διαδικασια εξοικείωσης απο/προσνηώσεων σε αεροπλανοφόρα στην λιμνη Μίτσιγκαν. Για τον σκοπό αυτό το Αμερικανικό ναυτικό διέθετε τα μοναδικά στον κόσμο αεροπλανοφόρα γλυκού νερού. Ηταν τα Σαμπλ και Γούλβεριν, τα οποία ήταν προηγουμένως εμπορικά ατμόπλοια των μεγάλων λιμνών. Εναλλακτικά, όταν οι λίμνες ήταν παγωμένες τον χειμώνα, αυτό το στάδιο εκπαίδευσης εκτελείτο στα ανοιχτά της δυτικής ακτής. Σε κάθε περίπτωση πάντως οι ώρες πτήσης για τους εκπαιδευόμενους ήταν τουλάχιστον 360. Βασικότατο πλεονέκτημα του συστήματος ήταν η ύπαρξη εμπείρων εκπαιδευτών. Για τους Αμερικανούς δεν ήταν πολυτέλεια να διαθέτουν πιλότους με μεγάλη πολεμική εμπειρία στην εκπαιδευτική διαδικασία, εφόσον η ενσωμάτωση των νεοτέρων συναδέλφων τους γινόταν σαφώς ομαλότερη και επιτυχέστερη. Μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης οι νέοι χειριστές είτε αποστέλονταν σε κάποιο από τα νέα αεροπλανοφόρα, οπότε είχαν την δυνατότητα απόκτησης περαιτέρω πείρας μέχρι να φθάσει το πιλότους στην πολεμική ζώνη, είτε αποστέλονταν απ' ευθείας σε αεροπλανοφόρο, το οποίο ήδη ευρισκόταν σε δράση, οπότε σε μία ή δύο ημέρες έπαιρναν το βάπτισμα του πυρός.
  
  Μετά από τόσο προσεκτική και προφανώς δαπανηρή εκπαιδευτική διαδικασία δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι Αμερικανοί ήταν ιδιαιτέρως ευαίσθητοι με τις ζωές των χειριστών. Αποτελούσε πρακτική του Αμερικανικού ναυτικού να διαθέτει υποβρύχια πλοία επιφανείας και αερακάτους, έστω και βάζοντας τα σε κίνδυνο, προκειμένου να εντοπίσει χειριστές, από αεροπλάνα, τα οποία είχαν καταρριφθεί. Ηταν μία τελείως διαφορετική πρακτική από αυτή των Ιαπώνων, για τους οποίους η δόξα του αυτοκράτορος είχε μεγαλυτερη σημασία από την ζωή των υπηκόοων του. Νοοτροπία, η οποία φάνηκε στην εντονώτερη μορφή της με την εμφάνιση των κανικάζι, όταν πια οι ελπίδες για νίκη ήταν ανύπαρκτες.
  
  
  H εμφάνιση του Νίμιτζ στο προσκήνιο
  
  O στρατηγός ΜακΑρθουρ είχε προσπαθήσει να επιτύχει την έγκριση του Αμερικανικού Γενικού Επιτελείου ώστε η εκστρατεία στην Γουινέα να εξελιχθεί ως η βασική επιθετική προσπάθεια των Αμερικανών προς τις Ιαπωνικές νήσους. Το Επιτελείο όμως χωρίς να απορρίπτει την εκστρατεία του ΜακΑρθουρ ενέκρινε και την πρόταση του ναυάρχου Νίμιτζ για μία πιο τολμηρή γραμμή στις Αμερικανικές κινήσεις. H πρόταση του Νίμιτζ ήταν για μία απευθείας επιθετική κίνηση δια μέσου του Ειρηνικού στηριζόμενος στις πανίσχυρες μονάδες πεζοναυτών και στον μεγάλο διαθέσιμο αριθμό σκαφών αμφιβίων επιχειρήσεων και αεροπλανοφόρων.
  
  H εκστρατεία του Νίμιτζ εξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1943 με απόβαση στις νήσους Γκίλμπερτς, Ταράουα και Μακίν. Οι δυνάμεις του Αμερικανικού στρατού στο Μακίν δεν συνάντησαν σημαντικές δυσκολίες. Οι άνδρες της 2ης μεραρχίας πεζοναυτών στην Ταράγουα αντιμετώπισαν όμως σοβαρή αντίσταση. Οι Ιαπωνικές αμυντικές θέσεις ήταν άριστα οχυρωμένες και επανδρωμένες από 4000 αποφασισμένους Ιάπωνες. Τις δυσκολίες των πεζοναυτών, από την αρχή ακόμη της επιχείρησης, μεγάλωσε και ένα απρόσμενο γεγονός. Μία απρόβλεπτα χαμηλή παλλοίρια τους υποχρέωσε να διανύσουν πεζή, μέσα στο νερό μία απόσταση 500 περίπου μέτρων μέχρι την ακτή. H απόσταση αυτή φυσικά καλύφθηκε κάτω από λυσσώδες Ιαπωνικό πυρ, το οποίο επίσης ήταν μάλλον απρόσμενο για τους πεζοναύτες. O βαρύς προπαρασκευαστικός βομβαρδισμός από αέρα και θάλασσα δεν είχε καταφέρει να εξουδετερώσει τις Ιαπωνικές οχυρώσεις και η βεβαιότης των Αμερικανών περί του αντιθέτου αποδείχθηκε οικτρή πλάνη, η οποία πληρώθηκε με αίμα.3026 πεζοναύτες έμειναν για πάντα στις ακτές αυτής της νήσου το Ειρηνικού ενώ βυθίσθηκε επίσης το αεροπλανοφόρο Λισκομπ Μπαίη και καταστράφηκαν πολλά Αμερικανικά αεροπλάνα. Τελικά όταν οι πεζοναύτες κατέλαβαν την νήσο δεν είχε μείνει ούτε ένας από τους Ιάπωνες υπερασπιστές της ζωντανός.
  
  H εμπειρία της Ταράουα αξιοποιήθηκε από τους Αμερικανούς στην επιχείρηση στις νήσους Μάρσαλ, οι οποίες ήταν ο επόμενος στόχος στις 31 ιανουαρίου 1944. O προπαρασκευαστικός βομβαρδισμός σχεδιάσθηκε και εκτελέσθηκε με επιτυχία ώστε να αποφευχθεί το πάθημα της Ταράβα. Οι νήσοι Ματζούρο και Κγουατζαλέιν έπεσαν στα χέρια των πεζοναυτών χωρίς δυσκολίες. Στις 22 Φεβρουαρίου οι πεζοναύτες αποβιβάσθηκαν 300 μίλια δυτικότερα στην ατόλη Ενιγουετόκ μετά από σφοδρό βομβαρδισμό, ο οποίος και πάλι ήταν επιτυχημένος. H Ιαπωνική αντίσταση δεν δημιούργησε ιδιαίτερα προβλήματα στους πεζοναύτες.
  
  Αμερικανικές επιχειρήσεις σε όλα τα μέτωπα του Ειρηνικού
  
  H κατάληψη της ατόλης Ενιγουετόκ σήμαινε ότι οι Αμερικανοί θα διέθεταν τώρα αγκυροβόλια, αεροδρόμια και χώρους στάθμευσης, οι οποίοι θα χρησιμοποιούνταν για την συνέχιση της εκστρατείας. Ταυτοχρόνως αυτοί οι χώροι αφαιρούνταν από τους Ιάπωνες. Ενώ εξελισσόταν η επιχείρηση στην ατόλη εννέα αεροπλανοφόρα υπό τον υποναύαρχο Μίτσερ εξαπέλυσαν ευρείας έκτασης επδρομή εναντίον της Ιαπωνικής βάσης στο Τρούκ στις νήσους Καρολίνες περίπου 700 μίλια από το Ενιγουετόκ και το Ραμπαούλ. O ναύαρχος Κόγκα είχε εγκαίρως αποσύρει τον στόλο του αλλά σε 48 περίπου ώρες τα αεροπλάνα του Μίτσερ εβύθισαν φορτηγά Ιαπωνικά πλοία συνολικού τοννάζ 200.00 τόνων και κατέστρεψαν στο έδαφος 275 αεροπλάνα. στα τέλη του Μαρτίου μία παρόμοια επιδρομή στο Παλάου κατέληξε στην καταστροφή πλοίων συνολικού τονάζ 130.000 τόνων.
  
  Ολες αυτές οι επιχειρήσεις στον κεντρικό Ειρηνικό διεξήχθηκαν από τον πέμπτο στόλο υπό τον αντιναύαρχο Σπρούανς. Αργότερα όταν την διοίκηση θα αναλάμβανε, εκ περιτροπής, ο ναύαρχος Χάλσεϋ η ίδια δύναμη θα λεγόταν τρίτος στόλος. Ομως τόσο τα πλοία όσο και το προσωπικό ήταν ακριβώς ίδια. Οι ναυτικές δυνάμεις του ΜακΑρθουρ αποτελούσαν τον έβδομο στόλο και απαρτίζονταν από διαφορετικά πλοία και άνδρες με διοικητή τον αντιναύαρχο Κινκαίηντ. Αυτές οι δυνάμεις ολοκλήρωσαν την κατάληψη των νήσων του Σολομώντος στα μέσα του Φεβρουαρίου.
  
  H Ιαπωνική ανωτάτη διοίκηση φοβούμενη την ενδεχόμενη συνέχιση της συμμαχικής προέλασης από την πλευρά της Νέας Γουινέας αποφάσισαν να ρίξουν το βάρος της αμυντικής τους προσπάθειας σε αυτό τον τομέα επιχειρώντας, αναλόγως με την εξέλιξη των επιχειρήσεων, αντεπίθεση ευρείας κλίμακας. Σκοπός των Ιαπώνων ήταν να διατηρήσουν τις θέσεις τους στην Νέα Γουινέα και απο εκεί να επανακτήσει τις νήσους, οι οποίες είχαν κυριευθεί από τους Αμερικανούς.. Το σχέδιο ήταν ισχυρές ναυτικές δυνάμεις να πλεύσουν προς την Ολλάντια, η οποία αποτελούσε ισχυρή Ιαπωνική βάση στο βόρειο άκρο της Νέας Γουινέας. Στην συνέχεια θα επιχειρούσαν εξόρμηση προς τα ανατολικά και νοτιοανατολικά. H αντίδραση των συμμάχων ήταν δυστυχώς για τους Ιάπωνες εξαιρετικά επιτυχημένη. Στα μέσα Απριλίου Αυστραλιανές δυνάμεις αποβιβάσθηκαν στο Μποκατζίν στις βόρειες ακτές της Νέας Γουινέας. Οι Ιάπωνες αιφνιδιάσθηκαν πιστεύοντας ότι οι αποβατικές επιχειρήσεις των συμμάχων θα συνεχίζονταν ώστε ακολουθώντας την παραλιακή οδό μέσω Μαντάγκ και Γουηγουάκ να φθάσουν στην Ολλάντια. Μεταφέρθηκαν λοιπόν σημαντικές Ιαπωνικές δυνάμεις προς το Μαντάγκ για να αποκοπεί η προβλεπόμενη συμμαχική προώθηση αποδυναμώνοντας την άμυνα της Ολλάντια.
  
  Οι αεροπόροι του ΜακΑρθουρ υπό τον υποπτέραρχο Κέννευ δεν δυσκολεύθηκαν να επιτύχουν την επιζητούμενη αεροπορική υπεροχή στον εναέριο χώρο της Ολλάντια δείχνοντας ίσως τις συμμαχικές προθέσεις. Ομως ούτε η επόμενη κίνηση της αμφίβιας δύναμης του ΜακΑρθουρ υπό τον αντιναύαρχο Κινκαίηντ προβλέφθηκε από τους Ιάπωνες. Στις 22 Απριλίου 1944, παρακάμπτωντας το Γουηγουάκ οι Αμερικανοί επετέθηκαν κατευθείαν στην Ολλάντια 200 μίλια δυτικότερα απο εκεί όπου τους επερίμεναν οι Ιάπωνες. Ηταν μία από τις καλλύτερες κινήσεις αντιπερισπασμού σε όλο τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο. H σχεδιαζόμενη Ιαπωνική αντέπιθεση δεν έγινε βέβαια ποτέ. Στις 17 Μαϊου οι άνδρες του ΜακΑρθουρ εισέβαλαν στο Γουακντέ και στην συνέχεια για να αποκτήσουν τον χώρο, ο οποίος θα ήταν κατάλληλος για βάση βαρέων βομβαρδιστικών, στις 27 Μαϊου, αποβιβάσθηκαν στην νήσο Μπιάκ 350 μίλια πέρα από την Χολλάντια. Ετσι όλες οι μέχρι τότε Ιαπωνικές βάσεις στην περίμετρο της Νέας Γουινέας έπεσαν στα χέρια των Αμερικανών. Το ανακοινωθέν από το στρατηγείο του ΜακΑρθουρ ήταν σαφές : "Από στρατηγικής πλευράς η εκστρατεία στην Νέα Γουινέα ετελείωσε".
  
  O αντικαταστάτης του φονευθέντος ναυάρχου Κόγκα, ναύρχος Τογιόντα, αντέδρασε στην απόβαση στο Μπιάκ με μία προσπάθεια ενίσχυσης της νήσου με στρατεύματα από τις Φιλιππίνες. Οι Ιαπωνικές προσπάθειες δεν υλοποιήθηκαν λόγω παρουσίας ισχυροτέρων Αμερικανικών δυνάμεων στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ Φιλιππίνων και Μπιάκ. Τέλος αποφασίσθηκε της νηοπομπής να ηγηθούν τα δύο γιγαντιαία αδελφά θωρηκτά Γαιματο και Μουσάσι. ενώ όμως η δύναμη αυτή ευρισκόατν ακόμη πολύ μακρυά από το Μπιάκ ο Σπρούανσ εξεκίνησε την επίθεση εναντίον της νήσου Σαϊπάν. O Τογιόντα συνεπώς αποφάσισε να ματαιώσει την επιχείρηση ανακατάληψης της νήσου Μπιάκ.
  
  Στις 2 Ιουλίου 1944 ο ΜακΑρθουρ κατέλαβε την νήσο Νόεμφουρ και στις 30 Ιουλίου κατέλαβε το Σανσαπόρ στο δυτικό άκρο της Νέας Γουινέας. Χρειάσθηκαν περίπου 18 μήνες για να ολοκληρώσει την κατάληψη των νήσων του Σολομώντος. Ομως χρειάσθηκαν μόνο έξη μήνες για να φθάσει στο άλλο άκρο της Νέας Γουινέας.
  
  H Ιαπωνική διοίκηση ευλόγως ανέμενε μία επιθετική κίνηση του Νίμιτζ. Ελπίζοντας αλλά και πιστεύοντας ότι αυτή θα είχε ως στόχο το Παλάου, τοποθέτησαν τον Μάϊο ένα αμυντικό τείχος υποβρυχίων βορείως των νήσων Αντμιραλτις. Επίσης για να εκμεταλευθούν το πλήθος των αεροπορικών τους βάσεων στα νησιωτικά συμπλέγματα ανατολικώς των Φιλιππίνων και βορείως της Νέας Γουινέας διέθεσαν 540 αεροσκάφη σε επίγειες βάσεις.. Οταν τα νέα για την εκδήλωση επίθεσης εναντίον του Σαιπάν έφθασαν στον Τογιόντα, αυτός διέταξε την κύρια δύναμη του, με τον τίτλο "Πρώτος Κινητός Στόλος" υπό τον αντιναύαρχο Οζάουα να ενωθεί με την ευρισκόμενη στις νήσους αεροπορική δύναμη. Σκοπός των Ιαπώνων ήταν να εκδηλωθεί συνδιασμένη επίθεση εναντίον του εχθρού με μαζικές αεροπορικές επιδρομές, οι οποίες θα προέρχονταν από θάλασσα και νήσους. Για τους Ιάπωνες ήταν ζωτικής σημασίας η απόκρουση της Αμερικανικής απόβασης στο Σαϊπάν, γιατί η επιτυχία της θα εσήμαινε αποκλεισμό των νήσων Καρολίνων και θα άνοιγε ο δρόμος για εισβολή στο Παλάου και στις Φιλιππ'ινες. H δύναμη του Οζάουα, ο οποίος είχε την βάση του στο Τάουι Τάουι, αποτελείτο από πέντε αεροπλανοφόρα και τέσσερα ελαφρά αεροπλανοφόρα με 430 αεροπλάνα και πολλά πολεμικά διαφόρων τύπων. Στις 13 Ιουνίου εξεκίνησε και στις 16 ενώθηκε με την δύναμη, η οποία προοριζόταν για την επιχείρηση στο Μπριάκ. H πορεία των Ιαπωνικών πλοίων συνεχίσθηκε με κατεύθυνση βορειονατολική. Ομως ο Οζάουα δεν ήξερε ότι Αμερικανικά υποβρύχια είχαν ήδη εντοπίσει τις κινήσεις του και οι αντίπαλοι του ήταν πλήρως ενημερωμένοι και τον περίμεναν.
  
  Υπήρχαν και άλλα αρνητικά συμβάντα για τους Ιάπωνες. Τα 25 υποβρύχια, τα οποία εσχημάτιζαν το αμυντικό τείχος βορείως των Αντμιραλτις είχαν εντοπισθεί από τους Αμερικανούς και δέκα από αυτά εβύθισθηκαν. Σημειώνεται ότι έξη από αυτά ήταν θύματα του  ίδιου πλοίου, του αντιτορπιλικού συνοδείας Ηνγκλαντ. Στις επόμενες λίγες ημέρες ακόμη επτά Ιαπωνικά υποβρύχια θα χάνονταν, χωρίς από την πλευρά τους να επιτύχουν τίποτε. Την ίδια ωρα η Δύναμη Κρούσης 58 του Σπρούανς υπό τον αντιναύαρχο Μίτσερ κατέστρεφαν κατά βούληση τα Ιαπωνικά αεροπλάνα στις βάσεις τους.
  
  Στις 15 Ιουνίου ο διοικητής των αμφιβίων δυνάμεων του Σπρούανς, αντιναύαρχος Τέρνερ άρχισε να αποβιβάζει πεζοναύτες και στρατιώτες στο Σαϊπάν του νησιωτικού συγκροτήματος των Μαριανών. Στην διάθεση του είχε επτά θωρηκτά και επτά αεροπλανοφόρα συνοδείας για να υποστηρίξει αυτή την αποβατική επιχείρηση. Ακόμη σημειώνεται ότι η δύναμη του Μίτσερ, εννέα αεροπλανοφόρα και έξη ελαφρά αεροπλανοφόρα με 891 αεροπλάνα, ήταν σε θέση να παράσχει σε σύντομο χρονικό διάστημα υποστήριξη στον Τέρνερ. Τέλος πολύ σημαντικός ήταν ο παράγοντας της μεγάλης εμπειρίας των Αμερικανών πιλότων και της μεγάλης απειρίας των Ιαπώνων. Καθώς λοιπόν ο ρούς της ιστορίας έφθανε προς την ναυμαχία της θάλασσας των Φιλιππίνων οι δύο αντίπαλοι έιχαν τα εξής πλεονεκτήματα. O Μίτσερ διέθετε αριθμητική υπεροχή και σημαντική εμπειρία προσωπικού. O Οζάουα διέθετε την δυνατότητα εκδήλωσης επίθεσης πρώτος, είχε την δυνατότητα επιλογής στόχων και τα αεροπλάνα του ήταν μεγαλύτερης εμβέλειας. Ετσι θα μπορούσαν να επιτεθούν εναντίον των Αμερικανικών πλοίων πριν αυτά προλάβουν να αμυνθούν αποτελεσματικά. Τέλος ο Οζάουα, πλέοντας με βορειονατολική κατεύθυνση είχε τον άνεμο με το μέρος του. Ενώ ο Μϊτσερ για να αποπροσνηώσει τα αεροπλάνα του ήταν υποχρεωμένος να κάνει στροφή 180 μοιρών. Ομως ο Οζάουα είχε ένα καίριο μειονέκτημα, το οποίο ο ίδιος δεν ήξερε. Αγνοούσε τουλάχιστον μερικώς την εξουδετέρωση των αεροπλάνων των επιγείων βάσεων στα οποία υπολόγιζε σε μεγάλο βαθμό. Πέρα από κάθε λογική ο αντιναύαρχος Κακούτα διοικητής των αεροπορικών δυνάμεων, οι οποίες εστάθμευαν στις επίγειες βάσεις, απέκρυψε την αλήθεια από τον συνάδελφο του. Από την βάση του στο Τινιάν ο Κακούτα διαβεβαίωνε τον Οζάουα ότι τα αεροπλάνα του έφερναν σε πέρας τις αποστολές τους και απέφυγε να αναφέρει την νύχτα της 18ης προς 19η Ιουνίου ότι στο Γκουάμ ευρίσκονταν 50 Ιαπωνικά αεροπλάνα αντί για 500, όπως προέβλεπε το αρχικό σχέδιο. H αιτία για την εξωφρενική στάση του Κακούτα είναι δύσκολο να γίνει καταννοητή. Λαμβάνοντας υπ' όψη την Ιαπωνική νοοτροπία μπορούμε να πιθανολογήσουμε ότι ο Κακούτα ντρεπόταν να παραδεχθεί την αποτυχία των δυνάμεων του και προτίμησε να διατηρήσει την "αξιοπρέπεια" του παρά να προφυλάξει τον στόλο του Οζάουα από την επερχόμενη καταστροφή.
  
  
  
  
  H ναυμαχία της θάλασσας των Φιλιππίνων
  
  Τα γεγονότα της 19ης Ιουνίου εξεκίνησαν με μία σφοδρή αερομαχία επάνω από το Γκουάμ, κατα την οποία περισσότερα από 30 Ιαπωνικά αεροπλάνα καταρρίφθηκαν χωρίς να μπορέσουν να εκδηλώσουν επίθεση εναντίον των Αμερικανικών πλοίων. Αυτά τα αεροπλάνα προέρχονταν από επίγειες βάσεις και υποτίθεται ότι θα επέφεραν σημαντικές απώλειες στα αντίπαλα πλοία. O Οζάουα, αγνοώντας και αυτή την αρνητική εξέλιξη, εξαπέλυσε το πρώτο κύμα από 69 αεροπλάνα στις 08.30 και στις 09.00 ένα δεύτερο κύμα από 128 αεροπλάνα. H διαδικασία της απονήωσης ήταν ακόμη σε εξέλιξη όταν το αεροπλανοφόρο Ταϊχο τορπιλίσθηκε από το υποβρύχιο Αλμπακόρ. Εξη τορπίλες εξαπολύθηκαν εναντίον του Ιαπωνικού πλοίου. Μία από αυτές εξουδετερώθηκε από την απαράμιλλη αυτοθυσία του χειριστή Σακίο Κομάτσου, ο οποίος εντοπίζοντας την έπεσε με το αεροπλάνο του επάνω της. Το Ταϊχο τελικώς επλήγη αλλά χωρίς να παρεμποδισθεί η απονήωση των αεροπλάνων του. Το πλήγμα όμως προκάλεσε μία απροσδιόριστης σοβαρότητας διαρροή αερίων καυσίμων η οποία αποδείχθηκε μοιραία.
  
  Τα Αμερικανικά ραντάρ εντόπισαν τα επερχόμενα εχθρικά αεροσκάφη σε απόσταση 150 μιλίων. O Μίτσερ ανακάλεσε τα μαχητικά του από το Γκουάμ και τα έστειλε να συναντήσουν τους επερχομένους επιδρομείς. Ούτε ένα από αυτά δεν μπόρεσε να εκδηλώσει επίθεση και στις 11.00 42 είχαν ήδη καταρριφθεί. Το δεύτερο κύμα είχε ελάχιστα καλλύτερη τύχη. 20 αεροπλάνα ξέφυγαν από τα Χελκάτς αλλά δεν έπληξαν ούτε μία φορά τα Αμερικανικά πλοία. Μόνο ένα τορπιλοπλάνο κατάφερε να πέσει επάνω στο θωρηκτό Ιντιάνα χωρίς συνέπειες για το πλοίο.
  
  Τα διασωθέντα αεροπλάνα του πρώτου κύματος είχαν αρχίσει να επιστρέφουν στα αεροπλανοφόρα τους όταν το Σοκάκου δέχθηκε τρεις τορπίλες από το υποβρύχιο Καβάλα, το οποίο παρακολουθούσε την Ιαπωνική δύναμη από τις 17 Ιουνίου. Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των ομάδων αντιμετώπισης καταστροφών το Σοκάκου βυθίσθηκε στις 16.24 έπειτα από διαδοχικές εκρήξεις λόγω διαρροής καυσίμων αεροσκαφών. Εν τω μεταξύ έξη ώρες μετά τον τορπιλισμό του το Ταϊχο είχε γίνει μία επιπλέουσα βόμβα. Τελικώς εξερράγη στις 15.32 και βυθίσθηκε τέσσερα λεπτά μετά το Σοκάκου. O Οζάουα αναγκαστικά μετέφερε το σήμα του στο καταδρομικό Χαγκούρο. αυτό όμως δεν διέθετε τον τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό, ο οποίος θα απαιτείτο για μία ναυαρχίδα και έτσι ο Ιάπωνας ναύαρχος συνέχισε να ευρίσκεται στο σκοτάδι για τις καταστροφικές εξελίξεις στις εναέριες συγκρούσεις της ημέρας.
  
  Πριν το μεσημέρι δύο ακόμη κύματα Ιαπωνικών αεροσκαφών είχαν βρεθεί στον αέρα. Τα μισά αεροπλάνα του πρώτου δεν βρήκε καν τον εχθρικό στόλο και επέστρεψαν στα αεροπλανοφόρα τους. Τα άλλα μισά απέτυχαν να καταφέρουν έστω και ένα πλήγμα και γύρω στις 13.00 αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την προσπάθεια λόγω της παρουσίας των Χελκάτς. Το δεύτερο κύμα κατευθύνθηκε στο νότιο άκρο της Αμερικανικής δύναμης, από λάθος αναφορές αναγνωριστικού αεροπλάνου, και 33 καταρρίφθηκαν πριν προλάβουν να βρεθούν σε θέση βολής. Αλλα 49 δεν βρήκαν στόχους και εστράφηκαν προς το Γκουάμ Κατά την διάρκεια της ημέρας όμως τα Αμερικανικά βομβαρδιστικά έμειναν στον αέρα για να αφήσουν χώρο στα καταστρώματα των αεροπλανοφόρων για τα μαχητικά. Ουσιαστικά για να μη μείνουν άπραγα τα πληρώματα τους βομβάρδιζαν κατά βούληση το αεροδρόμιο της νήσου Ορότε, του οποίου οι αεροδιάδρομοι είχαν μεταβληθεί σε οργωμένο χωράφι. Οι Ιάπωνες δεν θα είχαν που να προσγειωθούν αλλά λίγοι έζησαν για να ασχοληθούν με το πρόβλημα αυτό. Περισσότερα από 30 αεροσκάφη αυτής της ομάδας χρησίμευσαν για της ασκήσεις σκοποβολής των Χελκάτς.
  
  Συνολικά εκείνη την ημέρα χάθηκαν 346 Ιαπωνικά αεροπλάνα και μόνο 29 Αμερικανικά. Οι Αμερικανοί ονόμασαν την σύγκρουση "Great Marianas Turkey Shoot", το οποίο σε ελεύθερη απόδοση αναφέρεται σε σκόπευση επί ακινήτων στόχων στις νήσους Μαριάνες. H ουσία της αναμέτρησης αυτής ήταν ότι η νίκη των Αμερικανών ήταν ολοσχερής και ιδιαίτερα αποφασιστική για την πορεία του πολέμου στον Ειρηνικό. H Ιαπωνική καταστροφή συνεχίσθηκε και την επομένη ημέρα, γιατί όσο και αν φαίνεται απίστευτο είναι ότι ο Οζάουα δεν είχε την παραμικρή ιδέα για τα διαδραματιζόμενα. Οι αναφορές των διασωθέντων πιλότων του μιλούσαν για απώλειες τεσσάρων Αμερικανικών αεροπλανοφόρων και δεκάδων αεροπλάνων. Επίσης ο Οζάουα επέλεξε να πιστεύει ότι πολλοί από τους αγνοούμενους χειριστές του είχαν προσγειωθεί στο Γκουάμ, συνεπώς ευελπιστούσε σε μία ακόμη αναμέτρηση την επομένη ημέρα, η οποία θα του χάριζε την τελειωτική νίκη. Διέταξε λοιπόν την ανασυγκρότηση των πλοίων του με βορειοδυτική πορεία πρός προκαθορισμένα σημεία ανεφοδιασμού καυσίμων. Οταν κατάφερε να μεταφερθεί στο Ζουικάκου και να σχηματίσει μία σαφή εικόνα της κατάστασης ήταν πολύ αργά για να κατορθώσει να ξεφύγει από τους διώκτες του.
  
  Στις 20 Ιουνίου οι Αμερικανοί εντόπισαν τα πλοία του Οζάουα στις 16.05 παρά τις αναφορές των υποβρυχίων από ενωρίτερα. Ηταν σχεδόν πολύ αργά για να εκδηλωθεί οργανωμένη επίθεση αλλά ο Μίτσερ ριψοκινδύνευσε και έστειλε, καθώς άρχιζε να νυχτώνει, 216 αεροπλάνα παρά τις μεγάλες πιθανότητες αναγκαστικών προσθαλασσώσεων και αδυναμίας πολλών χειριστών να επιστρέψουν στα αεροπλανοφόρα τους. Στις 18.40 οι Ιάπωνες δέχθηκαν την Αμερικανική επιδρομή, έχοντας προλάβει να απονηώσουν μόνο 80 αεροπλάνα. Οταν τελείωσε η μάχη το αεροπλανοφόρο Χίγιο βυθιζόταν τα αεροπλανοφόρα Ζουικάκου και Τσιγιόντα το θωρηκτό Χαρούνα, το καταδρομικό Μάγιο είχαν σοβαρές ζημιές και περισσότερα από 50 αεροπλάνα βρίσκονταν στον βυθό. 30 Αμερικανικά αεροπλάνα δεν επέστρεψαν. Από αυτά μόνο 20 είχαν καταρριφθεί στην μάχη. Τα υπόλοιπα έπεσαν λόγω έλλειψης καυσίμων και κόπωσης των πληρωμάτων τους αλλά πολλοί Αμερικανοί αεροπόροι διασώθηκαν. Τελικώς 73 από αυτούς έμειναν για πάντα στον υγρό τάφο του αχανούς ωκεανού. Σημειώνεται ότι για να διευκολυνθούν οι κατάκοποι χειριστές είχε δοθεί εντολή από τον Μίτσερ να φωταγωγηθούν όλα τα πλοία του, παρά τους κινδύνους, τους οποίους εγκυμονούσε αυτή η ενέργεια. Ετσι πολλοί χειριστές κατάφεραν να επιστρέψουν σώοι, σε πολλές περιπτώσεις κατεβάζοντας τα αεροπλάνα τους στο πρώτο αεροπλανοφόρο, το οποίο εύρισκαν. Ετσι τελείωσε η μεγαλύτερη αλλά και η τελευταία αεροναυμαχία της παγκόσμιας ιστορίας αποκλειστικά με συμμετοχή αεροπλανοφόρων, η οποία άφησε την Ιαπωνία χωρίς αεροπορική δύναμη ναυτικού.
  
  
  Μετά την ναυμαχία
  
  O Οζάουα διαφεύγοντας προς την Οκινάουα είχε μόνο 35 αεροπλάνα αλλά ο Σπρούανς αργότερα δέχθηκε κριτική ότι η τακτική του δεν ήταν τόσο επιθετική όσο θα έπρεπε στην αναζητηση του Ιαπωνικού στόλου μετά την πρώτη φάση της ναυμαχίας. Για τον ίδιο όμως πρωταρχική σημασία είχε η επιτυχία της απόβασης στο Σαϊπάν και η κατάληψη της νήσου, η οποία ολοκληρώθηκε στις 9 Ιουλίου. Από τους 23.000 Ιάπωνες μαχητές στην νήσο σκοτώθηκαν 21.036. Μεταξύ τους ήταν και ο υποναύαρχος Ναγκούμο, προκάτοχος του Οζάουα στην διοίκηση των αεροπλανοφόρων.
  
  O Σπρούανς, ήσυχος χαρακτήρας από την φύση του, δεν αντέδρασε στους επικριτές του. Πρέπει να αναφερθεί όμως ότι ούτε αυτός είχε σαφή γνώση της κατάστασης του εχθρικού στόλου και ακόμη η υιοθέτηση πιο επιθετικής τακτικής δεν θα μπορούσε να έχει καλλύτερα αποτελέσματα, γιατί τα πληρώματα των αεροσκαφών είχαν ξεπεράσει τα όρια της αντοχής του. Σημειώνεται τέλος ότι η άκρατη επιθετικότητα του Χάλσεϋ στην ναυμαχία του Λέϋτε τέσσερις μήνες αργότερα έφερε σε δύσκολη θέση τις αμφίβιες Αμερικανικές δυνάμεις
  
  Οι νήσοι Γκουάμ και Τινιάν και αυτές του συγκροτήματος των Μαριανών δέχθηκαν την Αμερικανική επίθεση στις 21 και 24 Ιουλίου αντιστοίχως. Το Τινιάν καταλήφθηκε με σχετική ευκολία αλλά στο Γκουάμ οι Ιάπωνες προέβαλαν σημαντική αντίσταση, η οποία κάμφθηκε μετά από τρεις εβδομάδες και 10.971 νεκρούς. Σε αυτή την νήσο μετέφερε ο Νίμιτζ το αρχηγείο του από το Περλ Χάρμπορ, ωστε να ευρίσκεται πλησιέστερα στην περιοχή των συγκρούσεων.
  
  H κατάληψη αυτών των νήσων έδωσε την δυνατότητα στους Αμερικανούς να δημιουργήσουν βάσεις από τις οποίες θα ξεκινούσε η τελική φάση της επιχείρησης για την συντριβή της χώρας του ανατέλοντος ηλίου. Επιχειρώντας από το Γκουάμ και το Σαϊπάν τα Αμερικανικά βομβαρδιστικά B29 έφθαναν με ευκολία στις Ιαπωνικές νήσους. Οι βομβαρδισμοί, οι οποίοι θα ξεκινούσαν μετά από ένα μήνα δεν θα σταματούσαν μέχρι την τελική παράδοση των Ιαπώνων.
  
  Στα τέλη του καλοκαιριού του 1944 ο Χάλσεϋ ολοκλήρωσε την κατάληψη των Καρολινών και ο Μίτσερ άρχισε προπαρασκευαστικές επιχειρήσεις εναντίον του Παλάου δυτικώς των Καρολινών. Κατά τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς οι Αμερικανικές δυνάμεις αποβιβάσθηκαν σε πολλές νησίδες. O ίδιος ο ΜακΑρθουρ ηγήθηκε της απόβασης στο Μοροβάι, την βορειότερη νήσο του συγκροτήματος Αλμαχέρα, 480 χιλιόμετρα νοτίως των Φιλιππίνων. H επιχείρηση δεν παρουσίασε δυσκολίες και έίχε ιδιαίτερη σημασία, γιατί παρακάμφθηκαν άλλες νήσοι του συγκροτήματος, όπου υπήρχε ισχυρή Ιαπωνική παρουσία. H κατάληψη αυτών των νήσων δεν παρουσίαζε πια ενδιαφέρον για τους Αμερικανούς, οι οποίοι αρκέσθηκαν στο να αποκλείσουν και να αχρηστεύσουν τις φρουρές τους ενώ οι ίδοι προχωρούσαν προς τις Φιλιππίνες.
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 25.01.2010
• 19:09

  Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας

   »  Αrkoleon
  
  
  
  Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας
  Οι έλληνες με τα "ξύλινα τείχη" τους σώζουν την Ελλάδα και θέτουν τα ανεξίτηλα θεμέλια του σημερινού Ευπωπαϊκού Πολιτισμού 
  
  
  Σημαντικότατο σταθμό στην Αρχαία Ελληνική και Παγκόσμια Ιστορία αποτελούν οι αγώνες των Ελλήνων εναντίον των Περσών για την προάσπιση της ελευθερίας τους. Οι λαμπρές νίκες κατά των εκάστοτε εισβολέων επέτρεψαν στο Ελληνικό έθνος να περάσει από την εφηβική ηλικία στην ωριμότητα, ν' αποκτήσει συνείδηση της δύναμής του και να δημιουργήσει τον κλασικό πολιτισμό του οποίου οι αρχές και τα ιδεώδη αποτέλεσαν τα θεμέλια του σημερινού ευρωπαϊκού πολιτισμού, επειδή ακριβώς οι αρχαίοι έλληνες έζησαν και δημιούργησαν σε μια ελεύθερη κοινωνία.
  Οι μεγάλοι αυτοί εθνικοί πόλεμοι καθαρά αμυντικοί, τους προκάλεσαν οι Πέρσες στην προσπάθειά τους να υποτάξουν τη ΝΑ Ευρώπη. Από την πλευρά της Ελληνικής ιστορίας τα Μηδικά, όπως καθιερώθηκε να ονομάζονται αυτές οι συγκρούσεις, είναι κυρίως οι τρείς περσικές εκστρατείες:
   
  
  Α) του Μαρδόνιου στη Θράκη και τη Μακεδονία (492π.Χ.)
  Β) του Δάτη και του Αρταφέρνη στο Αιγαίο και την Αττική (490π.Χ.) και
  Γ) του Ξέρξη στην Κεντρική Ελλάδα (480 - 479π.Χ.).
  
  Οι σημαντικότεροι σταθμοί της τρίτης αυτής εκστρατείας εναντίον της Ελλάδας ήταν η μάχη των Θερμοπυλών, η ναυμαχία του Αρτεμισίου, η ναυμαχία της Σαλαμίνας και η μάχη των Πλαταιών.
  Μετά την κατάληψη του στενού των Θερμοπυλών απ' τους Πέρσες και την λήξη της Ναυμαχίας του Αρτεμισίου χωρίς αποφασιστικό αποτέλεσμα, ο Ελληνικός στόλος εγκατέλειψε την θαλάσσια περιοχή στα Βόρεια της Εύβοιας κατευθυνόμενος προς τις ακτές της Αττικής και έτσι άνοιξε ο δρόμος για την κατάκτηση ολόκληρης της Κεντρικής Ελλάδας από τον στρατό του Ξέρξη. Σ' αυτή την περίσταση ο ρόλος του Θεμιστοκλή υπήρξε οπωσδήποτε αποφασιστικός, κατόρθωσε να πείσει τους Αθηναίους να εκκενώσουν την Αττική με την προστασία του Ελληνικού στόλου ο οποίος αγκυροβόλησε στη Σαλαμίνα για να προστατεύσει αυτήν την επιχείρηση.
  Για τη δύναμη του Περσικού στόλου οι πηγές μάς δίνουν διάφορες πληροφορίες, ασφαλώς υπερβολικές στο σύνολο τους, όχι όμως και τελείως αντιφατικές. Ο Αισχύλος στους "Πέρσες" αναφέρει ότι ο εχθρός διέθετε 1.207 πλοία, αριθμό τον οποίο δίνει και ο Ηρόδοτος για τον στόλο όμως που συγκεντρώθηκε στην αρχή της εκστρατείας. Επειδή όμως μεταξύ αυτού του χρονικού σημείου και της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας οι Πέρσες είχαν για διάφορους λόγους απώλειες της τάξεως των 670 περίπου πλοίων, οι οποίες αναπληρώθηκαν μόνο με 125 νέα, οι δυνάμεις που παρέταξαν στη Σαλαμίνα ήταν περίπου 670 πλοία. Εάν όμως αφαιρέσουμε τα Περσικά πλοία που περιπολούσαν στην άλλη άκρη της Σαλαμίνας πριν από τη Ναυμαχία τότε η υπεροχή του Περσικού στόλου πρέπει να ήταν 2:1.
  Ο Ελληνικός στόλος που αγωνίσθηκε στη Σαλαμίνα υπολογίζεται από τον Ηρόδοτο σε 378 τριήρεις, αν και το άθροισμα των πλοίων που ο ίδιος αναφέρει ανέρχεται μόνο σε 366 τριήρεις. Απ' αυτές οι Αθηναίοι πρόσφεραν 200, οι Κορίνθιοι 40, οι Αιγινήτες 30, οι Μεγαρείς 20, οι Λακεδαιμόνιοι 16, οι Σικυώνοι 15, οι Επιδαύριοι 10, οι Αμβρακιώτες 7, οι Ερετριείς 7, οι Τροιζήνιοι 5, οι Νάξιοι 4, οι Ερμίονες 3, οι Λευκάδιοι 3, οι Κείοι 2, οι Στυρείς 2, οι Κυθνίοι 1 και οι Κροτωνιάτες επίσης 1.
  Ο Ελληνικός στόλος, μετά την κατάληψη της Αττικής απ' τους Πέρσες, συγκεντρώθηκε σε τρία σημεία: ο κύριος όγκος του στα σημερινά Αμπελάκια, απ' όπου φαίνονταν η Αθήνα παραδομένη στης φλόγες, ένα μικρότερο τμήμα αποτελούμενο από αιγινήτικα πλοία έμεινε να φυλάει την Αίγινα και ένα τρίτο τμήμα κατευθύνθηκε στον Πώγωνα, τον σημερινό Πόρο.
  Απ' την άλλη πλευρά ο Περσικός στόλος έπρεπε να βρίσκεται πάντοτε κοντά σε λιμάνια κατεχόμενα από τον Περσικό στρατό, για να τα χρησιμοποιήσει ως βάσεις. Έτσι ο Ξέρξης στάθμευσε στη νότια παράλια της Αττικής έχοντας το στρατηγείο του στο Φάληρο. Οι Πέρσες, στην προσπάθεια τους να επιτύχουν ευνοϊκή έκβαση του αγώνος, συνέβαλαν το σχέδιο να καταστρέψουν αιφνιδιαστικά τα ελληνικά πλοία που ήταν συρμένα στις αμμουδιές ή αγκυροβολημένα στους κόλπους της ΒΑ ακτής της Σαλαμίνας και σε μια δεύτερη φάση να καταλάβουν τη Σαλαμίνα, που την υπεράσπιζε ένα πολύ μικρό τμήμα του Αθηναϊκού στρατού. Ενδεχόμενη επιτυχία σ' αυτό το σχέδιο θα τους άνοιγε ασφαλώς το δρόμο για τον Ισθμό και την κατάληψη έπειτα της υπόλοιπης Ελλάδας.
  Από την ελληνική πλευρά ο Θεμιστοκλής αντιλήφθηκε αμέσως τα μεγάλα πλεονεκτήματα της θαλάσσιας αμυντικής γραμμής και ιδιαίτερα της Σαλαμίνας. Το νησί αυτό, το μόνο εδαφικό τμήμα του Αθηναϊκού κράτους που δεν υποδουλώθηκε στους Πέρσες, χρησίμευε ως καταφύγιο για μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Αττικής, ως στρατιωτική βάση στα νώτα του Περσικού στρατού σε περίπτωση προελάσεως από τον Ισθμό και αποτελούσε, με τις προφυλαγμένες από τους ανέμους ακτές του απέναντι από την Αττική, ιδεώδη βάση για το Ελληνικό ναυτικό που κάλυπτε από τη Θάλασσα τον Ισθμό. Σε μια ή περισσότερες συσκέψεις των αρχηγών των στόλων των πόλεων ο Θεμιστοκλής, επιδεικνύοντας την εξαιρετική μεγαλοφυΐα και το απαράμιλλο σθένος του, κατόρθωσε να κάμψει τις αντιρρήσεις του Κορίνθιου στρατηγού Αδείμαντου και την αναποφασιστικότητα του Λακεδαιμόνιου Ναυάρχου Ευρυβιάδη πείθοντας τους για την καταλληλότητα της θέσεως στη Σαλαμίνα.
  
  Η Διεξαγωγή της Ναυμαχίας
  Η ναυμαχία διεξήχθη στις 28 ή 29 Σεπτεμβρίου (21-22 Βοηδρομιώνος) του 480π.Χ. Τη νύχτα μιας από αυτές τις μέρες ο Περσικός στόλος απέπλευσε από το Φάληρο με κατεύθυνση προς τα Δυτικά, ενώ τμήμα του Περσικού στρατού αποβιβάσθηκε και κατέλαβε την Ψυτάλλεια με σκοπό, κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας, την περισυλλογή των Περσών ναυαγών και την εξόντωση των Ελλήνων ναυαγών. Γύρω στις δύο μετά τα μεσάνυχτα τα Περσικά πλοία προχωρούσαν κατά μήκος των ακτών της Αττικής με την εξής σειρά: Φοινικικά και Αιγυπτιακά προς το μέρος της Ελευσίνας, κατόπιν τα πλοία της Κύπρου, της Λυκίας και της Παμφυλίας και τέλος προς τον Πειραιά, τα Καρικά και τα πλοία της Ιωνίας.
  Οι Έλληνες πληροφορήθηκαν εγκαίρως τις κινήσεις του Περσικού στόλου από τον Αριστείδη, που ήλθε νύχτα από την Αίγινα. Έτσι οι Πέρσες έχασαν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού όταν, σύμφωνα με την περιγραφή του Αισχύλου, άκουσαν ξαφνικά, με την ανατολή του ηλίου, τους ήχους της σάλπιγγας και τον Παιάνα να αντηχεί από όλα τα Ελληνικά πλοία:
  
  Ω, παίδες Ελλήνων, ίτε Ελευθερούτε πατρίδ' ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας,
  θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων, νύν υπέρ παντών ο αγών
  Είχε λοιπόν ήδη βγει ο ήλιος όταν δόθηκε η διαταγή από τον Ευρυβιάδη, διοικητή των Ελληνικών δυνάμεων, να αναπτυχθεί ο Ελληνικός στόλος προς την κατεύθυνση των Περσών. Τη δεξιά πτέρυγα είχε καταλάβει ο ίδιος ο Ευρυβιάδης με τις μοίρες της Σπάρτης, της Κορίνθου, της Αίγινας και των Μεγάρων. Οι τριήρεις των μικρότερων ελληνικών πόλεων τάχθηκαν στο μέσον, ενώ στην αριστερή πλευρά κατέλαβαν θέση με αρχηγό το Θεμιστοκλή, οι Τριήρεις των Αθηναίων. Η κίνηση αυτή αποσκοπούσε στην αποφυγή ενδεχόμενου εγκλωβισμού των Ελληνικών Πλοίων εντός του αγκυροβολίου τους. Πλέοντας όμως ο Ελληνικός στόλος προς τα εμπρός θα συναντούσε σύντομα τον Περσικό, στο μέσο περίπου του στενού, σε χώρο δηλαδή αρκετά ανοικτό και συνεπώς ευνοϊκότερο για τους Πέρσες, οι οποίοι θα είχαν έτσι την ευχέρεια χρησιμοποιήσεως του συνόλου σχεδόν των πλοίων τους και τη δυνατότητα κυκλωτικών ελιγμών από τα δύο άκρα του Ελληνικού στόλου. Για να αποτραπεί ακριβώς αυτή η συνάντηση των δύο στόλων στο μέσον του στενού, τα Ελληνικά πλοία ανέκοψαν την πορεία τους προς τα εμπρός κι άρχισαν να κινούνται προς τα πίσω, κωπηλατώντας ανάποδα προς τη Σαλαμίνα, χωρίς να αναστρέψουν, διατηρώντας σταθερά τις πλώρες προ τον εχθρό, σε τάξη, χωρίς να χαθεί η συνοχή του στόλου, συνεχίσθηκε δε ως μία γραμμή κοντά στις ακτές της Σαλαμίνας, όπου είχαν παραταχθεί οι Αθηναίοι οπλίτες, εκεί ο στόλος παρατεταγμένος σε μέτωπο με στήριγμα προς τα δεξιά την Κυνόσουρα και προς τα αριστερά το σημερινό νησί του Αγίου Γεωργίου, ώστε να αποτρέπεται ο κίνδυνος κυκλώσεως, σταμάτησε για να συγκρουστεί με τον εχθρό.
  
  
  
  
  ΦΑΣΗ Ι
  Τη νύχτα της παραμονής της σύγκρουσης οι Πέρσες απέκλεισαν
  την είσοδο και την έξοδο του στενού και κατέλαβαν την Ψυτάλλεια
  
  Η στενότητα του χώρου και η περιορισμένη έκταση του μετώπου δεν επέτρεπε στους Πέρσες να χρησιμοποιούν στην πρώτη γραμμή περισσότερα πλοία από τα Ελληνικά, τα οποία συνεπώς αντιμετώπιζαν στη σύγκρουση ίσο περίπου αριθμό πλοίων έτσι στον αγώνα έπαιζε σημαντικό ρόλο η ανδρεία και η επιδεξιότητα των αξιωματικών και των πληρωμάτων καθώς και η τακτική των αντιπάλων στόλων. Οι ελεύθεροι πολίτες των Ελληνικών πόλεων στις οποίες η ευψυχία μαζί με την ελευθερία ήταν οι υπέρτατες αξίες, αγωνίζονταν υπερ βωμών και εστιών με ανδρεία και αυταπάρνηση που ενέτεινε η μεταξύ τους και μεταξύ των πόλεων άμιλλα. Αλλά και οι Πέρσες πολεμούσαν με εξαιρετική γενναιότητα, γιατί ήθελαν να φανούν ευάρεστοι στον Ξέρξη, που παρακολουθούσε τη ναυμαχία από το όρος Αιγάλεω, αλλά και γιατί φοβόνταν την οργή του αν υστερούσαν.
  
  
  
  
  ΦΑΣΗ ΙΙ
  Ο κύριος όγκος του Περσικού στόλου που ακολούθησε, μπήκε στο στενό τη νύχτα και το πρωί
  παρατάχθηκε για επίθεση. Αλλά ο αιφνιδιασμός απέτυχε. Ολόκληρος ο Ελληνικός στόλος κινήθηκε
  εναντίον του εχθρού και ύστερα από σειρά τακτικών ελιγμών άρχισε η σύρραξη
  σε μέτωπο 3 χιλιομέτρων περίπου από την Κυνοσούρα ως τη νησίδα του Αγ. Γεωργίου
  
  
  Έτσι στην αρχή η ναυμαχία ήταν αμφίρροπη και οι Πέρσες κρατούσαν, μάλιστα στη δεξιά πλευρά οι Ίωνες πίεζαν σοβαρά του Λακεδαιμόνιους και τους Αιγινήτες, οι δε Σάμιοι κυρίευσαν μερικές Ελληνικές τριήρεις. Όσο προχωρούσε η ώρα άρχισε να επικρατεί η εξαιρετική επιδεξιότητα των Ελληνικών πληρωμάτων και η ανώτερη τακτική των Ελλήνων και πρώτα στο αριστερό μέρος τη Ελληνικής παράταξης, όπου βρισκόταν η ισχυρότατη μοίρα των 200 Αθηναίων τριήρεων έχοντας απέναντι της τα πλοία των Φοινίκων. Η τακτική των Φοινίκων ήταν κυρίως να πολεμούν ρίχνοντας βροχή βελών και ακοντίων από τα ψηλά καταστρώματα τους καθώς μάλιστα διέθεταν 30 τοξότες σε κάθε πλοίο. Από την άλλη πλευρά οι Αθηναίοι διέθεταν 4 τοξότες και 14 οπλίτες σε κάθε τριήρη, πλεονεκτούσαν όμως στη χρήση του εμβόλου, έτσι εκμεταλλευόμενοι τον κλυδωνισμό των Φοινικικών πλοίων από τον άνεμο και το κύμα, που είχε ως αποτέλεσμα να αστοχούν τα τοξεύματα, ορμούσαν εναντίον τους και είτε έθραυαν τα κουπιά και ακινητοποιούσαν τα εχθρικά πλοία είτε τα κτυπούσαν με τα έμβολα στα πλευρά. Έπειτα οι Αθηναίοι οπλίτες πηδούσαν στο κατάστρωμα και εξόντωναν τα εχθρικά πληρώματα ή άφηναν τα πλοία να βυθιστούν από τα ρήγματα των εμβόλων.
  
  
  
  
  ΦΑΣΗ ΙΙΙ
  Η Αθηναϊκή μοίρα υπό τον Θεμιστοκλή τρέπει σε φυγή
  το δεξιό της Περσικής παράταξης
  
  Ύστερα λοιπόν από την καταβύθιση των πρώτων Φοινικικών πλοίων, η πρώτη γραμμή του Φοινικικού στόλου αποδιοργανώθηκε και τα πλοία άρχισαν να τρέπονται σε φυγή, άλλα προς τις απέναντι ακτές της Αττικής κι άλλα προς τα ανατολικά, πολλά όμως δεν κατάφεραν να απομακρυνθούν γιατί στην προσπάθεια τους αυτή συγκρούσθηκαν μεταξύ τους και βυθίστηκαν. Σε λίγο η ταραχή και η σύγχυση μεταδόθηκε στο κέντρο και το αριστερό μέρος του Περσικού στόλου, διότι οι Αθηναϊκές τριήρεις, διαθέσιμες μετά την κατανίκη των Φοινίκων άρχισαν να επιτίθενται προς τα εκεί. Η ναυμαχία εξελίχθηκε τότε ραγδαία σε βάρος των Περσών και σε λίγο και ο υπόλοιπος Περσικός στόλος, που είχε συνθλιβεί στην Περιοχή του στενού προς την Κυνόσουρα και τη ΝΑ έξοδο, άρχισε, να τρέπεται σε φυγή με κατεύθυνση το Φάληρο, ενώ καταδιώκονταν από τον Ελληνικό στόλο. Η καταδίωξη εξακολούθησε, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, "μέχρι δείλης".
  Προς το τέλος της Ναυμαχίας, ο Αριστείδης, με Αθηναίους οπλίτες από τους παρατεταγμένους στην ακτη της Σαλαμίνας, αποβιβάσθηκε στην Ψυτάλλεια και εξόντωσε την εκεί απομονωμένη Περσική φρουρά.
  
  
  
  
  ΦΑΣΗ IV
  Ο Περσικός στόλος φεύγει καταδιωκόμενος και υφίσταται μεγάλη καταστροφή
  στο στενό μεταξύ Κυνοσούρας και Κερατσινίου. Το εχθρικό τμήμα που είχε αποβιβαστεί
  στην Ψυτάλλεια εξοντώνεται από τους οπλίτες του Αριστείδη
  
  Κατά τον Έφορο οι Πέρσες έχασαν 200 πλοία και οι Έλληνες 40, η αναλογία όμως απωλειών σε άνδρες ήταν βαρύτερη για τους Πέρσες γιατί αυτοί, καθώς δεν ήξεραν να κολυμπούν, πνίγονταν μετά τη βύθιση των πλοίων τους.
  
  Η σημασία της μάχης - Οι παράγοντες της Νίκης
  Η σημασία της ναυμαχίας της Σαλαμίνας υπήρξε μέγιστη διότι προκάλεσε την κατάρρευση του ηθικού της Περσικής ηγεσίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εγκαταλείψει ουσιαστικά τον αγώνα, αν και διέθετε ακόμα υπερτριπλάσιο σχεδόν στόλο από το Ελληνικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις το βράδυ της επόμενης της μάχης ο Ξέρξης, επικεφαλής του Περσικού στόλου φοβούμενος μήπως οι Έλληνες πλεύσουν στον Ελλήσποντο και καταστρέφοντας τις γέφυρες που είχε κατασκευάσει, τον αποκλείσουν στην Ευρώπη, απέπλευσε από το Φάληρο και παραπλέοντας τις ακτές κατευθύνθηκε προς Βορρά.
  Οι κυριότεροι παράγοντες της Ελληνικής νίκης στην Σαλαμίνα ήταν οι εξής:
  Το γεγονός ότι οι Πέρσες παρασύρθηκαν να ναυμαχήσουν σε θαλάσσια περιοχή που είχε επιλέξει ο αντίπαλος γιατί παρουσίαζε εξαιρετικά πλεονεκτήματα για αυτόν, η στενότητα του χώρου εξουδετέρωνε την αριθμητική υπεροχή του Περσικού στόλου, ενώ αντίθετα ήταν ιδεώδης για τον Ελληνικό στόλο. Παρασύρθηκαν οι Πέρσες γιατί είχαν ανάγκη να συντρίψουν τον Ελληνικό στόλο ώστε να μπορούν τα δικά τους πλοία να παραπλέουν απερίσπαστα τις Ελληνικές ακτές, για να εφοδιάζουν τον Περσικό στρατό και να ενεργεί αποβάσεις στα μετόπισθεν των Ελληνικών αμυντικών γραμμών.
  Οι Πέρσες υποτίμησαν τον αντίπαλο και εκτίμησαν εσφαλμένα τις μαχητικές δυνατότητες και τις προθέσεις του.
  Η κατάλληλη στρατηγική του Ελληνικού στόλου στη Ναυμαχία, όπως τον συνέλαβαν και εφήρμοσαν ο Θεμιστοκλής και οι λοιποί Έλληνες Ναύαρχοι.
  Τέλος, ο ζήλος και η ανδρεία όλων των Ελλήνων που αγωνίσθηκαν στη Σαλαμίνα.
  Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας έληξε με θρίαμβο των Ελλήνων, πέρασε γρήγορα στο θρύλο, έγινε θέμα για τους ρήτορες και τους μεγάλους τραγικούς (οι Φοίνισσες του Φρυνίχου και οι Πέρσες του Αισχύλου έχουν ως σημείο αναφοράς τη νίκη των Ελλήνων), αποτέλεσε δίδαγμα για τους λαούς και καθιερώθηκε ως η αφετηρία όχι μόνο της Ελληνικής, αλλά και της παγκόσμιας Ναυτικής ιστορίας. Εκείνο που έγραψε ο Πλούταρχος στο βίο του Θεμιστοκλή, "Ουθ Έλλησιν ούτε βάρβαρος ενάλιον έργον είργασται λαμπρότερον", μπορούμε ανεπιφύλακτα να το επαναλάβουμε και σήμερα.
  
  
  
  Βιβλιογραφία
  Εκδοτική Αθηνών Α.Ε., Ιστορία του Ελληνικου Έθνους - Τόμος Β' Αθήνα, 1971
  Σίμψα Μάριου, Το Ναυτικό στην Ιστορία των Ελλήνων - Τόμος Α' Αθήνα, 1982
  Παπαρρηγοπούλου Κωνσταντίνου, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (στη σημερινή γλώσσα) - Βιβλίο Τρίτο, Αθήνα, 1992
   
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 18:03

  Περικλής - Ο "Χρυσός" Ηγεμών !

   »  Αrkoleon
  Περικλής
  
  
  
   Ο Περικλής, (490 - 429 π.Χ.) ήταν αθηναίος πολιτικός της κλασικής εποχής. Γεννήθηκε στο Δήμο Χολαργού της Αττικής. Πατέρας του ήταν ο Ξάνθιππος, υπό την αρχηγία του οποίου οι Αθηναίοι νίκησαν τους Πέρσες στη ναυμαχία της Μυκάλης το 479 π.Χ. Ο Ξάνθιππος ήταν πλούσιος και καταγόταν από το ιερατικό γένος των Βουζύγων. Σύζυγός του ήταν η Αγαρίστη, ανιψιά του Αλκμεωνίδη Κλεισθένη, εκείνου που ουσιαστικά θεμελίωσε την αθηναϊκή δημοκρατία.
  
  Ο άριστος ρήτορας Περικλής ανέλαβε περί το 462-461 π.Χ. της ηγεσία της Αθήνας με απόφαση της Εκκλησίας του Δήμου και σε συνεργασία με τον Εφιάλτη του Σοφωνίδου και τον Αρχέστρατο, στους οποίους οφείλεται και η εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στην Αθήνα, αφαίρεσε από τον ολιγαρχικών αποκλίσεων Άρειο Πάγο την εποπτεία για τη διοίκηση και τους υπαλλήλους και την ανέθεσε στη Βουλή των Πεντακοσίων. Εισήγαγε το μισθό για το συμβούλιο και τους δικαστές και εισηγήθηκε την επέκταση του δικαιώματος ψήφου και υποψηφιότητας και στην τρίτη τάξη των Αθηναίων, τους (φτωχούς) ζευγίτες.Από το 443 μέχρι το 429 εκλεγόταν κάθε χρόνο στρατηγός και υπό την ηγεσία του αναδείχθηκε η Αθήνα σε δεσπόζουσα στρατιωτική δύναμη, επικεφαλής της ναυτικής συμμαχίας. Αυτή η ναυτική κυριαρχία είχε αρχίσει μεν με τη διακυβέρνηση από τους ολιγαρχικούς Αριστείδη και Κίμωνα, αλλά κυρίως ο Περικλής, οδήγησε την πόλη στο αποκορύφωμα της δύναμης και στο λεγόμενο «χρυσό αιώνα» της ιστορίας της, κατά τον οποίο έγινε η Αθήνα το πρώτο πολιτικό και πολιτισμικό κέντρο της αρχαίας Ελλάδας και το ισχυρότερο ναυτικό κράτος. Ήδη το 478 π.Χ. είχε ιδρυθεί η ναυτική Συμμαχία της Δήλου, στην οποία οι πόλεις-μέλη ήταν τυπικά ισότιμες, ουσιαστικά όμως ήταν υποταγμένες στους Αθηναίους. Όλες οι πόλεις έπρεπε να υιοθετήσουν την αθηναϊκή δημοκρατία ως μόνιμο πολίτευμά τους και όποια πόλη αποχωρούσε, επαναφερόταν στη συμμαχία με στρατιωτικά μέσα. Έτσι, όταν η Σάμος εκδήλωσε στα χρόνια 441-40 την πρόθεση να περάσει στο στρατόπεδο των Λακεδαιμονίων, οι Αθηναίοι έστειλαν εναντίον της το στόλο υπό τον Περικλή και τον Σοφοκλή, οι οποίοι κατέσφαξαν όλους τους άνδρες του νησιού.Το 431 π.Χ. εισέβαλαν οι Σπαρτιάτες στην Αττική και κατέστρεψαν την ύπαιθρο χώρα, ξεκινώντας τον οδυνηρό για τον αρχαίο ελληνισμό Πελοποννησιακό πόλεμο. Το χειμώνα του ίδιου χρόνου έθαψαν οι Αθηναίοι τους πρώτους νεκρούς τους και ο Περικλής εκφώνησε τον περίφημο Επιτάφιο, που διέσωσε ο Θουκυδίδης στα κειμένά του του. Με το λόγο αυτό που αποτελεί μέχρι σήμερα ανάγνωσμα στα σχολεία, ο Περικλής δεν δικαιολογεί την ηγετική θέση της Αθήνας στον ελληνόφωνο χώρο, αλλά την ποιότητα και το μεγαλείο της δημοκρατίας της.
  
  Ο Πλούταρχος για τον Περικλή
  Σύμφωνα με το πορτραίτο του μεγάλου πολιτικού στο Περικλής - Φάβιος Μάξιμος ο Πλούταρχος στα κεφ. 4 και 5 αναφέρεται στους διδάσκαλους του Περικλή, τον Δάμωνα, τον Ζήνωνα τον Ελεάτη, και τον Αναξαγόρα τον Κλαζομένιο. Η μουσική του παιδεία λοιπόν, η κριτική σκέψη και η σοβαρότητα είναι εν δυνάμει χαρακτηριστικά που όφειλε ο Περικλής στους διδάσκαλούς του και ιδιαίτερα στον Αναξαγόρα με τον οποίο διατηρούσε στενή σχέση. Οι διδασκαλίες του Αναξαγόρα είναι εκείνες που τον βοήθησαν να απαλλαχθεί από τη δεισιδαιμονία, και να χαρακτηρίσει ως ανοησία το φυλακτό που δέχθηκε από τις γυναίκες κατά την ασθένειά του (38.2).
  
  Η αναφορά του συγγραφέα στο περιστατικό (5.2) της εξύβρισης του Περικλή, από «κάποιον τιποτένιο και ξεδιάντροπο», στοχεύει καταρχήν στο να παρουσιάσει τον καλλιεργημένο χαρακτήρα του, αλλά και να αντιπαρατεθεί στις απόψεις του ποιητή Ίωνα, ο οποίος παρουσίαζε τον Περικλή ως επηρμένο και αλλαζονικό στις σχέσεις του με τους ανθρώπους. Οι αρετές που αναδεικνύονται σε αυτό το περιστατικό είναι η ανεκτικότητα, η πραότητα, η αυτοκυριαρχία και η επιείκεια. Συνεκτιμώντας, όμως τις απόψεις του Ίωνα (5.3), θα πρέπει να υποθέσουμε ότι υπήρξε και μια μερίδα ανθρώπων που εύρισκε στον Περικλή τα ελαττώματα της έπαρσης, της αλλαζονείας και του εγωισμού.
  
  Ο δίκαιος χαρακτήρας του Περικλή φαίνεται κατά τον Πλούταρχο στο γεγονός ότι δε συγκαλύπτει την απάτη του γιου του και καταφεύγει στη δικαιοσύνη (36.4). Η ψυχική του δύναμη ως αποτέλεσμα του σθένους και όχι της σκληρότητας αποκαλύπτεται για άλλη μια φορά στο γεγονός ότι δεν γονάτισε και δεν πρόδωσε τον εαυτό του με τους αλλεπάλληλους θανάτους των οικογενειακών του προσώπων (36.8-9). Ο Πλούταρχος αποδίδει στη σωφροσύνη και όχι στην ατομική ανάγκη το γεγονός ότι πρότεινε ο Περικλής την κατάργηση του νόμου που αφορούσε τα νόθα παιδιά (37.2), καθώς είναι πιθανό το αίτημά του για κατάργηση του νόμου να απασχολούσε και άλλους συμπολίτες του που είχαν χάσει τους φυσικούς συνεχιστές του οίκου τους. Στη συνέχεια (38.4) ο Περικλής επισημαίνει ότι κανένας Αθηναίος πολίτης δεν φόρεσε εξαιτίας του μαύρα ρούχα.
  
  Εδώ ο βιογράφος αναφέρεται στη φιλικότητα την επιείκεια και τη μεγαλοψυχία που τον διέκρινε στην αντιμετώπιση των αντιπάλων του, γιατί ουσιαστικά πολλοί Αθηναίοι φόρεσαν μαύρα εξαιτίας της πολιτικής του και γενικότερα της πολιτικής της σύγκρουσης. Παρόλη τη δύναμη που διέθετε και το αναγνωρισμένο κύρος που επεσκίαζε τους αντιπάλους του, κατάφερε κάτω από δύσκολες συνθήκες και συγκρούσεις να μην προξενήσει σε κανένα ανεπανόρθωτο κακό.
  
  Τέλος, ο Πλούταρχος αποδέχεται και αιτιολογεί το χαρακτηρισμό Ολύμπιος για τον Περικλή (39.2) εφόσον οι αρετές του και η ακηλίδωτη ζωή του, ακόμα και όταν εξουσίαζε, ομοίαζαν με εκείνες των των θεών. Η αλήθεια των λεγομένων και των ισχυρισμών του βιογράφου επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι Αθηναίοι μετά το θάνατό του αναγνώρισαν πώς δεν υπήρχε πολιτικός του ύψους και του ήθους του Περικλή (39.3-4)
  
  Ο Θουκυδίδης για τον Περικλή
  Στην τελευταία του δημηγορία, ένα χρόνο μετά την εκφώνηση του Επιτάφιου, δια στόματος Θουκυδίδη ο Περικλής υπερασπίζεται την πολιτική και τη στρατηγική του (2.60.1), ενώ την ίδια στιγμή προσπαθεί να αναπτερώσει το ηθικό των Αθηναίων, (2.62.1). Η ενεργητική προσφορά του έμψυχου δυναμικού της πόλης είναι ένας ουσιαστικός παράγων για τη διατήρηση της πολεμικής ισχύος. Θεωρεί τον πόλεμο αναγκαίο κακό, εφόσον ο αντίπαλος είναι ιδιαίτερα διεκδικητικός (2.61.1), και ισχυρίζεται ότι είναι δειλία (2.61.4) το να μην επιλέγει κανείς τον πόλεμο όταν θίγονται τα συμφέροντα της πόλης.
  
  Οι Αθηναίοι δεν έχουν το δικαίωμα να απεμπολήσουν την ηγεμονία της πόλης τους (2.63) και τούτο αποτελεί και το κομβικό σημείο της δημηγορίας. Ουσιαστικά, ο Περικλής παραδέχεται ότι η αθηναϊκή συμμαχία έχει γίνει πλέον ηγεμονία και ότι έχει προκαλέσει το μίσος των συμμάχων, αλλά την ίδια στιγμή μέμφεται τους πολιτικούς του αντιπάλους που αναζητούν ειρηνόφιλη πολιτική. Πολιτικά ρεαλιστής ο Περικλής αναγνωρίζει πιθανώς πως μόνον η διαρκής επίδειξη –έμμεση ή άμεση- της πολεμικής ισχύος μπορεί να διατηρήσει το ηγεμονικό status των Αθηνών, καθώς οι αποκαλούμενοι σύμμαχοι δεν είναι πλέον οικειοθελώς στο πλευρό της Αθήνας. Ωστόσο, προσπαθεί να μετριάσει την ωμότητα μιας τέτοιας παραδοχής, θεωρώντας την τυραννική εξουσία αναγκαστική και επικίνδυνη την οποιαδήποτε μορφής παραίτηση των Αθηνών από την ηγεμονική τους θέση. Οι Αθηναίοι είναι καταδικασμένοι να είναι ηγέτες και η πολεμική ισχύς τους εξαναγκάζει να μην μπορούν να επαναπαυθούν. Θέτει δηλαδή μια αμετάκλητη λογική, την οποία οι Αθηναίοι είναι υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν εκ των περιστάσεων. Ο Περικλής και προφανώς ο ίδιος ο Θουκυδίδης θεωρούσε το μεγαλείο των Αθηνών ως αποτέλεσμα της ενεργητικής φύσης των συμπολιτών του και των στρατιωτικών δαπανών της –χρήματα και ναυτικόν. Σε αυτή την περίπτωση ο έλεγχος της αθηναϊκής ηγεμονίας και η πολεμική ισχύς της έχουν ως θεμέλιο τις οικονομικές δαπάνες, ιδιαίτερα για την ενίσχυση του αθηναϊκού στόλου, του κατ' εξοχήν πολεμικού μέσου για τη διατήρηση της αθηναϊκής ηγεμονίας.
  
  Ο Περικλής ενισχύει τον εθνικό μύθο με την υπόσχεση ενός ένδοξου μέλλοντος και της υστεροφημίας των Αθηναίων (2.64.3) –γεγονός που ερμηνεύει εν μέρει τα κίνητρα για τη διατήρηση της πολεμικής ισχύος. Κατόπιν, αποτρέπει τους Αθηναίους από την αποστολή κηρύκων στους Λακεδαιμόνιους (2.64.6), φοβούμενος ότι μια τέτοια πράξη θα δείξει την λιποψυχία των Αθηναίων στον εχθρό και θα τον φέρει σε πλεονεκτική θέση. Η άρνηση για διαπραγμάτευση επί της ουσίας είναι στρατηγική επίδειξης πολεμικής ισχύος. Η διαπραγμάτευση είναι τμήμα της λογικής και της πρακτικής του ασθενέστερου και οι Αθηναίοι πάση θυσία πρέπει να αποφύγουν αυτή τη λογική.
  
  
  Ο Αριστοφάνης για τον Περικλή
  Γι' αυτό κι ο Ολύμπιος Περικλής οργίστη, κι ανατράνταζε όλη την Ελλάδα, έφτιαχνε νόμους σαν τραγούδια γραμμένους κι έλεε πως «οι Μεγαρίτες δεν έχουν πια δουλειά στην αγορά μας, στη θάλασσα, στη γη, στα χτήματά μας».
  
  
  
  
  Προσωπική Ζωή
  Το τέλος
  Ο Περικλής είδε και τους δύο γιους του να πεθαίνουν από το φοβερό λοιμό που κατά το δεύτερο έτος του Πελοποννησιακού Πολέμου εξόντωσε το ένα τέταρτο του πληθυσμού της Αθήνας. Κατόπιν καθαιρέθηκε από το αξίωμα του στρατηγού και τιμωρήθηκε με πρόστιμο κατηγορούμενος για κακοδιαχείριση του δημόσιου χρήματος. Παρόλα αυτά επανεξελέγη στρατηγός ελλείψει ικανού άνδρα να αναλάβει τα ηνία μιας κλυδωνιζόμενης Αθήνας. Δεν μπόρεσε, όμως, να ολοκληρώσει τη θητεία του. Πέθανε λίγους μήνες αργότερα, θύμα και ο ίδιος του φοβερού λοιμού.
  
  
  Προτεινόμενη βιβλιογραφία
  Crane, Gregory, Thucydides and the Ancient Simplicity: The Limits of Political Realism, University of California Press, (Berkeley, 1998).
  Kallet-Marx, Lisa, Money, Expense, and Naval Power in Thucydides' History 1-5.24, University of California Press, (Berkeley, 1993).
  Θουκυδίδης, Πελοποννησιακός Πόλεμος, Τόμοι Α΄, Β΄, Γ΄ (μτφρ. Π. Ξιφαράς), Ι. Ζαχαρόπουλος, (Αθήνα, χ.χ.)
  Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι: Περικλής-Φάβιος Μάξιμος, Κάκτος, (Αθήνα, 1993)
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 24.01.2010
• 20:41

  Η δικαίωση του Ηροδότου

   »  Αrkoleon
  
  
  Ενας ένας οι «μύθοι» του ιστορικού της Αρχαιότητας βγαίνουν αληθινοί! Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αφορά τους στρατιώτες του Πέρση βασιλιά Καμβύση που θάφτηκαν στην έρημο και ήρθαν τώρα στο φως μέσα από το συγκλονιστικό ταξίδι δύο δίδυμων ιταλών σκηνοθετών
                                                                                                                                                                 ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΚΑΦΑΝΤΑΡΗ
  
  Με το τέλος του 2009 και το τέλος της δεκαετίας, σίγουρα όλοι έχουμε «πήξει» στις ανασκοπήσεις.
  Αλλά αν, υποθετικά, τις «δούμε σε γρήγορη κίνηση» παράλληλα με εκείνες των 50 χρόνων πριν, θα εντοπίσουμε μία κύρια διαφορά οπτικής των ανθρώπων: τότε όλοι κοιτούσαν μπροστά, τώρα όλοι πίσω! Πώς θα το «δούμε»; Από το ότι τότε- στα χρόνια του Σπούτνικ- κυριαρχούσαν οι ταινίες και τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας, γεμάτα από φαντασιώσεις για το διαστημικό μας μέλλον. Τώρα κυριαρχούν οι... αναπολήσεις του παρελθόντος. Όπως πολύ σωστά σημείωνε στο «Βήμα» της 15ης Νοεμβρίου 2009 η καθηγήτρια Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Χριστίνα Κουλούρη, «πρόκειται για τη “νοσταλγία του παρόντος”, σύμφωνα με τη διατύπωση του Fredric Jameson, όπου η στροφή προς τη μνήμη προσφέρει καταφύγιο μέσα σε έναν κόσμο γρήγορης και ευρείας αλλαγής, στο πλαίσιο του οποίου εξαφανίζονται τα σημεία αναφοράς και ανατρέπονται οι βεβαιότητες». Ψάχνουμε για «σταθερές αναφοράς», λοιπόν, ανατρέχοντας σε εποχές που έχει «στεριώσει» η ιστορία. Τότε που τα πράγματα εκτυλίσσονταν με μια σειρά και το κάθε τι είχε αίτιο και αιτιατό. Η καταγραφή αυτών των «σταθερών του χρόνου» ξεκίνησε, βεβαίως, από τον «πατέρα της Ιστορίας», τον Ηρόδοτο. Ήταν γόνος έλληνα αποίκου της Καρίας και γεννήθηκε το 485 π.Χ. στην Αλικαρνασσό. Θα ζούσε μια εύπορη και ήσυχη ζωή, αν δεν τον ξερίζωνε από την πατρίδα του η αντίσταση στην τυραννία. Ήταν 30 χρόνων όταν βρέθηκε να περιπλανιέται στα μέρη του τότε γνωστού κόσμου, από την Κύπρο ως τη Βαβυλωνία και από την Κριμαία ως την Αθήνα, την Αίγυπτο και την Κυρηναϊκή. Κατέληξε να ιδρύσει, μαζί με τον Πρωταγόρα, την αποικία των Θουρίων, στην Κάτω Ιταλία. Εκεί έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, γράφοντας τα όσα είχε δει και είχε ακούσει. Την «παγκόσμια Ιστορία» του οι αλεξανδρινοί μελετητές τη χώρισαν σε εννέα βιβλία και έδωσαν στο καθένα το όνομα μίας από τις εννέα Μούσες. Τα πέντε τελευταία βιβλία του περιέγραφαν αναλυτικά τους Περσικούς Πολέμους, αλλά τα τέσσερα πρώτα θεωρήθηκαν περισσότερο πολιτικό-γεωγραφικές πληροφορίες, μύθοι και ανέκδοτα για τους μακρινούς μας λαούς. Από αυτά πήγασε η «ρετσινιά» που τον ακολουθεί ως σήμερα: «ιστοριογράφος ναι, ιστορικός όχι». Άρα, αμφιβόλου αξιοπιστίας.
  Η ετυμηγορία αυτή των ιστορικών για τον «πατέρα τους» θα παρέμενε ως μία ακόμη σταθερά, αν οι ανακαλύψεις των τελευταίων ετών δεν αποδείκνυαν του λόγου του το αληθές. Μάλιστα, η πιο πρόσφατη έγινε μόλις αυτόν τον μήνα και αφορούσε τη «χαμένη στρατιά του Καμβύση».
  
  Ο στρατός που ζύγωσε τη Σίβα
  Στο τρίτο βιβλίο του, το επονομασθέν «Θάλεια», ο Ηρόδοτος διηγείται πώς ο γιος του Κύρου του Μεγάλου, ο Καμβύσης Β Δ , ξεκίνησε το 525 π.Χ. να καταλάβει- μετά την Αίγυπτο- την υπόλοιπη Αφρική. Σχεδίασε, λέει, τρεις εκστρατείες: μία προς την Καρχηδόνα, μία προς τη Σίβα και μία προς την Αιθιοπία. Από τις Θήβες, όπου είχε καταλύσει, διέταξε τον στόλο του να κινηθεί προς την Καρχηδόνα και έστειλε ένα εκστρατευτικό σώμα 50.000 ανδρών στη Σίβα, με διαταγές να αιχμαλωτίσουν τον απείθαρχο λαό της και να κάψουν τον Ναό του Άμμων Δία. Αλλά «όταν οι Πέρσες ξεκίνησαν από την πόλη Όαση εναντίον των Αμμωνίων διασχίζοντας την έρημο και ήταν περίπου στα μισά της διαδρομής μεταξύ της πόλης τους και της Όασης, κατά τη διάρκεια του φαγητού φύσηξε ένας δυνατός άνεμος και τους έθαψε όλους. Έτσι χάθηκαν...».
  Αυτά έγραψε, αλλά κανείς μεταγενέστερος ιστορικός δεν τον πίστεψε. Πώς γίνεται να αφανιστεί ένας στρατός 50.000 ανδρών χωρίς κανείς άλλος να το αναφέρει εκτός από τον- μη αυτόπτη μάρτυρα- Ηρόδοτο; Επομένως... φαντασίωση. Παρά το «ανιστόρητο» του θέματος, όμως, τον Απρίλιο του 1874, ο περίφημος γερμανός αιγυπτιολόγος Χάινριχ Μπρουγκς Μπέι (Ηeinrich Βrugsch Βey) προήδρευσε μίας σύσκεψης στο Ιnstitut Εgyptien, όπου κυριάρχησε ως θέμα η «φανταστική» κατάληξη του στρατού του Καμβύση. Παρών στη σύσκεψη ήταν ο Γκέραρντ Ρολφ (Gerhard Rohlf), που μόλις είχε επιστρέψει από τη διάβαση της λιβυκής ερήμου ως τον Νείλο. Στην αναφορά του (Drei Μonate in der Libyschen Wuste, Κassel 1875, σελ. 332-334) ο Ρολφ είχε συμπυκνώσει όλες τις υποθέσεις για το ποια πορεία είχε ακολουθήσει αυτός ο αναπόδεικτος στρατός.
  
  Οι ιταλοί σκηνοθέτες
  Μια αμμοθύελλα κατάπιε τους 50.000 Πέρσες που πήγαιναν στη Σίβα, είπε ο Ηρόδοτος, αλλά κανένας δεν τον πίστεψε
  Από τότε και ως τον μήνα αυτόν κανείς αρχαιολόγος δεν φαινόταν να ασχολείται με το θέμα. Κανείς, εκτός από δύο ιταλούς σκηνοθέτες ντοκυμαντέρ, τους δίδυμους Αντζελο και Αλφρέντο Καστιλιόνι (Α. & Α. Castiglioni). Άρχισαν να καταπιάνονται με αυτό από το 1996, όταν βρέθηκαν κοντά στη Σίβα ψάχνοντας για υπολείμματα σιδηρούχων μετεωριτών. Βρήκαν τυχαία μια μισοθαμμένη πήλινη στάμνα και υπολείμματα ανθρώπου, σε κάτι που έμοιαζε με καταφύγιο από αμμοθύελλα: ο ανιχνευτής μετάλλων του συνεργάτη τους γεωλόγου Αλί Μπακαράταπό το Πανεπιστήμιο του Καΐρου- είχε αρχίσει να χτυπάει επίμονα και ξέθαψαν ένα ασημένιο βραχιόλι, ένα σκουλαρίκι πολεμιστή, χάντρες από περιδέραιο, τη λαβή από ένα χάλκινο σπαθί και αρκετές αιχμές από βέλη. Ολα αναλύθηκαν με τη μέθοδο της θερμοφωταύγειας και βρέθηκαν να ανήκουν στην εποχή του Καμβύση!
  Τα δύο αδέλφια εντρύφησαν τα επόμενα χρόνια στη βιβλιογραφία των δρομολογίων καραβανιών, προκειμένου να διασταυρώσουν αν όντως τα υπολείμματα ήταν από το θρυλούμενο εκστρατευτικό σώμα των Περσών. Βρήκαν ότι όντως υπήρχε ένας «νότιος δρόμος», αλλά και ότι αρχαίοι χάρτες της περιοχής έδειχναν εσφαλμένα τον Ναό του Αμμωνα να βρίσκεται 100 χιλιόμετρα νοτιότερα από την πραγματική θέση της όασης της Σίβας. Ακολούθησαν αυτόν τον αρχαίο δρόμο και βρήκαν «τεχνητά πηγάδια», φτιαγμένα από εκατοντάδες πήλινα αγγεία χωμένα στην άμμο. Ολα ηλικίας 2.500 ετών! Επειτα, το 2002, άκουσαν ιστορίες των Βεδουίνων για χιλιάδες κρανία και κόκαλα που ξέθαψε ο άνεμος πριν από δεκαετίες. Ακολούθησαν τις διηγήσεις τους και, στην τελευταία τους επίσκεψη στην έρημο, βρήκαν έναν μαζικό τάφο με εκατοντάδες ξασπρισμένους και διαλυμένους σκελετούς. Ανάμεσά τους, περσικά βέλη και ένα θηλύκι από χάμουρο αλόγου- ολόιδιο με αυτά που βλέπουμε σε τοιχογραφίες της Βαβυλώνας. Τα λείψανα αυτά είχαν αποκαλυφθεί από τυμβωρύχους, που είχαν προλάβει να πουλήσουν ένα όμορφο ξίφος σε... αμερικανούς τουρίστες.
  Οι αδελφοί Καστιλιόνι ενημέρωσαν επίσημα τη Γεωλογική Υπηρεσία της Αιγύπτου για τα ευρήματά τους αλλά δεν πήραν απάντηση, οπότε προχώρησαν στη δημοσιοποίησή τους. Κατά το σκεπτικό τους, η «πόλη Οαση» του Ηροδότου είναι η τωρινή Χάργκα. Από εκεί ο στρατός του Καμβύση επέλεξε να ακολουθήσει την ξεχασμένη νότια διαδρομή, προκειμένου να επιτεθούν στη Σίβα από την αφύλαχτη πλευρά της. Επειτα από επταήμερη πορεία στην έρημο έφτασαν στο σημείο που ο χάρτης έδειχνε τη Σίβα, αλλά δεν γνώριζαν ότι βρίσκονταν ακόμη 100 χιλιόμετρα νότιά της. Τότε, το μεσημέρι, σηκώθηκε ο φοβερός ΝΑ άνεμος της ερήμου, ο Χαμσίν, που κάλυψε τον ουρανό με άμμο. Οι στρατιώτες προσπάθησαν απεγνωσμένα να βρουν κάποιο καταφύγιο, αλλά οι περισσότεροι θάφτηκαν ζωντανοί. Επέζησαν- για λίγο- όσοι βρήκαν κάποιο απάγκιο σε κάποιο βράχο, όπως εκείνος που οι Καστιλιόνι βρήκαν το 1996.
  
  
  Λείπει η... άδεια!
  Επιστημονικά το θέμα δεν έχει λήξει, καθώς η Αρχαιολογική Υπηρεσία της Αιγύπτου εξέδωσε ανακοίνωση όπου δηλώνει πως οι δύο αδελφοί δεν έχουν πάρει άδεια για αρχαιολογικές ανασκαφές, οπότε όσα λένε- οι ίδιοι και οι ιταλοί αρχαιολόγοι που τους υποστηρίζουν- πρέπει να θεωρούνται ανυπόστατα. Επί της ουσίας, όμως, είναι η δεύτερη φορά που βρίσκονται τα ίχνη του Καμβύση, έστω και από μη αρχαιολόγους: τον Σεπτέμβριο του 2000 μια ομάδα γεωλόγων από το αιγυπτιακό Πανεπιστήμιο Ηelwan δήλωσε ότι βρήκε ίχνη των άτυχων Περσών, όταν αποκάλυψε ανθρώπινα οστά και υλικά κατάλοιπα κατά τη διάρκεια ερευνών για πετρέλαιο στη Δυτική Ερημο.
  Τέλος, για την ιστορία ή την ιστοριογραφία, ο Ηρόδοτος μάς περιέγραψε και την κατάληξη του ίδιου του Καμβύση: ηγήθηκε του τρίτου του εκστρατευτικού σώματος, προς την Αιθιοπία, σε μια «πορεία δίψας και πείνας». Αντί όμως να την υποστεί με το ψυχικό μεγαλείο που επέδειξε αργότερα ο Αλέξανδρος στη Γεδρωσία, ο Καμβύσης διέταξε να ρίξουν οι στρατιώτες του κλήρο, για να επιλεχθεί ένας ανά δέκα προς... κανιβαλισμό! Ακόμη όμως κι αυτή η φρικτή επιλογή δεν τους έσωσε, όπως και τον ίδιο τον Καμβύση. Μένει τώρα να βρούμε και τα δικά τους υπολείμματα, προς δόξαν του Ηροδότου.
  
  ΥΓ.: Το βίντεο της ανεύρεσης των πρώτων στοιχείων από τους Καστιλιόνι θα το βρείτε στο Διαδίκτυο (www. youtube. com/watch? v=tzsi1LFΖV4w), όπως και την παρουσίαση της μελέτης τους από το Discovery Νews (www.youtube.com/watch? v=8ΕΝizFΥf96Υ). Γενικότερα, ένα εξαιρετικό βιβλίο για το έργο του Ηροδότου, καθώς και τις πραγματικές διαφοροποιήσεις του από εκείνο του Θουκυδίδη, είναι το «Τhe Classical Foundations of Μodern Ηistoriography», του Αrnaldo ΜomiglianoUniversity of California Ρress, 1992. Ενα άλλο, επίσης στα αγγλικά, που μας ταξιδεύει στα μέρη των περιηγήσεών του, είναι το «Τhe Way of Ηerodotus: Τravels with the Μan Who Ιnvented Ηistory», του Justin Μarozzi- Da Capo Ρress, 2008.
  
  ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΜΥΘΟΙ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑΝ ΑΛΗΘΙΝΟΙ
  Η μαρμότα του Πακιστάν και του Κασμίρ λατρεύει τα μπισκότα της εποχής μας, αλλά... ξεσκονίζει αρχαιόθεν τα ψήγματα χρυσού (κάτω μέρος της εικόνας)
  Ο κατάλογος των «τερατολογιών του Ηροδότου», που έκαναν τους νεότερους ιστορικούς να μειδιούν ειρωνικά, είναι μακρός. Γνωστότερη- και σημαντικότερη για την ιστορία μας - η απαρίθμηση των Περσών του Ξέρξη: ήταν 1.500.000 οι αντίπαλοι των 300 του Λεωνίδα ή... 100.000; Μάλλον απίθανο να βρεθεί ποτέ έγκυρη απάντηση στο ερώτημα, αλλά για πολλά άλλα ρηθέντα υπό του ιδίου έχουν αρχίσει να προκύπτουν συγκλονιστικές επιβεβαιώσεις.
  
  Οι μούμιες
  Η πρώτη αφορούσε το θέμα των μουμιοποιήσεων: οι φοιτητές Ιατρικής των πρώτων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων θεωρούσαν ανέκδοτο το ότι «στην Αίγυπτο υπήρχαν τρεις μέθοδοι μουμιοποίησης, ανάλογα με το βαλάντιο των συγγενών του νεκρού». Οπως όμως απέδειξαν οι κατοπινές «εισαγωγές» μουμιών από τους γάλλους, γερμανούς και άγγλους αιγυπτιολόγους, ο Ηρόδοτος είχε δίκιο.
  
  Τα «μυρμήγκια» του χρυσού
  Ανέκδοτο επίσης θεωρούσαν τη διήγησή του για το πώς ο Δαρείος αβγάτιζε τον χρυσό στο θησαυροφυλάκιό του: στα βουνά του σημερινού Πακιστάν, έλεγε, «γιγάντια μυρμήγκια με γούνα, μεγέθους λίγο μικρότερου από σκύλου, εξορύσσουν το χρυσάφι»! Είναι δυνατόν να πιστέψεις κάτι τέτοιο; Κι όμως. Οπως ανακάλυψε το 1996 ο γάλλος εθνολόγος Μισέλ Πεϊσέλ (Μichel Ρeissel), η φυλή Μινάρο του υψιπέδου Ντανσάρ συνεχίζει ακόμη και σήμερα να αντλεί χρυσό με τον ίδιο τρόπο. Το ίδιο ανακάλυψαν και αμερικανοί στρατιωτικοί όταν είδαν πακιστανούς στρατιώτες να επιστρέφουν από περιπολίες με τις χούφτες γεμάτες χρυσόσκονη. Ποιο ήταν το μυστικό; Μαρμότες! Αυτοί οι «υπερμεγέθεις σκίουροι» είχαν τις φωλιές τους σε κοιτάσματα χρυσού και συχνά-πυκνά τις... καθάριζαν. Εκείνο που θα είχε δικαιώσει τον Ηρόδοτο από αιώνες θα ήταν μια καλύτερη γνώση των ιστορικών για τη γλώσσα των Περσών: ονόμαζαν τις μαρμότες «μυρμήγκια του βουνού»!
  
  Οι Αμαζόνες
  Αριστερά, Αμαζόνα από ελληνικό αγγείο. Δεξιά, σκίτσο νέας της Οσετίας με παραδοσιακή στολή από προηγούμενους αιώνες- τότε που δεν επιτρεπόταν να παντρευτεί προτού... σκοτώσει έναν αρσενικό από αντίπαλη φυλή!
  Πανάρχαιο «ιστορικό ανέκδοτο» ήταν επίσης η περιγραφή των Αμαζόνων. Αλλά... αν δεν υπήρξαν ποτέ, γιατί οι Ελληνες είχαν τέτοια εμμονή με την «Αμαζονομαχία»; Τελικά τον Οκτώβριο του 1994 το περιοδικό «Νational Geographic»κυκλοφόρησε με κύριο θέμα μια μούμια, που βρήκε η επικεφαλής ερευνών του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας του Νοβοσιμπίρσκ Ναταλία Πόλοσμακ. Η μούμια βρέθηκε στο Καζακστάν, στα μέρη όπου εικάζεται η φύτρα των Ινδοευρωπαίων και όπου, στα χρόνια του Ηροδότου, κάλπαζαν οι Μασσαγέτες. Ανήκε σε μια γυναίκα που έφερε στο σώμα της πολεμικά τατουάζ (ο Ηρόδοτος έγραψε πώς οι Αμαζόνες σημάδευαν το κορμί τους για κάθε εχθρό που σκότωναν) και είχε ταφεί μαζί με τον... οπλισμό της. Από τότε, επτά ακόμη σωροί γυναικών με οπλισμό βρέθηκαν κοντά στη ρωσική πόλη Ποκρόβκα, χρονολογημένοι στην περίοδο 600 ως 200 π.Χ., αλλά και στη... Βρετανία, σε τάφους Σαρματών (Σαυροματών κατά τον Ηρόδοτο) που υπηρετούσαν ως μισθοφόροι στον ρωμαϊκό στρατό.
  
  Οι Ετρούσκοι
  Επόμενος «μύθος του Ηροδότου» ήταν η αφήγησή του περί Ετρούσκων: έλεγε ότι αποίκισαν την Ιταλία προερχόμενοι από τη Λυδία, του γνωστού βασιλιά Κροίσου, έπειτα από 18ετή λιμό. Με επικεφαλής τον Τυρρηνό, μπάρκαραν από την τωρινή Σμύρνη για την περιοχή Ούμπρια της Ιταλίας. Κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά αυτή τη διήγηση έως ότου - το 1885- μια στήλη με Ετρουσκικά του 6ου αιώνα π.Χ. βρέθηκε... στη Λήμνο. Τελικά, στις 18 Ιουνίου του 2007, και έπειτα από έναν μαραθώνιο αναλύσεων DΝΑ του πληθυσμού της πρώην ετρουσκικής πόλης Μurlo της Ιταλίας, ο καθηγητής Αλμπέρτο Πιάτσα (Αlberto Ρiazza), του Πανεπιστημίου του Τορίνου, ενημέρωσε το ακροατήριο του ετήσιου συνεδρίου της Εuropean Society of Ηuman Genetics ότι «ο Ηρόδοτος είχε δίκιο».
  
  Ο Φειδιππίδης
  Μιλώντας για «μαραθώνιο», δεν αποφεύγουμε να θυμηθούμε ένα ακόμη ανέκδοτο των «Περσικών Πολέμων»: Οι ιστορικοί γελούσαν με το υπεράνθρωπο της κάλυψης της απόστασης Αθήνας- Σπάρτης (250 χλμ.) από τον Φειδιππίδη σε μόλις 36 ώρες. Το γέλιο κόπηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1982, όταν μια παρέα... βρετανών αξιωματικών της RΑF επανέλαβε το επίτευγμα. Από το 1983, το Διεθνές Σπάρταθλον λαβαίνει χώρα με πολυεθνή συμμετοχή, αποδεικνύοντας στους «ερευνητές της πολυθρόνας» ότι οι «ελληνικοί μύθοι» αξίζουν προσεκτικότερη ανάγνωση... ιδιαίτερα όταν προέρχονται από τον «γραφικό» Ηρόδοτο!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 15:02

  Η θεωρία του πολέμου, ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία

   »  Αrkoleon
  
  
  Ο Poincare, ο μεγάλος Γάλλος μαθηματικός, είπε κάποτε ότι ο πόλεμος είναι πειραματική επιστήμη στην οποία δεν είναι δυνατόν να διεξαχθούν πειράματα. Τα περιθώρια για πειραματισμούς είναι ακόμα στενότερα σε χώρες όπως η Ελλάδα που, αν δούμε τα πράγματα έστω και σε μεσοπρόθεσμη απλώς ιστορική προοπτική, περπατούν πάνω στην κόψη του ξυραφιού. Το λυπηρό παράδοξο σε ακροσφαλείς ιστορικές καταστάσεις συνοδευόμενες από διάχυτα παρακμιακά φαινόμενα είναι ότι η στρατηγική σκέψη θολώνει τόσο περισσότερο, όσο εντονότερα τη χρειάζεται ένα έθνος.
  
  Όπως ο βαριά άρρωστος δεν αναρωτιέται τί θα κάμει σε δέκα χρόνια, αλλά αν θα βγάλει τη νύχτα, έτσι ο ιστορικά ανίσχυρος χαρακτηρίζεται από την έλλειψη μακρόπνοων συλλήψεων και την προσήλωση στα άμεσα δεδομένα· η διαφορά ανάμεσα σ’ όποιον χαροπαλεύει βιολογικά και σ’ όποιον αποσυντίθεται ιστορικά είναι βέβαια ότι η προσήλωση του πρώτου στα άμεσα δεδομένα εμφανίζεται ως προσπάθεια υπέρβασης ενός πόνου, ενώ του δεύτερου ως κοντόθωρη ευδαιμονιστική επιδίωξη. Η τάση άρνησης ή απώθησης των μακροπρόθεσμων παραγόντων και εξελίξεων, δηλαδή των δεδομένων της πολιτικής υπό την αντικειμενική έννοια του όρου, δυναμώνει όταν τα δεδομένα αυτά θίγουν νευραλγικά ψυχολογικά σημεία, με άλλα λόγια τις εθνικές αυταρέσκειες και ψευδαισθήσεις. Υπό την επήρειά τους συνήθως υπερτιμάται η σημασία των τομέων, στους οποίους υπερέχει πραγματικά ή φανταστικά η Ελλάδα (π .χ. θεωρείται ουσιώδες πολιτικό και ιστορικό πλεονέκτημα ότι η Ελλάδα είναι χώρα «ευρωπαϊκή» και «δημοκρατική», ενώ η Τουρκία «οθωμανική», «βάρβαρη», «φασιστική» κ.τ.λ.), και ταυτόχρονα η ισχύς ή οι επιτυχίες της άλλης πλευράς αποδίδονται κατά σύστημα στην εύνοια των Μεγάλων, στον ανθελληνισμό της Δύσης κ.ο.κ. [...]
  
  Η συμπλοκή των δύο συνθετικών στον όρο «γεωπολιτική» δεν υποδηλώνει μιαν αναγκαία αιτιώδη συνάφεια, δεν σημαίνει ούτε ότι η πολιτική καθορίζει οπωσδήποτε τη γεωγραφία (αν και μερικές φορές την επηρεάζει ουσιαστικά, όπως όταν π.χ, διανοίγει τη διώρυγα του Σουέζ ή του Παναμά) ούτε ότι η γεωγραφία καθορίζει οπωσδήποτε την πολιτική (αν και εδώ η επιρροή μπορεί να είναι ουσιώδης, π.χ. νησιωτική θέση της Μεγάλης Βρετανίας). Σημαίνει πολύ περισσότερο ότι η πολιτική δεν μπορεί παρά να αναπτύσσεται σε στενή συνάφεια με έναν συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, και στην Ιστορία εναπόκειται να αποφασίσει με ποιάν έννοια και ποιάν απόκλιση θα καταστεί αμφίδρομη η σχέση αυτή. Ώστε στο ευρύτερο επίπεδο γενικότητας μπορούμε να ορίσουμε το γεωπολιτικό δυναμικό ως την ιστορικο-κοινωνική παρουσία ενός συλλογικού υποκειμένου που με την πολιτική και λοιπή δυναμική του γεμίζει ορισμένο γεωγραφικό χώρο. Με αυτήν την έννοια, το γεωπολιτικό δυναμικό της ελληνικής πλευράς αποτυπωνόταν κατά τον 19ο αιώνα, και ίσαμε το σημαδιακό έτος 1922, πολύ περισσότερο στο έθνος παρά στο κράτος. Το έθνος ήταν κατά πολύ ευρύτερο από το κράτος, απλωνόταν από την Ουκρανία ως την Αίγυπτο κι από τις παρακαυκάσιες χώρες ως τις ακμαίες παροικίες των Βαλκανίων και της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης. Το κράτος ζητούσε να επεκταθεί, για να κλείσει μέσα του τουλάχιστον όσα τμήματα του έθνους βρίσκονταν εκάστοτε στις παρυφές του, και αυτό το κατόρθωσε, μετά την ένωση των Ιονίων Νήσων, προ παντός με τους Βαλκανικούς Πολέμους, φτάνοντας σε μιαν ανεπανάληπτη κορύφωση το 1920.
  
  Έκτοτε αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, που διαρκεί ως σήμερα. Το έθνος συνέπεσε εν τέλει με το κράτος όχι γιατί το κράτος διευρύνθηκε, αλλά γιατί το έθνος ακρωτηριάσθηκε καί συρρικνώθηκε, γιατί αφανίσθηκε ή εκτοπίσθηκε ο ελληνισμός της Ρωσίας (μετά το 1919), της Μικράς Ασίας (μετά το 1922), των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής (ιδίως μετά το 1945). Ακολούθησε η εκδίωξη του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη (1955) και την βόρειο Κύπρο (1974), ενώ σήμερα παρευρισκόμαστε μάρτυρες της αποσύνθεσης και της μαζικής φυγής του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Πρόκειται για μιαν εξαιρετικά πυκνή αλυσίδα εθνικών καταστροφών μέσα σε διάστημα ελάχιστο από ιστορική απόψη -εβδομήντα μόλις χρόνια. Και οι καταστροφές αυτές δεν επιδέχονται αναπλήρωση ή αντιστάθμιση. Οι σημερινές ελληνικές παροικίες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αυστραλίας βρίσκονται τόσο μακριά και μέσα σε κοινωνίες τόσο διαφορετικές, ώστε μάλλον χρειάζονται την ενίσχυση του ελληνικού κράτους προκειμένου να διατηρούν δεσμούς μαζί του παρά είναι οι ίδιες σε θέση να του δώσουν ουσιαστική υλική ενίσχυση ή πνευματική ώθηση. Οι εργατοϋπάλληλοι του Σίδνεϊ δεν είναι οι Μπενάκηδες και οι Καβάφηδες της Αλεξάνδρειας, ούτε μπόρεσαν ποτέ οι λεγόμενοι Ελληνοαμερικανοί να ασκήσουν στην τωρινή πατρίδα τους καθοριστική επιρροή υπέρ των συμφερόντων του ελληνικού κράτους και έθνους.
  
  Ας κλείσουμε αυτή την άκρως συνοπτική ανασκόπηση με τη θλιβερότερη ίσως διαπίστωση. Το ελληνικό κράτος δεν στάθηκε σε καμμία φάση ικανό να προστατεύσει αποτελεσματικά τον ευρύτερο ελληνισμό και να αναστείλει τη συρρίκνωση ή τον αφανισμό του. Απεναντίας μάλιστα, το 1974 την καταστροφή την προκάλεσε, άμεσα τουλάχιστον, η ολέθρια πραξικοπηματική ενέργεια που προήλθε από τη μητροπολιτική Ελλάδα. Και αν αυτά τα έκαμαν οι δικτάτορες, οι κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις σίγουρα δεν έχουν λόγους να είναι υπερήφανες για τη χλιαρή έως ανύπαρκτη αντίδρασή τους απέναντι στον ξεριζωμό των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Η αποδεδειγμένη ανικανότητα του ελληνικού κράτους να υπερασπίσει το ελληνικό έθνος -δηλαδή να επιτελέσει την κατ’ εξοχήν αποστολή του- συνιστά τον ανησυχητικότερο οιωνό για το μέλλον. Γιατί ήδη το ελληνικό κράτος βαθμηδόν φανερώνεται ανήμπορο να προστατεύσει ακόμα και το έθνος που βρίσκεται εντός των συνόρων του.
  
  Ενώ το ελληνικό έθνος συρρικνωνόταν ακατάπαυστα για να συμπέσει με ένα κράτος, του οποίου τα σύνορα είχαν ουσιαστικά διαμορφωθεί ήδη από το 1913, η Τουρκία διήνυσε τον αντίθετο ακριβώς δρόμο: τα σύνορα του οθωμανικού κράτους συρρικνώθηκαν για να συμπέσουν λίγο-πολύ, την επαύριο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με τα σύνορα, μέσα στα όποια όφειλε να ζήσει στο έξης το τουρκικό έθνος. Χάρις στη μεγάλη προσωπικότητα του Κεμάλ, η απότομη και οδυνηρή αυτή μετάβαση όχι μόνο δεν συνεπέφερε τον πολιτικό κατακερματισμό, αλλά απεναντίας συνδέθηκε μ’ ένα μεταρρυθμιστικό έργο, μ’ ένα νέο αίσθημα ανάτασης καί με μια νέα συλλογική μυθολογία, απ’ όπου η Τουρκία μπορεί ν’ αντλεί άμεσα ακόμα και σήμερα, πάνω από μισόν αιώνα αργότερα. Από την άλλη μεριά, παρέμειναν ενεργά ζωτικά κατάλοιπα οθωμανισμού, διάχυτα και από καιρό σε καιρό πιεστικά ρεύματα μουσουλμανικού λαϊκισμού, προβλήματα μειονοτήτων, ανισομέρειες περιφερειακές και αγκυλώσεις κοινωνικές -και όλα αυτά συνιστούσαν και συνιστούν ένα αντιφατικό πλέγμα.
  
  Θα ήταν όμως μεγάλο λάθος να θεωρήσει κανείς τις εσωτερικές αντιφάσεις και διαμάχες, που σημαδεύουν βαθιά το τουρκικό έθνος, ως παράγοντα με αναγκαστικά αρνητική επίδραση πάνω στο γεωπολιτικό του δυναμικό. Ο Machiavelli, που ασφαλώς κάτι γνώριζε από πολιτική, υπογράμμιζε ότι την αδιάκοπη επέκταση της Ρώμης προς τα έξω την προκαλούσαν οι συνεχείς διενέξεις μεταξύ πληβείων και πατρικίων στο εσωτερικό, ακριβώς δηλαδή ό,τι θα μπορούσε να θεωρηθεί η αγιάτρευτη πληγή της πόλης. Ώστε οι εσωτερικές τριβές και αντιφάσεις σε ορισμένες τουλάχιστον περιπτώσεις θέτουν σε κίνηση μια χειμαρρώδη επεκτατική ορμή. Αν αυτό γίνει πράγματι, τότε ό,τι στα προκατειλημμένα μάτια των «εκσυγχρονισμένων» και «πολιτισμένων» «δημοκρατών» εμφανίζεται ως «υπανάπτυξη» καί άρνηση της «κοινωνίας των πολιτών», μεταβάλλεται σε ιδεώδες μείγμα για την άσκηση επιθετικής εξωτερικής πολιτικής με όλα τα μέσα. Μάζες μισοχορτασμένων ή μισοπεινασμένων, ικανών να φανατισθούν και να πεθάνουν, ζυμωμένων ακόμα με τις πατριαρχικές αξίες· μάζες τέτοιες, καθοδηγούμενες από ξεσκολισμένες, μακροπρόθεσμα και ψυχρά σκεπτόμενες διπλωματικές και στρατιωτικές ελίτ, αποτελούν όργανο επέκτασης πολύ προσφυέστερο από ένα πλαδαρό κοινωνικό σώμα αιωρούμενο γύρω από τον μέσο όρο μιας γενικής ευημερίας, όπου ύψιστη αποστολή της πολιτικής ηγεσίας είναι ακριβώς να εγγυάται τη διατήρηση αυτού του μέσου όρου και αυτής της πλαδαρότητας. Σε σχέση με τη σημερινή Τουρκία, είναι πρακτικά αδιάφορο σε ποιο χωνευτήρι θα συντηχθούν οι αντιφάσεις, σε ποια κοίτη θα μπουν και με ποια πρόσημα θα προβάλουν, αν δηλαδή θα πάρουν μάλλον ισλαμική, μάλλον στρατιωτικοκεμαλική ή μάλλον οικονομικοπολιτική («δυτική») χροιά.
  
  Μπροστά στην επεκτατική εκδίπλωση του γεωπολιτικού δυναμικού όλα αυτά είναι επιφανειακά και συμβεβηκότα, πολύ περισσότερο γιατί, όποια ελίτ κι αν πάρει στα χέρια της μακροπρόθεσμα τα ηνία, για να προσελκύσει κατά το δυνατόν ευρύτερες μάζες θα καταφύγει σ’ έναν ελαστικό ιδεολογικό εκλεκτισμό. Οι «κεμαλιστές» στρατιωτικοί, oι οποίοι το 1997 καταπολεμούν τον «ισλαμισμό» φοβούμενοι ότι δεν μπορούν πλέον να τον ελέγξουν, ενθάρρυναν μετά το πραξικόπημα του 1980 μετριοπαθείς θρησκευτικές τάσεις θέλοντας να τις χρησιμοποιήσουν ως αντίβαρο εναντίον του αριστερού ριζοσπαστισμού· το ίδιο έκανε κι ο πρωθυπουργός Οζάλ λίγο αργότερα, παρά τον κατά τα αλλά φιλελεύθερο-οικονομιστικό προσανατολισμό του.
  
  Γενικά, οι εσωτερικές αντιφάσεις επιδρούν παραλυτικά στους ανίσχυρους, ενώ αποδεσμεύουν επεκτατικές δυνάμεις σε όσους έχουν εκ των πραγμάτων ένα τέτοιο γεωπολιτικό δυναμικό, ώστε δεν τους απομένει παρά το άλμα ή η φυγή προς τα εμπρός. Με άλλα λόγια: τα βαθύτερα στρώματα της ιστορικής και κοινωνικής ύπαρξης ενός συλλογικού υποκειμένου προσδιορίζουν το πώς θα λειτουργήσουν oι εσωτερικές του αντιφάσεις. Στη σημερινή Τουρκία δρουν αχαλίνωτες στοιχειακές δυνάμεις, που ωθούν τις εσωτερικές αντιφάσεις προς την επέκταση. Και πρώτη ανάμεσά τους είναι η πληθυσμιακή έκρηξη, της οποίας τα βασικά δεδομένα θα συγκεφαλαιώσουμε στη διαχρονική τους εξέλιξη και σε αντιπαράθεση με τα αντίστοιχα ελληνικά.
  
  Λίγο μετά την εγκατάσταση της Τουρκίας και της Ελλάδας στα σημερινά τους περίπου σύνορα και επίσης μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών η Ελλάδα είχε 6.200.000 κατοίκους (απογραφή 1928) και η Τουρκία 13.600.000 (απογραφή 1927), ήτοι πάνω-κάτω τους διπλάσιους. Μόλις σε διάστημα μιας γενεάς η διαφορά αυτή διπλασιάστηκε: η Ελλάδα είχε πληθυσμό 8.400.000 κατοίκων (απογραφή 1961) και η Τουρκία 31.100.000 (απογραφή 1964), ήτοι σχεδόν τετραπλάσιο. Μετά από μίαν ακόμη γενεά η Ελλάδα έχει πληθυσμό 10.200.000 (απογραφή 1991), ενώ η Τουρκία έχει ξεπεράσει τα 62.000.000: η διαφορά έχει περάσει το εξαπλάσιο, και ακόμα κρισιμότερη είναι η διαφορά των ρυθμών της αύξησης (σ.σ.: με την απογραφή του 2008, ο πληθυσμός της Τουρκίας έχει ξεπεράσει τα 70.000.000, ενώ της Ελλάδος σύμφωνα με την απογραφή του 2001, είναι περίπου 11.000.000). Ενώ στην Ελλάδα η δημογραφική απίσχνανση καθίσταται ενδημικό φαινόμενο με ήδη αισθητές συνέπειες για την οικονομία και την άμυνα, στην Τουρκία ο πληθυσμός αυξάνεται τουλάχιστον κατά 2% τον χρόνο (το 1993 π.χ. oι γεννήσεις ήσαν το 2,7% επί του συνόλου και οι θάνατοι το 0,7%. Έτσι, από τους 56.500.000 κατοίκους της απογραφής του 1990 φτάσαμε στους σημερινούς 61-62.000.000). Αυτό σημαίνει ότι κάθε χρόνο προστίθενται πάνω από 1.000.000 άνθρωποι στο ενεργητικό της χώρας -μια ολόκληρη Ελλάδα κάθε 7-8 χρόνια! Γύρω στο 2020 η Τουρκία θα έχει φτάσει ή και ξεπεράσει τα 100.000.000, δηλαδή το σημερινό εξαπλάσιο θα έχει γίνει δεκαπλάσιο, ενώ παράλληλα η Ελλάδα, έχοντας μετατραπεί εν τω μεταξύ πλήρως σε χώρα ηλικιωμένων, θα δέχεται ισχυρότατη δημογραφική πίεση και από μίαν άλλη, όχι οπωσδήποτε φιλική πλευρά. Ο αλβανικός πληθυσμός, ο οποίος σήμερα αριθμεί συνολικά σχεδόν 6.000.000 στην Αλβανία, στο Κοσσυφοπέδιο, στο Μαυροβούνιο και στην πρώην Δημοκρατία της Μακεδονίας, θα έχει γίνει τουλάχιστον ισάριθμος με τον ελληνικό πληθυσμό· η Αλβανία είναι άλλωστε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, της οποίας ο πληθυσμός μεταπολεμικά σχεδόν τριπλασιάστηκε, περνώντας από 1.250.000 το 1945 σε 3.400.000 σήμερα. [...]
  
  Μόνον εκεί όπου κοχλάζει νεανικό αίμα γεννιούνται ιδέες ικανές να κινητοποιήσουν μάζες, όσο «πρωτόγονες» κι αν φαίνονται οι ιδέες αυτές στα μάτια δημογραφικά φθινόντων γειτόνων εκλεπτυσμένων από την ξαφνική ευζωία ή διανοουμένων που εξ επαγγέλματος παράγουν ιδεολογίες του ειρηνιστικού ευδαιμονισμού υπό τις διαφορετικότερες μορφές. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διαδικασία αυτή είναι και θα παραμείνει πηγή εσωτερικών αντιφάσεων και συγκρούσεων, ότι δηλαδή στο προβλεπτό μέλλον η Τουρκία θα συνεχίζει να συγκλονίζεται από μιαν διαρκή εσωτερική αναταραχή. Αλλά είπαμε ήδη πώς θα λειτουργήσουν κατά πάσαν πιθανότητα οι αντιφάσεις και οι ταραχές αυτές προς τα έξω, και η θέση μας επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι όλες οι συγκρουόμενες πλευρές, καθώς ανατιμάται συνεχώς το γεωπολιτικό δυναμικό της χώρας, συγκλίνουν σε μιαν κοινή αντίληψη περί τουρκικής αποστολής και τουρκικού μεγαλείου, οπότε η σύγκρουσή τους αναφέρεται στο ερώτημα: κάτω από ποια σημαία (ταυτότητα) εξυπηρετείται καλύτερα αυτή η αποστολή και ποιος είναι ο καταλληλότερος να την κρατήσει ψηλά;
  
  Μέσα στη διελκυστίνδα αυτή, στη μιαν άκρη της οποίας βρίσκεται ο εθνικιστικός κοινός παρονομαστής και στην άλλη η διαμάχη για την άρθρωση και την εκπροσώπησή του, και πάνω στο έδαφος των κοινωνικών παρενεργειών της πληθυσμιακής έκρηξης και των συνακόλουθων οικονομικών μετασχηματισμών συντελείται η υπερεκχείλιση του γεωπολιτικού δυναμικού αναζητώντας διεξόδους σε ευρύτερους χώρους. Αυτή ακριβώς είναι η κρίσιμη ιστορική διαφορά ανάμεσα στη σημερινή Ελλάδα και στη σημερινή Τουρκία. Η πρώτη, αφ’ ότου το έθνος συνέπεσε ουσιαστικά με το κράτος, δεν έχει ζωτικούς ιστορικούς και πολιτικούς στόχους έξω από τα σύνορά της, της λείπει δηλαδή ακριβώς ό,τι κρατά ένα συλλογικό πολιτικό υποκείμενο σε ένταση καί εγρήγορση υποχρεώνοντάς το να υπερβαίνει αδιάκοπα τον εαυτό του (όπως π.χ. έγινε στους Βαλκανικούς Πολέμους). Τέτοιοι στόχοι δεν είναι ούτε οι μάχες οπισθοφυλακής για το Κυπριακό, όπου συχνότατα η ανάγκη μετατρέπεται σε φιλοτιμία, ούτε η «Ευρωπαϊκή ένταξη», η οποία στην ουσία της δεν είναι παρά η διαφοροτρόπως καρυκευμένη και μεταμφιεσμένη επιθυμία άλλοι να μας ταΐζουν και άλλοι να φυλάνε τα σύνορά μας. Ακριβέστερα: αυτά όλα θα μπορούσαν ν’ αποτελούν επί μέρους εθνικές επιδιώξεις υπό την προϋπόθεση ενός σφύζοντος γεωπολιτικού δυναμικού· υπό τις συνθήκες της γεωπολιτικής συρρίκνωσης είναι απλά υποκατάστατα και κατά μέγα μέρος σκιαμαχίες.
  
  Και ενώ οι ελληνικοί εθνικοί στόχοι έχουν de facto περιορισθεί σε μια παθητική αυτοσυντήρηση, όπου διάφορες ρητορικές εξάρσεις εκπληρώνουν την ψυχολογική λειτουργία της υπεραναπλήρωσης, η Τουρκία -ανισομερής, αντιφατική, εν πολλοίς άμορφη ακόμα, αλλά με ακμαίες πηγές στοιχειακής γεωπολιτικής ενέργειας- κοιτάζει αδιάκοπα πέρα από τα σύνορά της μέσα σε ευρύτατους χώρους, προς τους οποίους την ωθούν πολύ νωπές και ενεργές ηγεμονικές μνήμες καθώς και ζωντανές ακόμα φυλετικές, γλωσσικές και ιστορικές συγγένειες. Ανάμεσα στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν και στο άμεσο παρόν μπορούν έτσι να στηθούν εύκολα γέφυρες, ενώ η ελληνική παράδοση χρειάζεται πολύ περισσότερες τονωτικές ενέσεις και διασταλτικές ερμηνείες για να στηρίξει σημερινά χειροπιαστά πολιτικά desiderata. Αυτό βέβαια δεν το ξέρουμε εμείς, όμως το βλέπουν πολλοί άλλοι. [...]
  
  Ο μεγαλύτερος μελλοντικός κίνδυνος για την Τουρκία -και η μεγαλύτερη, αν όχι η μοναδική ελπίδα για την Ελλάδα- έγκειται στο ενδεχόμενο της ανάδυσης δυνάμεων ικανών να συναγωνισθούν την αμερικανο-τουρκική επιρροή τόσο στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία όσο και στα Βαλκάνια. Μονάχα μια ισχυρή εθνικιστική και επεκτατική Ρωσία θα μπορούσε να αποτελέσει δραστικό φραγμό των τουρκικών φιλοδοξιών στα Βαλκάνια (όπου θα αναζωπυρώνονταν οι παλαιοί ρωσικοί δεσμοί με τη Σερβία και τη Βουλγαρία) και στην Ανατολή (όπου επίσης θα ενεργοποιούνταν ο παλαιός αντιτουρκικός άξονας Ρωσίας καί Ιράν). Είναι άγνωστο αν αυτό το ενδεχόμενο θα επισυμβεί ή αν η Ρωσία θα τελματωθεί μακρόχρονα. Πάντως μια «φιλελευθεροποίησή» της με την έννοια της προσαρμογής της στα αμερικανικά πρότυπα και στις αμερικανικές επιθυμίες πιθανότατα θα σήμαινε την αποθράσυνση της Τουρκίας και τη χαριστική βολή για την ουσιαστική, αν όχι και για την τυπική ανεξαρτησία της Ελλάδας. Όσοι σκέφτονται φιλελεύθερα και οικονομιστικά ασφαλώς θα δυσκολευθούν πολύ να το καταλάβουν αυτό, όμως είναι αλήθεια. Μια Ρωσία που θα έμπαινε βαθμηδόν στο πετσί της παλιάς Σοβιετικής Ένωσης -αυτό είναι το πραγματικό φόβητρο της Τουρκίας, και όχι αντίπαλοι όπως οι δύσμοιροι Κούρδοι, που σε καμμιά στιγμή δεν απείλησαν ούτε κατ’ ελάχιστο τον τουρκικό στρατό, μάλλον του χρησιμεύουν για να κάνει τις πολεμικές του ασκήσεις και να παραμένει εμπειροπόλεμος. [...]
  
  Το στοιχειώδες και συνάμα καθοριστικό γεωγραφικό δεδομένο είναι διττό. Αφ’ ενός η έκταση της τουρκικής επικράτειας είναι εξαπλάσια από την ελληνική, αφ’ έτερου συνιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου (δηλαδή με εξαίρεση το μικρό ευρωπαϊκό τμήμα της Τουρκίας) χώρο συμπαγή και ολότμητο, ενώ ο ελληνικός χώρος (και μάλιστα η κρίσιμη ως θέατρο πολέμου περιοχή ολόκληρου του Αιγαίου καθώς και η βόρεια Ελλάδα από τον Έβρο μέχρι τη Θεσσαλονίκη) αποτελείται από κατεσπαρμένα και μεμονωμένα εδάφη (νησιά) ή στενές λωρίδες. Το στρατηγικό πλεονέκτημα που δίνει η τέτοια κατανομή του χώρου στην τουρκική πλευρά είναι προφανές. Ο κατακερματισμένος ελληνικός χώρος μπορεί να καταληφθεί και να κρατηθεί κατά τμήματα, ακόμα και πολύ μικρά· ο εχθρός δεν είναι υποχρεωμένος να εμπλακεί στην πολεμική περιπέτεια κατάληψης ολόκληρης της ελληνικής επικράτειας προκειμένου ν’ αποσπάσει ένα τμήμα της, όποιο θέλει ή εν πάση περιπτώσει όποιο μπορεί· αφού καταλάβει ένα τμήμα, έχει τη δυνατότητα, εφ’ όσον υπερέχει στρατιωτικά, να εδραιώσει την καινούργια κατάσταση, δημιουργώντας σε σχετικά σύντομο διάστημα τετελεσμένα γεγονότα. Αντίθετα, η ελληνική πλευρά δεν έχει τη δυνατότητα (με ελάχιστες παρήγορες εξαιρέσεις, για τις όποιες θα μιλήσουμε παρακάτω) να αποσπάσει από τον μεγάλο και συμπαγή τουρκικό γεωγραφικό όγκο ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο κομμάτι χωρίς να περιπλακεί, mutatis mutandis, στο τραγικό δίλημμα του 1922. Εάν π.χ. για λόγους αντιπερισπασμού συγκροτούσε προγεφυρώματα στον παράκτιο μικρασιατικό χώρο, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα μπορούσαν ακόμα και να τ’ αγνοήσουν εντελώς, στρεφόμενες εναντίον τους μόνον αφού θα είχε πια κριθεί η έκβαση στα κύρια θέατρα του πολέμου· γιατί τέτοια προγεφυρώματα έτσι κι αλλιώς θ’ αποκόπτονταν ή δεν θα κατάφερναν να εδραιωθούν μακροπρόθεσμα, αποτελώντας εφαλτήρια για περαιτέρω διείσδυση. Η κατάληψη τουρκικών εδαφών από ελληνικής πλευράς προσκρούει στο βάθος του χώρου, όχι όμως και η κατάληψη ελληνικών εδαφών από τουρκικής πλευράς.
  
  Πώς μπορεί η Ελλάδα να εξουδετερώσει, σε περίπτωση πολέμου, τα σοβαρά γεωγραφικά της μειονεκτήματα; Θα γίνει επισήμανση σε τέσσερα σημεία, χωρίς να εννούνται ούτε ως αναβαθμοί μιας κλιμάκωσης ούτε ως στόχοι ιεραρχημένοι σύμφωνα με τη στρατηγική τους σημασία -μολονότι τα δύο τελευταία πρέπει να υπογραμμισθούν ιδιαίτερα, ωστόσο μόνον η ενεργή συνύπαρξη και των τεσσάρων μπορεί να δώσει στην ελληνική πλευρά αξιόλογες πιθανότητες νίκης. Όπως είναι αυτονόητο, η ανάλυση αυτή περιορίζεται σε θεμελιώδη στρατηγικά μεγέθη και απλώς θίγει, όπου αυτό φαίνεται απαραίτητο, επιχειρησιακές επόψεις (δηλαδή μείζονες στρατιωτικές ενέργειες μέσω της σύμπραξης περισσότερων μονάδων), ενώ το τακτικό επίπεδο δεν συζητείται καθόλου, ούτε και μπορεί να συζητηθεί άλλωστε: γιατί σε μια γενική πολεμική σύρραξη Τουρκίας και Ελλάδας δεν θα υπήρχε ένα και μόνο πεδίο μάχης, πάνω στο οποίο, αν το υπέθετε κανείς γνωστό εκ των προτέρων, θα υπολογίζονταν λεπτομερώς oι κινήσεις των εμπολέμων, αλλά διάφορα ευρύτερα θέατρα πολέμου με ουσιώδεις διαφορές μεταξύ τους.
  
  Ας αρχίσουμε από το ζήτημα των πιθανών εδαφικών απωλειών και κερδών, καθώς φαίνεται προφανές ότι η τουρκική πλευρά θα συνδέσει την αιτιολόγηση και τη διεξαγωγή του πολέμου εκ μέρους της με εδαφικές διεκδικήσεις. Αν αυτό ευσταθεί, τότε η ελληνική πλευρά θα έκανε πολύ άσχημα να περιορισθεί στην υπεράσπιση των προσβαλλόμενων εδαφών της. Αν αυτά ήσαν περισσότερα του ενός και αν δεν ήταν δυνατή η επιτυχής υπεράσπιση όλων τους, τότε oι Τούρκοι θα είχαν στο τέλος ένα καθαρό κέρδος, έστω και αν αυτό ήταν μικρό ή εκ των υστέρων φαινόταν «δυσανάλογο» (η έννοια είναι βέβαια σχετική) προς τις αντίστοιχες θυσίες. Γι’ αυτόν τον λόγο η ελληνική πλευρά πρέπει κατά το δυνατόν να επιδιώξει αυτοτελή εδαφικά κέρδη, είτε ως αντιστάθμισμα για μόνιμες δικές της απώλειες είτε ως πιθανό αντάλλαγμα σε μεταγενέστερες διαπραγματεύσεις. Το πού πρέπει να αναζητηθούν τα κέρδη αυτά, με δεδομένο τον κατά βάση συμπαγή και ολότμητο χαρακτήρα του τουρκικού εθνικού χώρου, μας το δείχνει μια γρήγορη επισκόπηση των τριών πιθανών θεάτρων του πολέμου: της Θράκης, του Αιγαίου και της Κύπρου. Στη Θράκη, ή μάλλον στον Έβρο, η πυκνή συγκέντρωση στρατευμάτων και από τις δύο πλευρές σημαίνει ότι όποιος καταφέρει να διασπάσει πρώτος τις αντίπαλες γραμμές θα έχει τη δυνατότητα να αποκόψει αμέσως, μ’ έναν κυκλωτικό ελιγμό σχεδόν επί τόπου, μεγάλες εχθρικές μονάδες. Όμως αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος, για τον οποίο οι ελληνικές δυνάμεις θα πρέπει εξ αρχής να επιδιώξουν με κάθε θυσία (και η πυκνή συγκέντρωση θα απαιτήσει κατά πάσα πιθανότητα σοβαρές θυσίες) τη διάσπαση του εχθρικού μετώπου και να μην αρκεσθούν σε μιαν παθητική άμυνα. Μια γρήγορη προέλαση τεθωρακισμένων μονάδων στην Ανατολική Θράκη, την οποία ευνοεί το πεδινό έδαφος και οι περιορισμένες αποστάσεις, θα μπορούσε να αποφέρει στην Ελλάδα το σημαντικότερο πιθανό αντίβαρο απέναντι σε οποιεσδήποτε εδαφικές απώλειες σε άλλες περιοχές. Πράγματι, πουθενά άλλου εκτός από τη Θράκη η ελληνική πλευρά δεν έχει τη δυνατότητα αξιόλογης κατάκτησης εδαφών, οσοδήποτε περιορισμένη κι αν κρίνει κανείς αυτή τη δυνατότητα· πάντως υπάρχει, κι αφού είναι η μόνη πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο καί με συνέπεια. Στο θέατρο του Αιγαίου, καθώς είπαμε, δεν έχει κανένα νόημα η προσπάθεια δημιουργίας προγεφυρωμάτων στη μικρασιατική ακτή, έστω κι αν τα προγεφυρώματα αυτά θα μπορούσαν να κρατηθούν για λίγο, η μόνη ενέργεια, η οποία θα μπορούσε ν’ αποφέρει εδώ εδαφικά οφέλη, θα ήταν μια κατάληψη της Ίμβρου και της Τενέδου, υπό την προϋπόθεση ότι το ελληνικό ναυτικό θα ήταν σε θέση να την καλύψει (την αεροπορική κάλυψη τη θεωρούμε θεμελιώδη και αυτονόητη τόσο σε μιαν απόβαση στα νησιά όσο και σε μιαν προέλαση στη Θράκη· όμως το πρόβλημα της κυριαρχίας στον εναέριο χώρο είναι τόσο κρίσιμο, ώστε θα μιλήσουμε γι’ αυτό χωριστά). Τέλος, στην Κύπρο η ελληνική πλευρά πολύ λίγα πράγματα έχει να περιμένει. Και αν μπορέσει να υπερασπίσει κάτι, αυτό θα είναι δυνατόν μονάχα εάν ο κυπριακός πληθυσμός στο σύνολό του φανεί διατεθειμένος να πολεμήσει, αν χρειαστεί, με νύχια και με δόντια. Αυτό δυστυχώς δεν έγινε το 1974, όταν είδαμε βέβαια την τραγωδία των Κυπρίων, αλλά δεν είδαμε μιαν επίμονη παλλαϊκή αντίσταση μέχρις εσχάτων. Όμως τούτη τη φορά δεν υπάρχει νότος για να καταφύγει κανείς. Υπάρχει μόνον η θάλασσα.
  
  Το δεύτερο σημείο, που πρέπει να υπογραμμιστεί, είναι η ανάγκη συγκέντρωσης των δυνάμεων. Ο γεωγραφικός κατακερματισμός του ελληνικού χώρου γεννά εύκολα τον πειρασμό αντίστοιχου κατακερματισμού των ενόπλων δυνάμεων, έτσι ώστε να επιτευχθεί η κατά το δυνατόν πληρέστερη κάλυψή του. Ο πειρασμός αυτός μπορεί να αποβεί θανάσιμος, άλλωστε και ο σκοπός είναι καθ’ εαυτόν ουτοπικός. Η αριθμητική υπεροχή της τουρκικής πλευράς και το πλήθος των πιθανών στόχων της της δίνει εξ αντικειμένου ορισμένα περιθώρια επιλογής και εκτέλεσης παραπλανητικών αποβατικών και άλλων κινήσεων με σκοπό να ενταθεί ο έτσι κι αλλιώς υπαρκτός ελληνικός πειρασμός του κατακερματισμού των δυνάμεων. Αντίστοιχα μεγάλη επαγρύπνηση και διαίσθηση απαιτείται από την πλευρά της ελληνικής ηγεσίας, η οποία θα πρέπει να ξεκόψει εξ αρχής από την αντίληψη ότι είναι δυνατή η ίση προστασία των πάντων, θα πρέπει επίσης, λόγω της αριθμητικής μειονεξίας και της απόλυτης αναγκαιότητας αεροπορικής παρουσίας σε όλα τα καίρια επιχειρησιακά σημεία, να θέσει σε δευτερεύουσα και τριτεύουσα μοίρα την προάσπιση πόλεων και αμάχων πληθυσμών και να επικεντρώσει τα διαθέσιμά της όχι στην κάλυψη χώρου, αλλά αποκλειστικά στη συντριβή του κύριου όγκου των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων, εκεί όπου αυτές θα ρίξουν το βάρος τους και ει δυνατόν πριν προλάβουν να αναπτυχθούν πλήρως. Προκειμένου να εκπληρωθεί ο υπέρτατος αυτός σκοπός ίσως χρειασθεί να διακινδυνεύσει ο αριθμητικά υποδεέστερος την απώλεια εδαφών ή και τη διεξαγωγή επιχειρήσεων με ανοιχτά τα πλευρά του, πράγμα που θα πρέπει ν’ αναπληρώνει με ευελιξία και ταχύτητα. Όμως η τελική έκβαση θα κριθεί με βάση τα όσα θα γίνουν στο επίπεδο εκείνο που άπτεται της ίδιας της ουσίας του πολέμου. Πόλεμος σημαίνει προαρχικά επιδίωξη συντριβής των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων, απ’ αυτήν εξαρτώνται κι απ’ αυτήν απορρέουν όλα τα άλλα. Και εάν αυτή επιτευχθεί, τότε αναπληρώνονται αργά ή γρήγορα όλα, όσα θυσίασε κανείς θέλοντας να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του την αποφασιστική στιγμή στο αποφασιστικό σημείο.
  
  Κατά τρίτον λόγο, η ελληνική πλευρά δεν θα μπορέσει να αντισταθμίσει τα γεωγραφικά της μειονεκτήματα έναντι της τουρκικής αν δεν καλύπτει με ικανή δύναμη πυρός το σύνολο της τουρκικής επικράτειας και όχι απλώς τα θέατρα του πολέμου και περιορισμένο βάθος του χώρου γύρω τους. Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε γιατί. Το μικρό βάθος του ελληνικού χώρου δίνει στην τουρκική πλευρά τη δυνατότητα να πλήξει ολόκληρη την επιφάνειά του με όπλα μικρότερου βεληνεκούς καθώς και με αεροπλάνα που διαθέτουν μικρότερη ωφέλιμη ακτίνα δράσεως από τα ελληνικά. Αλλά και αντίστροφα: το συγκριτικά μεγάλο βάθος του τουρκικού χώρου επιτρέπει να αποσυρθούν στο εσωτερικό του, δηλαδή πέρα από την εμβέλεια της ελληνικής δύναμης πυρός, όπλα μεγαλυτέρου βεληνεκούς (η Τουρκία έφτασε να συζητεί ακόμα και με την Κίνα την αγορά πυραύλων εδάφους-εδάφους μεγάλου βεληνεκούς) καθώς και αεροπλάνα με μεγαλύτερη ωφέλιμη ακτίνα δράσεως· ας σημειωθεί ότι τα τουρκικά αεροπλάνα μπορούν, ξεκινώντας από τα μακρινότερα ως προς εμάς αεροδρόμια της Ανατολίας (Μπάτμαν, Ερζερούμ), να ανεφοδιάζονται στον αέρα όσο ακόμα βρίσκονται μέσα στον τουρκικό εναέριο χώρο και να εκτελούν έτσι αποστολές μέσα στην ελληνική επικράτεια σα να είχαν απογειωθεί από αεροδρόμια των μικρασιατικών παραλίων. Άρα, σε περίπτωση σύρραξης, η ελληνική πλευρά, ακόμα κι αν θα επιθυμούσε να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο με ένα προληπτικό χτύπημα, δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα έβρισκε τον κορμό των αεροπορικών του δυνάμεων στα πλησιέστερα αεροδρόμια. Το κρίσιμο τούτο πρόβλημα λύνεται μόνον με πυραυλικά συστήματα κατάλληλου βεληνεκούς καί με ουσιώδεις δυνατότητες ανεφοδιασμού των ελληνικών αεροπλάνων στον αέρα (π.χ. μεταξύ Κρήτης και Κύπρου). Τα πράγματα θα ήσαν πολύ απλούστερα, εννοείται, αν η Ελλάδα και η Κύπρος δεν ήσαν κράτη με «de facto» μειωμένα κυριαρχικά δικαιώματα, αν δηλαδή οι αποφάσεις τους δεν εξαρτιόνταν ούτε άμεσα ούτε έμμεσα από το τι ανέχονται οι Ηνωμένες Πολιτείες και το τι θεωρεί ως «casus belli» η Τουρκία. Στην περίπτωση αυτή, η κυρίαρχη κυπριακή κυβέρνηση θα καλούσε την κυρίαρχη ελληνική κυβέρνηση να εγκαταστήσει αεροπορικές δυνάμεις στο έδαφός της, οι οποίες θα μπορούσαν να πλήξουν άμεσα την καρδιά και το υπογάστριο της τουρκικής επικράτειας. Στο κάτω-κάτω η Ελλάδα είναι εξίσου εγγυήτρια δύναμη του κυπριακού κράτους και επομένως έχει τουλάχιστον τα ίδια δικαιώματα με την Τουρκία να εγκαταστήσει εκεί τις ένοπλες δυνάμεις της. Αλλά τέτοιες παλικαριές ούτε καν να τις ονειρευθεί δεν τολμά όποιος είναι υποχρεωμένος να επαιτήσει το τελευταίο ανταλλακτικό και την τελευταία βίδα.
  
  Τέταρτο και τελευταίο, μπροστά στη γενικότερη πλεονεκτική θέση της Τουρκίας, η Ελληνική πλευρά δεν θα είχε σοβαρές πιθανότητες στρατιωτικής νίκης αν δεν έβρισκε τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να καταφέρει το πρώτο (μαζικό) πλήγμα, αιφνιδιάζοντας τον εχθρό. Το πρώτο πλήγμα το επιβάλλει σήμερα όχι κάποια «πολεμοχαρής» διάθεση, αλλά η λογική των σύγχρονων οπλικών συστημάτων: η λογική του μέσου αυτονομείται, όπως αναφέραμε στίς εισαγωγικές μας παρατηρήσεις, και προσδιορίζει ουσιωδώς τον προσανατολισμό της πολεμικής στρατηγικής. Αν η ελληνική πλευρά, λέγοντας «αμυντικό δόγμα», εννοεί ότι, φοβούμενη μήπως εκτεθεί στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης και των συμμάχων, προτίθεται σε οποιαδήποτε περίπτωση (γενικού) πολέμου να αφήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και το πλεονέκτημα του πρώτου (μαζικού) πλήγματος στον εχθρό, τότε έχει κατά πάσα
  πιθανότητα υπογράψει μόνη της και εκ προοιμίου την καταδίκη της. Με δεδομένη την τουρκική υπεροπλία και τη γενικότερη τουρκική γεωπολιτική υπεροχή ένα (μαζικό) πρώτο πλήγμα εξ ανατολών θα παραλύσει τεχνικά, αλλά και ψυχολογικά την ελληνική πλευρά. Σε παλαιότερους πολέμους, διεξαγόμενους στην ξηρά, μπορούσε ενδεχομένως να αφεθεί στον εχθρό η επιθετική πρωτοβουλία έως ότου εξαντλήσει τις δυνάμεις του. Όμως αυτό προϋπέθετε ότι ο αμυνόμενος κατείχε θέσεις φυσικά ή τεχνητά οχυρές που του επέτρεπαν να κρατήσει τις δικές του δυνάμεις σχετικά αλώβητες ώσπου να περάσει στην αντεπίθεση. Σήμερα, η δύναμη και το βεληνεκές του πυρός από κάθε κατεύθυνση προς κάθε κατεύθυνση και η μετάθεση του πολεμικού κέντρου βάρους από την ξηρά στον αέρα ακυρώνει αυτήν την προϋπόθεση· δεν υπάρχουν πια κρυψώνες για τις ένοπλες δυνάμεις, και το (μαζικό) πρώτο πλήγμα αποσκοπεί ακριβώς στην εξουδετέρωση των μέσων μιας αντεπίθεσης σε ευρεία κλίμακα. Οι ίδιοι αυτοί τεχνικοί παράγοντες καθιστούν τον χρόνο αποφασιστικό μέγεθος, με άλλα λόγια προσδίδουν στην εναρκτήρια φάση του πολέμου καθοριστική σημασία. Ό,τι δεν κερδίζεται ή ό,τι χάνεται στη φάση αυτή είναι δυσκολότατο ν’ αποκτηθεί ή να αναπληρωθεί κατόπιν. Γι’ αυτό και το πρώτο πλήγμα, το οποίο εγκαινιάζει την καθοριστική εναρκτήρια φάση του πολέμου, πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μαζικότερο και καιριότερο. Πρώτο πλήγμα, με τη στρατηγική σημασία του όρου, δεν είναι ο πρώτος τυχόν πυροβολισμός που πέφτει κατά το πρώτο «θερμό επεισόδιο» μιας πολεμικής αντιπαράθεσης· είναι μια συντονισμένη και ακαριαία ενέργεια όλων των κλάδων των ενόπλων δυνάμεων προς εκμηδένιση των ζωτικών σημείων του εχθρικού πολεμικού δυναμικού, ιδίως όσων εμφανίζονται κρίσιμα μέσα στη δεδομένη συγκυρία. Μπορεί να καταφερθεί στο πλαίσιο της κλιμάκωσης ενός τοπικού «θερμού επεισοδίου», αλλά και πολύ νωρίτερα ακόμα, όταν δηλαδή διαπιστωθεί ότι επίκειται έτσι κι αλλιώς εχθρική επίθεση· το επιτελικό σχέδιο του πρώτου πλήγματος πρέπει λοιπόν να βρίσκεται στο συρτάρι ήδη από καιρό ειρήνης, χωρίς αυτό να σημαίνει καθόλου ότι όποιος το έχει καταστρώσει και όποιος θα το εφαρμόσει είναι αναγκαία ο επιτιθέμενος με την ιστορική και πολιτική έννοια του όρου. Καθώς το γεωπολιτικό δυναμικό της Τουρκίας μακροπρόθεσμα ενισχύεται, ενώ της Ελλάδας μακροπρόθεσμα συρρικνώνεται, ο επιτιθέμενος με την ιστορική και την πολιτική έννοια δεν μπορεί να είναι άλλος από την Τουρκία· ανεξάρτητα από εθνικές μυθολογίες, το γεγονός τούτο δεν έχει καμμία σχέση με ηθικές ή φυλετικές ιδιότητες, αλλά οφείλεται στη διαμόρφωση του συσχετισμού των δυνάμεων, και τα πράγματα θα αντιστρέφονταν αν αντιστρεφόταν και ο συσχετισμός των δυνάμεων. Αλλά όποιος, θέλοντας και μη, υιοθετεί αμυντική στρατηγική στο ιστορικό και στο πολιτικό επίπεδο, δεν είναι γι’ αυτόν καί μόνον τον λόγο υποχρεωμένος να υιοθετήσει αμυντική στρατηγική στο στρατιωτικό επίπεδο. Τα δύο επίπεδα δεν πρέπει να συγχέονται κατά κανένα τρόπο. Άλλο είναι η άμυνα ως ιστορικο-πολιτικός σκοπός και άλλο η άμυνα ως στρατιωτικό μέσο, άλλο ο αμυντικός χαρακτήρας ενός πολέμου και άλλο η αμυντική διεξαγωγή ενός πολέμου. Άλλωστε από στρατιωτική άποψη η καθαρά αμυντική διεξαγωγή πολέμου στερείται νοήματος και είναι πρακτικά αδύνατη. Αν την παίρναμε στα σοβαρά, θα σήμαινε ότι ο επιτιθέμενος μπορεί να κάνει ό,τι θέλει ατιμώρητα, διατρέχοντας απλώς τον κίνδυνο να επανέλθει στην αρχική του θέση και να προετοιμασθεί για να ξαναδοκιμάσει. Καμμιά άμυνα δεν είναι τελεσφόρα, αν δεν εμπεριέχει μια δραστική τιμωρία του επιτιθέμενου, όμως η τιμωρία αυτή δεν μπορεί παρά να συνίσταται σε πράξεις, οι οποίες, αν ιδωθούν μεμονωμένα, χαρακτηρίζονται από την ισχυρή παρουσία επιθετικών στοιχείων: ο αμυνόμενος πυροβολεί με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιον σκοπό όπως και ο επιτιθέμενος.
  
  Στα παραπάνω τέσσερα σημεία συνοψίσαμε τις προϋποθέσεις, υπό τις όποιες η Ελλάδα θα μπορούσε να κερδίσει έναν πόλεμο εναντίον της Τουρκίας. Προσοχή: αυτό δεν σημαίνει ότι είναι σε θέση να το κάνει ή ότι θα το κάνει, λέμε μόνον ότι, αν το πετύχει, μπορεί να το πετύχει υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις και μόνο. Με τη σειρά τους, όμως, οι προϋποθέσεις αυτές προϋποθέτουν άλλα πράγματα, δηλαδή ορισμένο στρατιωτικό δυναμικό, ορισμένη δύναμη πυρός και ορισμένη δόμηση των ενόπλων δυνάμεων. Η τήρηση του κανόνα της συγκέντρωσης των δυνάμεων δεν έχει καμμιάν αξία, όταν οι δυνάμεις σου είναι πενιχρές· και το πρώτο πλήγμα επίσης δεν αποφέρει μεγάλα κέρδη, όταν το καταφέρεις μ’ ένα κυνηγετικό όπλο -γι’ αυτό άλλωστε και η υπογράμμιση της στρατηγικής σημασίας του πρώτου πλήγματος διόλου δεν εμπεριέχει κάποιαν έμμεση παρότρυνση να ξεκινήσει κανείς πόλεμο από λεβεντιά και στα καλά καθούμενα· σημαίνει μόνον ότι, αν ένας εμπόλεμος διαθέτει επαρκή μέσα για ένα καίριο πρώτο πλήγμα, πρέπει να τα χρησιμοποιήσει, εφ’ όσον θέλει να κερδίσει έναν πόλεμο με δεδομένες τις σύγχρονες και υπερσύγχρονες τεχνολογικές συνθήκες. Aφού λοιπόν οι στρατηγικές προϋποθέσεις της νίκης δεν είναι καν δυνατόν να συγκεντρωθούν αν δεν υφίσταται το απαραίτητο στρατιωτικό δυναμικό, τίθεται αυτόματα το ερώτημα σε ποιάν κατάσταση βρίσκεται σήμερα από την άποψη αυτή η ελληνική πλευρά, σε σύγκριση πάντα με την τουρκική. Και αφού το τουρκικό γεωπολιτικό δυναμικό (με τη γνωστή μας ήδη τριπλή έννοια του όρου) είναι υπέρτερο του ελληνικού, ερωτάται επίσης κατά πόσον η ελληνική πλευρά ισοφαρίζει τα οργανικά της μειονεκτήματα με την ανωτερότητά της στον οικονομικό καί στον εξοπλιστικό τομέα, κατά πόσον το ποιοτικό της προβάδισμα υπερκαλύπτει τις τυχόν ποσοτικές ελλείψεις.
  
  Στα ερωτήματα αυτά η απάντηση σήμερα είναι σαφής: η Ελλάδα δεν διαθέτει επαρκή μέσα αποτροπής, εάν ορίσουμε την αποτροπή -όπως οφείλουμε να την ορίσουμε- ως ικανότητα να καταφέρεις ένα καίριο πρώτο πλήγμα και να παραλύσεις για μακρό χρονικό διάστημα τον εχθρό. Ούτε η ποιοτική υπεροχή της ελληνικής πλευράς αντισταθμίζει τα ποσοτικά της μειονεκτήματα, ούτε η ελληνική δύναμη πυρός καλύπτει το σύνολο της τουρκικής επικράτειας, αδυνατώντας έτσι να προστατεύσει αποτελεσματικά και την Κύπρο. Και το χειρότερο δεν είναι καν η σημερινή εικόνα καθ’ εαυτήν· είναι η δυναμική της εξέλιξης, αν την παρακολουθήσουμε στην τελευταία δεκαπενταετία και αν κάνουμε τις εύλογες προβολές στο μέλλον με βάση τις ήδη παρούσες και βαρύνουσες ενδείξεις. Τότε θα δούμε ότι η διεύρυνση της απόστασης ανάμεσα στο στρατιωτικό δυναμικό της Ελλάδας και σ’ εκείνο της Τουρκίας αποτυπώνει λίγο-πολύ πιστά την επέκταση του τουρκικού γεωπολιτικού δυναμικού και τη συρρίκνωση του αντίστοιχου ελληνικού. [...]
  
  Η ακμαία παραγωγική οικονομία σε σύγχρονη βιομηχανική βάση δίνει τη δυνατότητα της αποτροπής. Για να πραγματωθεί όμως η δυνατότητα αυτή, πρέπει μια χώρα ή πάντως η ηγεσία της να πιστεύει πραγματικά στην αναγκαιότητα της αποτροπής, δηλαδή να έχει διαγνώσει ορθά τον χαρακτήρα και την έκταση της επαπειλούμενης σύγκρουσης. Αν η διάγνωση είναι εσφαλμένη και ελλιπής, αν αποδίδει τη σύγκρουση σε αίτια παροδικά ή δευτερογενή, τότε μειώνεται αντίστοιχα η πίστη στην αναγκαιότητα της αποτροπής, κι αυτό, έστω κι αν δεν λέγεται ρητά, έχει ευνόητες πρακτικές επιπτώσεις. Έτσι, αποτελεί κεφαλαιώδες σφάλμα στρατηγικής εκτιμήσεως να μη θεωρείται ως πηγή της αύξουσας τουρκικής πίεσης πάνω στην Ελλάδα η συνεχής διεύρυνση της διαφοράς ανάμεσα στο γεωπολιτικό δυναμικό των δύο χωρών, αλλά να αποδίδεται ο δυναμικός τουρκικός επεκτατισμός στον «οθωμανισμό», στον «ασιατικό χαρακτήρα» της Τουρκίας κ.τ.λ., οπότε εξάγεται το συμπέρασμα ότι μόλις η Τουρκία (ακολουθώντας το δικό μας φωτισμένο παράδειγμα) ξεπεράσει αυτούς τους «εθνικιστικούς αταβισμούς», πάρει τον «ευρωπαϊκό δρόμο» και υποκαταστήσει τις στρατιωτικές με τις οικονομικές δραστηριότητες, τότε αυτόματα θα εκλείψει και η απειλή εκ μέρους της. Όλο και περισσότεροι σκέφτονται στην Ελλάδα μ’ αυτόν τον τρόπο, έχοντας την ε
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 20.01.2010
• 14:18

  ΤΕΧΝΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

   »  Αrkoleon
  ΤΕΧΝΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ
  
  
   Ο κινηματογράφος είναι συνισταμένη τριών τεχνικών επιστημονικών δρόμων:
  
  1. Της ανάλυσης της κίνησης και της σύνθεσης της κίνησης
  
  2. Της φωτογραφίας
  
  3. Της προβολής
  
  Η ανάλυση της κίνησης χάνεται στα βάθη των αιώνων. Την δεκαετία του 1820 εμφανίζεται η πρώτη μορφή της σύνθεσης. Ο Νικηφόρος Νιέπς και ο Λουί Ντακέρ είναι οι δύο Γάλλοι πρωτοπόροι που έδωσαν τις πρώτες φωτογραφίες. Μέχρι εκείνη την εποχή υπήρχε η εικαστική αναπαράσταση της σύνθεσης. Η σύνθεση τώρα γίνεται με φωτογραφικό τρόπο. Ο Μάιμπριτζ το 1870 φωτογράφισε ένα άλογο εκπαιδευμένο στον τριποδισμό στήνοντας 30 φωτογραφικές μηχανές κατά μήκος του διαδρόμου που θα έτρεχε το άλογο, αποδεικνύοντας ότι το άλογο έστω και για μια στιγμή βρίσκεται και με τα τέσσερα πόδια στον αέρα.
  Την ίδια εποχή ο Μαρέ φωτογράφισε με μια φωτογραφική μηχανή «τουφέκι», που έπαιρνε 10-12 στιγμιότυπα το λεπτό, το πέταγμα ενός πουλιού. Το φιλμ που χρησιμοποίησε είχε κυκλική μορφή.
  Ο Ήκστμαν δίνει στο εμπόριο το φιλμ με μορφή καρουλιού.
  Ο Έντισον μετά τον φωνόγραφο που ανακάλυψε ασχολείται με το «κινητοσκόπιο» 1890 κινηματογράφος του ενός.
  Εφευρέτες του κινηματογράφου είναι οι αδερφοί Λυμιέρ ιδιοκτήτες εργοστασίου με φωτογραφικά προϊόντα. Η πρώτη δημόσια προβολή γίνεται στο Παρίσι στο Γκράν καφέ στις 28 Δεκεμβρίου 1895.
  Ο κινηματογράφος βασίζεται σε μια ιδιότητα του ματιού, το μετείκασμα να συγκρατεί δηλαδή μια εικόνα μετά την εξαφάνιση της για 1/10΄΄ ως 1/15΄΄.
  Οι Λυμιέρ, παίρνουν τα θέματα τους από το πεδίο της φωτογραφίας. Οι ταινίες τους έχουν ως θέμα την άφιξη ενός τρένου, ένα πλοίο που σαλπάρει, το μωρό τους την ώρα που γευματίζει, φωτογράφοι που φτάνουν για ένα φωτογραφικό συνέδριο.
  Πρώτη ταινία με σενάριο είναι «ο ποτιστής που ποτίζεται», ενώ ο κηπουρός ποτίζει τον κήπο, το μικρό ζιζάνιο της οικογένειας πατάει με το πόδι του το λάστιχο. Η ροή του νερού σταματάει και ο κηπουρός απορημένος κοιτάζει μέσα στο λάστιχο. Ο πιτσιρικάς αφήνει το λάστιχο και το νερό καταβρέχει τον κηπουρό. Ο κηπουρός πιάνει τον μικρό και… του τις βρέχει κανονικά…! Χαρακτηριστικό αυτών των ταινιών είναι ξέφρενη σωματική κίνηση, παντομίμα, παρεξηγήσεις και υπερβολές.
  Μέχρι το 1898 οι Λυμιέρ έκαναν 1000 ταινίες. Το 1905 ο λυμιέρ πουλάει τον κινηματογράφο στον Πατέ γιατί θεωρεί ότι δεν είναι εφεύρεση με μέλλον!
  
  
  1927 έχουμε την πρώτη ηχητική ταινία «ο τραγουδιστής της τζάζ» του Ούλλι Ρόζλαντ. Λέγεται ότι η πρώτη ταινία ήταν μια Γερμανική παραγωγή το «Κοριτσάκι με τα σπίρτα», τελικά επικράτησε να θεωρείτε ο τραγουδιστής της τζάζ.
  
  1927 κατασκευάζεται το Πανχρωματικό φιλμ, έχουμε ίση ευαισθησία σε όλα τα χρώματα (ενώ αντίθετα το ορθοχρωματικό έχει αναισθησία στο κόκκινο χρώμα) αυτό συνεπάγεται αλλαγή του φωτισμού από βολταϊκό τόξο σε λευκό φως. Ο πρώτος που χρησιμοποίησε το πανχρωματικό φιλμ ήταν ο Φλάερτη, (μεγάλος δημιουργός ντοκιμαντέρ), στην ταινία του «Μοάνα».
  
  1927 στην ταινία «Ναπολέων» ο Αμπέλ Γκάνς εισήγαγε πρώτος την τριπλή οθόνη. Δηλαδή επάνω στο κάδρο έχουμε τρείς διαφορετικές δράσεις. Αυτό δηλώνει την εξουσία που ασκούσε ο Ναπολέων επάνω στα στρατεύματα του.
  
  1929 ο Ανρί Κρετιέν εμφανίζει στην Γαλλία τους αναμορφωτικούς φακούς για σινεμασκόπ.
  
  1929 γίνεται το πρώτο σύγχρονο γύρισμα. Έχουμε ταυτόχρονη λήψη ήχου και εικόνας μαζί.
  Ο ήχος στην Ελλάδα εμφανίζεται, όχι με σύγχρονο γύρισμα, στην ταινία «ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» 1931 του Δημήτρη Τσακίρη.
  
  1939 Πρώτη σύγχρονη ταινία στη Ελλάδα «Η απογραφή», μικρού μήκους του Φίνου.
  
  1935 έχουμε χρώμα στον κινηματογράφο από τον Μαμούλιαν και την Σάρπ.
  
  1952 καθιέρωση του σινεμασκόπ από τον Έλληνα διευθυντή της Fox Σπύρο Σκούρα, με την ταινία «ο Χιτών» του Κέβιν Κόστνερ.
  
  1952 τρισδιάστατη εικόνα με πολωτικά γυαλιά.
  
  1952 σινεράμα 70mm. Με το σινέραμα και το σινεμασκόπ έχουμε μια προσπάθεια για διεύρυνση της οθόνης
  
  1955 Πρώτη έγχρωμη ταινία στη Ελλάδα «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» του Ηλία Παρασκευά.
  
  1960 ο Γάλλος Φίλιππος Ζον παρουσιάζει την ημισφαιρική οθόνη που επιτρέπει το ίδιο κάδρο για οποιοδήποτε φορμά φιλμ (35mm, 16mm, 8mm) τέτοιες αίθουσες άρχισαν να χτίζονται την δεκαετία του 80.
  
  Επεξήγηση ορολογίας
  
  * ΣΙΝΕΜΑΣΚΟΠ
  Είναι ένα σύστημα πανοραμικής οθόνης.
  Η λήψη γίνεται με αναμορφωτικούς φακούς που συμπιέζουν οριζόντια την εικόνα ώστε στο ίδιο πλάτος να καλυφθεί περισσότερος χώρος.
  Η προβολή γίνεται με αναμορφωτικούς φακούς που απλώνουν τεντώνουν την εικόνα ώστε να ξαναπάρει την αρχική της φόρμα.
  
  * ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΙΚΟΙ ΦΑΚΟΙ
  είναι οπτικά συστήματα που βασίζονται σε φακούς όπου η μια από τις δύο επιφάνειες είναι κυλινδρική, (οι φακοί αυτοί χρησιμοποιούνται στην οπτική για τον αστιγματισμό). Στην κινηματογραφική λήψη χρησιμοποιείται μπροστά από τον φακό της μηχανής. Στην εικόνα που παίρνουμε όλα τα αντικείμενα παθαίνουν συμπύκνωση κατά μήκος δηλαδή φαίνονται μακρόστενα. Έτσι μέσα στο κάδρο μας συμπεριλαμβάνεται πολύ μεγαλύτερο πεδίο. Κατά την προβολή οι αναμορφωτικοί φακοί επαναφέρουν την εικόνα στις φυσιολογικές διαστάσεις.
  
  * ΠΑΝΧΡΩΜΑΤΙΚΟ ΦΙΛΜ
  
  * ΟΡΘΟΧΡΩΜΑΤΙΚΟ ΦΙΛΜ
  
  Για να γράψουμε ένα σενάριο χρειαζόμαστε πρώτα απ όλα μια ιδέα! Την ιδέα μπορούμε να την αντλήσουμε, από το οικογενειακό ή φιλικό μας περιβάλλον, από εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, τηλεόραση, από ένα τυχαίο περιστατικό που θα μας συμβεί στον δρόμο.Ο κάθε ένας από εμάς αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο τα γεγονότα της ζωής. Τα βλέπει τα βιώνει και τα αξιολογεί σύμφωνα με τα βιώματα του. Εκφράζουμε την άποψη μας η οποία θα αποτελέσει και το θεμέλιο του «Μύθου». Πάνω σε αυτή την ιδέα στηρίζεται, δομείται και εξελίσσεται ο μύθος.
  «Μύθος, είναι μια ιστορία από ασύνειδες φαντασιώσεις, που ανταποκρίνεται στις προτιμήσεις κάθε εποχής».
  Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αρχίζει το ευαγγέλιο του «Εν αρχή ην ο Λόγος»
  Λόγος με Λάμδα κεφαλαίο είναι ο Νους, το Πνεύμα, η ανώτερη Διάνοια. Χωρίς Σκέψη, δεν υπάρχει δημιουργία.
  Ο λόγος με μικρό λάμδα είναι η ηχητική απόδοση του πνευματικού λόγου.
  Το Σενάριο, προέρχεται από την Ιταλική λέξη scenario-σκηνάριο, scena-σκηνή, ήταν σημειώσεις που κρατούσαν για το ανέβασμα των σκηνών στο θέατρο κατά την Βυζαντινή περίοδο. Στα έργα θρησκευτικού χαρακτήρα δεν επιτρεπόταν οποιαδήποτε παρέκκλιση κατά την παράσταση για να μην αλλοιωθεί ο δογματικός χαρακτήρας και τα μηνύματα που περιείχαν. Το σκηνάριο ήταν ο οδηγός για το έργο που ανέβαζαν.
  Για να γράψουμε ένα σενάριο χρειάζεται ο Λόγος, δηλαδή η διάνοια η σκέψη. Χρειάζεται και ο λόγος, το μέσον εκφοράς της ανθρώπινης επικοινωνίας.
  Κάθε σελίδα σεναρίου είναι περίπου ένα λεπτό κινηματογραφικού ή τηλεοπτικού χρόνου. Από τις πρώτες σελίδες ή από τα πρώτα λεπτά πρέπει να κερδίσουμε τον θεατή μας. Το σενάριο λένε, «είναι σαν το κρασί το αν είναι καλό ή όχι το καταλαβαίνεις από την πρώτη γουλιά, δεν χρειάζεται να πιεις όλο το βαρέλι!!!»
  Για να γράψουμε ένα σενάριο, πρέπει να έχουμε «κάτι» να πούμε. Πρώτα απ όλα, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας, για ποιο ακριβώς θέμα θέλουμε να μιλήσουμε.
  π.χ. «Το πρωινό ξύπνημα ενός καταπιεσμένου μικρομεσαίου υπαλλήλου σε μια μεγαλούπολη».
  Θέμα ενός σεναρίου είναι η δράση και ο ήρωας.
  Δράση είναι αυτό που συμβαίνει αυτό που εξελίσσεται.
  Ήρωας είναι αυτός που πάσχει από αυτά όπου συμβαίνουν στην δράση.
  Η λέξη δράμα, προέρχεται από το ρήμα, δράν (δρω, πράττω, κάνω) απ όπου προέρχεται και η λέξη δράση.
  Με την δραματοποίηση, φέρνουμε τα γεγονότα το ένα δίπλα στο άλλο και ενάντια για να προκύψει σύγκρουση.
  Το σενάριο δραματοποιεί πάντα κάποιον μύθο.
  Σενάριο χωρίς ήρωες δεν υφίσταται! Ένα ή περισσότερα πρόσωπα δρουν σε ορισμένο χώρο παράγοντας πράξεις.
  Αφού προσδιορίσουμε τον ήρωα, ή τους ήρωες που θα χρησιμοποιήσουμε, πρέπει να τους δημιουργήσουμε! Δηλαδή, να τους «γεννήσουμε»! Ο σεναριογράφος, πρέπει να γνωρίζει τα πάντα για τον ήρωα. Ακόμη και πράγματα, που ο ίδιος ο ήρωας δεν τα γνωρίζει, ή δεν θέλει να τα παραδεχτεί.
  Ξεκινάμε λοιπόν από το παρελθόν του ήρωα. Πράγματα και στοιχεία, που αρχικά μας φαίνονται αδιάφορα, μπορεί να είναι σημαντικά για την εξέλιξη του μύθου μας.
  Η εισαγωγή του σεναρίου προετοιμάζει γι αυτό που θα επακολουθήσει και μας δίνει τα πρώτα στοιχεία:
  
  · Τα βασικά πρόσωπα της ιστορίας και τις μεταξύ τους σχέσεις.
  
  · Το τοπικό και κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο υπάρχουν.
  
  · Η γενική κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι ήρωες.
  
  Η εισαγωγή πρέπει να είναι σύντομη, περιεκτική και δυναμική για να μας βάζει αμέσως στον μύθο. Γνωρίζουμε τους ήρωες, το περιβάλλον που βιώνουν, το γενικό κλίμα που επικρατεί χωρίς να καλύπτει τα όσα θα ακολουθήσουν. Μπαίνουν σε λειτουργία όλα τα δεδομένα του μύθου έτσι ώστε να δημιουργηθούν όλες οι προϋποθέσεις για την εξέλιξη του που είναι επακόλουθο της δράσης.
  Η δράση οδηγεί σε σύγκρουση, η σύγκρουση γίνεται ανάμεσα στον κεντρικό ήρωα και σ έναν άλλον, σε μια ομάδα, σ ένα φυσικό ή μεταφυσικό φαινόμενο, ανάμεσα στον ήρωα και την συνείδηση ή τα συναισθήματα του.
  Ότι διαδραματίζεται στην οπτικοακουστική τέχνη, διαδραματίζεται τώρα.
  Ο κινηματογράφος και η τηλεόραση είναι τέχνες που μιλάνε στον ενεστώτα. Ακόμα και όταν έχουμε flashback, (αφηγηματικός τρόπος που μεταφέρει τη δράση από το παρόν στο παρελθόν), γίνεται τώρα στο παρόν. Στην τέχνη της κινούμενης εικόνας δεν υπάρχει παρελθόν η μέλλον.
  Αυτούς τους χρόνους τους συμπεραίνουμε από κάποια σήματα που το υποδηλώνουν.
  Σκηνή είναι η δράση μέσα σε δεδομένο χώρο και χρόνο. Η σκηνή είναι μια μικρή ολοκληρωμένη υποδιαίρεση του μύθου που έχει αρχή, μέση και τέλος όπως ακριβώς το σενάριο.
  Η διάρκεια της κάθε σκηνής δεν είναι συγκεκριμένη, εξαρτάται από την ιδιαιτερότητα του μύθου που υπηρετεί. Μπορεί να είναι ένα πλάνο, (πλάνο είναι το μεγάλο ή μικρό μήκος ταινίας στο οποίο καταγράφεται ο αντικειμενικός κόσμος από την στιγμή όπου η κάμερα θα αρχίσει να γράφει, μέχρι την στιγμή όπου θα σταματήσει), μερικά δευτερόλεπτα, μία, δύο, τρεις… σελίδες.
  Ο χώρος και ο χρόνος είναι στοιχεία που προσδιορίζονται αμέσως στην αρχή της σκηνής. Ο χώρος, το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα δράσουν οι ήρωες, παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο. Επιλέγοντας τους κατάλληλους χώρους ενισχύουμε την δράση που εξελίσσεται. Όταν αλλάζουμε χώρο ή χρόνο αλλάζει και η κινηματογραφική σκηνή. Ακόμη και όταν αλλάζει μόνο ο χρόνος και επανερχόμαστε στον ίδιο χώρο είναι άλλη σκηνή.
  Στο θέατρο αλλάζει κάθε φορά που έρχεται ή φεύγει κάποιο πρόσωπο. Έστω κι αν το πρόσωπο ήρθε ή θα φύγει αμέσως ή έφυγε και θα επιστρέψει σε λίγο.
  Στην καθημερινή μας ζωή δεχόμαστε συνεχώς σήματα που θέλουν να μας πουν κάτι. Μια γκριμάτσα, μια κίνηση του χεριού ή του κεφαλιού, ένα κλείσιμο του ματιού, ένας άνθρωπος, ένα μέρος από το ανθρώπινο κορμί, ένα αντικείμενο, ήχοι, μουσική, κουβέντες και πολλά άλλα είναι σήματα ηχητικά και εικονικά . ο τρόπος που παρουσιάζεται κάθε σήμα, κάθε στοιχείο, η θέση που τοποθετείται σε σχέση με τα άλλα, του δίνουν ένα νόημα, μια ιδιαίτερη σημασία, το κάνουν σύμβολο.
  Σε πολλά σενάρια εκτός από την βασική ιστορία αναπτύσσεται και μια δεύτερη ή ακόμη και μια τρίτη ιστορία που εξελίσσεται παράλληλα και κατά διαστήματα με την πρώτη την βασική.
  Αν και φαινομενικά η κύρια και η παράλληλη είναι δύο διαφορετικές ιστορίες, ωστόσο η δεύτερη είναι πολύ πιο μικρή και έχει σαν σκοπό να φωτίσει περισσότερο τη ζωή του ήρωα και την προσωπικότητα του από μια άλλη μεριά. Ενισχύει την βασική ιστορία, μπλέκει μέσα σ αυτήν, δένεται οργανικά μαζί της και παύει να είναι ξεχωριστό σώμα.
  Σεκάνς είναι μια μικρή ή μεγάλη ομάδα σκηνών που διαδέχεται η μία την άλλη και βρίσκονται ενωμένες με ένα κοινό σκοπό, την απόδειξη μιας ιδέας. Η σεκάνς αποτελεί έναν διηγηματικό κύκλο. Αρχίζει με κάποιον τρόπο ολοκληρώνει και κλείνει. Η σεκάνς έχει αρχή μέση και τέλος, μπορεί να είναι μια σκηνή ή και περισσότερες, όλες υπηρετούν την ίδια ιδέα τον ίδιο σκοπό. Είναι μια ομάδα σκηνών που ολοκληρώνει μια επί μέρους ιδέα, έναν σκοπό. η σεκάνς λειτουργεί αυτόνομα για την ολοκλήρωση της αλλά τελικά υπηρετεί το σύνολο.
  Αν δεχτούμε ότι το σενάριο είναι η σπονδυλική στήλη, οι σπόνδυλοι του είναι οι σεκάνς.
  Να δούμε πως μορφοποιείται μια ιδέα για τα οπτικοακουστικά μέσα.
  Το «έργο» ποτέ δεν συλλαμβάνεται ολόκληρο και μονοκόμματα. Πάντα περνάει από κάποια συγκεκριμένα στάδια:
  
  · ΙΔΕΑ
  Αρχικά υπάρχει η ιδέα (έμπνευση), αρκετές φορές υπάρχουν περισσότερες από μια ιδέες, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν γιατί πρέπει να επιλέξουμε ποια είναι η καλύτερη!
  Πρώτα απ όλα, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας, για ποιο ακριβώς θέμα θέλουμε να μιλήσουμε.
  Για να μιλήσουμε γι αυτό το «κάτι», θα πρέπει να το γνωρίζουμε πολύ καλά. Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζουμε και πιστεύουμε ότι αξίζει να ασχοληθούμε μαζί του, πρέπει να το σπουδάσουμε.
  Για να προσδιορίσουμε και να κατανοήσουμε την έννοια του «σπουδάζω», στην συγκεκριμένη περίπτωση, θα χρησιμοποιήσουμε τον ορισμό που δίνει το λεξικό του «Μπαμπινιώτη»:
  «ΣΠΟΥΔΑΖΩ, ασχολούμαι με σύστημα και προσοχή με ορισμένο αντικείμενο ενεργοποιώντας κυρίως τις πνευματικές μου δυνάμεις, και ασκώντας τις δεξιότητες μου με σκοπό να μάθω καλά κάτι».
  Να γνωρίσω το θέμα μου!
  
  · ΣΥΝΟΨΗ
  Αφού προσδιορίσουμε το θέμα μας, και συγκεκριμενοποιήσουμε την κεντρική ιδέα και αφού βρούμε τα βασικά στοιχεία που θα υπηρετήσουνε αυτήν την ιδέα, κάνουμε μια σύνοψη αυτού που θέλουμε να αφηγηθούμε. Η σύνοψη είναι μια περίληψη στη οποία αναφέρονται τα κυριότερα επεισόδια του «έργου». Συνήθως είναι γύρω στις πέντε σελίδες και έχει μια αρχή, μια μέση και ένα τέλος. Γράφεται χωρίς λογοτεχνικό ύφος, χωρίς κινηματογραφικές φόρμες και ορισμούς. Σκοπός της σύνοψης είναι να πληροφορήσει κάθε ενδιαφερόμενο, παραγωγό, σκηνοθέτη, ποιο είναι το αντικείμενο που πραγματεύεται το σενάριο.
  
  · TREATMENT (αφήγημα-επεξεργασία)
  Σκοπός του είναι να δώσει μια πρώτη αρχιτεκτονημένη μορφή του σεναρίου σε 20-25 σελίδες με σύντομη περιγραφή και σκηνές με και χωρίς διάλογο ώστε να μπορούμε να το εποπτεύουμε. Γράφοντας ολόκληρο τον Μύθο εν συντομία μπορούμε να ελέγξουμε, να διορθώσουμε, να αλλάξουμε σειρά σε πράξεις και στοιχεία, να προσθέσουμε άλλα νέα, έτσι ώστε να τα αξιοποιήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα δραματουργικά. Το treatment υποδιαιρείται:
  
  1. πράξεις-ψυχολογία και χαρακτήρες των ηρώων.
  
  2. κινηματογραφικές εικόνες.
  
  3. δομή του έργου, διαδοχή των Σεκάνς.
  
  · ΣΕΝΑΡΙΟ
  «Σενάριο είναι ένας μύθος, μια ιστορία, με αρχή, μέση και τέλος ο οποίος λέγεται με εικόνες.»
  
  · REPERAZ
  Είναι η μελέτη, η έρευνα για να βρούμε τους κατάλληλους χώρους για γυρίσματα.
  
  · ΝΤΕΚΟΥΠΑΖ
  Είναι η τελική φάση επεξεργασίας του σεναρίου. Ντεκουπάζ κατά λέξη σημαίνει κομμάτιασμα, είναι η τεχνική ανάλυση του «έργου» όπως θα φαίνεται στην οθόνη. Χωρίζουμε σε σκηνές και πλάνα και κάνουμε λεπτομερείς ανάλυση κάθε πλάνου του έργου. Επάνω γράφουμε σκηνή, χρόνος, τόπος και αριστερά το μέγεθος του πλάνου.
  Αριστερά γράφουμε ότι θα δούμε και δεξιά ότι θα ακούσουμε, ομιλία, θόρυβος, μουσική κλπ.
  
  Η παγκόσμια δραματουργία στηρίζεται στην ποιητική του Αριστοτέλη. Η ποιητική είναι ο βασικός οδηγός για συγγραφή σεναρίων.
  Ο Αριστοτέλης την τραγωδία την αναλύει σε τρία μέρη: πρόλογο, επεισόδιον, έξοδος. Ας δούμε πως κάθε ακαδημαϊκό σενάριο χωρίζεται σε τρία μέρη:
  
  · Στο πρώτο μέρος, (κατά τον Αριστοτέλη πρόλογος), γνωρίζουμε τους χαρακτήρες και τα πάθη τους, γνωστοποιούμε την φύση του προβλήματος και το μέγεθος του.
  
  · Στο δεύτερο μέρος, (επεισόδιον), έχουμε κορύφωση των συγκρούσεων μεταξύ των ηρώων, το πρόβλημα εξελίσσεται και στα γρανάζια του εμπλέκονται οι ήρωες που το θεωρούν άλυτο.
  
  · Στο τρίτο μέρος, (έξοδος) έχουμε την λύση του προβλήματος και τις επιπτώσεις που έχει στους ήρωες.
  
  Το κάθε μέρος έχει την δική του αρχή μέση και τέλος, οδηγεί όμως την δράση με τέτοιο τρόπο ώστε οι ήρωες και τα γεγονότα να συγκροτήσουν το επόμενο μέρος.
  
  ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ ή ΠΡΩΤΗ ΠΡΑΞΗ
  
  Πρώτο μέρος, Πρώτη πράξη, Εισαγωγή, Προπαρασκευή, κατά τον Αριστοτέλη Πρόλογος. Όπως και αν την ονομάσουμε δίνει τα πρώτα στοιχεία που θα αποτελέσουν την «ζύμη» του Μύθου.
  Παρουσιάζει τους βασικούς χαρακτήρες και τις μεταξύ τους σχέσεις,
  την οικογενειακή τους κατάσταση, το εργασιακό, φιλικό και γενικότερα το περιβάλλον που δρουν οι ήρωες.
  Η εισαγωγή επιβάλλετε να είναι σύντομη, περιεκτική και δυναμική.
  Δεν πρέπει όμως σε καμία περίπτωση να φανερώνει τα όσα θα ακολουθήσουν. Ο θεατής έχει ξεκάθαρα μπροστά του τον βασικό ήρωα την δραματική κατάσταση και τις προϋποθέσεις για την εξέλιξη του μύθου.
  Στην εισαγωγή όλα τα δεδομένα πρέπει να μπουν σε λειτουργία ώστε να δημιουργηθούν όλες οι προϋποθέσεις για την εξέλιξη του Μύθου που είναι επακόλουθο της δράσης.
  
  Η δράση οδηγεί σε σύγκρουση:
  Εσωτερική, αυτή που προκαλείται από την ίδια την συνείδηση του ήρωα ή την συναισθηματική του κατάσταση. Ο ήρωας δρα κόντρα στις ιδέες και τα πιστεύω του.
  Εξωτερική, ο ήρωας ή οι ήρωες συγκρούονται με φυσικά ή υπερφυσικά φαινόμενα, με άλλον ήρωα ή με μια ομάδα.
  Η κύρια σύγκρουση παράγεται μεταξύ του ήρωα και του κυρίαρχου προβλήματος που διατρέχει την ιστορία και ο ήρωας καλείται να την λύσει. Γύρω από αυτή την σύγκρουση κινούνται οι άλλες αντιθέσεις και κόντρες που προκύπτουν.
  Από την κύρια σύγκρουση προκύπτει το θέμα του σεναρίου.
  
  Στο τέλος του πρώτου μέρους υπάρχει η κρίσιμη σκηνή.
  
  Η εισαγωγή κορυφώνεται με ένα επεισόδιο ή ένα γεγονός που ξαφνικά μπαίνει στη ροή του μύθου, την ανατρέπει και την στρέφει σε διαφορετική κατεύθυνση.
  Στην κρίση του σεναριογράφου έγκειται να τοποθετήσει την κρίσιμη σκηνή στο κατάλληλο σημείο ώστε να κεντρίσει το ενδιαφέρον και να σπρώξει τον μύθο προς την εξέλιξη του. Όλα δείχνουν ότι βαδίζει προς την λύση του.
  
  Στην ζωή υπάρχει ένας νόμος: όπου έχουμε δράση υπάρχει και αντίδραση.
  Το ίδιο ισχύει και στον μύθο, αναπτύσσεται και ολοκληρώνεται με πράξεις και αντιπράξεις, με δράσεις και αντίδραση.
  Δυσκολεύουμε τον ήρωα βάζοντας εμπόδια, μπερδέματα, δοκιμασίες που εμποδίζουν την πορεία του προς τον τελικό σκοπό. Μέχρι τη στιγμή που μια από τις συγκρουόμενες δυνάμεις θα οδηγήσει τον μύθο στην ολοκλήρωση του.
  
  Η σύγκρουση που είναι αποτέλεσμα αντιμαχίας για ιδέες και πάθη, είναι αναπόσπαστο στοιχείο κάθε είδους τέχνης.
  
  Όλα τα συστατικά που δομούν τον μύθο πρέπει να είναι τοποθετημένα με πειθαρχεία και μέτρο. Το κάθε «συστατικό» πρέπει να χρησιμοποιείται στην σωστή δόση και στην κατάλληλη θέση. Αυτό εξαρτάται από την ικανότητα του σεναριογράφου, το συγγραφικό ταλέντο, την φαντασία, την γνώση των εκφραστικών μέσων που χρησιμοποιούν τα οπτικοακουστικά μέσα και από την γενικότερη παιδεία του.
  
  ΔΙΑΛΟΓΟΣ
  Ο διάλογος είναι αναπόσπαστος στοιχείο του μύθου και ακολουθεί τον κανόνα της δράσης.
  Για να έχουμε διάλογο πρέπει ο λόγος να χρησιμοποιείται από δύο ή περισσότερα πρόσωπα.
  Για να δημιουργηθεί σύγκρουση πρέπει μια συγκεκριμένη θέση που εκφράζεται με λόγο να έρθει σε αντίθεση με μια άλλη.
  Θα πρέπει πάντα να προσέχουμε ώστε ο διάλογος να ταιριάζει στο ύφος του χαρακτήρα που τον εκφέρει.
  Όπως κάθε άνθρωπος στην καθημερινή ζωή μιλάει, εκφράζεται και εκφέρει τον προφορικό λόγο με τον δικό του τρόπο, έτσι και οι χαρακτήρες των σεναρίων. Ανάλογα με την κοινωνική θέση, μόρφωση, βιώματα, καταγωγή κλπ διαμορφώνεται και ο λόγος. Υπάρχουν περιπτώσεις οπου εσκεμμένα χρησιμοποιούμε αταίριαστο λόγο.
  
  π.χ.:
  · Ένα δεκάχρονο αγοράκι «φαινόμενο» που μιλάει με την ωριμότητα και γνώσεις, ενός 40άρη καθηγητή πανεπιστημίου.
  
  · Ένας γεροδεμένος άντρας με πολύ ψιλή φωνή.
  
  Αυτή η αντίθεση είναι ένα δραματουργικό τέχνασμα για να δημιουργήσουμε μια έντονη συναισθηματική κατάσταση στον θεατή, γέλιο, συγκίνηση, απέχθεια κλπ.
  Ο διάλογος είναι πολύ σημαντικό σεναριακό στοιχείο, γιατί:
  
  · Με αυτόν και με την δράση εξελίσσεται η ιστορία, ο μύθος.
  
  · Δηλώνουμε τις θέσεις, τις ιδέες και τα νοήματα του σεναρίου μας.
  
  · Αναδύονται και υποστηρίζονται οι χαρακτήρες.
  
  · Διογκώνεται το ύφος και το στυλ.
  
  · Συμπληρώνεται ο ρυθμός.
  
  · Καταγράφεται ιστορικά η γλώσσα.
  
  Ο διάλογος αναδύει όλο το πολιτισμικό φορτίο που κουβαλούν οι χαρακτήρες που τον εκφέρουν. Οι ήρωες αποκτούν κοινωνικό βάθος και διαστάσεις που τους κάνουν αληθινούς και αναγνωρίσιμους ως δραματουργικά σύμβολα και οντότητες.
  Οι διάλογοι πρέπει να δημιουργούνται με λέξεις που χρησιμοποιούνται στον καθημερινό προφορικό λόγο της συγκεκριμένης εποχής, παίρνοντας σοβαρά υπόψη μας την εθνικότητα, το κοινωνικό επίπεδο, την θέση, και την παιδεία του σεναριακού χαρακτήρα που αναπτύσσουμε.
  Στον προφορικό λόγο συχνά καταπατούμε τους κανόνες γραμματικής και συντακτικού. Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και στους διάλογους του σεναρίου.
  Οι φράσεις θα πρέπει να λέγονται σαν να βγαίνουν αυθόρμητα από το στόμα του χαρακτήρα σύμφωνα με την συναισθηματική κατάσταση που βρίσκεται, την στιγμή που εκφράζεται με τον προφορικό λόγο.
  Ο διάλογος πρέπει να είναι αναγκαίος, να μην εξιστορεί πράγματα και καταστάσεις που περιγράφει η εικόνα.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 18.01.2010
• 14:19

  Έλληνες Λογοτέχνες γράφουν γιά το Έπος του 1940

   »  Αrkoleon
  Για να Μην Ξεχνάμε!!
  
  
  
  28η Οκτωβρίου 1940
  "Δευτέρα, 28. Κοιμήθηκα δύο το πρωί, διαβάζοντας Μακρυγιάννη. Στις τρεις και μισή μια φωνή μέσα από το τηλέφωνο με ξύπνησε: "έχουμε πόλεμο". Τίποτε άλλο, ο κόσμος έχει αλλάξει. Η αυγή, που λίγο αργότερα είδα να χαράζει πίσω από τον Υμηττό, ήταν άλλη αυγή: άγνωστη. Περιμένει ακόμη εκεί που την άφησαν. Δεν ξέρω πόσο θα περιμένει, αλλά ξέρω πως θα φέρει το μεγάλο μεσημέρι".
  "Άγνωστη αυγή που 'φέρε το μεγάλο μεσημέρι"
  
  Γ. Σεφέρης.
   ~~~~~~~~~~~~~~~~~
    
  [..Ο ένας λόχος κατορθώνει να φτάσει στις 10 η ώρα στο Γάβρο, ο άλλος όμως ανηφορίζει με δυσκολία κι απώλειες στην πλαγιά της Τσούκας.
  
  Οι Ιταλοί την υπεράσπιζαν με πείσμα. Επικεφαλής του λόχου του ο νεαρός υπολοχαγός Διάκος κυριεύει το ύψωμα, αλλά οι Ιταλοί κάνουν αμέσως σφοδρότατη αντεπίθεση με πυροβολικό και όλμους. Βροντάει, καπνίζει η βουνοπλαγιά, ο ελληνικός λόχος ανατρέπεται, αποσύρεται, ο Διάκος όμως δεν το βάζει κάτω, θέλει να φτάσει με κάθε τρόπο στον αντικειμενικό σκοπό του. Κάνει νέα έφοδο, μπαίνοντας μπροστά στους άντρες του με ένα τουφέκι στο χέρι. Ανηφορίζει πάλι στο ύψωμα, μέσα σε καυτό χαλάζι σφαίρες, ριπές πολυβόλων, βλήματα όλμων. Φτάνει κοντά στις θέσεις του εχθρού, αποκρούεται. Τότε ζητάει από τους άντρες του να κάνουν μια τρίτη εξόρμηση.
  
  Ήταν πια μεσημέρι. Εκεί κοντά στο χείμαρρο, τη Μαρδίτσα, ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Ντάσκας είδε ξαφνικά μπροστά του ένα εχθρικό πολυβολείο. «Προσοχή κύριε Ανθυπολοχαγέ!» έβαλε μια φωνή, αλλά δεν πρόλαβε. Το πολυβολείο κροτάλισε ξερά και ο Διάκος έπεσε θερισμένος. Σε λίγο έπεφτε κι ο Ντάσκας. Ο λόχος ακέφαλος τώρα, κλονίστηκε, αποτραβήχτηκε στις αρχικές του θέσεις, ενώ οι νεκροί των δύο αξιωματικών απόμεναν πίσω, εκεί που έπεσαν.
  
  Όταν η Τσούκα πάρθηκε τελικά, την άλλη μέρα, τα δύο πτώματα θα βρεθούν με τη νιότη τους ακρωτηριασμένη, σπαραγμένη. Έτσι κατάντησε για να εκδικηθεί η ντροπιασμένη του εχθρού ανανδρία...]
  
  Άγγελος Τερζάκης (Ελληνική Εποποιία)
  
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  
  [...Σειρήνες και κωδωνοκρουσίες. Δευτεριάτικο πρωινό. Ανήσυχες μορφές στα παράθυρα. Κοιτάζονται οι γείτονες, συνεννοούνται με το βλέμμα, και μένουν σύμφωνοι. Τα πάντα για την τιμή. Δεν είναι η μανία του πολέμου που τους εμπνέει, δεν είναι το πάθος της περιπέτειας. Είναι η συναίσθηση της αξιοπρέπειας. Όταν αυτή είναι εκτεθειμένη σε κινδύνους, τότε το τροπάριο της ειρηνοφιλίας διακόπτεται. Όχι από αγάπη προς τον πόλεμο. Από αγάπη προς αυτή την ειρήνη. Γιατί τίποτα δεν εξυπηρετεί την ειρήνη χειρότερα από την καλοπροαίρετη διάθεση των λαών να δέχονται ραπίσματα. Κακός είναι ο πόλεμος....
  
  ...Η περηφάνια αγνοεί την αρίθμηση. Δεν μετρά τις δυνάμεις εκείνου που θέλει να την τσαλακώσει. Βαδίζει με το μέτωπο ψηλά στο δρόμο της τιμής. Οι Θερμοπύλες δεν είναι ένα γεωγραφικό σημείο, δεν είναι ένα απλό ιστορικό γεγονός. Είναι ένα σύμβολο. Το σύμβολο αυτό το διατήρησαν ψηλά οι γενεές των Ελλήνων. Από τις Θερμοπύλες ως το 21, και πέρα απ' αυτό, με κλειστό το βιβλίο της αριθμητικής βάδισε το έθνος στους δρόμους των πεπρωμένων του. Με την αριθμητική στο χέρι δούλοι θα είμαστε σήμερα. Στην περιφρόνηση της αριθμητικής οφείλουμε την εθνική μας υπόσταση....]
  
  Παύλος Παλαιολόγος (Προς το Καθήκον)
  
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
    
  [..Ελέγαμε: ένα Μαραθώνα ακόμα! Ελέγαμε: Μια Σαλαμίνα ακόμα! Ελέγαμε: Ακόμα ένα εικοσιένα! Κι ήρτες τέλος συ, Μητέρα-Μέρα, οπού αγκάλιασες κι ανύψωσες ολόκληρα τα περασμένα στον ανώτατο λυτρωτικό σκοπό τους, στον υπέρτατο τους ηθικόν Ιστορικό Ρυθμό!
  
  Ω δικαίωση όλων των ελληνικών αγώνων! Ω ύψιστη ηθική στροφή μέσα στο χάος ολόκληρου του Κόσμου! Και μαζί, ω γιγάντια, πλέρια ιστορική καταβολή, από την οποία, Ν ι κ η τ έ ς, οι Έλληνες, θα ξεκινήσουμε αύριο, πρωτοπόροι της πνευματικής ανάπλασης ολόκληρης της γης!
  
  Ω Μέρα-Μάννα, που μας έσπασες ακέρια κι ως το ύστατο, όλα τα κρυφά εσωτερικά δεσμά μας! Ω κοσμοϊστορική Ελευθερία, τόσο βαθειά λαχταρισμένη! Να Σε! Σε κατέχουμε! Σε νιώθουμε! Σε θέλουμε!
  
  Και θε να Σε κρατήσουμε όλοι, στο τεράστιο ύψος που μας φανερώθηκες απ' τα χαράματα των Εικοσιοχτώ του Οχτώβρη του 1940, κι ως με τη συντέλεια των αιώνων, είτε ζήσουμε, είτε, αύριο που θα φέγγεις πάνω απ' όλο τον πλανήτη το γιγάντιο φως Σου, θα βρισκόμαστε στα σπλάχνα Σου, ω Μητέρα, αθάνατοι νεκροί!...]
  
  Άγγελος Σικελιανός (28 του Οχτώβρη 1940)
  
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  
  Έφτασαν
  ντυμένοι "φίλοι"
  αμέτρητες φορές οι εχθροί μου παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
  Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
  παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
  Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
  Ηρθαν
  με τα χρυσά σειρήτια
  τα πετεινά του Βορρά και της Ανατολής τα θηρία!
  Και τη σάρκα μου στα δύο μοιράζοντας
  και στερνά στο συκώτι μου επάνω ερίζοντας
  έφυγαν.
  "Γι αυτούς, είπαν, ο καπνός της θυσίας,
  και για μας της φήμης ο καπνός,
  αμήν."
  
  Οδυσσέας Ελύτης (Πορεία προς το Μέτωπο)
  
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  _
  "Η Ζωή είναι ή μια μεγάλη περιπέτεια, ή τίποτα" (E. Keller)
    
  Συλλογίζεται τον Κρητικό που τού 'κοψαν το πόδι, και, ξανά πάλι, του το 'κοψαν λίγο παραπάνω,- που για να μή δείξει τον πόνο του γύρισε το κεφάλι από το άλλο μέρος τραγουδώντας "απ' τα κόκκαλα βγαλμένη" σαν ένα λαικό μοιρολόι.
  
  Γ. Σεφέρης Μέρες '41-'44
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  Ρωμιοσύνη
  
  1. Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
  αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
  αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
  αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο
  
  2. Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
  σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
  σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τα αμπέλια του,
  σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Μονάχα φως.
  Ο δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.
  Μαρμάρωσαν τα δέντρα, τα ποτάμια κι οι φωνές μες στον
  ασβέστη του ήλιου.
  
  3. Η ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο. Τα σκονισμένα σκοίνα.
  Το μουλάρι κι ο βράχος. Λαχανιάζουν. Δεν υπάρχει νερό.
  Όλοι διψάνε. Χρόνια τώρα. Όλοι μασάνε μια μπουκιά ουρανό
  πάνου απ' την πίκρα τους. Τα μάτια τους είναι κόκκινα απ' την
  αγρύπνια, μια βαθιά χαρακιά σφηνωμένη ανάμεσα στα φρύδια
  τους σαν ένα κυπαρίσσι ανάμεσα σε δύο βουνά το λιόγερμα
  
  4. Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι το ντουφέκι είναι
  Συνέχεια του χεριού τους το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής
  τους -έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό και έχουνε τον
  καημό βαθιά- βαθιά στα μάτια τους σαν ένα αστέρι σε μια
  γούβα αλάτι.
  
  5. Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο
  όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ' τα άγρια
  γένεια τους όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ' τις
  άδειες τσέπες τους
  όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και
  με ταμπούρλα.
    
  Γ. Ρίτσος
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  
  Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω
  τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,
  αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.
    
  Χάρισμά σου είναι ο φόρος των ερώτων που σου οφείλω!
  Σολωμός
  
  Τα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε
  Ύστερα λυώσαν χιόνι να ξεπλύνουν
  Το κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής
  Και το στόμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο,
  Και τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερημίας.
  Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας
  Δεν έκλαψαν.
  Γιατί να κλάψουν;
  Ήταν γενναίο παιδί!
  
  Οδυσσέας Ελύτης
  
  
  Άσμα ηρωικό και πένθιμο
  για τον χαμένο ανθυπολοχαγό
  της Αλβανίας
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  
  ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ
  
  Καποτε θα παρουμε ενα γραμμα, θά 'ναι από
  μιαν άλλη εποχη, θα το ακουμπησουμε στο τραπεζι αμηχανοι,
  θα σκεφτουμε ποσο ειμαστε ακομα ξενοι,
  οι λεξεις θα 'χουν γινει φαντασματα,
  στο δρομο θα βρισκεις καμια φορα ενα επισκεπτηριο,
  αλλά δέ θά 'χουμε μνήμη,
  τα καφενεια αδεια σαν τοπια του υπερπεραν -
  και μονο εγω, τοτε, ο τρελος θα σηκωθω
  και θα φωναξω:
  "συντροφοι", σαν ν' απανταω στην ατελειωτη αυτη σιωπη...
  Το ημερολογιο θα δειχνει Οκτωβριο - με τα
  μαραμενα φυλλα και τις εξεγερσεις.
  
  ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
   ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ
  
  Τα φαινομενα συνηθως απατουν,
  οι ανθρωποι ξεγελιουνται ευκολα,
  ισως κιολας να το χουν αναγκη,
  ειναι τοσο δυσκολη η ζωη -
  ετσι και μενα με κορόιδευαν
  οταν τους διηγομουν
  τις πολεμικες μου περιπετειες,
  για τον απλουστατο κι ευτελη λογο
  οτι απο παιδι ημουνα καρφωμενος
  σε μιαν αναπηρικη καρεκλα,
  "μα που πολεμησες;" εκαναν ειρωνικα -
  ωσπου ενα βραδυ χτυπησαν την πορτα, ανοιξαν,
  ηταν ενας γερος με βιβλικη γενειαδα,
  "ημουν σταθμαρχης στο Κιεβο, πριν απο χρονια,ειπε -
  σας εφερα το αμπεχωνο που ειχατε ξεχασει",
  κοιταξα τους αλλους θριαμβευτικα,
  ολοι ειχαν μεινει αφωνοι,
  εσκυψα τοτε και φιλησα το χερι του γερου
  που ειχε διασχισει τοσο χρονο και τοσες χαμενες δοξες,
  για να 'ρθει να μας θυμισει οτι
  υπαρχουμε ακομα...
  
  
  (17 Νοεμβρίου 1940. Βολή πυροβολικού στο ύψωμα της Καστάνιανης.)
  
  "...όμως πάνω απ' όλα
  σάμπως ρομφαία μου διάβη την καρδιά μου,
  γυρίζοντας τη μονομιά ξοπίσω,
  απ' τις κορφές του λυτρωμού στην έννοια
  όλων εσάς που μένετε αυτού κάτου,
  με κρυφοχτυποκάρδι καρτερώντας
  την άνοιξη από εμάς... Τι αλίμονο μας
  αν καρτερείτε μια άνοιξη σαν πρώτα
  κι όχι την άνοιξη που λέω πως θα ρτει
  σπαθί κρατώντας δίστομο, φερμένη
  με τα φτερά της Νίκης, να θερίσει
  ό,τι είν' ανάμεσό σας άξιο
  να τη δεχτεί..."
  
  Άγγελος Σικελιανός (Γράμμα απ'το μέτωπο)
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
    
  Απόσπασμα από τις "Γειτονιές του Κόσμου" του Γ. Ρίτσου
  
  Μα θα σας πολεμήσουμε, Τομ,
  μ' αυτό το τραγούδι κάτου απ' τα πεύκα
  μ' αυτό το φως της λάμπας στα χέρια της μητέρας
  μ' αυτό τ' αγκίστρι που ψαρεύουμε ψάρια
  μ' αυτή τη μικρή συνοικιακή κάμαρα
  μ' αυτό το μικρό χελιδόνι
  μ' αυτά τα μικρά μενεξελιά κουμπάκια της Μαρίας.
  Και να το ξέρεις, Τομ, θα σας νικήσουμε.
  -------
  Έτσι νικήσαμε, Τομ, τους γερμανούς-
  με τούτα τα χέρια της κυρα- Λένης
  με τούτη τη φούστα της θεια- Καλής
  με τούτη τη βρυσούλα του μπαρμπα- Στάθη
  με τούτη τη μπάλα του Γιωργάκη
  με τούτα τα ξυπόλητα ποδάρια του Παυλή
  με τούτα τα θλιμμένα αστέρια του Αλέκου
  με τούτο το χωνί
  με τούτο το τραγούδι
  με τούτο το χελιδόνι
  με τούτα τα σπασμένα μάρμαρα
  με τούτα τ' αγκάθια
  με τούτες τις σκληρές πέτρες
  με τούτη την ελπίδα
  με τούτα τα κόκκαλα των μαρτύρων
  με τούτο τ' όνειρο του κόσμου
  και με τα όπλα που παίρνουμε απ' τα χέρια των εχθρών μας.
  -------
  Να φοβάσαι, Τομ, το σπαθί και τον όρκο του Μακρυγιάννη
  _________________
  Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω
  τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,
  αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.
  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  
  Απόσπασμα από τις "Γειτονιές του Κόσμου" του Γ. Ρίτσου
    
  Τούτη η γαλάζια πολιτεία δεν χαμπαρίζει το θάνατο.
  Όταν της κόβουν το 'να χέρι πολεμάει με τ' άλλο,
  όταν της κόβουν και τα δυο πολεμάει με τα δόντια,
  όταν της κόβουν και τα πόδια ισοζυγιάζεται στον αέρα
  τρέχει σφυρίζοντας στον αέρα
  όπως σφυρίζει η σφαίρα τρέχοντας
  ίσα για την καρδιά της αδικίας.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:00

  ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

   »  Αrkoleon
  ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
  Συντάχθηκε απο τον/την Γ. ΜΟΥΡΤΟ   
  Τρίτη, 05 Μάιος 2009 06:45
  
  Μια γεωπολιτική προσέγγιση ενός  μείζονος σημασίας θέματος από τον στρατηγιστή Δρα Γεώργιο Ανδ. Μούρτο  [i]
  
  
  
   Στη χώρα μας έχουμε πλέον εθιστεί στις οδυνηρές εκπλήξεις κάθε μορφής, καθότι έχουν γίνει συνήθειες ρουτίνας. Εφησυχάζουμε, για παράδειγμα, στις ρητορικές διαβεβαιώσεις των υπευθύνων ότι γίνεται το καλύτερο δυνατό στα εθνικά ζητήματα, όταν οι ίδιοι υπεύθυνοι αδυνατούν να είναι αποτελεσματικοί σε θέματα καθημερινότητας, όπως να ευπρεπίσουν τις πόλεις μας και να καθαρίσουν τους δρόμους της. Ομιλούμε για την εποχή της γνώσης, αλλά εμμένουμε στη διατήρηση παρωχημένων εκπαιδευτικών δομών –των σχολών των ενόπλων δυνάμεων μη εξαιρουμένων. Υμνολογούμε επετειακά τους εθνικούς μας ήρωες, όταν βαρυνόμαστε με τη φυλάκισή τους. Θρηνολογούμε το χαμό άξιων τέκνων του έθνους, όταν ενοχοποιούμαστε για τον διασυρμό και την απαξίωσή τους. Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί ο πρόεδρος της Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος, τον οποίο τραυματίσαμε θανάσιμα με συκοφαντίες και λίβελους, πριν τον στείλουμε ταπεινωμένο σπίτι του, επειδή τόλμησε να προτάξει λόγον εθνικής αξιοπρέπειας.
      
  Εξηγούμαι: οι αναφορές μου δεν εστιάζονται σε πρόσωπα, φορείς και κυβερνήσεις, αλλά σε μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία που διαπότισε ολόκληρο τον εθνικό κορμό και μας καθιστά αν-ορθόδοξους στην κρίση και την συμπεριφορά.
    
  Τα αίτια της αν-ορθοδοξίας
  Τα αίτια αυτής της αν-ορθόδοξης συμπεριφοράς που περιγράφω είναι, κατά την άποψή μου, τα εξής:
   Πρώτον: Δεν έχουμε ξεκαθαρίσει την συλλογική εικόνα μέσα μας, την εθνική μας ιδιοπροσωπία, ώστε αυτή να γίνεται καταληπτή και από τους τρίτους. Δηλαδή, δεν έχουμε ξεκαθαρίσει «ποιοι είμαστε», ποια είναι η ταυτότητά μας ή, όπως θα έλεγαν οι λόγιοι του 19ου αιώνα, ποιος είναι ο «αληθώς ελληνικός χαρακτήρας», γι΄ αυτό και μειονεκτούμε σοβαρά στη χάραξη εθνικής πορείας. Αυτή η μειονεξία είναι εγγενής, καθότι υφίσταται από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Τρεις είναι οι κυρίαρχες και αποκλίνουσες, ως προς τη συλλογική μας ταυτότητα, τάσεις, τις οποίες και απαριθμώ: Η Κοραϊκή, η αποκαλούμενη και δυτικότροπη, η οποία προσπάθησε να γεφυρώσει την αρχαιοελληνική με τη νεοελληνική ταυτότητα, εξοβελίζοντας τη βυζαντινή ως ανθελληνική και βάρβαρη. Η Παπαρρηγοπουλική ή, άλλως, ελληνοχριστιανική που προβάλει τη συνέχεια του Ελληνισμού· στηρίζεται δηλαδή στη σύνθεση της αρχαιοελληνικής, της βυζαντινής και της νεοελληνικής ταυτότητας. Η «εκσυγχρονιστική» ή εθνομειοδοτική που αποτελεί την κυρίαρχη τάση της ύστερης μεταπολίτευσης και συνδυάζει το διεθνιστικό –θεωρώντας το έθνος μύθευμα- με μια νευρωτική απέχθεια προς ό,τι θυμίζει ελληνικότητα, απορρίπτοντας ταυτοχρόνως τόσο το αρχαιοελληνικό όσο και, κυρίως, το βυζαντινό πόλο του ελληνισμού. [ii]
   Δεύτερον: Έχοντας κατά νου τα ανωτέρω, οδηγούμαστε στη δεύτερη αιτία της αν-ορθόδοξης νεοελληνικής συμπεριφοράς, την οποία συνοψίζω ως εξής. Το νεοελληνικό κράτος, από της ιδρύσεώς του, στερείται στέρεων βάσεων, οι οποίες θα άντεχαν το βαρύ φορτίο του ελληνισμού. Γι΄ αυτό αναζητούμε με τόση ευκολία καταφύγιο σε δάνεια πολιτικά και πολιτισμικά σχήματα, όπως το δυτικό και πρωθύστερα αυτού το οθωμανικό. Συνέπεια τούτου είναι να στερούμαστε ταυτότητας, να πιθηκίζουμε με μηρυκαστική βουλιμία το ξενικό, να μηδενίζουμε καθετί ελληνικό. Με άλλα λόγια, αφελληνιζόμαστε οικεία βουλήσει.
  Άραγε ποιες είναι οι γενεσιουργές αιτίες αυτού του ιδιότυπου αφελληνισμού; Το ερώτημα θα απαντηθεί με βάση μια αδιάψευστη, που δεν είναι πλέον και αυτονόητη, διαπίστωση. Το διαχρονικό γνώρισμα του Ελληνισμού είναι η θάλασσα που του προσέδωσε δυναμισμό και εξωστρέφεια στους προσανατολισμούς του και τον κατέστησε οικουμενικό. Εξαίρεση στον κανόνα αποτελεί η επταετία των συνταγματαρχών με το ανεκδιήγητο «Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών» και η μεταπολιτευτική περίοδος κατά την οποία ο Ελληνισμός περιχαρακώθηκε στη βαλκανική του ενδοχώρα, με συνέπεια να αναπτυχθούν ιδεοληπτικές εμμονές εσωστρέφειας και συστολής. Οι εν λόγω εμμονές ενεργοποίησαν έναν πρωτόγνωρο ανταγωνισμό μεταξύ των Ελλήνων να γίνουν μικροί, παρότι το βάρος της κληρονομιάς τους θέλει  μεγάλους.
  Για να αποδώσω με σαφήνεια την πραγματική διάσταση του ελληνισμού στη διαχρονία του καταφεύγω σ΄ ένα επίλεκτο μέλος του, τον Ισπανό ελληνιστή καθηγητή Πέδρο Ολάγια, ο οποίος τον εξισώνει με την οικουμενικότητα. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η Ελλάδα χωρίς τον Αλέξανδρο, πιθανότατα δεν θα είχε γίνει ποτέ «ελληνισμός». Και τούτο, διότι δεν θα είχε φτάσει ποτέ στην οικουμενικότητα. Δηλαδή, δια του μακεδονικού ελληνισμού το ελληνικό στοιχείο γίνεται κτήμα του κόσμου όλου, καθότι γίνεται το επαναστατικό άλμα: από την τοπικότητα (πόλις-κράτος) στην οικουμενικότητα με την εξής χρονολογική σειρά: Πρώτ΄ απ΄ όλα η ελληνιστική Οικουμένη· ακολουθεί η ελληνορωμαϊκή, για να την διαδεχθεί η χριστιανική μέχρι την έλευση της Αναγέννησης που δημιούργησε την Οικουμένη του ουμανισμού πάνω στην πνευματική βάση της Ελλάδας, η οποία επηρέασε βαθύτατα τον δυτικό πολιτισμό.
  Φαίνεται πως το νεοελληνικό κράτος, ως κάλπικο δάνειο από την Εσπερία και παντελώς ξένο προς τις ιδιαίτερες ανάγκες, την ιδιοσυγκρασία και τους ιστορικούς εθισμούς της κοινοτικής αυτο-οργάνωσης και αυτοδιαχείρισης των Ελλήνων, δεν μπορεί να διαχειριστεί το βάρος της κληρονομιάς του ελληνισμού. Γι΄ αυτό έπαψε, εν τη γενέσει του, να αποπνέει την αριστοκρατική αύρα του κληρονόμου μιας οικουμενικής και πανανθρώπινης παράδοσης. Έτσι, οδηγηθήκαμε ως Νεοέλληνες σε μια μοιραία πορεία: από μεγάλοι και οικουμενικοί γίναμε μικροί, εσωστρεφείς, φοβικοί και μηρυκαστικοί με συνέπεια να θεωρούμε φυσιολογική την υποτακτικότητα μας στους Δυτικούς και να αποδεχόμαστε σχεδόν μοιρολατρικά τη μειονεξία μας έναντι όσων συμπεριφέρονται ως περιφερειάρχες –οι Τούρκοι- ή να αντιμετωπίζουμε κατευναστικά και φοβικά  εκείνους που διαπνέονται από αθεράπευτους μεγαλοϊδεατισμούς –όλοι οι γείτονές μας.
   Τρίτον: Η δημιουργία του ελληνικού κράτους ως φωτοτυπική απεικόνιση του ξένου και άγνωστου για την ελληνική εμπειρία δυτικού προτύπου, γέννησε τη νεο-ελληνική μειονεξία που δεν θεραπεύτηκε, ούτε καν μετριάστηκε με την ένταξή μας στην Ε.Ε., που μεταπολιτευτικά τυγχάνει της γενικής σχεδόν αποδοχής. Και τούτο, διότι στο ευρωπαϊκό μεγα-οικοδόμημα καταλάβαμε οικεία βούληση μια γωνιά ως ξένοι, συνεσταλμένοι και εντονότατα συμπλεγματικοί. Επιπλέον, ο «ευρωπαϊσμός» δεν πρόσθεσε κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό στην ισχύ της χώρας και τον εκσυγχρονισμό της, διότι, ως «Ευρωπαίοι» δεν υιοθετήσαμε απολύτως τίποτε το ευρωπαϊκό, πέραν των «πακέτων» και αυτά με ακόρεστη βουλιμία προσωπικής ιδιοποίησής τους. Επίσης, ο ευρωπαϊσμός μας ταυτίστηκε με τον άκρατο ευδαιμονισμό, που συνοδεύει την χρόνια παρακμιακή πορεία του Ελληνισμού. Μια καθοδική πορεία που όχι μόνο φαίνεται να μην έχει τελειωμό, αλλά είναι και εκτός ελέγχου λόγω συνηθειών και πρακτικών που χαρακτηρίζουν την νεοελληνική πραγματικότητα[iii], η οποία διαμορφώνεται μέσα από ένα ανεξέλεγκτο πλέον φαυλοκρατικό σύστημα[iv].
   Για του λόγου το αληθές, θα προβώ σε μια δειγματοληπτική συγκριτική αναφορά μεταξύ του ευρωπαϊκού προτύπου από τη μια πλευρά και του ελληνικού κακέκτυπου από την άλλη:
  
  

  • αξιοσύνη -  μετριοκρατία
  •  δημοψηφισματική δημοκρατία – μεταρρυθμιστική, νομοκρατική δημοκρατία (δηλ. άνωθεν επιβολή)
  •  ποιότητα ζωής, εθνική παράδοση  -  καταστροφομανία, κακογουστιά,                                    αυθαιρεσία
  •  αποκέντρωση  -  συγκέντρωση/αθηναιοκεντρισμός
  • εθνικοποίηση, πατριωτισμός - απο-εθνικοποίηση, διεθνισμός, εθνομειοδοτισμός
  •  παραγωγή γνώσης – παραγωγή θεσιθήρων
  •  πρωτογενής δραστηριότητα (πρωτοβουλία, εφεύρεση, παραγωγή, επιβράβευση ικανότητας, κοινωνική ευαισθησία) – μεταπρατική παθητικότητα (μιμητισμός, αναξιοκρατία, φαυλότητα, οικογενειοκρατία, αδηφαγία των εχόντων και κατεχόντων).

  
    Τέταρτον: Εξίσου σημαντικό με τα προηγούμενα αίτια της αν-ορθόδοξης νεοελληνικής νοοτροπίας είναι η χαμηλή αυτοεκτίμηση που εκδηλώνεται με πρακτικές αποδυνάμωσης, συχνά και ακύρωσης των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων: κλασική γραμματεία (πρώτο «θύμα» η γλώσσα) – Ορθοδοξία – ναυτική παράδοση. Κοινό γνώρισμα των τριών είναι η εξωστρέφεια, η οικουμενικότητα. Η υποβάθμιση των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων έχει ως συνέπεια την υιοθέτηση ιδεοληψιών του τύπου «το θέλουν οι Μεγάλοι», η «Κύπρος είναι μακριά», «είμαστε μικρή χώρα» ή «χώρα status quo», απαξιώνοντας την «αριστοκρατική» μας καταγωγή και παραβλέποντας την αδήριτη ανάγκη της επιβίωσης σ΄ έναν ωκεανό αναθεωρητισμού και μεγαλοϊδεατισμού, όπου οι άτολμοι χάνουν και καθίστανται μικροί και αμελητέοι. Και όλα αυτά θεωρούνται φυσιολογικά επειδή έχουμε αναγάγει ως κυρίαρχη «στρατηγική κουλτούρα» την υποχωρητικότητα και τη φοβία. Υπερβολές θα πούνε μερικοί. Γι΄ αυτό, προτείνω να υποβληθούμε σε μια διαδικασία αυτοελέγχου, επιχειρώντας την ανίχνευση και την καταγραφή της πορείας των λεγόμενων εθνικών μας θεμάτων. Πώς, δηλαδή, ξεκινήσαμε πριν αυτοανακηρυχθούμε ισχυροί και Ευρωπαίοι και πού καταλήξαμε σήμερα που, μετά περισσής αυταρέσκειας, θεωρούμε τους εαυτούς μας ισότιμους εταίρους στην ΕΕ:
  
   Ελληνοτουρκικά (από τον πλήρη έλεγχο του Αιγαίου στην πλήρη αμφισβήτησή του),
   Ίμβρος-Τένεδος (από την προβλεπόμενη αυτοδιοίκηση του ελληνικού στοιχείου, με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης, στον πλήρη εκτουρκισμό τους),
   Θρακικό-μειονοτικό (από την πλήρη στην «γκρίζα» εθνική κυριαρχία και στον πλήρη εκτουρκισμό της μειονότητας),
   Μακεδονικό (από αστεία για την Αθήνα υπόθεση, το σκοπιανό υβρίδιο επέβαλε de facto στην ευρωενωσιακή και ΝΑΤΟϊκή Ελλάδα τη μοιρασιά στην ιστορική ονομασία της Μακεδονίας μας που η αθηναιοκεντρική ελίτ την δικαιολογεί με τον ισχυρισμό της μόνης «ρεαλιστικής» επιλογής),
   Κυπριακό (από αμιγώς ελληνική υπόθεση, με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης,  σε ελληνοτουρκική διαφορά, σε δικοινοτικό ζήτημα και, τελικά, στην αποδοχή ισότιμης κυριαρχίας των δύο σύνοικων στοιχείων. Η πορεία αυτή αποτυπώνεται και στις πολιτικές των ξένων: από το Σχέδιο Άτσεσον που ελληνοποιούσε το νησί, στο Σχέδιο Ανάν που το τουρκοποιούσε).
    
  
  Η στρατηγική κουλτούρα της υποχώρησης
  Η στρατηγική κουλτούρα της φοβίας και υποχωρητικότητας που περιγράφω γέννησε την ειρηνολαγνεία. Προσοχή! Ειρηνολαγνεία δια της δαιμονοποίησης του πολέμου ως του απόλυτου κακού και όχι της επίθεσης και του αλυτρωτισμού που είναι τα γενεσιουργά αίτιά του. Η ερμηνεία αυτής της ελληνικής παραδοξότητας είναι τελικά απλή· όσο μια χώρα βρίσκεται σε κάμψη και χάνει την αυτοεκτίμησή της, τόσο επικαλείται την ειρήνη. Η ιστορία αυτό διδάσκει και στα διδάγματά της καταφεύγω. Οι Αθηναίοι λάτρευαν την πολιούχο της πόλεώς τους Αθηνά με τα προσωνύμια Νίκη και Πρόμαχο, και την απεικόνιζαν με πολεμική αμφίεση (δόρυ και ασπίδα) όσο καιρό αισθάνονταν ισχυροί και δυνατοί. Εξάλλου, ο Χρυσούς Αιών έγινε πραγματικότητα όχι με ειρηνολαγνικές επικλήσεις, αλλά διότι στηρίχθηκε στις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη που πρόταξε τα στοιχεία της γενναιότητας και της στρατιωτικής μεταρρύθμισης με τη δημιουργία της αθηναϊκής φάλαγγας.
   Το αθηναϊκό παράδειγμα έχει υιοθετηθεί πλήρως σήμερα από κάθε προηγμένη χώρα, η οποία θεωρεί ως προϋπόθεση της προόδου και της ανάπτυξης την «ιεραρχία», την «τάξη», το στρατιωτικό και όχι ειρηνολαγνικό στοιχείο, διότι αποδέχεται την διαχρονική αρχή: εάν επιθυμείς την ειρήνη ετοιμάσου για πόλεμο. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Ελβετία, αλλά και όλες ανεξαιρέτως οι προηγμένες και αναλόγου μεγέθους χώρες. Το δίδαγμα που βγαίνει από την επισήμανση αυτή είναι ότι η στρατιωτική ισχύς είναι ο καθρέφτης της συνολικής ισχύος μιας χώρας, γι΄ αυτό καμία χώρα στην μακρόχρονη ιστορία της ανθρωπότητας δεν ανέπτυξε αξιόλογο πολιτισμό χωρίς στρατιωτική ισχύ.
   Βεβαίως, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, που παραδόξως επιβεβαιώνει και αυτή τα προαναφερόμενα. Όσο, δηλαδή, η ισχύς των Αθηναίων υποχωρούσε τόσο αυτοί αυτοχαρακτηρίζονταν «συνετοί», «μετριοπαθείς», «ήπιοι», επικαλούμενοι την ειρήνη, την οποία άρχισαν να λατρεύουν ως θεά. Αυτά εκδηλώθηκαν μετά την ήττα τους στον Πελοποννησιακό πόλεμο, όταν δηλαδή εξασθένισαν σε ισχύ και μειώθηκε το διεθνές τους κύρος. Για τη νομιμοποίηση αυτών των νέων δεδομένων επιστρατεύτηκαν οι πολιτικοί –θεσπίζοντας τη λατρεία της Ειρήνης-, οι καλλιτέχνες –δημιουργώντας αγάλματά της-, οι λόγιοι με τον Ησίοδο να την εμφανίζει ως θυγατέρα του Δία και αδελφή του Νόμου και της Δίκης, τον Πίνδαρο και τον Ευριπίδη να την αποκαλούν πλουτοφόρο, τον Βακχυλίδη να βαφτίζει τον Πλούτο γιό της, και τον Αριστοφάνη να την βγάζει στη σκηνή με την Ειρήνη, όπου οι χαρακτήρες την αποκαλούν «Βασίλισσα» και «Θεά».
   Παρομοίως, όταν οι Αθηναίοι παραδόθηκαν στη στρατιωτική συμμαχία των Σπαρτιατών και αργότερα υπετάγησαν στον Φίλιππα Β΄ της Μακεδονίας, δύο γεγονότα που επισφράγισαν το τέλος της δημοκρατικής τους ζωής, αυτοί, αντί να αγωνιστούν για την πολιτική τους αξιοπρέπεια, επέλεξαν την εύκολη οδό· γέμισαν τους δημόσιους χώρους με αγάλματα της Δημοκρατίας που λατρευόταν πλέον ως θεά. Έτσι μοιρολατρικά αποδέχθηκαν την υποταγή τους και, αντί να ενεργοποιηθούν για την ανατροπή της ταπεινωτικής κατάστασης που περιήλθαν, κατέφυγαν στο εφεύρημα των λατρευτικών πρακτικών μιας «νεκρής» θεότητας –της Δημοκρατίας[v].
  Άραγε υφίσταται κάποια αντιστοιχία της προαναφερθείσης καταστάσεως με τη σημερινή, όπου πλεονάζουν οι αναφορές και οι επικλήσεις της ειρήνης και της δημοκρατίας; Μήπως η μονότονη επανάληψη της «δημοκρατίας» και των παραγώγων της στη χώρα μας αποτελεί φτηνή επιχρύσωση που καλύπτει την ελληνική μειονεξία σε ισχύ, αξιοσύνη, ηθική και τελικά δημοκρατία, αφού δημοκρατία (δηλ. η κυριαρχία της λαϊκής θέλησης) και πρωταθλητισμός στη φτώχεια (η Ελλάδα έχει το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας μεταξύ των «27» σύμφωνα με στοιχεία της Ε.Ε.) αποτελούν αποκλίνουσες και αντιφατικές έννοιες; Ή, μήπως, η παθολογία της ειρηνολαγνείας και της μηρυκαστικής επανάληψης της «ηπιότητας» και του «ρεαλισμού» οφείλεται στην υποχώρηση ισχύος της χώρας μας; Θεωρώ πως πρόκειται για κατάσταση γενικευμένης υποχώρησης, με μια διευκρίνιση. Η ελληνική αδυναμία, με όλα τα εθνικά μέτωπα ανοικτά και πολλαπλασιαζόμενα, δεν είναι στρατιωτική, αλλά γεωπολιτική και έχει ως χρονικό ορόσημο το 1974.
  
  Το δισυπόστατο του Ελληνισμού
  Εάν θέλαμε να αποδώσουμε τον Ελληνισμό σχηματικά, θα επέλεγα τον ακόλουθο  εξισωτικό τύπο:
   Ελληνισμός=θάλασσα +οικουμενικότητα
   Με άλλα λόγια, η ταυτότητα του Ελληνισμού καθ΄ όλη τη μακρόσυρτη ιστορία του υπήρξε ο αιγαιακός του χαρακτήρας. Η αλλοίωση αυτού του χαρακτήρα θα επιφέρει με μαθηματική βεβαιότητα την συρρίκνωση του Ελληνισμού. Δυστυχώς, τα συμπτώματα αυτής της συρρίκνωσης είναι έντονα και ορατά. Ομιλώ για μια προϊούσα κατάσταση εθνικής απομείωσης. Η έναρξη αυτής της διαδικασίας εντοπίζεται στην Μικρασιατική Καταστροφή και η κορύφωσή της στην Κυπριακή Τραγωδία το 1974. Οι συνέπειες των δύο αυτών γεγονότων ήταν τεκτονικές, αφού μετατόπισαν το εθνικό κέντρο βάρους από το Αιγαίο –τη μήτρα του ελληνικού πολιτισμού- στον ηπειρωτικό κορμό. Το Αιγαίο από «καρδιά» του Ελληνισμού μετατράπηκε στα άκρα του, και αυτά ακρωτηριασμένα λόγω της οριστικής απώλειας της Μικράς Ασίας και της κυπριακής de facto διχοτόμησης.
   Τα γεγονότα που περιγράφω επέφεραν την έκλειψη –όχι, βεβαίως, ολική- της «θάλασσας» στην εξισωτική αποτύπωση του Ελληνισμού, αφήνοντας μετέωρο, και ως εκ τούτου ευάλωτο, το άλλο στοιχείο του, την «οικουμενικότητα». Το στοιχείο αυτό δέχθηκε καίριο πλήγμα μεταπολιτευτικά από το εσωτερικό με την επικράτηση της ιδεολογικής τάσης του «εθνομειοδοτικού εκσυγχρονισμού», βάσει του οποίου καθετί ελληνικό και οικουμενικό –π.χ. γλώσσα, Ορθοδοξία- λοιδορείται, πολεμείται, αποβάλλεται.
  
  Βαλκανοποίηση
  Τα δεδομένα αυτά επιβεβαιώνουν τον χαρακτηρισμό που προέταξα ως η «στρατηγική κουλτούρα» της συστολής, η οποία  επιβλήθηκε από τα δύο γεγονότα-«καρμπόν»: την Μικρασιατική Καταστροφή και την Κυπριακή Τραγωδία. Και οι δύο τραγωδίες, που προξένησαν ανείπωτα τραύματα στο εθνικό Σώμα και, μεταξύ των άλλων, αποδυνάμωσαν την προαιώνια σχέση της Ελλάδας με τους φυσικούς της συμμάχους –δηλαδή τις ναυτικές δυνάμεις-, δημιουργήθηκαν από μια αλληλουχία πολιτικής και στρατιωτικής απύθμενης ανικανότητας και αρρωστημένης μικροπολιτικής σκοπιμότητας. Παρακάμπτω τις εντυπωσιακές ομοιότητες των δύο αυτών γεγονότων, για να σταθώ στην πιο χαρακτηριστική απόκλισή τους. Ως γνωστόν, οι πρωτεργάτες της πρώτης Καταστροφής οδηγήθηκαν στο Γουδί –εκτέλεση τεσσάρων πολιτικών και ενός στρατιωτικού, ισόβια σε δύο στρατιωτικούς-, παρά τις έντονες πιέσεις του ξένου παράγοντα προς την κυβέρνηση Πλαστήρα για την αθώωση των εν λόγω κατηγορουμένων με κριτήριο την αποπληρωμή της σιωπής τους γύρω από τον ένοχο ρόλο των συμμάχων μας[vi]. Αντίθετα, οι πρωταγωνιστές της Κυπριακής Τραγωδίας παρέμειναν ελεύθεροι και διατήρησαν όλα τους τα προνόμια –βαθμοί, συντάξεις- ή τους επιβλήθηκαν ποινές που δεν αντιστοιχούν με το μέγεθος της ευθύνης τους, διότι οι κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας υπέκυψαν στις έξωθεν πιέσεις.
   Εκτιμώ, ωστόσο, ότι το πιο ολέθριο επακόλουθο της Κυπριακής Τραγωδίας δεν είναι η ατιμωρησία των υπαιτίων και η απόκρυψη της αλήθειας λόγω της εμμονής στην άρνηση να ανοίξει ο φάκελος της Κύπρου, αλλά η αδυναμία χάραξης μιας αναγεννησιακής εθνικής πορείας. Έτσι, για παράδειγμα, η ατιμωρησία κατέστη δικαίωμα αρχόντων και αρχομένων, με συνέπεια να νομιμοποιηθεί η κάθε μορφής παρανομία και, το χειρότερο, ο εθνομειοδοτισμός. Σε μια εποχή τεκτονικών αλλαγών, ο Ελληνισμός πορεύεται πλέον χωρίς πυξίδα πλεύσης με συνέπεια να θαλασσοδέρνεται ανηλεώς σ΄ έναν ωκεανό αναθεωρητισμού και επιθετικότητας. Ελλείψει εθνικού μπούσουλα αρμενίζουμε «στραβά», ενώ εμείς θεωρούμε ότι ο γιαλός είναι αυτός που «στράβωσε». Αντιμέτωποι με τα πελώρια κύματα των νέων προκλήσεων και των βίαιων αναθεωρητισμών, χωρίς τα κατάλληλα εφόδια λόγω της γνωστής ελληνικής προχειρότητας, ρίξαμε εσπευσμένα αγκυροβόλιο στο πλησιέστερο «ξερονήσι», την βαλκανική ενδοχώρα, την οποία, με λυτρωτική ανακούφιση αναγάγαμε σε νέα Ιθάκη.
   Κρίνοντας κανείς αυστηρά επιστημονικά την εξέλιξη αυτή των γεγονότων που επέφερε την παγίωση μιας πρωτόγνωρης για τον Ελληνισμό στρατηγικής κουλτούρας –της φοβίας και της συστολής-, καταλήγει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η βάση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας είναι επισφαλής και η φιλοσοφία που τη διέπει δεν έχει διεθνές, ίσως και διιστορικό προηγούμενο. Αυτό, προφανώς, δεν οφείλεται σε μειωμένα εθνικά αντανακλαστικά, αλλά στην εμμονή μας να παραμένουμε απαίδευτοι γεωπολιτικά σε μια εποχή που το κύριο γνώρισμά της είναι η παραγωγή πολιτικής στη βάση γεωπολιτικών κριτηρίων και όχι βάσει της ιδεολογίας και των καλών τρόπων συμπεριφοράς. Η απαιδευσία που αναφέρω είναι γεωπολιτική και γενικευμένη με συνέπεια να ανατροφοδοτεί συνεχώς αδιέξοδα. Η βαλκανοποίηση (δηλ. η ολική σχεδόν στροφή στην βαλκανική ενδοχώρα) των στρατηγικών μας επιλογών αποτελεί την αποκορύφωση της γεωπολιτικής μας απαιδευσίας. Και το χειρότερο όλων είναι ότι η επιλογή αυτή εκλαμβάνεται ως πανάκεια, ενώ ισοδυναμεί με εθνική ευθανασία.
   Θα εξηγήσω την οδυνηρή αυτή διαπίστωση με όρους στρατηγικής, ώστε να έχει επιστημονική εγκυρότητα. Με την βαλκανοποίηση η Ελλάδα επέλεξε για πρώτη φορά στη μακραίωνη ιστορία της το αδιανόητο: την γεωπολιτική της έκλειψη. Και τούτο, διότι άλλαξε την επί αιώνες σμιλευμένη γεωπολιτική της προσωπικότητα: από ναυτική, με οικουμενική απήχηση της πολιτισμικής της παραγωγής, καθώς και με συμμάχους τίς παραδοσιακά ναυτικές δυνάμεις, σε ηπειρωτική, χερσαία και συνεσταλμένη, επιδιώκοντας την εύνοια συμμάχων με παραδοσιακούς χερσαίους προσανατολισμούς –π.χ. Γερμανία, Ρωσία, βαλκανικές χώρες-, οι πάγιες στρατηγικές επιλογές των οποίων βρίσκονται στον αντίποδα των ελληνικών. Με τη μεταστροφή αυτή μειώθηκε κατακόρυφα το ειδικό γεωπολιτικό βάρος της Ελλάδας, η οποία έκτοτε επιχειρεί να πληρώσει το εν λόγω έλλειμμα με υποκατάστατα: ειρηνολαγνεία, «μηρυκαστικός» ευρωπαϊσμός, εθνομηδενικός διεθνισμός, κατευνασμός, διπλωματία “savoir vivre”.
  
  Ελληνική έκλειψη, τουρκική επικράτηση
  Λόγω του τεράστιου γεωπολιτικού ελλείμματός της, η Ελλάδα δεν μπορεί να κεφαλαιοποιήσει διπλωματικά τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, ακόμη κι όταν αντιμετωπίζει ετοιμόρροπα κρατικά μορφώματα ή εξαθλιωμένα κράτη που εξαρτώνται εν πολλοίς από αυτή για την επιβίωσή τους. Το οδυνηρότερο όλων είναι ότι η ελληνική βαλκανοποίηση, προσέφερε ως μάννα εξ ουρανού στην Τουρκία την μοναδική ευκαιρία να επιτύχει αυτό που δεν είχε κατορθώσει ούτε ως Οθωμανική Αυτοκρατορία: την επικυριαρχία της στην Ανατολική Μεσόγειο· μια εξέλιξη που την αναβάθμισε γεωπολιτικά και την ανέδειξε σε περιφερειακή δύναμη ιδιαίτερα ευρέως εκτοπίσματος, καθότι η εν λόγω περιοχή θεωρείται και είναι η στρατηγικότερη στον πλανήτη.
  Ας παρακολουθήσουμε την προαναφερόμενη εξέλιξη για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Η οικειοθελής απόσυρση της Ελλάδας από το φυσικό της χώρο, τον αιγαιακό και κατά προέκταση μεσογειακό, δημιούργησε ένα τεράστιο σε στρατηγική αξία κενό, το οποίο έσπευσε να καλύψει η Τουρκία, η οποία, εξίσου με τη χώρα μας, μετάλλαξε τον γεωπολιτικό της χαρακτήρα, αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση: από χερσαία δύναμη με παραδοσιακούς ηπειρωτικούς συμμάχους –πρωτίστως τη Γερμανία- σε αεροναυτική με συμμάχους τους Αγγλοσάξονες, τους κοσμοκράτορες της Νέας Εποχής. Και το σημαντικότερο: οι Τούρκοι δεν περιορίστηκαν σε μια σχέση εντολέα-εντολοδόχου ή ηγεμόνα-χωροφύλακα, επαιτώντας ψιχία εύνοιας, αλλά δρομολόγησαν τη χώρα τους σε μια αυτόφωτη και ηγεμονική πορεία –π.χ. αυτοδύναμη πολεμική βιομηχανία, απαρέγκλιτη πορεία προς εθνικές στοχεύσεις-, που το «εθνικό» διαμόρφωνε το «συμμαχικό» και όχι αντιστρόφως.
  Οι Τούρκοι, για να υλοποιήσουν τις στρατηγικές τους προτεραιότητες, προέβησαν, από τη δεκαετία του ΄70, σε θεαματική αναβάθμιση των ενόπλων δυνάμεών τους με την ακόλουθη σειρά προτεραιότητας: Πολεμική Αεροπορία, Πολεμικό Ναυτικό, Στρατός Ξηράς. Το εντυπωσιακό στοιχείο αυτής της επιλογής είναι ότι ο εκσυγχρονισμός των χερσαίων δυνάμεων έτυχε χαμηλής προτεραιότητας, παρότι ο Α/ΓΕΕΘΑ προέρχεται πάντοτε από τις τάξεις τους και παρότι η συμμαχική δεοντολογία επέβαλε αυξημένη επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα στα χερσαία σύνορα με το Σύμφωνο της Βαρσοβίας –Καύκασος, Βουλγαρία. Έτσι, το κύριο βάρος δόθηκε σε μια απίστευτης έκτασης ανάπτυξη, σχεδόν εκ του μηδενός, της αεροναυτικής τους ισχύος, καίτοι θεωρητικά και πρακτικά ο συμμαχικός θαλάσσιος χώρος –Ανατολική Μεσόγειος- καλύπτονταν εξ ολοκλήρου από τις ελληνικές δυνάμεις.
  Αυτή η γεωπολιτική αναγέννηση της Τουρκίας –που συνέπεσε με την οικειοθελή αποδέσμευση της Ελλάδας από την Κύπρο και με τις ανούσιες εκδηλώσεις ειρηνολαγνείας σε μια ταπεινωμένη, λόγω Κυπριακού, Ελλάδα,  υποδαυλίζοντας κατ΄ αυτό τον τρόπο την τουρκική επιθετικότητα- εκτόξευσε στα ύψη τις μετοχές της στο διεθνές στρατηγικό χρηματιστήριο με συνέπεια να τις εξαργυρώνει στο διπλωματικό επίπεδο. Έτσι, η Τουρκία καθιερώθηκε σε υπολογίσιμη δύναμη, επιλέγοντας τους κατάλληλους εταίρους, όπως το Ισραήλ, με το οποίο συνδιαμορφώνουν το περιφερειακό σύστημα ασφάλειας, στο οποίο έχουν de facto ενταχθεί τα δύο ελληνικά κράτη, η Ελλάδα και η Κύπρος. Ενθαρρυμένη από την παθολογία του αν-ορθόδοξου κρατικού Ελληνισμού, η Άγκυρα, από το 1974, εγκαινίασε την πολιτική των αξιώσεων στο Αιγαίο, οι οποίες σταδιακά διευρύνθηκαν για να πάρουν τη μορφή αμφισβήτησης της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας (π.χ. γκρίζες ζώνες).
  
  Τουρκική γεωπολιτική απειλή
  Αυτή την πρωτόγνωρη γεωπολιτική απειλή, η Ελλάδα προσπαθεί να ξορκίσει με ευχολόγια, κινήσεις «φιλίας», πολιτικές κατευνασμού, ευρωενταξιακές παραινέσεις, πρωτοβουλίες καλλιτεχνικές και αθλητικές, επενδύσεις, επισκέψεις και επαφές. Ωστόσο, η καθημερινότητα αποδεικνύει ότι η κατάσταση δεν ξορκίζεται· απεναντίας, χειροτερεύει δραματικά, διότι τα αίτιά της είναι εγγενή και δομικά. Τα αίτια αυτά οφείλονται, πρώτον, στην εγγενή τουρκική επιθετικότητα και, δεύτερον, στο γεγονός ότι Ελλάδα και Τουρκία αποτελούν οντότητες αντιθέτων –και όχι συμπληρωματικών- γεωπολιτικών συμφερόντων. Σχετικά με το δεύτερο, επικαλούμαι την επιστημονική εγκυρότητα του Γαλλικού Ινστιτούτου Πολεμολογίας, το οποίο σε μια μνημειώδη έρευνά του συγκέντρωσε όλες τις γνωστές συρράξεις που έχουν καταγραφεί από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και προσπάθησε να εντοπίσει τον κοινό τους παρανομαστή. Το συμπέρασμα της έρευνάς του ήταν ότι μια εστία έντασης και σύγκρουσης παρατηρείται πάντα όπου συναντώνται αποκλίνοντες γεωπολιτικοί παράγοντες και ασυμβίβαστες «διαχωριστικές γραμμές». Η μεγαλύτερη ίσως συγκέντρωση διαχωριστικών γραμμών παγκοσμίως και διιστορικώς, είναι το Αιγαίο, όπου συναντώνται: τρεις ήπειροι (Ευρώπη, Ασία, Αφρική), εντελώς διαφορετικοί πολιτισμοί, δύο γλώσσες εντελώς ξένες μεταξύ τους, δύο ανταγωνιστικές θρησκείες, δύο λαοί διαφορετικής προέλευσης, νοοτροπίας και χαρακτήρα, δύο διαφορετικά κράτη με ουσιώδεις διαφορές στον πολιτικό τους πολιτισμό, ενώ εξίσου σημαντικός είναι και ο δημογραφικός παράγων, καθόσον στο συγκεκριμένο σημείο συγκρούεται η υπογεννητικότητα της Ευρώπης με τον καλπάζοντα υπερπληθυσμό της Ασίας. Δια τούτο, το Αιγαίο ήταν και παραμένει μια χαρακτηριστική περίπτωση μηδενικού αρθοίσματος (δηλ. το κέρδος της μιας πλευράς συνεπάγεται την απώλεια της άλλης). Τα περί «θάλασσας ειρήνης», «οι δύο λαοί δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν» και τα παρόμοια, είναι φληναφήματα θερινής νυκτός που επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό περί της νεοελληνικής αν-ορθοδοξίας[vii]. 
  Αναφορικά με το πρώτο, κατά σειρά αναφοράς, αίτιο, την τουρκική επεκτατικότητα, έχω να παρατηρήσω ότι αυτή είναι εγγενής, γεωπολιτική και όχι απλώς στρατιωτική και, το σημαντικότερο, δυτικοβαρής που φέρνει την Τουρκία σε βίαιη σύγκρουση με τον Ελληνισμό, ανεξαρτήτως του καθεστώτος που την κυβερνά: οθωμανικό, κεμαλικό, ισλαμικό. Για παράδειγμα, όλες οι πρωτεύουσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βρίσκονταν στο δυτικό της τμήμα [Προύσα (1326-65), Αδριανούπολη (1365-1453), Κωνσταντινούπολη (1453-1918)]· το κεμαλικό κράτος εδραιώθηκε και νομιμοποιήθηκε ως ευρωπαΐζον, ενώ το ισλαμικό επιχειρεί να γίνει ευρωενωσιακό. Επιπλέον, κοινό στοιχείο της οθωμανικής, κεμαλικής και ισλαμικής Τουρκίας, η καθεστωτική της δηλαδή ιδεολογία, ήταν και παραμένει ο ισλαμοεθνικισμός, φύσει επεκτατικός και ανθελληνικός. Επιβεβαίωση των ανωτέρω αποτελεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο που έγινε με πρόεδρο της κυβέρνησης τον κεμαλιστή Ετσεβίτ και αντιπρόεδρο τον ισλαμιστή Ερμπακάν, ενώ και οι δύο τάσεις –κεμαλισμός, ισλαμισμός- προωθούν εξίσου δυναμικά τον νεο-οθωμανισμό που έχει μονίμως στο στόχαστρό του τον Ελληνισμό.
    
  Ελληνική γεωπολιτική απαιδευσία
  Πολλοί εξ υμών εφησυχάζουν με τη μονότονη επανάληψη επωδών του τύπου ο Θεός της Ελλάδας είναι Μεγάλος· μια αντίληψη που αναγάγει την πολιτική σε μεταφυσική αναζήτηση. Βεβαίως, η πραγματικότητα δεν διαμορφώνεται με ενοράσεις και θεϊκές επικλήσεις. Ένα είναι σίγουρο· η αισιοδοξία περί της θεϊκής εύνοιας του Ελληνισμού γεννά φρούδες προσδοκίες. Σταχυολογώ δύο εξ αυτών. Πρώτον, η προοπτική ευρωένταξης της Τουρκίας θα την εξημερώσει και θα την εκπολιτίσει και, δεύτερον, η ενεργοποίηση του κουρδικού ηφαιστείου θα την εξαναγκάσει αργά ή γρήγορα να αφήσει ήσυχο τον Ελληνισμό για να αντιμετωπίσει την εκρηκτική εσωτερική κατάσταση. Εκτιμώ πως τα αίτια αυτά που προβάλλονται ως ευνοϊκές εξελίξεις για τον Ελληνισμό στην ουσία αποτελούν τα βαρίδια του. Αναφορικά με την πρώτη, η διαδικασία εξημέρωσης είναι εκ των πραγμάτων μακρόχρονη και εγγενώς αμφιβόλου αποτελέσματος. Και το χειρότερο, έως ότου το «θηρίο» εξημερωθεί, θα επιφέρει θανάσιμα πλήγματα στους απροετοίμαστους –σε γνώση και προστατευτικό εξοπλισμό- γείτονές του.
       Εξίσου δυσοίωνες για την Ελλάδα είναι και οι συνέπειες της «κουρδοποίησης». Είναι γεγονός ότι από τη δεκαετία του ΄90 κυοφορείται η συνολική διευθέτηση του Κουρδικού Ζητήματος μέσω της μεθοδικά σμιλευμένης πολιτικής της Ουάσιγκτον: επιβολή της «ζώνης απαγόρευσης πτήσεων» ιρακινών αεροσκαφών στο Β. Ιράκ από το 1991 έως την πτώση του Σαντάμ, που δημιούργησε de facto το ιρακινό Κουρδιστάν· παράδοση του Οτσαλάν στην Τουρκία το 1999, με αποκλειστικό σκοπό οι Κούρδοι να αποκτήσουν, για πρώτη φορά στην ιστορία τους, το δικό τους εθνικό σύμβολο, που είναι απαραίτητο για την οικοδόμηση κράτους, τον «Μαντέλα» τους· de jure αυτονόμηση του ιρακινού Κουρδιστάν στο μετα-σανταμικό ομόσπονδο Ιράκ· παραχώρηση ελκυστικών ανταλλαγμάτων στην Τουρκία, για να γίνει εύπεπτη η «κουρδοποίηση». Φαίνεται πως τα αρνητικά από την δρομολογηθείσα κουρδοποίηση εξισορροπούνται από σημαντικά για την Τουρκία οφέλη, όπως:  θα ολοκληρωθεί η επί αιώνες δυτικόστροφη πορεία της μέσω της ευρωπαϊκής προοπτικής a la turca αφενός και αφετέρου θα σταθεροποιηθεί το κέντρο βάρους της δυτικά, με την Κωνσταντινούπολη να εδραιώνεται ως η πρωτεύουσα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η ολοκλήρωση αυτής της εξέλιξης θα θέσει την Θεσσαλονίκη στην τροχιά της Κωνσταντινούπολης, μια που η ίδια στερείται κατάλληλων υποδομών, οράματος και πνευματικής ακτινοβολίας.
  Είναι φανερό πως αυτός που θα επωμιστεί όλες –στην κυριολεξία όλες- τις τουρκικές απώλειες της κουρδοποίησης είναι ο Ελληνισμός (Κύπρος, Αιγαίο, Θράκη), αφού οι δύο κρατικές του υποστάσεις –Αθήνα, Λευκωσία- ανέχονται, εάν δεν επικουρούν, αυτή την προοπτική με πράξεις ή παραλήψεις, όπως οι ακόλουθες: βαλκανοποίηση, «απο-εθνικοποιημένος εκσυγχρονισμός» ως κυρίαρχη ιδεολογία, έρπων αφελληνισμός της Κύπρου και προώθηση της «σιγκαπουροποίησής» της μέσω του ιδεολογήματος του «νεο-κυπριωτισμού», «ουδετεροποίηση» του Αιγαίου και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.
  
  Επιμύθιο
  Ως επιμύθιο των όσων ανέπτυξα επιλέγω την εξής διαπίστωση. Αρκεί μια στοιχειώδης ικανότητα γεωπολιτικής ανάγνωσης και γραφής, για να αντιληφθεί κανείς ότι οι επενδύσεις στην στρατιωτική ετοιμότητα δεν θα έχουν και στο μέλλον χειροπιαστό και ουσιαστικό αντίκρισμα, εάν πρώτα δεν αντιμετωπιστεί η πραγματική απειλή: η αν-ορθόδοξη συμπεριφορά και η έλλειψη γεωπολιτικής αγωγής. Ιδού η πρόκληση για το μέλλον του Ελληνισμού.
  
  Σημειώσεις - Παραπομπές
   [i] Ο κ. Μούρτος κατάγεται από τη Δαφνοσπηλιά Καρδίτσας. Είναι απόφοιτος της Σχολής Ενωμοταρχών, του κολλεγίου Southampton και του πανεπιστημίου Hull της Μ. Βρετανίας στις Διεθνείς Σχέσεις, καθώς και του μεταπτυχιακού τμήματος Σπουδών Πολέμου του πανεπιστημίου του Λονδίνου σε θέματα Στρατηγικής. Η διδακτορική του διατριβή τιτλοφορείται: Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις: Ιδεολογία και στρατηγική σκέψη από τους Οθωμανούς μέχρι σήμερα. Έχει συγγράψει πληθώρα άρθρων και επιστημονικών μελετών σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, καθώς και μονογραφίες και βιβλία, μεταξύ των οποίων: Η στρατηγική του ΝΑΤΟ (1987), Ρουμανία (1991 και 1994), Η Τουρκία σήμερα (1994), Ελλάδα και Τουρκία στην μεταψυχροπολεμική εποχή (1997). Το πιο πρόσφατο βιβλίο του έχει ως τίτλο Οι αν-ορθόδοξοι της Ορθοδοξίας και η ελληνική γεωπολιτική απαιδευσία (εκδόσεις Αρμός, 2008).
   [ii] Ελληνισμός, με κεφαλαίο –έψιλον-, αναφέρεται στο ελληνικό έθνος, ενώ με πεζό στην κλασική Παιδεία και Λογιοσύνη.
   [iii] Επικαιροποιώ την αναφορά μου αυτή με το εξής παράδειγμα. Εν μέσω πρωτόγνωρης παγκόσμιας κρίσης και πρωτοφανούς για τα ελληνικά χρονικά δημοσιονομικού ελλείμματος, η κυβέρνηση προχώρησε στη δραστική φορολογική μείωση των αυτοκινήτων και δη των πολυτελών, με συνέπεια να διευρύνεται το χρέος της χώρας που υπονομεύει το μέλλον της και έτσι να διευρύνεται η εξάρτησή της από το εξωτερικό.
   [iv] «Φαυλοκρατία», στο αξιόλογο βιβλίο του Ευ. Κοροβίνη, Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία, Αθήνα: Αρμός 2008, ορίζεται η αλλοτρίωση της πολιτικής λειτουργίας σε κατοχή και νομή του κράτους από ανταγωνιζόμενες ομάδες επαγγελματιών της εξουσίας, οι οποίες απολαμβάνουν πλήρους ατιμωρησίας.
   [v] Τις εν λόγω ενδιαφέρουσες επισημάνσεις τις άντλησα από το Andrew Stewart, Τέχνη, επιθυμία και σώμα στην αρχαία Ελλάδα, μτφ. Α. Νικολόπουλος, Αθήνα: Αλεξάνδρεια 2003, σελ. 274-282.
   [vi] Βλ. το τεκμηριωμένο άρθρο του Σέφη Αναστασάκου, «Η δίκη, η εκτέλεση των έξι και η ιστορική αλήθεια», Διεθνές Βήμα, Οκτ-Δεκ ΄08, σελ. 20-30, συγγραφέα του 3τομου έργου, Ο Πλαστήρας και η εποχή του, Αθήνα: Επικαιρότητα 2007.
   [vii] Βλ. Γ. Μούρτος, Οι αν-ορθόδοξοι της Ορθοδοξίας και η ελληνική γεωπολιτική απαιδευσία, Αθήνα: Αρμός 2008, σελ. 239-41.
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:46

  Περί της παρακμής των αυτοκρατοριών - Το φαινόμενο ΗΠΑ

   »  Αrkoleon
  Περί της παρακμής των αυτοκρατοριών - Το φαινόμενο ΗΠΑ
  Του ERIC HOBSBAWM*
  
  
  Η Ισπανία του 16ου αιώνα και η Ολλανδία του 17ου αποτέλεσαν ισχυρές αυτοκρατορίες. Η Μεγάλη Βρετανία, όμως, από τον 18ο ώς τα μέσα του 20ού αιώνα και, έκτοτε, οι Ηνωμένες Πολιτείες, είναι τα μοναδικά παραδείγματα παγκοσμιοποιημένων αυτοκρατοριών, πλούσιων σε πλουτοπαραγωγικές πηγές διάσπαρτες σε ολόκληρο τον κόσμο, αυτοκρατορίες οι οποίες μπορούν να τρέφουν φιλοδοξίες σε διεθνές επίπεδο χάρη σε ένα γιγαντιαίο δίκτυο στρατιωτικών βάσεων.
  
  Η Μεγάλη Βρετανία χρωστούσε τη δύναμή της στην υπεροχή του στόλου. Οι ΗΠΑ στη δυνατότητα καταστροφής μέσω βομβαρδισμών. Εν τούτοις, οι στρατιωτικές νίκες δεν στάθηκαν ποτέ αρκετές για να εγγυηθούν την εσαεί επιβίωσή τους. (...) 
  Η Μεγάλη Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες επωφελήθηκαν από ένα πρόσθετο πλεονέκτημα το οποίο θα μπορούσε να υπάρξει μόνο στο πλαίσιο μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας: κυριάρχησαν αμφότερες στη διεθνή βιομηχανία, χάρη στον σημαντικό μηχανισμό παραγωγής τους που τις έκανε «εργαστήρια του κόσμου». Έτσι, κατά τη δεκαετία του 1920 και, εν συνεχεία, μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η βιομηχανική παραγωγή των ΗΠΑ κάλυπτε το 40% του πλανήτη. Σήμερα, ακόμα, το ποσοστό αυτό κυμαίνεται μεταξύ 22% και 25%.
  
  Οι δύο αυτοκρατορίες είχαν γίνει επίσης πρότυπα τα οποία προσπαθούσαν να αντιγράψουν οι άλλες χώρες. Βρίσκονταν στο σταυροδρόμι της ροής των διεθνών συναλλαγών, οι αποφάσεις τους σχετικά με την οικονομία και το εμπόριο καθόριζαν το περιεχόμενο, τον όγκο και την κατεύθυνση της ροής αυτής. Τέλος, οι δύο χώρες έχουν ασκήσει μια δυσανάλογα μεγάλη πολιτιστική επιρροή, κυρίως χάρη στην εντυπωσιακή εξάπλωση της αγγλικής (...)
  Πέρα από αυτά τα κοινά σημεία, όμως, υπάρχουν αρκετές διαφορές μεταξύ τους. Η πλέον εμφανής έγκειται στο μέγεθός τους. Η Μεγάλη Βρετανία είναι νησί, όχι ήπειρος, και δεν είχε ποτέ σύνορα -με την αμερικανική έννοια. Αποτέλεσε τμήμα διαφόρων ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών: κατά τη ρωμαϊκή εποχή, μετά την κατάκτηση της Νορμανδίας και, για ένα σύντομο διάστημα, όταν η Μαρία Τιδόρ παντρεύτηκε τον Φίλιππο τον Β' της Ισπανίας, το 1554. Δεν υπήρξε ποτέ το κέντρο αυτών των αυτοκρατοριών. Μόλις η χώρα άρχιζε να πλεονάζει πληθυσμιακά, προωθούσε τη μετανάστευση ή ίδρυε αποικίες, μετατρέποντας τα βρετανικά νησιά σε σημαντική πηγή εξαγωγής Βρετανών. 
  Οι ΗΠΑ, αντιθέτως, ήταν και είναι, κυρίως χώρα υποδοχής που γέμισε τις απέραντες εκτάσεις της χάρη στην αύξηση του πληθυσμού της όσο και στα μεγάλα κύματα μεταναστών τα οποία έως τη δεκαετία του 1880 προέρχονταν βασικά από την Ανατολική Ευρώπη. Μαζί με τη Ρωσία, είναι οι μόνες αυτοκρατορίες που δεν γνώρισαν ποτέ τη διασπορά. (...) Λογικό επακόλουθο μιας εξάπλωσης που βασίζεται στη καθολική, σχεδόν, ταύτιση ανάμεσα στη χώρα και στην ήπειρο: αυτή είναι η αμερικανική αυτοκρατορία. 
  Στους ευρωπαίους μετανάστες που ήταν συνηθισμένοι σε υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα, οι αμερικανικές εκτάσεις πρέπει να φαίνονταν απέραντες και συγχρόνως έρημες. Μια εντύπωση που ενισχύθηκε από τον ολικό σχεδόν αφανισμό των αυτοχθόνων πληθυσμών μέσω ασθενειών τις οποίες μετέδιδαν οι έποικοι είτε ακούσια είτε ηθελημένα. (...) 
  Μια άλλη διαφορά με τη Μεγάλη Βρετανία και την Ευρώπη γενικότερα, είναι ότι οι Αμερικανοί δεν είδαν ποτέ τη χώρα τους ως κομμάτι ενός διεθνούς συστήματος που απαρτίζεται από έθνη ανάλογης ισχύος. 
  (...) Η αμερικανική ηγεμονία δεν θα μπορούσε να λάβει εκτός του ηπειρωτικού της εδάφους τη μορφή της βρετανικής αποικιακής αυτοκρατορίας ή της Κοινοπολιτείας. Εφόσον δεν είχε στείλει εποίκους στα πέρατα του κόσμου, δεν μπορούσε να αφήσει πίσω της κτήσεις, εκείνες τις λευκές αποικίες που, είτε συμπεριλαμβάνοντας τους αυτόχθονες πληθυσμούς είτε όχι, κέρδιζαν σταδιακά την αυτονομία τους, όπως ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και η Νότια Αφρική. 
  Μετά τη νίκη των Βορείων και αφότου οποιαδήποτε αποσχιστική απόπειρα από την Ένωση είχε καταστεί αδιανόητη σε νομικό, πολιτικό, ακόμα και ιδεολογικό επίπεδο, η αμερικανική δύναμη θα μπορούσε να εκδηλωθεί εκτός συνόρων μόνο μέσω ενός συστήματος δορυφορικών ή υποτελών κρατών.
  Η δικιά τους ελευθερία
  Η τρίτη θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στις δύο χώρες είναι ότι οι ΗΠΑ γεννήθηκαν μέσα από μια επανάσταση η οποία είχε ίσως τη μεγαλύτερη διάρκεια από όλες τις επαναστάσεις που ενέπνευσαν οι ελπίδες του Αιώνα του Διαφωτισμού. Εάν επρόκειτο να οικοδομήσουν μια αυτοκρατορία, αυτό θα το επιτύγχαναν με τη μεσσιανική αντίληψη ότι η «ελεύθερη» κοινωνία τους ήταν ανώτερη από όλες τις άλλες, επομένως ήταν προδιαγεγραμμένο να γίνουν πρότυπο για ολόκληρο τον κόσμο. Οπως σωστά κατάλαβε ο Αλέξις Ντε Τοκβίλ, ο πολιτικός προσανατολισμός ενός τέτοιου εγχειρήματος θα είχε κατ' ανάγκην έναν φιλολαϊκό χαρακτήρα και θα στρεφόταν κατά της αριστοκρατίας.
  Στη Μεγάλη Βρετανία, η Αγγλία και η Σκωτία έκαναν τις δικές τους επαναστάσεις τον 16ο και τον 17ο αιώνα. Μόνο που εκείνες οι επαναστάσεις δεν άντεξαν στον χρόνο. 
  Ανακυκλώθηκαν μέσα σε ένα καπιταλιστικό καθεστώς που εκσυγχρονίστηκε μεν, παρέμεινε, ωστόσο, αγκυλωμένο στην ιεραρχία και τις ανισότητες, και τα ηνία του ώς τον 20ό αιώνα κρατούσαν κάποιες μεγάλες οικογένειες γαιοκτημόνων. Η Μεγάλη Βρετανία ήταν βεβαίως πεπεισμένη για την ανωτερότητά της έναντι των άλλων κοινωνιών, όμως δεν είχε τη μεσσιανική αντίληψη ούτε τη θέληση να προσηλυτίσει τους ξένους λαούς στον βρετανικό τρόπο διακυβέρνησης ή, έστω, στον προτεσταντισμό. Η βρετανική αυτοκρατορία δεν στήθηκε από τους ιεραπόστολους ούτε γι' αυτούς.
  Η τέταρτη διαφορά είναι ότι, από την εποχή του Doomsday Book(1), τον 11ο αιώνα, το βασίλειο της Αγγλίας -και, μετά το 1707, η Μεγάλη Βρετανία- συστάθηκε γύρω από ένα πολύ συγκεντρωτικό δικαστικό σύστημα και μία συγκεντρωτική κυβέρνηση, που το καθιστούσαν το αρχαιότερο έθνος στην Ευρώπη. Στις ΗΠΑ, αντιθέτως, η ελευθερία είναι αντίπαλος της κυβέρνησης και μάλιστα κάθε κρατικής εξουσίας η οποία κωλύεται σκόπιμα από τον διαχωρισμό των εξουσιών. (...)
  Ας μην λησμονούμε και άλλη μία βασική διαφορά: την ηλικία των δύο χωρών. Τα έθνη-κράτη, περισσότερο από μία σημαία κι έναν ύμνο, έχουν ανάγκη από ιδρυτικούς μύθους τους οποίους πρέπει να αναζητήσουν στην ιστορία τους. Όμως, οι ΗΠΑ δεν είχαν ακόμα ιστορία από την οποία θα μπορούσαν να αντλήσουν τέτοιους μύθους, σε αντίθεση με την Αγγλία, τη Γαλλία της επανάστασης ή ακόμα και την ΕΣΣΔ. Η Αμερική δεν είχε αρχαιότερους προγόνους από τους πρώτους Άγγλους εποίκους, τη στιγμή που οι Πουριτανοί είχαν αυτοπροσδιοριστεί ως μη Ινδιάνοι και οι ιθαγενείς, όπως και οι σκλάβοι, αποκλείονταν εξ ορισμού από τον «λαό» στον οποίο αναφέρονταν οι ιδρυτές πατέρες του έθνους.
  (...) Τέλος, καθώς οι ΗΠΑ είχαν ταχθεί εναντίον των Άγγλων κατά τη διάρκεια της επανάστασης, ο μόνος σύνδεσμος με την αρχέγονη πατρίδα περιοριζόταν στη γλώσσα.
  Η αμερικανική εθνική ταυτότητα δεν μπορούσε, επομένως, να οικοδομηθεί πάνω σε ένα κοινό παρελθόν με τη Μεγάλη Βρετανία, ακόμα και πριν από την εισροή μη αγγλοσαξόνων μεταναστών. Θα μπορούσε να στηριχτεί μόνο στην επαναστατική της ιδεολογία και τους νεότευκτους δημοκρατικούς θεσμούς της. Τα ευρωπαϊκά έθνη στην πλειονότητά τους έχουν γείτονες και εχθρούς απέναντι στους οποίους αυτοπροσδιορίζονται. 
  Οι ΗΠΑ, η οντότητα των οποίων δεν απειλήθηκε ποτέ, με εξαίρεση τον πόλεμο της απόσχισης, δεν δύνανται να προσδιορίζουν τους εχθρούς τους με βάση την ιστορία τους, γεγονός που τους αφήνει μόνο το ιδεολογικό επίπεδο: όσους, δηλαδή, απορρίπτουν τον αμερικανικό τρόπο ζωής.
  Με τις αυτοκρατορίες συμβαίνει ό,τι και με τα κράτη. (...) Η αυτοκρατορία, είτε με την αυστηρή είτε με την ανεπίσημη έννοια, αποτέλεσε συστατικό στοιχείο της οικονομικής ανάπτυξης της Βρετανίας και της παγκόσμιας ισχύος της. Κάτι τέτοιο δεν ίσχυσε ποτέ για τις ΗΠΑ, που η σημαντικότερη απόφασή τους ήταν να μην γίνουν ένα κράτος μεταξύ πολλών άλλων, αλλά ένας γίγαντας ηπειρωτικών διαστάσεων. Η γη ήταν εκείνη που έπαιξε βασικό ρόλο στην ανάπτυξή τους, όχι η θάλασσα. 
  Ομοιότητες με τη Ρωσία
  
  (...) Οι ΗΠΑ παρουσιάζουν μεγαλύτερες ομοιότητες με τη Ρωσία, που και αυτή εξάπλωσε την επιρροή της μέσα από αχανείς πεδιάδες, «από τη μία θάλασσα στην άλλη», από τη Βαλτική ώς τη Μαύρη Θάλασσα και τον Ειρηνικό. Όσο και αν δεν αποτελούσαν αυτοκρατορία, οι ΗΠΑ θα παρέμεναν το πολυπληθέστερο έθνος του δυτικού ημισφαιρίου και το τρίτο σε παγκόσμια κλίμακα. 
  (...) Κάτι ακόμα πιο σημαντικό... Καθώς η βρετανική οικονομία είχε εμπλακεί στις περισσότερες διεθνείς συναλλαγές, η αυτοκρατορία αποτέλεσε κεντρικό στοιχείο στην ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας τον 19ο αιώνα. Ως τη δεκαετία του 1950, τουλάχιστον τα τρία τέταρτα των τεράστιων βρετανικών επενδύσεων είχαν για προορισμό τις αναπτυσσόμενες χώρες. Και κατά τον μεσοπόλεμο, οι περισσότερες από τις μισές εξαγωγές με αφετηρία τη Μεγάλη Βρετανία κατευθύνονταν προς τις περιοχές που ανήκαν στη ζώνη της βρετανικής επιρροής. 
  Με την εκβιομηχάνιση της Ευρώπης και των ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία θα πάψει να είναι το εργαστήρι του κόσμου, θα διατηρήσει, ωστόσο, πρωταγωνιστικό ρόλο στο δίκτυο των διεθνών μεταφορών. Θα παραμείνει ο έμπορος και ο τραπεζίτης του υπόλοιπου κόσμου, καθώς και ο σημαντικότερος εξαγωγέας κεφαλαίου. (...)
  Οι ΗΠΑ δεν διατήρησαν ποτέ μια τόσο συμβιωτική σχέση με την παγκόσμια οικονομία. Αλλά, καθώς είναι μακράν η μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη της υφηλίου, διατηρούν σημαντική βαρύτητα χάρη και μόνο στο τεράστιο μέγεθος της εσωτερικής τους αγοράς. Τα επιτεύγματα στους τομείς της τεχνολογίας και της οργάνωσης της εργασίας τις κατέστησαν πρότυπο από τη δεκαετία του 1870 και, κυρίως, τον 20ό αιώνα, κατά τη διάρκεια του οποίου η Αμερική έγινε η πρώτη κοινωνία μαζικής κατανάλωσης.
  Μέχρι τον μεσοπόλεμο, αυτή η άκρως προστατευτική οικονομία αναπτύχθηκε κυρίως χάρη στους δικούς της φυσικούς πόρους και την εσωτερική της αγορά. (...)
  Η οικονομική κυριαρχία του Νέου Κόσμου επί του Παλαιού επισφραγίστηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Τίποτα δεν μας επιτρέπει να υποθέσουμε ότι θα διαρκέσει για πολύ ακόμα. (...)
  Αντιδρώντας στην εκβιομηχάνιση της Ευρώπης και των ΗΠΑ, η βικτοριανή Μεγάλη Βρετανία, ήδη μαζικά εκβιομηχανισμένη και πάντα πρώτη στις εξαγωγές κεφαλαίων, έστρεψε τις επενδύσεις της προς τη ζώνη της αποικιακής της επιρροής. Οι ΗΠΑ του 21ου αιώνα δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα. (...) Σε έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη, η πολιτιστική κυριαρχία της Αμερικής είναι ολοένα και λιγότερο συνώνυμη της οικονομικής κυριαρχίας. Μπορεί οι ΗΠΑ να ανακάλυψαν το σουπερμάρκετ, όμως ο όμιλος Carrefour είναι αυτός που κατέκτησε τη Λατινική Αμερική και την Κίνα. Συνέπεια αυτής της βασικής διαφοράς με τη Μεγάλη Βρετανία είναι ότι η αμερικανική αυτοκρατορία χρειαζόταν πάντοτε να επιδεικνύει την πυγμή της προκειμένου να στηρίξει την οικονομία της. 
  Δίχως την υποταγή του «ελεύθερου κόσμου» στις επιταγές του Ψυχρού Πολέμου, το μέγεθος της αμερικανικής οικονομίας θα ήταν άραγε αρκετό για να την κάνει πρότυπο για τον υπόλοιπο κόσμο; Για να κατοχυρώσει την κυριαρχία των εταιρειών αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας (Credit rating agencies), των διεθνών προτύπων χρηματοοικονομικής πληροφόρησης (IFRS) ή της αμερικανικής εμπορικής νομοθεσίας; Για να κατοχυρώσει τη «συναίνεση της Ουάσιγκτον» ως τη Βίβλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Παγκόσμιας Τράπεζας; Είναι μάλλον αμφίβολο.
  Για όλους αυτούς τους λόγους, η βρετανική αυτοκρατορία δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πρότυπο που θα μας επιτρέψει να κατανοήσουμε το αμερικανικό ηγεμονικό σχέδιο. Πόσω μάλλον, που η Μεγάλη Βρετανία είχε επίγνωση των ορίων της, κυρίως ως προς τη στρατιωτική της δύναμη. 
  (...) Όταν η εποχή των ναυτικών αυτοκρατοριών έφτασε στο τέλος της, γύρω στα μέσα του 20ού αιώνα, η Μεγάλη Βρετανία ένιωσε τον άνεμο να αλλάζει πριν από τις άλλες αποικιακές δυνάμεις. Καθώς η οικονομική της ευρωστία δεν εξαρτιόταν από τη στρατιωτική της υπεροχή, αλλά από το εμπόριο, προσαρμόστηκε ευκολότερα στην απώλεια του αυτοκρατορικού ρόλου της, όπως είχε κάνει και παλαιότερα, όταν ήρθε αντιμέτωπη με το μεγαλύτερο πισωγύρισμα στην ιστορία της, την απώλεια των αποικιών της στην Αμερική. 
  Οι ΗΠΑ, άραγε, θα κατανοήσουν αυτό το δίδαγμα; Ή, μήπως, θα επιχειρήσουν να διατηρήσουν μια παγκόσμια κυριαρχία μόνο μέσω της πολιτικής και της στρατιωτικής επιβολής, σπέρνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο περισσότερες συγκρούσεις, αναρχία και βαρβαρότητα;
  (1) Τεκμήριο καταγραφής κτημάτων, το οποίο συνέταξε ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής και ολοκληρώθηκε το 1806. Χρησίμευσε ως βάση για την καθιέρωση του βασιλικού φόρου.
  * Ο ERIC HOBSBAWM είναι ιστορικός, συγγραφέας, μεταξύ άλλων, του «Η εποχή των άκρων. Ο σύντομος εικοστός αιώνας 1914-1991», Αθήνα, Θεμέλιο, 1999. Το κείμενο είναι απόσπασμα ενός έργου που θα δημοσιευθεί στις αρχές του 2009 από τις εκδόσεις Andre Versaille και τη «Monde Diplomatique».
  LE-MONDE - 25/01/2009
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:59

  William Guy Carr: Η εωσφορική συνωμοσία - Πιόνια στη σκακιέρα

   »  Αrkoleon
  
  Παραθέτω παρακάτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του William Guy Carr: Η εωσφορική συνωμοσία - Πιόνια στη σκακιέρα (Μετάφραση : Δερβέρης, Αναστάσιος ISBN : 0004330056 - ISBN 13 : 9780004330051 Εκδόσεις : ΣΤΕΡΕΩΜΑ-ΜΠΙΜΠΗΣ - Σελίδες : 281) σχετικά  με τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση. 
  
  
  «Ο Πάϊκ υιοθέτησε την ιδέα μιας παγκόσμιας κυβερνήσεως και τέθηκε επί κεφαλής του εωσφορικού ιερατείου. Ανάμεσα στα 1859-1871, εργάστηκε πάνω στις λεπτομέρειες ενός στρατιωτικού σχεδίου για 3 παγκόσμιους πολέμους και 3 επαναστάσεις οι οποίες πίστευε πως προωθούσαν την συνωμοσία στο τελευταίο στάδιο κατά τον 20ο αιώνα.
  …το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας του το πραγματοποίησε στο μέγαρο των 13 δωματίων που έκτισε στο Little Rock του Arkansas στα 1840. Όταν οι Illuminati και οι στοές της μεγάλης ανατολής εκτέθηκαν λόγω των επαναστατικών δραστηριοτήτων του Matchini στην Ευρώπη, ο Πάϊκ οργάνωσε το νέο και αναμορφωμένο παλλάδιο τυπικό.
  ...πολύ πριν ο Marconi εφεύρει τον ασύρματο, οι επιστήμονες των Illuminati το είχαν πραγματοποιήσει για τον Πάϊκ και τους επί κεφαλής των συμβουλίων του, ώστε να επικοινωνούν μυστικά.
  …το σχέδιο του Πάϊκ ήταν τόσο απλό όσο αποδείχτηκε και αποτελεσματικό. Απαιτούσε από τον κομμουνισμό, τον ναζισμό, τον πολιτικό σιωνισμό και άλλα διεθνή κινήματα να οργανωθούν και να χρησιμοποιηθούν για να υποκινήσουν 3 παγκόσμιους πολέμους και 3 μεγάλες επαναστάσεις. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος έδωσε την ευκαιρία στους Illuminati να ανατρέψουν την εξουσία των τσάρων στη Ρωσία και να μετατρέψουν την χώρα αυτή σε κέντρο του άθεου κομμουνισμού. Οι διαφορές οξύνθηκαν από πράκτορες των Illuminati ανάμεσα στη βρετανική και γερμανική αυτοκρατορία. Μετά το τέλος του πολέμου έπρεπε να οικοδομηθεί ο κομμουνισμός για να μπορέσει να καταστρέψει τις άλλες κυβερνήσεις και να αποδυναμώσει τις θρησκείες
  ...ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος υποκινήθηκε για να εκμεταλλευτεί τις διαφορές μεταξύ φασιστών και πολιτικών σιωνιστών. Ο πόλεμος αυτός έπρεπε να πραγματοποιηθεί ώστε να καταστραφεί ο ναζισμός και να αυξηθεί η δύναμη του πολίτικου σιωνισμού για να δημιουργηθεί ένα κυρίαρχο κράτος στην Παλαιστίνη.
  ...ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος θα πραγματοποιηθεί από τους πράκτορες των Illuminati που θα χρησιμοποιήσουν τις διαφορές μεταξύ των πολιτικών σιωνιστών και των αρχηγών του μουσουλμανικού κόσμου. Ο πόλεμος θα πραγματοποιηθεί με τέτοιο τρόπο που το Ισλάμ και ο πολιτικός σιωνισμός θα αλληλοκαταστραφούν ενώ την ιδία στιγμή τα έθνη θα διαιρεθούν για μια ακόμη φορά για το θέμα αυτό. Θα αναγκαστούν να πολεμήσουν μέχρι τελικής εξοντώσεως. Φυσικής, πνευματικής, ψυχικής και οικονομικής.
  ...στις 1 Αύγουστου του 1871, ο Πάϊκ είπε στον Matchini πως μετά το τέλος του τρίτου παγκοσμίου πολέμου, αυτοί που ενστερνίζονται την απόλυτη παγκόσμια κυριαρχία θα προκαλέσουν το μεγαλύτερο κοινωνικό κατακλυσμό που γνώρισε πότε ο κόσμος.
  ...όταν ο Matchini πέθανε στα 1872, ο Πάϊκ έχρισε διάδοχο του έναν άλλο ιταλό επαναστάτη με το όνομα Αντριάνο Λέμμι. Τον Λέμμι διαδέχτηκε αργότερα ο Λένιν και ο Τρότσκι. Οι επαναστατικές δραστηριότητες των ανδρών αυτών χρηματοδοτήθηκαν από βρετανούς, γάλλους, γερμανούς και αμερικανούς διεθνείς τραπεζίτες.»
  Οι πόλεμοι έχουν στόχο να περιπλέξουν κάθε κράτος σε αιματηρό και χαοτικό πόλεμο ώστε κάθε κράτος να παραδώσει την εθνική του κυριαρχία σε μια διεθνή κυβέρνηση.
  Η Δρακονιανή Αδελφότητα ξεκίνησε τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο γιατί είχε έλθει η ώρα να ιδρυθεί μια παγκόσμια κυβέρνηση. Το σύστημα ομοσπονδιακού αποθεματικού έθεσε τους συνασπισμένους τραπεζίτες στην Αμερική και την Ευρώπη σε θέση να προκαλέσουν και να ελέγξουν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Για να ξεσπάσει ο πόλεμος όμως χρειαζόταν απλώς ένα γεγονός το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί κατάλληλα για να δικαιολογήσει τις εχθροπραξίες.
  Η δολοφονία του Φερδινάνδου (Ferdinand) ήταν το γεγονός πυροδοτήσεως του πολέμου. Ο δολοφόνος του όμως ανήκε σε μια μυστική σέρβικη οργάνωση που ονομάζονταν Μαύρο Χέρι (black hand). Το Μαύρο Χέρι δημιουργήθηκε το 1911 ως τάγμα του θανάτου (order of death). Ηγετικά στελέχη της μαύρης χειρός συναντήθηκαν με ελευθεροτέκτονες από την Γαλλία και τις στοές της μεγάλης ανατολής στο ξενοδοχείο ST . Jerome στην Τουλούζη τον Ιανουάριο του 1914, για να οργανώσουν την δολοφονία στο Σαράγεβο. Το τραγικό της υποθέσεως είναι ότι οι πραγματικοί δολοφόνοι με επικεφαλής τον Gavrilo Princip, υπέφεραν όλοι από φυματίωση και δεν είχαν μέλλον μπροστά τους. Εξαπατήθηκαν για να πράξουν την δολοφονία πιστεύοντας πως θα εξυπηρετούσαν τον σερβικό εθνικισμό, ενώ στην πραγματικότητα θα πυροδοτούσαν την σπίθα η οποία χρειαζόταν για την προώθηση ενός σχεδίου του οποίου την ύπαρξη αγνοούσαν.
  Ο κόμης Czerin, φίλος του Φερδινάνδου, είχε αναφέρει ότι: “ο αρχιδούκας γνώριζε πολύ καλά ότι η απόπειρα κατά της ζωής του ήταν αναπόφευκτη. Ένα χρόνο πριν τον πόλεμο, μου είχε αναφέρει πως οι τέκτονες είχαν αποφασίσει το θάνατο του”.
  Είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή να ανατρέψουν την εξουσία των τσάρων στη Ρωσία και να φυτευόσουν τον άθεο κομμουνισμό. Με αυτόν τον τρόπο απλά αντικατέστησαν τον τσαρικό φασισμό με τον κρατικό φασισμό. Ο κομμουνισμός είχε ακριβώς τα ίδια οικονομικά και πολίτικα ψεγάδια με τον καπιταλισμό που τόσο πια περιφρονούσε. Οι διαφορές οξύνθηκαν από πράκτορες των Δρακονιανών συνωμοτών ανάμεσα στη βρετανική και γερμανική αυτοκρατορία κι έτσι προκλήθηκε αυτός ο πόλεμος για να τους δοθεί η ευκαιρία να πραγματώσουν την ρωσική επανάσταση στα 1917. Οι γερμανοί υποστήριξαν τον Λένιν γιατί ήθελαν να αποσύρει τους ρώσους από τον πόλεμο. Έδωσαν στον ίδιο και στους μπολσεβίκους επαναστάτες χιλιάδες μάρκα για να στήσει την προπαγάνδα του και να εξασφαλιστεί η επιτυχία της επαναστάσεως. Οι κομμουνιστές ενισχυθήκαν οικονομικά από γερμανούς τραπεζίτες και όχι μόνο αλλά και από κεφαλαιούχους της δύσεως. Ο γερμανός τραπεζίτης Max Warburg μαζί με τον αμερικανό Jacob Schiff υποστήριξαν το καθεστώς του Λένιν. Βέβαια οικονομικός πυρήνας όχι μόνο της συγκεκριμένης αλλά και άλλων επαναστάσεων ήταν η τραπεζική αυτοκρατορία των Rothschild.
  Ο πατέρας του κομμουνισμού και των αντιλήψεων τις όποιες προώθησαν οι μπολσεβίκοι, ήταν ο εβραίος Karl Marx που το πραγματικό του οικογενειακό όνομα ήταν Mοrdechai. Ήταν μέλος της ενώσεως των δικαίων (αργότερα, ενώσεως “Λίγκα” των κομμουνιστών), ένα παρακλάδι της κοινωνίας των εποχών, η οποία έπαιξε σημαντικό ρολό στη γαλλική επανάσταση μαζί με την στοά της μεγάλης ανατολής στο Παρίσι. Οι Ρόθτσιλντ υποστήριξαν τον γερμανό μεγαλοεπιχειρηματία Φρειδερίκο Ένγκελς (Friedrich Engels), ο όποιος υποστήριξε με την σειρά του τον Μαρξ και έγραψαν μαζί το κομμουνιστικό μανιφέστο για λογαριασμό των μυστικών οργανώσεων που βρίσκονταν πίσω από αυτούς.
  Μέσω του Round Table, διεθνούς κύρους τραπεζίτες χρησιμοποίησαν το 1918 την κάλυψη της ανθρωπιστικής αποστολής του ερυθρού σταυρού για να ταξιδέψουν έως την Πετρούπολη και να υποστηρίξουν την προσωρινή λαϊκή κυβέρνηση και τους μπολσεβίκους οι όποιοι θα την αντικαθιστούσαν. Έχοντας κατακυριεύσει τον αμερικανικό ερυθρό σταυρό με μεγάλες χρηματικές εισφορές, ουσιαστικά εξαγόρασαν το προνόμιο να ενεργούν στο όνομα του.
  Ο κομμουνισμός ήταν ένα καλοστημένο πολίτικο σύστημα στον αντίποδα της “ελεύθερης¨ κοινωνίας της Αμερικής και της Ευρώπης. Για την εδραίωση του κομμουνισμού οι διεθνείς τραπεζίτες έδωσαν εκατομμύρια δολάρια στη ρωσική επανάσταση με σκοπό να χρησιμοποιήσουν την κατάλληλη στιγμή τον φόβο του ρωσικού μπαμπούλα. Οι τραπεζίτες της Δρακονιανής αδελφότητος κέρδισαν τεράστια χρηματικά ποσά κλέβοντας τα αποθέματα χρυσού της Ρωσίας όπως θα έκαναν και με την Γερμανία μετά τον β' παγκόσμιο πόλεμο. Ο χρυσός αποτελεί το πανίσχυρο οικονομικό τους όπλο.
  Η Δρακονιανή αδελφότητα είχε υπό τον έλεγχο της τις υπηρεσίες πληροφοριών όπως και την τσαρική υπηρεσία πληροφοριών, Οχρανα. Για τον λαό οι μυστικές υπηρεσίες ανά τον κόσμο βρίσκονται αντιμέτωπες μεταξύ τους, ενώ στα ανώτερα κλιμάκια και περά από αυτά που γνωρίζει το κοινό, εργάζονται σε μεγάλο βαθμό ως μονάδα. Τα κατώτερα κλιμάκια μόνο, τα οποία και παίζουν ρόλο μαριονέτας δεν το αντιλαμβάνονται. Οι υπηρεσίες πληροφοριών είναι η ίδια η Δρακονιανή αδελφότητα όντος άλλων οργανώσεων.
  Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι επιτεθήκαν στον τσάρο για την κτηνωδία της Οχρανα, ενώ στα παρασκήνια, αυτή υποστήριζε την επανάσταση του Λένιν. Η Οχρανα χρηματοδοτούσε και υπονόμευε οποιαδήποτε επαναστατική αντίδραση εναντίον των μπολσεβίκων, ενώ πολλοί από τους πρωταγωνιστές του μπολσεβικικού κινήματος ήταν μέλη της. Ο σοβιετικός δικτάτωρ Ιωσήφ Στάλιν, εάν δεν ήταν μέλος της, είχε στενές σχέσεις με την Οχρανα. Ο πρώτος έκδοτης της κομμουνιστικής εφημερίδος Pravda, προερχόταν από αυτήν. Όταν ο Λένιν ήλθε στην εξουσία η υπηρεσία πληροφοριών που τόσο μίσησαν και καταδίκασαν επεκτάθηκε αρκετά και άλλαξε όνομα από Ώχρανα στη γνώστη N.K.V.D ή K.G.B. η επανάσταση του λαού ήταν μια πλάνη που τον έδενε σφικτά ως όφις. Στην επανάσταση υπήρξε σημαντική ανάμειξη εβραίων και η Δρακονιανή αδελφότης έστρωνε το χαλί για την επιστροφή των ιουδαίων στην Παλαιστίνη. Από τα 554 μέλη της ρωσικής επαναστατικής κυβερνήσεως το 1918, μόνο 30 ήταν ρώσοι εκ γενετής, 77 από λοιπές χώρες και οι υπόλοιποι 447 ήταν ιουδαίοι κυρίως από την Νέα Υόρκη.
  Το πλήγμα των συμμάχων, οι όποιοι έχασαν την υποστήριξη των ρώσων εναντίον των γερμανών στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, αντισταθμίστηκε με την είσοδο των αμερικανών στον πόλεμο. Ο “δημοκράτης” ροδόσταυρος Woodrow Wilson τους οδήγησε στον πόλεμο όταν η Γερμανία υιοθέτησε την τακτική βυθίσματος όλων των πλοίων ανεξάρτητα από την εθνικότητα τους ή έτσι ισχυριστήκαν οι σύμμαχοι ότι συνέβαινε. Η βύθιση του αμερικανικού πλοίου Λουζιτανία, ήταν η δικαιολογία που έψαχνε ο πρόεδρος Γουίλσον για την είσοδο των αμερικανών στον πόλεμο. Μέσα από τον πόλεμο είχαν την ελπίδα να εγκαθιδρύσουν την κοινωνία των εθνών ως σπόρο για την παγκόσμια κυβέρνηση που θέλουν να έλθει. Όταν ο Γουίλσον απέτυχε να επικυρωθεί στα 1919 η συνθήκη των Βερσαλλιών, τότε η χρησιμότητα του είχε λήξει. Μέσα σε λίγους μήνες ο Γουίλσον χτυπήθηκε από παράλυση. Έτσι άλλοι έφεραν εις πέρας τις υποθέσεις της προεδρίας εις το όνομα του.
  Η επίθεση των γιαπωνέζων στο λιμάνι του Περλ Χάρμπορ, θα χρησιμοποιείτο με ανάλογο τρόπο από τον πρόεδρο Franklin Roosvelt στoν Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.
  Μετά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο ο Cecil Rhodes και οι τραπεζίτες Rothscild εργάστηκαν στενά με τους Rockefeller και τον υφιστάμενο τους Woodrow Wilson. Ο Γουίλσον μαζί με τον στενό βοηθό του συνταγματάρχη House Mandel, υπό την επίβλεψη της Δρακονιανής αδελφότητος και των χρηματοδοτών Paul Warburg και J. P. Morgan, εργάστηκαν για να ιδρύσουν την κοινωνία των εθνών, με σκοπό τον διακανονισμό των διαφόρων μεταξύ των χωρών προτού οδηγηθούν σε βίαιες ενέργειες. Θεωρητικά ήταν μια εξοχή ιδέα, στην πράξη όμως ήταν η πρώτη δοκιμαστική και ανεπιτυχής προσπάθεια δημιουργίας ενός συνασπισμού χωρών πάνω στον όποιο θα βασιζόταν η παγκόσμια κυβέρνηση. Οι αποκρυφιστικές προσπάθειες του House και του Wilson όπως και των πεφωτισμένων διδασκάλων τους για την δημιουργία της κοινωνίας των εθνών ήταν ήδη γραμμένες σε μια διάλεξη που είχε πραγματοποιήσει ο μεγάλος ελευθεροτέκτονας Foster Bailey σύζυγος της γνωστής από τα αποκρυφιστικά βιβλία της Alice Bailey.
  Η Δρακονιανή αδελφότητα ενορχήστρωσε τα διεθνή θέματα από το 1921-1934 έτσι ώστε η Ευρώπη να χωριστεί σε δυο στρατόπεδα προετοιμάζοντας έτσι τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Ένας Β΄ παγκόσμιος πόλεμος θα βελτίωνε σημαντικά τις συνθήκες για την εγκαθίδρυση μιας πλούσιας παγκόσμιας κυβερνήσεως.
  Πόλεμος για την πατρίδα για τους απλούς ανθρώπους αλλά ευημερία και οικονομικό κέρδος για τους λίγους κι εκλεκτούς.
  «τι θα γινόταν αν εκατομμύρια αμερικανοί και βρετανοί πολίτες που συνωστίζονταν με τα κουπόνια στα χέρια, σχηματίζοντας ατέλειωτες ουρές έξω από τα βενζινάδικα – τι θα γινόταν αν μάθαιναν ότι στα 1942 οι διευθυντές της Στάνταρτ ΟΙΛ του Νιου Τζέρσεϊ ανεφοδίαζαν με καύσιμα τον εχθρό μέσω της ουδέτερης Ελβετίας με συνέπεια να χρησιμοποιεί ο εχθρός για την πολεμική του προσπάθεια συμμαχικά καύσιμα;
  Τι θα γινόταν αν μάθαινε ο λαός ότι η Τσέϊζ Μπανκ, στο κατεχόμενο Παρίσι μετά το Περλ Χάρμπορ, είχε δοσοληψίες ύψους εκατομμυρίων δολαρίων με τον εχθρό, με την έγκριση των κεντρικών γραφείων της τράπεζας στο Μανχάταν;
  Ή ότι η Φορντ έφτιαχνε φορτηγά για τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στη Γαλλία έχοντας έγκριση από το Ντίαρμπορν του Μίσινγκαν;
  ‘η ότι ο συνταγματάρχης Σόσθενς Μπεν, επικεφαλής της πολυεθνικής αμερικανικής τηλεφωνικής εταιρείας ΙΤΤ, πήγε στην διάρκεια του πολέμου με αεροπλάνο από την Νέα Υόρκη στην Μαδρίτη κι από εκεί στη Βέρνη για να βελτιώσει τα συστήματα τηλεπικοινωνιών του Χίτλερ και τους πυροδοτικούς μηχανισμούς στις ιπτάμενες βόμβες που κατέστρεψαν αργότερα το Λονδίνο;
  Ή ότι η ΙΤΤ έφτιαξε τα Φλόκε-Βούλφς που έριχναν αργότερα τις βόμβες τους στα κεφάλια των βρετανών και των αμερικανών στρατιωτών;
  Ή ότι διάφορα ανταλλακτικά οπλισμού, που τόσο πολύ τα στερούνταν οι αμερικανοί στρατιώτες στον πόλεμο, στέλνονταν σε ναζιστικές επιχειρήσεις της λατινικής Αμερικής μετά από συνεννόηση του αντιπρόεδρου του διοικητικού συμβουλίου πολεμικής παραγωγής των ΗΠΑ με τον εξάδελφο του Γκέρινγκ στη Φιλαδέλφεια;
  Ή ότι κάτι τέτοιες συμφωνίες ήταν λίγο πολύ γνώστες στην Ουάσιγκτον που άλλοτε τις επιδοκίμαζε και άλλοτε έκανε τα στραβά μάτια;»
  
  "Όπου πάντως υπάρχει πολύ καπνός κάπου τριγύρω είναι και η μεγάλη φωτιά!"
   
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 15.01.2010
• 22:13

  Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

   »  Αrkoleon
  "Το δημόσιο χρέος στο ελληνικό κράτος από το 1824", του Τάσου Ηλιαδάκη. Ο Τάσος Μ. Ηλιαδάκης είναι μαθηματικός, πολιτειολόγος, Δρ. Κοινωνιολογίας, καθηγητής Σχολής Εθνικής Ασφάλειας. Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ, 3/11/2009.
  
  
  Α. 1824-1897
  Την περίοδο αυτή η Ελλάδα πήρε 10 εξωτερικά δάνεια, συνολικά 770 εκ. γαλ. φράγκα (στο εξής γ.φ.). Κατά μέσο όρο η τιμή έκδοσης κυμάνθηκε στο 72,54%, δηλαδή χρεώθηκε 770 εκ. γ.φ. αλλά “στο χέρι” πήρε 464,1 εκ. γ.φ., τα υπόλοιπα ήταν τιμή έκδοσης και διάφορα άλλα έξοδα-κρατήσεις, ή πιο απλά ήταν το... κοινωνικό έργο των τραπεζών.
  1 Αναλυτικότερα:
  • Δύο δάνεια από την Αγγλία κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης το 1824 και το 1825, συνολικά 2,8 εκ. λίρες στερλίνες (στο εξής λ.σ.) ή 70.261.000 γ.φ.2 • Ένα, 60 εκ. γ.φ. με την εκλογή του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδας, το 1832.
  • Δύο επί Κουμουνδούρου, το 1879 και το 1890, συνολικά 180 εκ. γ.φ.
  •Πέντε επί Χ. Τρικούπη το 1882-1885 και το 1886-1881, συνολικά 450 εκ. γ.φ. και τέλος
  •Ενα επί Σωτηρόπουλου-Ράλλη το 1893, 9.739.000 εκ. γ.φ.
  
  Α1. Τα δάνεια της ανεξαρτησίας
  - Κατά κοινή ομολογία υποκίνησαν τους δύο εμφύλιους το 1824. Οπως έλεγε ο Γκούρας, “χρυσού λαλούντος άπας άπρακτος λόγος”. 3 Επι πλέον ήταν προφανές ότι θα επικρατούσε εκείνο το κόμμα που θα έπαιρνε το δάνειο, καθʼόσον, “νόμος και ισχύς αι λίραι του δανείου”.
  - Με την εξαγορά βουλευτών και στρατιωτικών διέφθειραν τον κοινοβουλευτισμό και τη διοίκηση. Οπως γράφει ο Παπατσώνης, “δια το μέσον του δανείου τούτου, εδιώρισαν εις όλας τας επαρχίας οπαδούς των υπαλλήλους”4.
  Η πελατειακή διαχείριση των δανείων είχε στρέψει την αιχμή του δόρατος προς τη δύναμη της εποχής, τις οπλικές δυνάμεις, με τις μαζικές βαθμοδοσίες, το οικονομικό κόστος των οποίων κάλυπταν τα δάνεια. Οπως επισημάνθηκε “κατάντησε το έθνος να έχει υπέρ των 12.000 αξιωματικούς”, σε σύνολο οπλικών δυνάμεων 20.000 ανδρών5 .
  Οι περισσότεροι καπετάνιοι εμφάνιζαν περισσότερους άνδρες για να επωφελούνται τους επιπλέον μισθούς. Έτσι ο Γκούμας έπαιρνε μισθούς για 12.000 άνδρες ενώ είχε μόνο 3.0006. Αυτήν την ευρεμισθία ο λαός την τιτλοποίησε με το σκωπτικό, “ο καπετάν ένας”, δηλαδή έπαιρνε πολλούς μισθούς για τους άνδρες του, ενώ είχε μόνον ένα, τον εαυτόν του. 7 Δεν είχαν απομείνει ούτε 20.000 λίρες για να σωθεί το Μεσολόγγι, όπως λέει ο Παπαρηγόπουλος. 8 Το “ταμείον κενόν”, όπως ενημέρωνε τη Βουλή η Επιτροπή Ταμείου. 9 Η κυβέρνηση έκτοτε επωνομάσθη ψωροκώσταινα” 10 .
  Το 1825 η κυβέρνηση θα κηρύξει την πρώτη πτώχευση. Τον Απρίλιο του 1826, αναλαμβάνοντας η κυβέρνηση Α. Ζαΐμη, στο ταμείο υπήρχαν μόνο 16 γρόσια, ουτε μία λίρα! Καθαρή δανειακή πρόσοδος από μεν το πρώτο δάνειο των 800.000 λιρών, 36%.
  Από το δεύτερο των 2 εκ. λιρών το 10,5%.
  
  Α2 Οθωνική περίοδος
  Το δάνειο των 60 εκ. γ.φ. του Όθωνα εγγυήθηκαν οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις (στο εξής Μ.Δ.) κάθε μία το ένα τρίτο.
  Η τρίτη δόση των 20 εκ. γ.φ. ουδέποτε καταβλήθηκε στην Ελλάδα.
  Κατακρατήθηκε από τη δανειοδότρια τράπεζα για την εξυπηρέτηση του δανειου. Από τις υπόλοιπες δύο δόσεις, 40 εκ. γ.φ., το 56,8% κατακρατήθηκε στο εξωτερικό, το υπόλοιπο σπαταλήθηκε από την αντιβασιλεία και σε έξοδα του Βαυαρικού στρατού.11
  Τέλος, το 1835, στο δημόσιο ταμείο υπήρχαν 1,8 εκ. δρχ. και απʼ αυτά έπρεπε να καλυφθούν τα ελλείμματα 1833-35 και η εξυπηρέτηση του δανείου, που ήταν 2,7 εκατ. δρχ.
  Τελικά η καθαρή πρόσοδος, από το δάνειο, για την Ελλάδα ήταν 14,2%. Στο τέλος του 1859 η Ελλάδα έναντι του δανείου χρωστούσε υπερτριπλάσια των όσων λογιστικά είχε επωφεληθεί από το δάνειο, ενώ από το 1843 είχαμε τη δεύτερη χρεοκοπία.
  
  Α3. Τρικουπική περίοδος
  Κατά την περίοδο αυτή κυρίαρχος θα αναδυθεί ο έμπιστος των ανακτόρων Α. Συγγρός. Ηταν ο άνθρωπος που εξασφάλιζε στο Ελληνικό Δημόσιο δανειοδότες, στους οποίους συμμετείχε και ο ίδιος. Ήταν ο άνθρωπος που από τη δανειακή πρόσοδο εκτελούσε δημόσια έργα (Ισθμός Κορίνθου, σιδηρόδρομοι Λαυρίου, Θεσσαλίας κλπ.). Ηταν ο υπερεργολάβος με ό,τι αυτό σημαίνει.
  Από την άλλη πλευρά ο Χ. Τρικούπης θα αναδυθεί σε πρωταθλητή του εξωτερικού δανεισμού. Την περίοδο του ελληνικού βασιλείου 1832-1893 στον Τρικούπη χρεώνεται το 58,4% του εξωτερικού δανεισμού, με 450 εκ. γ.φ. Παρʼόλα αυτά το 1893 θα έχουμε την τρίτη χρεοκοπία.
  Τον αιώνα αυτόν μέχρι το 1897, ο συνολικός δανεισμός έφθασε στα 770 εκ. γ.φ., από τα οποία “στο χέρι πήρε” 389 εκ. γ.φ. ή το 50,5%. Μέχρι το 1993 είχε αποσβέσει 472 εκ., δηλαδή το 120% των όσων δανειακά εισέπραξε και πάλι χρωστούσε 631,4 εκ., δηλαδή το 82% των όσων είχε δανεισθεί. Την ίδια χρονιά τα ετήσια έσοδα του ελληνικού κράτους ήταν 64 εκ. φ. δηλαδή μόλις το 10% του εξωτερικού δημόσιου χρέους.
  Το 1898 η Ελλάδα θα τεθεί υπό τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο και ταυτόχρονα θα της παραχωρηθεί δάνειο 150 εκ. φ.
  Απʼ αυτό το 62% καταβλήθηκε ως αποζημίωση της Οθ. Αυτοκρατορίας (παραχώρηση Θεσσαλίας, πόλεμος 1897), 15% χρησιμοποιήθηκε για κάλυψη των ελλειμμάτων, το 20% στο κυμαινόμενο χρέος και το 3% στα έξοδα έκδοσης.
  
  Β. 1900-1945
  Β1. 1902-1914
  Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα και την υποχώρηση του κρατικού.12 Την ίδια αυτή εποχή η Αθήνα αντιμετωπίζει τον Μακεδονικό αγώνα και από το 1912 τους Βαλκανικούς.
  Μέχρι το 1909 συνεχίζεται η ανεπάρκεια διαχείρισης των δημοσιονομικών. 13 Οι αθηναϊκές συντεχνίες με ψήφισμα τους τον Δεκέμβριο του 1908 διεκήρυτταν ότι δεν δέχονται πια νέους φόρους “προς συντήρηση εν τη αρχή του εκάστοτε κόμματος”14 , ενώ η εισαγγελία Θεσ/κης θα επέμβει για διασπάθιση του δημοσιου χρήματος κατά την εγκατάσταση των προσφύγων στη Μακεδονία15 .
  Την περίοδο αυτή συνομολογήθηκαν τέσσερα εξωτερικά δάνεια, συνολικά 521 εκ. φ. Τα δύο πρώτα (76 εκ. φ.) μέχρι το 1910 και το τέταρτο 335 εκ. φ. το 1914. Η δανειακή πρόσοδος χρησιμοποιήθηκε
  - Υπέρ της εξυπηρέτησης των ήδη υπαρχόντων εξωτερικών δανείων.
  - Υπέρ της διεξαγωγής των Βαλκανικών πολέμων και
  - Στην ενσωμάτωση των νέων περιοχών που προέκυψαν μετά τους Βαλκανικούς.
  Με απλά λόγια τα νέα δάνεια ξεπλήρωναν τα παλιά.
  
  Β2. 1915-1923
  Η Ελλάδα του διχασμού εν μέσω του Αʼ ΠΠ. Στη συνέχεια θα βιώσει τη Μικρασιατική καταστροφή και να βρεθεί με τους πρόσφυγες απʼ αυτήν.
  Η οικονομική πορεία διαρθρώνεται από τις μεγάλες, έκτακτες πολεμικές δαπάνες (περίπου 6,2 δισ. δρχ.). Είναι περίοδος έξαρσης του εσωτερικού δανεισμού και σχεδόν έλλειψης εξωτερικού.
  Στον εξωτερικό δανεισμό υπάρχουν δύο μυστικά γερμανικά δάνεια, από 40 εκ. μάρκα έκαστο προς την κυβέρνηση Σκουλούδη το 1915 και 1916. Τα δάνεια κρατήθηκαν εντελώς μυστικά, ακόμα και από τη Βουλή και ουδαμού αναγραφόμενα. Η μυστικότητα αυτή θα αποτελέσει θέμα της ποινικής δικαιοσύνης το 1918. Στο ειδικό δικαστήριο ο Σκουλούδης θα υποστηρίξει ότι κρατήθηκε μυστικό για να μην εκλειφθεί ως ένδειξη γερμανοφιλίας.
  Τέλος υπήρξε ένα μικρό δάνειο καναδικό 8 εκ. δολ. Επίσης και ένα για την εξαγορά, από τη Γαλλία, της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσ/κης-Κων/λης, την οποία είχε καταλάβει ο ελληνικός στρατός το 1913.
  
  Β3. Μεσοπόλεμος 1924-1932
  Με τη Μικρασιατική καταστροφή ο ελληνισμός θα βρεθεί σε αμηχανία και σύγχυση. Από το 1924 μέχρι το 1928 ο κοινοβουλευτισμός θα βρεθεί σε οξύτατη κρίση, με 12 κυβερνήσεις, δηλαδή κάθε 4,5 μήνες και άλλη κυβέρνηση και με αποκορύφωμα το παγκαλικό “Θόδωρος κερνά και Θόδωρος πίνει”. 16
  Ο Βενιζέλος θα επιστρέψει και θα κερδίσει τις εκλογές του 1928, με 223 έδρες από τις 250. Εχει επιστρέψει συμβιβαστικός για να γεφυρώσει το χάσμα του διχασμού και είχε στόχο τον αστικό εκσυγχρονισμό. Η τετραετία του θα είναι περίοδος κοινοβουλευτικής ομαλότητας.
  Τα επιτακτικότερα προβλήματα είναι το προσφυγικό και η σταθεροποίηση της δραχμής που η αξίας της είχε πέσει στο δέκατο πέμπτο της προπολεμικής. Η φορολογική επιβάρυνση παραμένει δυσβάστακτη. Σε σχέση με την προπολεμική έχει αυξηθεί κατά 37 φορές.
  Από το 1924 μέχρι το 1930 εισέρρευσαν στην Ελλάδα 1,16 δισ. χρυσά φράγκα, εκ των οποίων το 78% ήταν δάνεια.17
  Την περίοδο 1924-1931 συνομολογήθηκαν εννιά εξωτερικά δάνεια, συνολικά 992 εκ. φρ. ή 14,9 δισ. δρχ. 18 Τα δάνεια αυτά προήλθαν από την Αγγλία κατά 48%, τις ΗΠΑ κατά 31% και τα υπόλοιπα σε μονοψήφια ποσοστά από Βέλγιο, Σουηδία, Γαλλία, Ολλανδία, Ελβετία, Αίγυπτο και Ιταλία.
  Τα δάνεια χρησιμοποιήθηκαν για την αποκατάσταση των προσφύγων, την εξυπηρέτηση του εξωτερικού δανεισμού, τη σταθεροποίηση της δραχμής και παραγωγικά.
  Την ίδια περίοδο η εξυπηρέτηση του εξωτερικού δανεισμού απορροφούσε το 29% των τακτικών εσόδων.
  Συνολικά την περίοδο 1824-1932 είχαμε δανεισθεί από το εξωτερικό 2,2 δισ. χρ. φρ. Μέχρι το 1932 είχαμε αποσβέσει 2,38 δισ. χρ. φρ. δηλαδή 183 περισσότερα απʼ όσα είχαμε δανεισθεί και πάλι χρωστούμε 2 δισ. χρ. ερ.
  Το 1932 είχαμε την τέταρτη πτώχευση.
  Μέχρι το 1945 δεν θα υπάρξει νέος εξωτερικός δανεισμός ενώ θα παγώσει, λόγω παγκόσμιας κρίσης, η εξυπηρέτηση των παλαιών.
  
  Γ. 1946-1966 Ανασυγκρότηση και ανάπτυξη
  Πρώτο μέλημα της χώρας η ανασυγκρότηση της από την κατοχική καταστροφή που είχε φθάσει 33 φορές το εθνικό εισόδημα του 1946.
  Το δεύτερο πρόβλημα ήταν ο εμφύλιος και το τρίτο οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, οι μεγαλύτερες στη Δυτ. Ευρώπη 19 και που έφθαναν στο 27,5% των συνολικών εξόδων.
  Τα προβλήματα μέχρι το 1952-53 θα τα αντιμετωπίσουν συνολικά 18 κυβερνήσεις που θα προχωρήσουν σε οκτώ υποτιμήσεις. Κατά μέσο όρο κάθε 5,5 μήνες και άλλη κυβέρνηση και κάθε χρονιά και υποτίμηση.
  Το δημ. χρέος (στο εξής Δ.Χ.) συντίθεται από το προπολεμικό και το μεταπολεμικό. Το προπολεμικό, μέχρι το 1962 ήταν υπερτριπλάσιο του μεταπολεμικού. Στο προπολεμικό ΔΧ το 90% καταλάμβανε ο προπολεμικός εξωτερικός δανεισμός.
  Την περίοδο 1962-67 οι ελληνικές κυβερνήσεις θα διακανονίσουν το 97% του προπολεμικού εξωτερικού Δ.Χ., το οποίο μαζί με τους τόκους ανερχόταν στα 6,41 δισ. δρχ.
  Μέχρι το 1955 η Ελλάδα είχε συνάψει μόνο τρια εξωτερικά δάνεια, συνολικά 145 εκ. δολ. Στη συνέχεια θα συνάψει άλλα 28 εξωτερικά, συνολικά 406,4 εκ. δολ.
  Ο μετακατοχικός δανεισμός προήλθε κατά 58,4% από τις ΗΠΑ, κατά 19% από τη Δυτ. Γερμανία και κατά 14,36% από την Αγγλία. Τα υπόλοιπα από διεθνείς οργανισμούς.
  Για την εξυπηρέτηση του μετακατοχικού εξωτερικού δανεισμού η Ελλάδα κατέβαλε το 128% της δανειακής προσόδου που λογιστικά είχε πάρει!
  
  Δ. Δικτατορία, 1967-1974
  Περίοδος υπέρογκου εσωτερικού δανεισμού, ο οποίος και τετραπλασιάσθηκε. Αντίθετα ο εξωτερικός δανεισμός σημειώνει μικρή αύξηση.
  Συνολικά 19 εξωτερικά δάνεια, μόλις στο 6,4% του νέου Δ.Χ. εξ αυτών το 92,2% ήταν σε δολ., ενώ η αγγλική λίρα απουσίαζε.
  Την περίοδο αυτή εμφανίζονται τα δάνεια σε συνάλλαγμα.
  Πρόκειται για δάνεια εργοληπτικών εταιρειών, τα οποία έπαιρναν από το εξωτερικό, υπό την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου. Στη συνέχεια τα παραχωρούσαν στο Ελληνικό Δημόσιο προς εκτέλεση δημοσιων εργων, με ανάδοχους τις εν λόγω εταιρείες. Συνολικά συνομολογήθηκαν 59 τέτοια δάνεια. Προφανώς το Ελληνικό Δημόσιο δεν είναι ο δανειολήπτης, έτσι δεν θεωρείται εξωτερικός δανεισμός. Στο νέο Δ.Χ. ο δανεισμός σε συνάλλαγμα αντιπροσώπευε το 23,6%.
  
  Ε. Μεταπολίτευση 1975-1981
  Το προπολεμικό εξωτερικό Δ.Χ., λόγω του διακανονισμού 1962-67 βαίνει συνεχώς μειούμενο. Από το 4% του συνολικού Δ.Χ. το 1974 θα πέσει το 1981 στο 0,6%.
  Ο μεταπολεμικός εξωτερικός, κατά μέσο όρο, στο 3,9% των τακτικών εσόδων.
  Συνολικά έχουμε 24 εξωτερικά δάνεια. Τρια από την γαλλική κυβέρνηση και τα υπόλοιπα απο διεθνείς οργανισμούς και τράπεζες. Κυριαρχία του δολαρίου και απουσία της αγγλικής λίρας.
  Η επιδείνωση του Δ.Χ. προέρχεται από την αύξηση του εσωτερικού δανεισμού.
  
  ΣΤ. 1981-1989
  Μετά το 1974 ο δημόσιος τομέας διευρύνεται εντυπωσιακά.
  Μεταξύ 1978-87 οι απασχολούμενοι στην κεντρική διοίκηση -ΔΕΚΟ από 300.000 θα αυξηθούν σε 460.000. Μαζί δε με τις δημόσιες τράπεζες, προβληματικές και τις ελεγχόμενες από το Δημόσιο επιχειρήσεις θα φθάσουν τις 640.000.
  Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπ. Οικονομικών και εισηγητικές εκθέσεις επί του προϋπολογισμού, τα ελλείμματα του ευρύτερα δημόσιου τομέα, από το 13,4% επί του ΑΕΠ το 1981 θα φθάσουν το 1989 στο 26,1%. Τα ελλείμματα θα καλυφθούν κατά 106% από τον δανεισμό.
  Το 1985 η Ελλάδα ήταν παγκόσμια πρώτη στο κατά κεφαλήν Δ.Χ. Το Δ.Χ. είχε αρχίσει να προσδιορίζει την ύπαρξη της οικονομίας και όχι την ανάπτυξή της.
  Το διάστημα 1982-89, κατά μέσο όρο, η συνολική εξυπηρέτηση του Δ.Χ. κάλυψε το 33,61% των τακτικών εσόδων της ίδιας περιόδου. Μεταξύ το 1975-87 συνομολογήθηκαν 18,4 δισ. δολ. εξωτερικών δανείων, εκ των οποίων το 81% διετέθει για την εξυπηρέτηση των δανείων.
  Η προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό έγινε για έργα συγκοινωνιακής, αγροτικής και αστικής υποδομής. Ένα, το 1982, για την αποκατάσταση των ζημιών από τους σεισμούς στην Καλαμάτα το 1981 και ένα για την υποστήριξη του ισοζυγίου πληρωμών.
  Προφανώς μετά το 1824 ο εξωτερικός δανεισμός είχε γίνει έσοδο τακτικό και έξοδο υπέρβαρο.
  
  Ζ. 1974-2008
  α. εξωτερικό Δ.Χ
  1990 2.452,4 δισ. δρχ.
  1993 5.236,8 δισ. δρχ.
  2004 2.503 εκ. ευρώ
  2008 1.632 εκ. ευρώ
  
  β. Δ.Σ. ποσοστό του ΑΕΠ
  1974 22,5% του ΑΕΠ
  1981 31,2% του ΑΕΠ
  1987 56,1% του ΑΕΠ
  1990 80,7% του ΑΕΠ
  1993 111,6% του ΑΕΠ
  2004 108,5% του ΑΕΠ
  2008 97,16% του ΑΕΠ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 21:53

  ΒΕΝΕΤΣΙΑΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΝΑΞΟ

   »  Αrkoleon
  
  ΒΕΝΕΤΙΚΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ
  
  Αρκετα κυκλαδιτικα οικογενειακα ονοματα έχουν τις ρίζες τους βαθειά στο παρελθόν, ξεκινώντας στην Ελλάδα από τον Μάρκο Σανούδο, Ενετό κατακτητή της Νάξου και άλλων κυκλαδίτικων νησιών, το 1207, όπου και εγκατέστησε το Δουκάτο του στη Νάξο.
  
  Ο ίδιος κατέστρεψε το κάστρο τ' Απαλίρου, την τότε πρωτεύουσα της Νάξου και έχτισε τον πύργοτου στο νέο Κάστρο στη σημερινή Χώρα και μοίρασε, σύμφωνα με την παράδοση, το υπόλοιπο νησί στους αξιωματούχου ς του, αφού το χώρισε σε 56 τόπους.
  Έτσι, έφερε από την Ιταλία και την Ευρώπη διάφορες οικογένειες, ευγενείς και μη, ώστε να κατοικήσουν στη Νάξο.
  «Κατά το έτος 1212 ήλθον εν Νάξω οι καθολικοί, ομού με τον αρχηγόν αυτών Δούκα Σανούδον, και εκατώκησαν, εισίν ευγενείς και κατάγονται εκ διαφόρων πόλεων ευρωπαικών.
  Αι αρχαιόταται ευγενείς οικογένειαι εισίν αι εξής
  
  Σανούδος Δούξ Duca Sanudo de Venise
  Δελακάρσερος Della Carcero
  Κρίσπης Crispi d 'Espagne
  Βαρότσης Barozzi de Venise Ιουστινιάνης Giustiniani de Geπes
  Γρυμάλδης Grimaldi «»
  Λαορεδάνος Laoredano de Venise
  Σομμαρίπα Sommaripa «»
  Γηράρδης Girardi «» Μαλατέστας Malatesta «»
  Κόκκος Cocco «» νυν Ανατολ.
  Βαζαίγιος Basegio «» εξέλειπε
  Σφόρτσα Κάστρη Sforza Castri «»
  Κορονέλος Koronelli dΈSΡagne
  Μεταγενεστέρως ήλθον οι εξής ευγενείς οικογένειαι
  Ραϊμόνδος δε Raimond de da France
  Μοδένα Modene
  Λαστίκ δε Lastic de Vijourou Βιγουρού
  Δε κάμπις
  Γοζαδίνος
  ΔάμπιςDe Campis
  Gozadini DambidΊta1ίa
  ΔελαρόκαςDellaRocca«»
  
  Αι εξής απλαί καθολικαί οικογένειαι, καταγόμεναι εκ διαφόρων μερώντης Δυτικής Ευρώπης εκατώκησαν εις το Νεοχώριον, οίτινες έλθοντες εις μικτού ς γάμους μετά των Ανατολικών, εγένοντο τα τέκνα του Ανατολικού δόγματος, και εξ αυτών οι υπολειπόμενοι εισίν Ανατολικοί.
  
  Δόβελος
  Γκίλης
  Δέτσι
  Κούλης
  Κουρλέτης
  Λύκαρης
  Ζαούρης
  Βίλλιας
  Γάτος
  Βουραζέρης
  Γασπαρίνης
  Σκλαβούνος
  Καρδαμίτσης
  Φακουρέλης
  Κορνάρος
  Φουτρής
  Κοδοφρέος
  Βιάνης
  Ζούλης
  Γας Βαρβαρίγος
  Αρκόλεος
  Ποσατσής
  Καζανόβας
  Βελίτσας
  Γαβράνος
  Ζάγος
  Κάλφος
  Δεσδές
  Μούγγος
  Γάλφος
  Αρώνης
  Ρώσις
  Γουάνος
  Γκοβέος
  Βελόνιας
  Καστελάνος
  Δράγαζης
  Μανέτας
  Ρουγγέρης
  Ζέππος
  Βενιέρης
  Πίκουλος
  Σκλαβάτσος
  Δεγαίτας
  Δασλιβοίας
  Βάλιος
  Βονάκης»(Κατάλογος των κατοίκων του κάστρου, Δουκών, αρχόντων, απλών οικογενειών, από ανέκδοτη χειρόγραφη ιστορία της Νάξου του Ιακ. Γκριμάλvτι-190ς αιώνας, αποκείμενη στο Αρχείο Νάξου)
  
  ΤΟ ΕΠΙΘΕΤΟ ΔΕΤΣΗΣ σύμφωνα με το πρώτο καταγεγραμμένο στοιχείο που έχουμε, απαντάται στο έτος 1537 (παπα-Ιάκωβος Δάτζης). Αρχικά συναντάται μόνο στη Νάξο και πιο συγκεκριμένα στο χωριό Δαμαριώνα. Με το πέρασμα των αιώνων και με τη μετανάστευση, η διασπορά του επιθέτου έγινε σε όλη την Ελλάδα.Έτσι σήμερα συναντάμε φαμίλιες μόνιμα εγκατεστημένες σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη (ερχόμενοι από Κωνσταντινούπολη), στο Βόλο (ερχόμενοι από Κωνσταντινούπολη), στην Πάτρα, στην Κρήτη, στη Ρόδο, στην Καστοριά αλλά και αλλού, όπως στην Αυστραλία, Αμερική, κλπ.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:36

  Η Γενοκτονία 270.000 Ελλήνων το 961 από τους βυζαντινούς κατακτητές!

   »  Αrkoleon
  
  
  Καθ’ όλη την διάρκεια της χιλιετούς βυζαντινής αυτοκρατορίας η Κρήτη ήταν το κόκκινο πανί για τους βυζαντινούς κατακτητές. Γι’ αυτό την αιματοκύλησαν πολλές φορές.
  Το 727 οι Κρητικοί όχι μόνον συμμετέχουν μαζί με όλους τους Έλληνες στην Μεγάλη Επανάσταση κατά των βυζαντινών, αλλά επιπλέον ετοιμάζουν πανστρατιά και επιτίθενται κατά της Κωνσταντινουπόλεως για να εκθρονίσουν τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ’ τον Ίσαυρο.
  Αρχηγό τους είχαν έναν Κρητικό ονόματι Κοσμά, ο οποίος ήταν μεγαλοπρεπής, ωραίος και γενναίος. Και παραλίγο να κατάφερναν να κυριαρχήσουν σε όλη την Μεσόγειο, όπως αναφέρει στην «Ιστορία των Σφακίων» ο ηγούμενος Γρηγόριος Παπαδοπετράκης.
  Όμως οι λογαριασμοί βυζαντινών και Κρητικών παρέμεναν από αιώνες ανοικτοί και δεν έκλεισαν ποτέ. Ο Αλέξιος Κομνηνός, δια του υιού του Ισαακίου, το 1192, στέλνει απειλητική επιστολή προς το νησί της Κρήτης. Απειλούσε ότι αν δεν υποταχθούν στο βυζάντιο οι Κρητικοί, θα εξολοθρεύσει όλους τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά, όπως έπραξαν στο παρελθόν, έγραφε η επιστολή, ο Βελισσάριος, ο Ιουστινιανός, ο Νικηφόρος Φωκάς και ο Βάρδας ο θαλασσινός.
  Οι βυζαντινοί είχαν υποστεί αναρίθμητες ήττες από τους Κρητικούς, που ήταν πολύ γενναίοι μαχητές και θεοσεβείς. Οι Κρητικοί ουδέποτε πρόδωσαν τους Πατρώους Θεούς και τα Πάτρια ειωθότα. Το παράδειγμά τους έδινε θάρρος στους άλλους Έλληνες να διατηρήσουν τον Ελληνισμό τους και την Πατρώα Ελληνική Θρησκεία. Γι’ αυτό ήθελαν να τους αφανίσουν οι βυζαντινοί κατακτητές.
  Οι μνήμες από την τελευταία ήττα, ήταν ακόμη νωπές. Το 949 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ζ’ υπέστη πανωλεθρία από τους γενναίους Κρητικούς καθώς όλο το βυζαντινό στράτευμα που έστειλε για να κατακτήσει το ηρωικό Νησί κατεσφάγη, όπως μας πληροφορεί ο Λέων Διάκονος.
  Τα Κρητικά πλοία περήφανα έπλεαν στην Μεσόγειο αψηφώντας τον βυζαντινό στόλο. Και όποτε είχαν ευκαιρία έκαναν τολμηρές επιδρομές και κατέστρεφαν ολοσχερώς τον βυζαντινό στόλο. Ο Λέων Διάκονος γράφει για την «των Κρητών δυναστείαν, τραχηλιώσαν και κατά Ρωμαίων φονικόν πνέουσαν». Δηλαδή έσπερναν τον θάνατο στους βυζαντινούς οι σκληροτράχηλοι Κρητικοί, γράφει ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του.
  Οι Κρητικοί ήταν ακατάβλητοι κυρίως για δύο λόγους, γράφει ο Συνεχιστής του Θεοφάνους: Πρώτον διότι είχαν διατηρήσει αλώβητο το Ελληνικό Ιερατείο τους, το οποίο προΐστατο στους Απελευθερωτικούς Αγώνες, και δεύτερον διότι ήταν φοβεροί έμποροι, κάτι που τους προσπόριζε τα αναγκαία χρήματα για τους πολέμους κατά των βυζαντινών.
  Το μίσος των βυζαντινών κατά των Ελλήνων της Κρήτης αποτυπώνεται ανάγλυφα από τον παρακοιμώμενο Ιωσήφ Βρίγγα ο οποίος προσπαθεί να διεγείρει το βυζαντινό συμβούλιο κατά των Κρητικών. Ο Συνεχιστής του Θεοφάνους καταγράφει τα λόγια του Ιωσήφ: «Είναι τόσα τα δεινά που υπέστησαν οι Ρωμαίοι από τους αρνητές του Χριστού, σφαγές και καταστροφές εκκλησιών και αρπαγές περιουσιών και αιχμαλωσίες. Πρέπει να αγωνισθούμε υπέρ των Χριστιανών και να μην δειλιάσουμε από την απόσταση της θαλάσσης ούτε από τις φήμες».
  
  Πράγματι οι γενναίοι Κρητικοί απελευθέρωναν τα παράλια της Ιωνίας από τους βυζαντινούς κατακτητές και κατέστρεφαν χριστιανικές εκκλησίες και έπιαναν χριστιανούς αιχμαλώτους για να τους ανταλλάξουν με Έλληνες.
  Το 960 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Ρωμανός Β’ και ο παρακοιμώμενος Ιωσήφ Βρίγγας ανέθεσαν στον Αρμένιο στρατηγό Νικηφόρο Φωκά τον αφανισμό της Κρήτης και των Κρητικών. Ο τεράστιος βυζαντινός στόλος ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη στις 5 Ιουλίου 960. Αποτελείτο από 3300 πλοία που μετέφεραν στρατό και εφόδια. Οι βυζαντινοί είχαν στρατολογήσει βάρβαρα στίφη Σλαύων, Αρμενίων και Ρώσων, για να κατασφάξουν τους Έλληνες της Κρήτης.
  Ο M. Canard, στο Byzance et les Arabes μας πληροφορεί ότι οι Έλληνες διέθεταν μόλις 240 πλοία και ζήτησαν από τους Άραβες πολεμοφόδια και στρατό. Εκείνο τον καιρό οι Άραβες με επικεφαλής τον Χαμβδά πολεμούσαν στο μέτωπο της Μικράς Ασίας τους βυζαντινούς κατακτητές, και έτσι δεν μπόρεσαν να τους στείλουν παρά μικρές ποσότητες πολεμοφοδίων, αλλά καθόλου στρατό. Έτσι οι γενναίοι Κρητικοί μαχητές αντιμετώπισαν μόνοι τους τον τεράστιο βυζαντινό στόλο που μετέφερε 500.000 βυζαντινούς κατακτητές στο ηρωικό Νησί.
  Οι Έλληνες γρήγορα έμαθαν τα νέα και άρχισαν να οχυρώνωνται. Η ιστορία έχει καταγράψει ως επικεφαλή της ηρωικής αντιστάσεως την Κρητικοπούλα Ιέρεια της Αρτέμιδος Κλεαγέτη.
  Ο Πρίσκος στην χρονογραφία του μας πληροφορεί ότι ήταν μόλις 25 ετών το 960, και αμέσως άρχισε να εμψυχώνει τους Κρητικούς περιδιαβαίνουσα όλα τα οχυρά. Η Κλεαγέτη ήταν πολύ μορφωμένη και γόνος Ιερατικής οικογενείας. Η μητέρα της λεγόταν Ζηνόκλεια, ήταν Ιέρεια της Ήρας, και είχε πάρει μέρος στην μάχη της Κρήτης κατά των βυζαντινών το 949. Με το τόξο της είχε σκοτώσει 50 βυζαντινούς κατακτητές. Η Ζηνόκλεια τελούσε τα Ελληνικά Μυστήρια και είχε διδάξει από μικρή την θυγατέρα της Κλεαγέτη το πώς να πολεμά τους βυζαντινούς κατακτητές.
  Ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του αναφέρει την Κλεαγέτη με υβριστικούς όρους. Την αποκαλεί «γύναιον εταιρικόν», «αναιδές», και ότι τάχα έκανε μαγγανείες. Όμως της αναγνωρίζει, αν και με υβριστικό τόνο, ότι ήταν μάντισσα και ότι ήταν ατρόμητη, καθώς πλησίαζε μόνη της μέχρι τα φυλάκια των βυζαντινών και τους προκαλούσε σε πόλεμο.
  Οι Κρητικοί Ιερείς και Ιέρειες μόλις αντίκρισαν του πρώτους βυζαντινούς στρατιώτες έκαναν καθαρμό σε όλο το Νησί για να φύγει το χριστιανικό μίασμα.
  Ο Νικηφόρος Φωκάς αμέσως μετά την απόβαση αρχίζει γενική επίθεση. Σφάζει αρκετούς Κρητικούς τις πρώτες ημέρες. Νοιώθοντας ότι η νίκη του θα είναι εύκολη εξ αιτίας του τεραστίου όγκου του στρατεύματός του, δίνει 10.000 βυζαντινούς στρατιώτες στον στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά και τον διατάσσει να εισβάλει στην ενδοχώρα του Νησιού και να κατασκοπεύσει τους Κρητικούς.
  Η ατρόμητη Ιέρεια Κλεαγέτη απαντά με ανταρτοπόλεμο. Βάζει τις Κρητικοπούλες να δίνουν κρασί στους βυζαντινούς στρατιώτες, να τους μεθούν και να αποσπούν πληροφορίες. Αφού τους διέλυσαν την πειθαρχία η Κλεαγέτη διέταξε τους 400 Κρητικούς που είχε υπό τις διαταγές της να λάβουν θέσεις μάχης στα βουνά.
  
  Μόλις οι Κρητικοί είδαν τους βυζαντινούς αποδιοργανωμένους ξεκίνησαν επίθεση με επικεφαλής την ηρωική Ιέρεια της Αρτέμιδος. Οι βυζαντινοί αντιστάθηκαν με σθένος. Η Κλεαγέτη σημάδεψε με το τόξο της τον βυζαντινό στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά, κτύπησε το άλογό του και τον ανάγκασε να ξεκαβαλικέψει. Αμέσως χύμηξε πάνω του με το τσεκούρι της και τον σκότωσε.
  Οι βυζαντινοί σε αυτή την δεύτερη φάση του αγώνος τράπηκαν σε φυγή αλλά οι Κρητικοί τους πήραν στο κυνήγι. Ελάχιστοι από τους στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά κατόρθωσαν να επιστρέψουν ζωντανοί στο στρατόπεδο του Νικηφόρου Φωκά.
  Ο Φωκάς, ωσάν να κτυπήθηκε από κεραυνό, μόλις άκουσε τα νέα άρχισε να ετοιμάζει ενέδρες. Άρχισε να πολιορκεί τον Χάνδακα (Ηράκλειο).
  Ο Πρίσκος, έχει καταγράψει το πώς απευθύνθηκε στους στρατιώτες του λέγων ότι «Δεν νομίζω να αγνοεί κανείς σας την επιθετικότητα και το θράσος των απογόνων της Αριάδνης, τις τόσες διαρπαγές και τα φονικά που έχουν διαπράξει κατά των Ρωμαίων. Δεν ανέχεται η εκκλησία του Χριστού να λυμαίνωνται το χριστεπώνυμο πλήθος οι ειδωλολάτρες.
  Μην εξοκείλετε στην απειθαρχία και την καλοπέραση διότι θα πάθετε ότι και οι στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά. Ας μην σπαταλάμε τον καιρό μας με οκνηρία και μέθη, αλλά παραμένοντας Ρωμαίοι ας επιδείξουμε στον πόλεμο κατά των ειδωλολατρών το γενναίο μας φρόνημα».
  Μετά πήρε τον στρατό του και άρχισε επίθεση καθώς είχε πληροφορίες ότι 40.000 Κρητικοί ετοιμάζονταν να του επιτεθούν αιφνιδιαστικά και να τον εκδιώξουν από το Νησί. Ο Νικηφόρος Φωκάς περίμενε να νυκτώσει και επιτέθηκε το βράδυ στους Κρητικούς, οι οποίοι δεν άκουσαν την Κλεαγέτη και έκαναν το λάθος να κατασκηνώσουν σε πεδιάδα.
  Εκεί ο Νικηφόρος Φωκάς τους έπιασε στον ύπνο, απροετοίμαστους, και τους έσφαξε όλους. Ο Νικηφόρος Φωκάς, για να αποδείξει το πόσο βάρβαρος ήταν και το πόσο μισούσε τους Έλληνες, διέταξε τους στρατιώτες του να κόψουν τα κεφάλια των Ελλήνων και να τα μαζέψουν σε σακκιά.
  Ύστερα διέταξε να τα καρφώσουν σε κοντάρια και να τα τοποθετήσουν μπροστά στο κάστρο του Χάνδακος. Μετά, όπως διασώζει ο Λέων Διάκονος, ο Φωκάς διέταξε όσα κεφάλια Κρητικών περίσσεψαν να τα εκσφενδονίζουν με τις βαλλίστρες μέσα στα τείχη του κάστρου...
  Οι Κρητικοί μόλις ανεγνώρισαν τους ομοφύλους των, ξέσπασαν σε οιμωγές. Ακούστηκαν κλάματα. Τρόμος κατέλαβε το στρατόπεδο των Κρητικών. Ακούστηκαν κραυγές και θρήνοι ωσαν η πόλη να είχε ήδη κατακτηθεί. Μολονότι δεν είχαν καμμία διάθεση για ειρήνη με τους βυζαντινούς, τώρα είχαν χάσει το θάρρος τους. Εκείνη την δύσκολη στιγμή εμφανίστηκε στα τείχη η νεαρή Ιέρεια Κλεαγέτη. Το πρόσωπό της έλαμπε από ζωντάνια όταν ενθάρρυνε τους Κρητικούς.
  Ο Πρίσκος διέσωσε τα λόγια της: «Γενναίοι άνδρες και γυναίκες, αιώνες τώρα πολεμούμε τους Ρωμαίους. Οι Θεοί δεν μας εγκατέλειψαν, πάντα στέκονται στο πλευρό μας. Μόλις κατατροπώσαμε τους Ρωμαίους του Παστιλά. Τώρα θα λιποψυχήσουμε μπροστά σ’ έναν ασεβή Ρωμαίο; Εμπρός! Τραβήξτε τα σπαθιά. Ακονίσατε τους πελέκεις. Τεντώσατε τα βέλη. Θάνατος στους Ρωμαίους κατακτητές. Βοήθησέ μας Τοξόκλυτη Θεά. Ίσιωσε τα θανατηφόρα βέλη μας να βρουν τον στόχο τους».
  
  Η νεαρή Ιέρεια αμέσως διατάζει επίθεση. Εμψυχωμένοι από την ατρόμητη Ιέρειά τους που όρμησε πρώτη, 35.000 Κρητικοί, μαζί και γυναικόπαιδα, εφορμούν εναντίον των βυζαντινών κατακτητών. Ο Νικηφόρος Φωκάς ταράζεται από την ξαφνική αντεπίθεση. Αλλά πριν προλάβει να συνέλθει καταμετρά 90.000 χιλιάδες νεκρούς, οι περισσότεροι από τα επίλεκτα βυζαντινά σώματα των Αρμενίων.
  Ο Νικηφόρος Φωκάς αναγκάζεται να σαλπίσει υποχώρηση. Έβλεπε πιά ότι ήταν πολύ δύσκολο να κατατροπώσει τους Κρητικούς και μάλιστα με τέτοια οχυρά. Αποφάσισε, γράφει ο Λέων Διάκονος, να πολιορκήσει τον Χάνδακα(Ηράκλειο). Αποφάσισε να λιμοκτονήσει τους Κρητικούς μέχρις ότου κατασκευάσει νέες πολιορκητικές μηχανές. Έτσι τελείωσε ο χειμώνας του 960-961.
  Κατά την διάρκεια του χειμώνος δεν έπαυσαν τελείως οι εχθροπραξίες. Ομάδες καταδρομών των Κρητικών κτυπούσαν συνεχώς τους βυζαντινούς κατακτητές. Οι απώλειες των Κρητικών έφτασαν τις 30.000 νεκρούς και των βυζαντινών τις 110.000 νεκρούς, αναφέρει ο M. Canard στο Byzance et les Arabes.
  Στο τέλος Φεβρουαρίου του 961, ο Νικηφόρος Φωκάς άρχισε πάλι τον πόλεμο με νέο στρατό και εφόδια που παρέλαβε από την Κωνσταντινούπολη. Αντιθέτως η θέση των Κρητικών γινόταν όλο και πιό δύσκολη καθώς τα τρόφιμα λιγόστευαν και ο ναυτικός αποκλεισμός του Νησιού δεν επέτρεπε τον ανεφοδιασμό.
  Οι στρατιωτικοί αρχηγοί των Κρητικών, Ναύκλος και Ανεμάς, έκαναν συμβούλιο και αποφάσισαν να περιμένουν, μέσα στην πόλη, βοήθεια από τους Άραβες. Όμως η Κλεαγέτη τους είπε να συνεχίσουν τον ανταρτοπόλεμο στα βουνά και να μην πολεμήσουν μέσα στην πόλη διότι το κάστρο ίσως να μην αντέξει την πολιορκία. Τελικά υπερίσχυσε η γνώμη του Ανεμά, η οποία δυστυχώς απεδείχθη μοιραία.
  Οι βυζαντινοί κατακτητές άρχισαν την πολιορκία σκάβοντας κάτω από την τάφρο και άρχισαν να ξεκολλούν πέτρες από το τείχος. Πρόσθεσαν ξύλα στα υποστηρίγματα και τους έβαλαν φωτιά. Σε λίγο η φωτιά απανθράκωσε τα υποστηρίγματα και δύο επάλξεις του κεντρικού τείχους κατέρρευσαν. Αμέσως όρμησαν στην πόλη τα βυζαντινά στίφη και άρχισαν γενική σφαγή χωρίς να κάνουν διάκριση αμάχου και μαχομένου πληθυσμού. Τα γυναικόπαιδα έτρεχαν να κρυφτούν στα σοκάκια αλλά οι βυζαντινοί τους εξολόθρευαν ανηλεώς. Για τρεις ολόκληρες ημέρες δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να σφάζουν άμαχο πληθυσμό.
  Η κατάκτηση της Κρήτης ολοκληρώθηκε στις 7 Μαρτίου 961. Οι πηγές κατέγραψαν 200.000 νεκρούς Κρητικούς, μαζί με τα γυναικόπαιδα, που γενοκτόνησαν οι βυζαντινοί υπάνθρωποι. Μαζί με τους ήδη νεκρούς Κρητικούς στα πεδία των μαχών, το Ολοκαύτωμα της Κρήτης αριθμεί 270.000 νεκρούς, σφαγιασθέντες από τα βυζαντινά στίφη του Νικηφόρου Φωκά.
  Ο Νικηφόρος Φωκάς, χωρίς κανένα ίχνος θεοσέβειας, ανδρείας και πολιτισμού, ζήτησε να βρουν το πτώμα της Ιέρειας Κλεαγέτης. Μόλις οι βυζαντινοί το βρήκαν, ο βάρβαρος Αρμένιος στρατηγός διέταξε να της κόψουν το κεφάλι και να το καρφώσουν σε ένα κοντάρι. Αφού το έφτυσε, το περιέφερε πάνω στο άλογό του ως τρόπαιο...
  Ο Νικηφόρος Φωκάς για να ολοκληρώσει την καταστροφή της Κρήτης διατάσσει την φυλετική αλλοίωση του Κρητικού λαού. Εγκαθιστά στο ηρωικό Νησί βαρβάρους Σλαύους, Ρώσους και Αρμένιους. Επιπλέον διατάσσει τους μοναχούς των χριστιανών να εκχριστιανίσουν βιαίως τον Κρητικό λαό. Ο Νίκων ο «Μετανοείτε» αποβιβάζεται στην Κρήτη με προστασία βυζαντινής φρουράς και αρχίζει νέες σφαγές.
  Παρά την τρομακτική γενοκτονία, οι Κρητικοί ανένηψαν και συνέχισαν τον Ιερό Αγώνα για Ελευθερία, κάτι που αποδεικνύεται με την απειλητική επιστολή που έστειλε ο Αλέξιος Κομνηνός το 1192, όπως αναφέραμε και στην αρχή του άρθρου μας.
  Η Γενοκτονία 270.000 Κρητικών από τους βυζαντινούς κατακτητές το 961 έχει χαραχθεί βαθιά στην μνήμη όλων των Ελλήνων παρά τις προσπάθειες των νεοβυζαντινών κατακτητών να την διαγράψουν.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:24

  H ΒΥΘΙΣΗ TOY ΥΠΕΡΘΩΡΗΚΤΟΥ YAMATO

   »  Αrkoleon
  
  
  
  
  H ΒΥΘΙΣΗ TOY ΥΠΕΡΘΩΡΗΚΤΟΥ YAMATO
  
  TO ΤΕΛΟΣ TOY ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ «ΚΑΜΙΚΑΖΕ» ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
  Το μεγαλύτερο πολεμικό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου είχε μια μέτρια καριέρα και ένα ακόμη πιο άδοξο τέλος. Τα τελευταία βήματα του μεγαλύτερου «καμικάζε» στην ιστορία παρακολουθεί το παρακάτω άρθρο.
  του Θ. Ψυρρή
  
  
  
  Το 1930, η Συμφωνία του Λονδίνου είχε ορίσει κάποια ανώτατα όρια στο εκτόπισμα των πολεμικών πλοίων των υπερδυνάμεων της εποχής. H Ιαπωνία επίσης περιορίστηκε στα 10 θωρηκτά, ενώ η Αμερική διέθετε 15. Οι Ιάπωνες δεν μπορούσαν να παραβούν τη συνθήκη. Ίσως να το έκαναν, κατασκευάζοντας μυστικά 2, 3 ή 5 θωρηκτά, αλλά και πάλι δεν θα κέρδιζαν τη θαλάσσια κυριαρχία έχοντας να αντιμετωπίσουν τους Αγγλους και ίσως και τους Γάλλους. Αποφάσισαν όμως να κατασκευάσουν κάποια υπερπλοία, ανίκητα από κάθε άποψη που θα κυριαρχούσαν στη θάλασσα.
  Δημιουργήθηκε έτσι η κλάση Yamato, με θωρηκτά μεγαλύτερα, ταχύτερα, ισχυρότερα και καλύτερα προστατευμένα από οτιδήποτε αντίστοιχο υπήρχε εκείνη την εποχή αλλά και για αρκετά χρόνια αργότερα. Προγραμματίστηκε η κατασκευή τριών πλοίων, του Yamato, του Musashi και του Shinano (το τρίτο μετατράπηκε σε αεροπλανοφόρο αργότερα). Το Yamato καθελκύστηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1941. Το όνομά του ήταν ιερό, αφού σύμφωνα με την ιαπωνική μυθολογία έτσι ονομάστηκε η πρώτη στεριά που εμφανίστηκε στη Γη, το αρχικό όνομα της Ιαπωνίας. Και ήταν ίσως λίγο για ένα πλοίο εκτοπίσματος 72.908 τόνων, μήκους 285 μέτρων και πλάτους 42 μέτρων. O κύριος οπλισμός του ήταν ασύγκριτος και περιλάμβανε εννέα πυροβόλα των 18,1 ιντσών (!) σε τρεις πύργους. Κάθε όπλο είχε 21,3 μέτρα μήκος, ζύγιζε 182 τόνους και εκτόξευε βλήματα βάρους 1460 κιλών σε απόσταση μεγαλύτερη των 36 χιλιομέτρων. Τα βλήματα αυτά με αρχική ταχύτητα 780 m/sec μπορούσαν να διατρήσουν ελαφρώς κεκλιμένη πλάκα χάλυβα πάχους 55,6 εκατοστών από απόσταση 20 χιλιομέτρων ενώ ο θώρακας του πλοίου άρχιζε από 64,7 εκατοστά (!) στους πύργους και έφτανε τα 20,3 εκατοστά στο κατάστρωμα, ενώ η αντιτορπιλική ζώνη είχε πάχος 41 περίπου εκατοστά. Τον βοηθητικό οπλισμό του πλοίου αποτελούσαν 12 πυροβόλα των 6,1 ιντσών, 12 των 5 ιντσών, 24 αυτόματα αντιαεροπορικά πυροβόλα των 25 χιλιοστών και πολλά μικρότερα πολυβόλα. Την κίνηση αυτού του γίγαντα εξασφάλιζαν 4 ατμοστρόβιλοι οι οποίοι απέδιδαν συνολικά ισχύ 150.000 ίππων, ανεβάζοντας τη μέγιστη ταχύτητα του πλοίου στους 27,5 κόμβους ανά ώρα και τη μέγιστη συνεχή ταχύτητα στους 25 κόμβους. Λόγω του ότι είχε κατασκευαστεί κάτω από συνθήκες άκρας μυστικότητας, σε ένα τεράστιο κλειστό υπόστεγο, καμιά υπηρεσία πληροφοριών δεν γνώριζε τίποτε για αυτόν τον κολοσσό, όμως κάποιες θολές φωτογραφίες, και κάποιες ανακριβείς αναφορές στάθηκαν αρκετές για να ξεσηκώσουν τους επιτελείς στην Ουάσιγκτον.
  Στις 27 Μαΐου του 1942 το περήφανο πολεμικό ήταν έτοιμο να αποπλεύσει για την πρώτη του αποστολή. Μέσα στον κόλπο της Χιροσίμα αυτό και άλλα 68 πολεμικά (μεταξύ τους 8 θωρηκτά) του Συνδυασμένου Στόλου αναμένουν διαταγές. Στο πλοίο κυματίζει η σημαία του Αρχηγού Στόλου, Isoruku Yamamoto. Αργά το πρωί τα πολεμικά σηκώνουν τις άγκυρές τους. Πρόκειται να υποστηρίξουν τα αεροπλανοφόρα του ναυάρχου Ναγκούμο. Στόχος, το τελευταίο προπύργιο των Αμερικανών πριν τη Χαβάη, το Μίντγουεϊ. Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν οι Ιάπωνες έχασαν τα αεροπλανοφόρα. Akagi, Kaga, Soryu και Hiryu μαζί με τους πιλότους και τα πληρώματα 322 αεροσκαφών του ναυτικού. Ήταν η σύγκρουση που αποδυνάμωσε την ιαπωνική ναυτική αεροπορία και έθεσε τέρμα στις ιαπωνικές επεκτατικές επιδιώξεις. Το Yamato ήταν πολύ πίσω. Αν ο Yamamoto κινούσε την αρμάδα που διοικούσε προς το Μίντγουεϊ, ίσως το είχε καταλάβει, αλλά φοβήθηκε τους Αμερικανούς, που είχαν αρκετές απώλειες και εμφάνιζαν αρκετά μειωμένη ισχύ. Στις 6 Ιουνίου όμως με απόφαση του ναυάρχου, το Yamato ευρισκόμενο 600 μίλια μακριά από το Μίντγουεϊ, ανέστρεψε πορεία ακολουθώντας το Στόλο στην πρώτη υποχώρηση των Ιαπώνων.
  Έπειτα από αυτή την ήττα, το Yamato παρέμενε σε διάφορα λιμάνια για περισσότερο από ένα χρόνο. Σε μία μετακίνησή του όμως, τα Χριστούγεννα του 1943, εντοπίστηκε από το υποβρύχιο USS Skate. Πήγαινε στο λιμάνι της βάσης Akita στο βόρειο τμήμα της Ιαπωνίας. Το υποβρύχιο υπό τον E.B.McKinney είχε αναδυθεί 180 μίλια βορειοανατολικά της ατόλλης Truk. Στην αρχή τα μέλη του πληρώματος νόμισαν ότι έβλεπαν κάποιο νησί αλλά γρήγορα συνειδητοποίησαν  ότι πρόκειται για κάποιο πελώριο θωρηκτό. Εμφανίστηκαν αεροσκάφη, αλλά το Skate εκτόξευσε τέσσερις τορπίλες εναντίον του στόχου, από απόσταση 3.650 γιαρδών. Ακούστηκαν τέσσερις εκρήξεις που προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στο Yamato. Το υποβρύχιο δεν τόλμησε να έρθει σε βάθος περισκοπίου για να ελέγξει τις ζημιές, γνωρίζουμε όμως ότι προκλήθηκε πυρκαγιά στο ιαπωνικό θωρηκτό και πλημμύρισε το μηχανοστάσιό του. Με μία μόνο μηχανή σε λειτουργία επέστρεψε στην Ιαπωνία, ολοκληρώνοντας ένα επικίνδυνο ταξίδι 2.300 συνολικά μιλίων. Στο συγκεκριμένο ταξίδι αρχικά επρόκειτο συνοδεύσει μία νηοπομπή με στρατεύματα για τα νησιά της Νέας Ιρλανδίας και του Ναυαρχίου, προσπαθώντας να ενισχυθεί η άμυνα της Ραμπαούλ. Μετά την επίθεση η αποστολή ματαιώθηκε.
  Σε μία προσπάθεια ενίσχυσης της νήσου Μπιακ, το Yamato, το «αδελφό» πλοίο Musashi, ένα ελαφρύ καταδρομικό και οκτώ αντιτορπιλικά αποσπάστηκαν από τον Πρώτο Στόλο σχηματίζοντας τη δύναμη Kon. Απέπλευσαν στις 10 Ιουνίου του 1944 από το Τάβι-Τάβι υπό τη διοίκηση του αντιναυάρχου Matone Ugaki, με κατεύθυνση το Μπιακ. Καθοδόν όμως οι διαταγές άλλαξαν λόγω του ότι ο Αμερικανικός Πέμπτος Στόλος είχε επιτεθεί στις Μαριάννες. Στις 12 Ιουνίου η δύναμη Kon στράφηκε βόρεια προς συνάντηση του κυρίως ιαπωνικού στόλου υπό τον αντιναύαρχο Jisaburo Osawa. H σύγκρουση που αναφέρεται ήταν η αεροναυμαχία της θάλασσας των Φιλιππίνων και ήταν η μεγαλύτερη και σφοδρότερη αεροναυμαχία όλων των εποχών. Για μία ακόμη φορά τα αεροπλάνα είχαν τον πρώτο λόγο, αλλά μόνο τα αμερικανικά βρήκαν στόχο. Σε συνδυασμό με υποβρύχια βύθισαν τρία ιαπωνικά αεροπλανοφόρα, μεταξύ αυτών το νεότευτκο Taiho. Αντίθετα τα ιαπωνικά αεροσκάφη έγιναν βορά των αμερικανικών F-6F Hellcats. Πάνω από 300 ιαπωνικά αεροπλάνα καταρρίφθηκαν από τα αμερικανικά καταδιωκτικά -σε ένα σύνολο 475 καταρριφθέντων σε εναέρια μάχη που ονομάστηκε ειρωνικά «Μarrian's Great Turkey Shoot». Αλλη μια φορά το Yamato δεν αντιμετώπισε τον εχθρό.
  Αυτό όμως έγινε στην αεροναυμαχία της νήσου Λέιτε, συμμετέχοντας στην Πρώτη Δύναμη Κρούσης υπό τον αντιναύαρχο Takeo Kurita. H δύναμη αυτή αποτελείτο από το Yamato, το Musashi και αρκετά βαριά καταδρομικά. Θα διέσχιζε το στενό του Σαν Μπερναντίνο και κατευθυνόμενη νότια θα έμπαινε στον Κόλπο της Λέιτε όπου διεξάγονταν απόβαση των Αμερικανών. Ανάλογη αποστολή είχε και η δύναμη «C» του ναυάρχου Νισιμούρα με αρκετά θωρηκτά και καταδρομικά που θα περνούσε από το στενό του Σουριγκάο και μετά βόρεια προς Λέιτε. Τις αμερικανικές δυνάμεις είχε αναλάβει να παρασύρει μακριά το «Κυρίως Σώμα» του Ozawa, με τα χωρίς αεροπλάνα αεροπλανοφόρα του. H όλη επιχείρηση-σχέδιο ονομάστηκε Sho και είχε ημερομηνία εφαρμογής 25 Οκτωβρίου 1944.
  Στις 23 Οκτωβρίου η δύναμη του Kurita χτυπήθηκε από τα υποβρύχια Dare και Darter, χάνοντας τρία βαριά καταδρομικά― ένα εξ αυτών η ναυαρχίδα Atago. Έτσι ο Kurita μετέφερε το σήμα του στο Yamato. Στις 7:46 όμως της επομένης η δύναμή του εντοπίστηκε από αμερικάνικα αεροσκάφη. Αεροσκάφη από τα αεροπλανοφόρα Intrepind και Cabot μεταξύ 11:36 και 12:23 έπληξαν με 5 τορπίλες και 1 βόμβα το Musashi. Δεύτερη επίθεση στις 12:45 είχε πάλι στόχο το Musashi προσθέτοντας άλλες τέσσερις τορπίλες και τέσσερις βόμβες των 1000 λιβρών. Στη συνέχεια αεροσκάφη από 5 αεροπλανοφόρα σε δύο επιθέσεις πρόσθεσαν 10 ακόμη τορπίλες (σύνολο 19) και άλλες 12 βόμβες (σύνολο 17), βυθίζοντας το αβύθιστο πλοίο, αποδεικνύοντας την τρωτότητα της κλάσης Yamato. Το ίδιο το Yamato χτυπήθηκε από τέσσερις βόμβες αλλά παρέμεινε αξιόμαχο. O Kurita αποθαρρυμένος θέλησε να υποχωρήσει στις 5:14 αλλά έλαβε διαταγές να συνεχίσει, όπως και έκανε. Πέρασε από τον πορθμό του Σαν Μπερναντίνο όπως είχε σχεδιαστεί χωρίς να εντοπιστεί και κατευθύνθηκε προς Λέιτε. Μέσα στον κόλπο ναυλοχούσε η Task Unit 77.4.3 του υποναυάρχου Clifton Sprague με έξι αεροπλανοφόρα συνοδείας, τρία αντιτορπιλικά και τέσσερα αντιτορπιλικά συνοδείας. O Sprague έχοντας εκτελέσει εναέριες περιπολίες από τις 6:30 της 25ης Οκτωβρίου 1944, ήταν ήσυχος, μέχρι τις 6:47 όταν του αναφέρθηκε ότι τον πλησιάζει ένας στόλος εχθρικών πολεμικών. Στις 6:58 τα τερατώδη πυροβόλα του Yamato «μίλησαν» για πρώτη φορά «στέλοντας» 108 βλήματα εναντίον των αμερικανικών αεροπλανοφόρων που βρίσκονταν σε απόσταση 17 μιλίων. Αν και αστόχησαν για λίγο, προξένησαν σοβαρές ζημιές. Τορπίλες όμως από το αντιτορπιλικό USS Hoel ανάγκασαν το Yamato να απομακρυνθεί για λίγο από τη σύγκρουση που στοίχισε δύο αεροπλανοφόρα και τρία αντιτορπιλικά, ενώ οι Ιάπωνες απώλεσαν 3 βαρέα καταδρομικά. O Kurita ύστερα από αυτό συγκέντρωσε τα πλοία του και απομακρύνθηκε γρήγορα προσπαθώντας να σωθεί, μην έχοντας κάνει καμιά προσπάθεια να μπει στον κόλπο της Λέιτε. Στις 26 Οκτωβρίου το Yamato χτυπήθηκε πάλι από αεροπλάνα, δεχόμενο τέσσερις βόμβες.
  Το Νοέμβριο του '44 το Υamatο μαζί με δύο θωρηκτά και τρία αντιτορπιλικά έφυγαν από το Βόρνεο και το Κούρε. Εκεί αναβαθμίστηκε για τελευταία φορά, ενώ ο συνολικός αριθμός των πυροβόλων των 25 χιλιοστών έφτασε τα 147. Όταν στις 18 Μαρτίου του 1945 η μοίρα του ναυάρχου Μίτσερ χτυπώντας στη νήσο Κιούσου το Κούρε, τη Ματσουγιάμα και τη Χιροσίμα, εντόπισε έναν σημαντικότατο στόχο. Μέσα στον κόλπο της Χιροσίμα βρισκόταν το Yamato. Δέχτηκε επίθεση από αρκετά Helldivers αλλά μόνο μία βόμβα το έπληξε, αφού καλύπτονταν από βαρύ αντιαεροπορικό πυρ.
  
  
  
  
  
  
  H ΒΥΘΙΣΗ. H ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ TOY ΙΑΠΩΝΙΚΟΥ NAYTIKOY ΣΤΟΝ Β' Π.Π.
  Την 1η Απριλίου του 1945 οι Αμερικανοί επιτέθηκαν σε ιαπωνικό έδαφος για πρώτη φορά. Μία τεράστια αρμάδα έχει πλησιάσει την Οκινάουα και πεζοναύτες αποβιβάζονται στις παραλίες της. Το ιαπωνικό ναυτικό για να υποστηρίξει τους υπερασπιστές της στέλνει τα τελευταία του διαθέσιμα πλοία. Το Υamatο, το καταδρομικό Yahagi και οκτώ αντιτορπιλικά στέλνονται σε μία αποστολή αυτοκτονία. Το Yamato πραγματικό πλωτό «καμικάζε» φτάνοντας στην Οκινάβα θα εξώκειλε εσκεμμένα στα ρηχά, κι από εκεί με τα γιγαντιαία πυροβόλα του θα ισοπέδωνε τις αμερικανικές δυνάμεις αβύθιστο πια. Το πετρέλαιο, έφτανε για το ταξίδι μόνο μέχρι την Οκινάουα, και αυτό το λίγο είχε βρεθεί με αποστράγγιση των υπόλοιπων πλοίων του στόλου. Διοικητής αυτής της αρμάδας Kamikaze (κωδικός Ten-Go) ήταν ο αντιναύαρχος Seichi Ito. Στις 5:45 της 6^ης Απριλίου του 1945 η δύναμη εντοπίστηκε από το υποβρύχιο USS Threatfin. H ασύρματη αναφορά που έστειλε ο κυβερνήτης του πλοίαρχος John Foote παρεμβλήθηκε από τους Ιάπωνες. Αδίκως γιατί ήδη είχαν κινητοποιηθεί οι Αμερικανοί. Αμέσως ο Ho διέταξε την έναρξη ελιγμών αποφυγής με ταχύτητα 20 κόμβων. Εντοπίστηκε αργότερα από το υποβρύχιο USS Hackeback, αλλά, αφού κι αυτό έστειλε τέσσερις αναφορές δέχτηκε επίθεση από αντιτορπιλικό και αναγκάστηκε να διακόψει.
  O ναύαρχος Mark Mitcher με την Task Force 58 ήταν όμως αρκετά ενημερωμένος. Με το ξημέρωμα της 7ης Απριλίου εξαπέλυσε εναέριες περιπόλους. Στις 8:23 ο Σημαιοφόρος Jack Lyons πετώντας με ένα F-6F, του οποίου οι δεξαμενές ήταν σχεδόν άδειες, πετούσε προς το αεροπλανοφόρο Essex. Δυτικά όμως από το νησί Retto Koshkiki εντόπισε τον ιαπωνικό σχηματισμό και έστειλε το ακόλουθο μήνυμα: «Ένα θωρηκτό κλάσης Yamato... ένα ελαφρύ καταδρομικό... οκτώ αντιτορπιλικά... πορεία 290 με 20 κόμβους»...
  H παρακολούθηση συνεχίστηκε από ένα ζευγάρι αμφίβιων PBM-5 Mariner, για τις επόμενες 5 ώρες. Στις 11:31 ο Ito έλαβε αναφορά για 250 αμερικανικά αεροπλάνα με βόρεια κατεύθυνση. Αμέσως διέταξε αντιαεροπορικό συναγερμό και όρισε απόσταση μεταξύ των πλοίων 5.000 μέτρα. Τώρα πια τα ιαπωνικά πλοία έπλεαν με 30 κόμβους και σύντομα πυκνή νέφωση άρχισε να τα καλύπτει. Αυτή η νέφωση δυσκόλεψε αρκετά τους Αμερικανούς, που τα βομβαρδιστικά τους έψαχναν το Yamato. Κάποια στιγμή όμως δέχτηκαν A/A πυρά. Το Yamato είχε βρεθεί.
  Στις 12:41, ενώ έπλεε με 30 σχεδόν κόμβους το Yamato δέχεται δύο βόμβες στον κεντρικό ιστό. Λίγο αργότερα, στις 12:46 ένα Avenger από το Bunker Hill με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Chandlre Swanson εξαπολύει εύστοχα μία τορπίλη, ενώ ένα Dauntless αφήνει μία βόμβα 1000 λιβρών στον πίσω πυργίσκο τινάζοντάς τον στον αέρα.
  Μεταξύ 1:00 και 2:17 το Yamato δέχεται μία τορπίλη και οκτώ βόμβες από αεροσκάφη του Interpid. Ακολουθούν τέσσερις τορπίλες που προκαλούν ένα πελώριο ρήγμα και χιλιάδες τόνοι νερού εισέρχονται στο σκάφος που παίρνει αριστερή κλίση 20 μοιρών. O πλοίαρχος, ναύαρχος Kosaku Aruga πλημμυρίζει το μηχανοστάσιο και το δεξί λεβητοστάσιο για να εξισορροπήσει την κατάσταση. Εκατοντάδες ναύτες πνίγονται από αυτή την κίνηση ενώ άλλοι σκοτώνονται από εκρήξεις των λεβητών. Δύο τορπίλες που πλήττουν το σκάφος στις 2:03 βοηθούν την προσπάθεια του Aruga. Αδικος κόπος όμως. Ήδη η ταχύτητα έχει πέσει στους 18 κόμβους, ενώ οι εκρήξεις έχουν ισοπεδώσει το πλοίο. Το νοσοκομείο, η αίθουσα του ασυρμάτου, οι μισές μηχανές έχουν καταστραφεί, τα πυροβόλα έχουν όλα σιγήσει, μόνο λίγα των 25 mm συνεχίζουν να βάλλουν.
  Έξι Avenger της μοίρας VT-9 από το Yorktown υπό τον υποπλοίαρχο Thomas Stetson είναι έτοιμα να επιτεθούν. O Stetson παρατηρεί ότι η θωρηκτή αντιτορπιλική ζώνη από τη δεξιά πλευρά έχει ανυψωθεί έξω από το νερό, αφήνοντας το πλοίο απροστάτευτο. Εφορμούν με στόχο το σημείο αυτό και πέντε ακόμη τορπίλες πλήττουν το καταδικασμένο πλοίο, που σύντομα η κλίση του φτάνει στις 22 μοίρες. Ένα Helldiver με τον υποπλοίαρχο H.H. Houck ρίχνει στη γέφυρα την τελευταία βόμβα, μία των 1000 λιβρών. Το Yamato ακινητοποιημένο συγκλονίζονταν από εκρήξεις, χωρίς ελπίδα.
  O Ito, αφού ματαίωσε (!) την επιχείρηση Ten-Go αποσύρθηκε στην καμπίνα του, ο Aruga δέθηκε στη γέφυρα ενώ οι άλλοι ανώτεροι αξιωματικοί συμφώνησαν να παραμείνουν στο πλοίο. Ήδη είχαν βυθιστεί το καταδρομικό Yahagi και τέσσερα αντιτορπιλικά. Το αντιτορπιλικό Fuyutsuki διατάχθηκε να πλησιάσει να βοηθήσει το γίγαντα χωρίς όμως να το κάνει. O πλοίαρχός του φοβήθηκε ότι το πλοίο του θα παρασυρόταν στη δίνη της βύθισης του Yamato.
  Οι εκρήξεις είχαν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται. Στις 2:23 το Yamato ανατινάχτηκε και στις 2:28 γέρνοντας στο πλάι βυθίστηκε. Από τους 2.767 άντρες του πληρώματος μόνο 269 επέζησαν, 23 αξιωματικοί και 246 ναύτες. Μαζί με τα άλλα πλοία οι Ιάπωνες θρήνησαν 3.665 θύματα, σε μία από τις πιοπαράλογες αποστολές αυτοκτονίας. Οι Αμερικανοί έχασαν δέκα βομβαρδιστικά και 12 πιλότους. Έχουν όμως ησυχάσει από έναν φόβο που τους «τυράννησε» σε όλη τη διάρκεια του πολέμου. Ένα πλοίο, που η μοίρα του συμβόλισε την τύχη της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας δε υπήρχε πια.
  
  
  
  ΠΛΑΙΣΙΟ
  H ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ OKINAWA
  H Οκινάουα είναι ένα μικρό ηφαιστειογενές νησάκι χωρίς καμιά αξία. Ήταν όμως καθαρά ιαπωνικό έδαφος, το τελευταίο «σκαλοπάτι» πριν τη νήσο Κιούσου. Προκειμένου να ανακόψει την αμερικανική προέλαση το Τόκιο έχει στείλει έναν από τους καλύτερους επιτελείς του, τον υποστράτηγο Mitsuri Ushijima για την οργάνωση της άμυνας, με βοηθό τον υποστράγητο Isamu Cho.
  Στις 22 Μαρτίου του 1944 ενεργοποιήθηκε το 32ο Ιαπωνικό Σώμα Στρατού για την άμυνα της νήσου. Όταν αποβιβάστηκαν οι Αμερικανοί, το 32ο αποτελείτο από τις 24η και 62η μεραρχίες πεζικού, την 44η Ανεξάρτητη Ταξιαρχία και την 5η Διοίκηση Πυροβολικού. O Ushijima όμως γνωρίζοντας ότι αυτές οι δυνάμεις ήταν ανεπαρκείς επιστράτευσε όλους τους άντρες του νησιού από 17 έως 45 ετών. Έτσι η δύναμη που είχε στη διάθεσή του έφτανε τους 100.000 άντρες. Από το Μάρτιο του 1945 το IGHQ (Imperial General Headquarters) γνώριζε ότι μετά την Ivojima, σειρά είχε η Okinawa και πληροφόρησε τον Ushijima. O τελευταίος οργανώνει συστηματικά την άμυνα και ορίζει ότι δεν θα αμυνθούν στις ακτές αλλά στην ενδοχώρα. Κάθε διαθέσιμη θέση οχυρώνεται και παραλλάσσεται. Ακόμη και αν οι Αμερικανοί καταλάμβαναν την Οκινάουα, θα τους στοίχιζε τελικά πολύ ακριβά.
  H εισβολή στην Οκινάουα πραγματοποιείται την 1η Απριλίου του 1945, Κυριακή του Πάσχα. 1213 σκάφη αποβιβάζουν την 1η και 6η μεραρχία πεζοναυτών και 7^η και 9η μεραρχίες στρατού. Το σημείο είναι η παραλία Hagushi, κοντά στον ποταμό Busha. Οι αμερικανικές δυνάμεις δεν συναντούν αντίσταση, καταλαμβάνουν τα αεροδρόμια Γιοντούν και Καντένα και φτάνουν στην άλλη άκρη του νησιού αντιμετωπίζοντας μόνο νάρκες. O Ushijima είχε συγκεντρώσει τα στρατεύματά του στο νότιο και στο βόρειο άκρο του νησιού. Οι Αμερικανοί, υπό τη διοίκηση του επίσης άξιου στρατηγού Simon Bolivar Buckner, απομονώνουν το βόρειο μέρος πρώτα και καταλαμβάνουν τη χερσόνησο Μοτόμπου, εξοντώνοντας όλους τους Ιάπωνες στρατιώτες. Στη συνέχεια καταλαμβάνουν το μικρό νησί Ιέ Τζίμα στο βορειότερο άκρο. Εν τω μεταξύ ο Ushijima πιέζεται συνεχώς. H 62η ιαπωνική μεραρχία επιτίθεται αρκετές φορές τον Απρίλιο χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα. Στις 4 Μαΐου εξαπολύει γενική επίθεση η 24^η πάλι με μηδαμινά αποτελέσματα. Ετοιμάζεται λοιπόν αναγκαστικά να εγκαταλείψει την παλιά πρωτεύουσα Shuri (Shuri Castle για τους Αμερικανούς) ενώ τώρα πια ελπίζει να παρατείνει τον αγώνα όσο το δυνατόν περισσότερο.
  Οι απώλειες που έχει επιφέρει στους Αμερικανούς είναι τεράστιες. Οι τελευταίοι αναγκάζονται να προχωρούν μέτρο-μέτρο πάντα με τα φλογοβόλα. Στο Shimu συναντούν σθεναρή αντίσταση. Τα Sugar Hill, Conical Hill, το Wanna Hill, το Half Moon Hill, και το ίδιο το Shimu πέφτουν με βαρύ φόρο αίματος. Στις 27 Μαΐου ο Ushijima εγκαταλείπει τη Νάχα, τη νέα πρωτεύουσα, αλλά οι συγκρούσεις συνεχίζονται με αμείωτη ένταση. Έχει στη διάθεσή του 30.000 άνδρες, χωρίς όμως βαριά όπλα και πυρομαχικά και συνεχίζει να μάχεται μέσα σε δαιδαλώδη χαρακώματα που έχει κατασκευάσει αλλά και στις σπηλιές. Ήθελε να δώσει χρόνο στα ιαπωνικά νησιά να προετοιμαστούν.
  Στις 18 Ιουνίου σκοτώνεται από ιαπωνική οβίδα ο στρατηγός Buckner μέσα στο παρατηρητήριό του. Σταδιακά η ιαπωνική αντίσταση κάμπτεται. Τα τελευταία προπύργια πέφτουν και οι Αμερικανοί θεωρούν ότι κατέλαβαν το νησί. Κατέχουν την κορυφή του υψώματος 89 αλλά στους πρόποδες μέσα σε μία σπηλιά βρίσκεται ο Cho με τον Ushijima. Στις 22 Ιουνίου του 1945 κι ενώ οι Αμερικανοί βρίσκονται 100 μέτρα μακριά τους εκτελούν το παραδοσιακό Harakiri. Ήταν οι κύριοι υπεύθυνοι μιας εκστρατείας που κράτησε 82 ημέρες. Σκοτώθηκαν πάνω από 131.000 Ιάπωνες, 42.000 εκ των οποίων πολίτες. Οι απώλειες των Αμερικανών φτάνουν τους 7.213 στρατιώτες που αυξάνουν αρκετά με τους 4.907 από το ναυτικό που χτυπήθηκαν από τους Kamikaze. Μαζί με τους τραυματίες οι συνολικές απώλειες έφτασαν τους 49.000 άνδρες. Και όλα αυτά ενώ ακόμα δεν είχαν πατήσει στα ιαπωνικά νησιά...
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 14.01.2010
• 12:09

  Το πρόσχημα για την Aμερικανική εμπλοκή στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

   »  Αrkoleon
  
  
  
  Το πρόσχημα για την Αμερικανική εμπλοκή στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο
  
  Έχει ειπωθεί ότι όσο μεγαλύτερο είναι ένα ψέμα τόσο πιο εύκολα το δέχεται το ευρύ κοινό. Στην περίπτωση της αμερικανικής πολιτικής τον 20ό αιώνα, αυτή η φράση αποκτά ιδιαίτερο νόημα αν αναλογιστεί κανείς τις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας που έχουν διατυπωθεί για μια σειρά ιστορικών και καθοριστικών γεγονότων:
  
  * Η δολοφονία των αδελφών Κέννεντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ,
  
  * η τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου,
  
  * η προσσελήνωση του «Απόλλων 11»,
  
  * και η επίθεση των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ έχουν γεννήσει μέσα στα χρόνια πληθώρα θεωριών για το τι πραγματικά συνέβη και για ποιους λόγους.
  
  Οι απόψεις κυμαίνονται από γελοίες φαντασιώσεις μέχρι εμπεριστατωμένες αναλύσεις που λαμβάνουν υπ' όψιν μαρτυρίες και επιστημονικά στοιχεία.
  
  Πολλές φορές η επίσημη γραμμή για το τι συνέβη για παράδειγμα την 11η Σεπτεμβρίου παρουσιάζει τόσες ελλείψεις και κενά ώστε προκαλεί τον μέσο πολίτη να αναλογιστεί εναλλακτικά σενάρια. Από εκεί και πέρα το μόνο που έχει σημασία είναι το κατά πόσο πιστεύει ο καθένας ότι η κυβέρνησή του μπορεί να του λέει ψέματα η όχι.
  
  Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως του Τζον Κένεντι, οι θεωρίες συνωμοσίας αποδείχτηκαν πολύ ισχυρές (ή αντίθετα η επίσημη γραμμή και προπαγάνδα πολύ αδύναμη). Έτσι φτάσαμε σήμερα η πλειονότητα της κοινής γνώμης να τις έχει αποδεχτεί, ειδικά μετά τον δικαστικό αγώνα που έγινε μετά τη δολοφονία του προέδρου. Στις μέρες μας η επίσημη εκδοχή της «μαγικής σφαίρας» φαντάζει γελοία στους περισσότερους.
  
  Αναζητώντας αφορμή
  
  Στην περίπτωση της επίθεσης των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ, που αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται 67 χρόνια από τότε, τα πράγματα δεν είναι το ίδιο σαφή. Πρόκειται καταρχήν για ένα σημαντικότατο γεωπολιτικό γεγονός, καθώς με αφορμή αυτό οι ΗΠΑ πέρασαν οριστικά τη γραμμή του απομονωτισμού μπαίνοντας στον αιματηρό πόλεμο.
  
  Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η κοινή γνώμη και ο πολιτικός κόσμος των ΗΠΑ ήταν διχασμένοι σχετικά με το αν θα έπρεπε η χώρα τους να πάρει μέρος στον Β' Παγκόσμιο. Η εκλογή του Ρούζβελτ έπαιξε καθοριστικό ρόλο, αφού ο ίδιος ήταν υπέρμαχος ενός διευρυμένου ρόλου της Αμερικής στο παγκόσμιο σύστημα. Πίσω του είχε ισχυρούς βιομηχάνους, οι οποίοι στόχευαν να πλουτίσουν από την κατακόρυφη αύξηση της παραγωγής που θα απαιτούσε η αναμέτρηση.
  
  Ο Ρούζβελτ και αυτοί που τον υποστήριζαν όμως χρειάζονταν μια σημαντική αφορμή προκειμένου να κερδίσουν την υποστήριξη του λαού για έναν τόσο αιματηρό πόλεμο.
  
  Οι σποραδικές επιθέσεις των U-Boats στον Ατλαντικό δεν αρκούσαν και η εξάπλωση της Ιαπωνίας στον δυτικό Ειρηνικό φάνταζε μακρινή υπόθεση και δεν έπειθε την κοινή γνώμη ως απειλή. Τη λύση έδωσαν οι ίδιοι οι Ιάπωνες που ως διά μαγείας ξαφνικά εξαπέλυσαν μια προσεκτικά οργανωμένη επίθεση στη ναυτική βάση του Περλ Χάρμπορ καταστρέφοντας ένα μεγάλο μέρος του σταθμευμένου αμερικανικού στόλου.
  
  Οι εικόνες της καταστροφής και το πλήγμα στην εθνική υπερηφάνεια είχαν ισχυρό αντίκτυπο και επιτέλους ο Ρούζβελτ κατόρθωσε να κάμψει τις αντιρρήσεις των απομονωτιστών και να κηρύξει τον πόλεμο. Η συνέχεια είναι γνωστή: Χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ στον πόλεμο δεν θα μίλαγε σήμερα ο Ομπάμα για άλλον έναν «Αμερικανικό Αιώνα».
  
  Η ιαπωνική προπαρασκευή
  
  Ας πάμε όμως πίσω στον χρόνο και ας ξεκινήσουμε από την πλευρά των Ιαπώνων. Οι τεχνολογικές εξελίξεις είχαν επιτρέψει την κατασκευή αεροπλανοφόρων στη θάλασσα, πράγμα που είχε αλλάξει τα δεδομένα στη ναυτική στρατηγική. Πλέον, κυρίαρχη δύναμη θα ήταν εκείνα τα πλοία που θα μπορούσαν να στέλνουν μαζικά τα αεροπλάνα τους από μακρινές αποστάσεις. Αν ο αντίπαλος δεν είχε επαρκείς πληροφορίες για τις κινήσεις αυτές θα ήταν αντιμέτωπος με ένα συντριπτικό χτύπημα.
  
  Ο προοδευτικός ναύαρχος Γιαμαμότο είχε καταλάβει από νωρίς τη νέα αυτή αντίληψη. Επίσης, πίστευε ότι ο μόνος τρόπος να επικρατήσει η Ιαπωνία στον Ειρηνικό θα ήταν αν ξεκινούσε εκείνη την αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ με ένα ισχυρό χτύπημα στο Ναυτικό τους. Άρα τα σχέδια των Ιαπώνων για το Περλ Χάρμπορ είχαν καταστρωθεί από νωρίς και από επιχειρησιακής πλευράς ήταν άρτια οργανωμένα. Αρκούσε όμως αυτό;
  
  Οι Ιάπωνες είχαν μια μακρά παράδοση στις αιφνιδιαστικές επιθέσεις χωρίς πρώτα να κηρύσσουν τον πόλεμο. Το είχαν ξανακάνει το 1904 στον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο. Το ναυτικό των ΗΠΑ με τη σειρά του δεν ήταν διόλου απροετοίμαστο για το ενδεχόμενο μιας τέτοιας ενέργειας. Το 1932 και το 1938 είχαν γίνει μεγάλης κλίμακας ασκήσεις, το σενάριο των οποίων αφορούσε ενδεχόμενη επίθεση με αεροπλανοφόρα κατά του Περλ Χάρμπορ.
  
  Το παιχνίδι του Ρούζβελτ
  
  Ο Ρούζβελτ το 1940 είχε αποφασίσει ο στόλος του Ειρηνικού να σταθμεύει στη Χαβάη αντί για τη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ. Οι αντιρρήσεις του τότε ναυάρχου Ρίτσαρντσον ήταν τόσο μεγάλες, ώστε δύο φορές αρνήθηκε να υπακούσει και τελικά αντικαταστάθηκε. Βλέπουμε λοιπόν από την επομένη της εκλογής του Ρούζβελτ μια αλλαγή στην αμερικάνικη τακτική.
  
  Τον Μάρτιο του 1941 η κυβέρνηση των ΗΠΑ πουλούσε και μετέφερε πυρομαχικά στην Ευρώπη, κάτι που ήταν παράνομο με βάση τις διεθνείς δεσμεύσεις της έως τότε.
  
  Τέτοιες ενέργειες ήταν μεν αναγκαίες για τη συντήρηση των Βρετανών, αλλά αποτελούσαν παράλληλα και ένα μεγάλο ρίσκο για μια χώρα που υποτίθεται ότι ήθελε να παραμείνει εκτός της διαμάχης, αφού έδιναν ερείσματα στον Χίτλερ, ο οποίος θα μπορούσε να κηρύξει πόλεμο όποτε ήθελε στις ΗΠΑ, αν δεν ήταν απασχολημένος με τους Σοβιετικούς. Και αφού οι ναζί δεν μπορούσαν, ο Ρούζβελτ έπρεπε να αναζητήσει αντίπαλο στην πλευρά της Ιαπωνίας.
  
  Στις 14 Αυγούστου σε συνάντηση κορυφής ο Τσόρτσιλ τόνισε στους ακόλουθούς του την «απίστευτη θέληση του Ρούζβελτ για τον πόλεμο» και πρόσθεσε πως «προφανώς ήταν αποφασισμένος να μπουν».
  
  Πέρα από αυτά τα γενικά σημάδια και ενδείξεις, υπάρχει και πληθώρα συγκεκριμένων ενεργειών στο πλαίσιο των υπηρεσιών πληροφοριών που καταδεικνύουν τη συγκάλυψη. Μήνες πριν, ο Δρ. Σρέιμπερ, διπλωμάτης του Περού στο Τόκιο, διεμήνυσε στην αμερικανική πρεσβεία ότι είχε μάθει πως υπήρχε οργανωμένο σχέδιο αιφνιδιαστικού χτυπήματος στο Περλ Χάρμπορ.
  
  Ο Ντούσκο Πόποφ, από τους κορυφαίους πράκτορες των Βρετανών, ανέφερε στο FBI ότι η επίθεση θα ερχόταν σύντομα και την ανέλυσε εις βάθος. Η απάντηση των ομοσπονδιακών έλεγε ότι αυτά που τους είπε ήταν «…τόσο ακριβή, τόσο πλήρη που δεν μπορούμε να τα πιστέψουμε. Οι πληροφορίες εξηγούν ακριβώς που, πότε, πώς και από ποιους θα δεχτούμε επίθεση. Μοιάζουν με παγίδα».
  
  Ο Κίλσο Χαν, πράκτορας των Κινέζων, ανέφερε ότι η κορεατική αντίσταση είχε αποδείξεις πως οι Ιάπωνες σχεδίαζαν επίθεση στο Περλ Χάρμπορ πριν από τα Χριστούγεννα. Αυτές οι τρεις είναι λίγες μόνο από τις πολυάριθμες πηγές που είχαν προειδοποιήσει για το ενδεχόμενο χτύπημα.
  
  «Ένα μάτσο παλιοσίδερα»
  
  Εκτός όμως από πληροφορίες τρίτων, η αμερικανική ηγεσία είχε και τις δικές της πηγές. Ένα σημαντικό στοιχείο στην όλη υπόθεση είναι το ότι οι Αμερικανοί είχαν από καιρό σπάσει τον ιαπωνικό κώδικα και κατά συνέπεια μπορούσαν να αποκρυπτογραφούν όσα μηνύματα κατόρθωναν να υποκλέψουν από εκείνους.
  
  Αυτός ήταν ίσως ο πιο καθοριστικός παράγοντας για την έκβαση της θαλάσσιας μάχης του Ειρηνικού στη συνέχεια. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος αυτής της προσπάθειας, αναφέρουμε ότι η υπηρεσία πληροφοριών του Ναυτικού υπέκλεπτε καθημερινά εκατοντάδες τέτοια μηνύματα. Τα περισσότερα από αυτά ήταν είτε διαταγές μεταξύ των ιαπωνικών δυνάμεων είτε ακόμα και η επικοινωνία των διπλωματών τους με την κυβέρνηση στο Τόκιο.
  
  Ενώ ο καιρός πλησίαζε, η ιαπωνική ναυτική δύναμη σιγά σιγά συγκεντρωνόταν και προετοιμαζόταν. Υπάρχει μια διαφωνία σχετικά με το κατά πόσο ο στόλος που ο Γιαμαμότο έστειλε στο Περλ Χάρμπορ τήρησε τη διαταγή σιγής ασυρμάτου που τους είχε δοθεί πριν από την επίθεση.
  
  Πέρα από αυτό, όμως, η υπηρεσία πληροφοριών του Ναυτικού των ΗΠΑ είχε στη διάθεσή της πληθώρα μηνυμάτων που προϊδέαζαν για την αιματηρή συνέχεια. Ανάμεσα σε αυτά, υπήρξαν αρκετά στα οποία τονίζονταν οι ακριβείς θέσεις των αμερικανικών πλοίων στον λιμένα του νησιού προκειμένου να τις γνωρίζουν οι Ιάπωνες πιλότοι.
  
  Λίγες μέρες πριν εκδηλωθεί η επίθεση, τα αεροπλανοφόρα Έντερπραϊζ και Λέξινγκτον μαζί με κάποια από τα συνοδευτικά πλοία τους έλαβαν εντολή να αναχωρήσουν «το συντομότερο δυνατό» από το Περλ Χάρμπορ. Η απόφαση αυτή ήταν καθοριστική διότι, πρώτον, στερούσε από τις υπάρχουσες δυνάμεις το 40% των αεροσκαφών τους και, δεύτερον, απομάκρυνε τα πιο μοντέρνα και αποτελεσματικά πλοία των Αμερικανών από την επερχόμενη καταστροφή.
  
  Όπως ανέφερε αργότερα στο Κογκρέσο ο ναύαρχος Μπλοχ, «οι Ιάπωνες κατέστρεψαν ένα μάτσο παλιοσίδερα. Υπό μια έννοια μας έκαναν χάρη». Αν ο Ρούζβελτ όντως ήξερε για την επίθεση, είναι λογικό ότι θα προσπαθούσε να σώσει το καλύτερο κομμάτι του στόλου του για την επόμενη μέρα. Έτσι κι αλλιώς η εικόνα του πλήθους των φλεγόμενων και αναποδογυρισμένων πλοίων θα ήταν το ίδιο συγκλονιστική είτε ήταν απαρχαιωμένα είτε καινούργια.
  
  Ιαπωνικές έριδες
  
  Όταν ο ιαπωνικός στόλος πληροφορήθηκε από τους κατασκόπους στο νησί για την αναχώρηση των αμερικανικών αεροπλανοφόρων, η ηγεσία του βρέθηκε σε δίλημμα. Ο επικεφαλής της αεροπορικής δύναμης, πλοίαρχος Φουσίντα, θεώρησε ότι έπρεπε να ακυρώσουν την επίθεση, αφού οι πιο πολύτιμοι στόχοι απουσίαζαν. Ο ναύαρχος Ναγκούμο όμως επέμενε να συνεχιστεί.
  
  Αν ο Γιαμαμότο μπορούσε να πάρει ο ίδιος την απόφαση, πιθανότατα θα ανέβαλλε το χτύπημα. Όμως, ο Ναγκούμο είχε διαταγές να μην επικοινωνεί με δική του πρωτοβουλία με τη διοίκηση. Του είχαν δώσει οδηγίες αν γίνει αντιληπτός εντός τεσσάρων ημερών απόστασης να ακυρώσει την αποστολή. Αν η απόσταση ήταν δύο ημέρες, τότε θα έπρεπε να πάρει ο ίδιος την απόφαση. Και αν ήταν κάτω από δύο θα έπρεπε να προχωρήσει.
  
  Τελικά θύματα οι ναύτες
  
  Η αποσιώπηση των προειδοποιήσεων εκ μέρους της ηγεσίας του αμερικανικού ναυτικού είχε φυσικά ως επίκεντρο τους δυστυχείς ναύτες και στρατιώτες που φύλαγαν το Περλ Χάρμπορ. Στα τέλη Νοεμβρίου, οι υπηρεσίες του Ναυτικού στη Χαβάη αναφέρουν πως μια δύναμη αεροπλανοφόρων εντοπίστηκε μακριά στα βόρεια του νησιού.
  
  Στη συνέχεια η διοίκηση τους έστειλε μια σειρά από αντικρουόμενα μηνύματα στα οποία ανέφερε ότι ο εν λόγω στόλος βρισκόταν κοντά στις Φιλιππίνες, δηλαδή σε μεγάλη απόσταση από εκείνους. Επιπρόσθετα, τους επέστησε την προσοχή στην πιθανότητα δολιοφθορών ως πρώτη πηγή κινδύνου.
  
  Υπό αυτό το πρίσμα δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη η γνωστή ατάκα του υπολοχαγού Τάιλερ, που όταν οι χειριστές των ραντάρ του έδειξαν τα πολλαπλά στίγματα που είχαν εμφανιστεί, εκείνος τους είπε «ξεχάστε τα!». Φυσικά, ήταν το πρώτο κύμα αεροπλάνων που εφορμούσε.
  
  Η στάση αυτή οφειλόταν στις πληροφορίες που του είχε δώσει η διοίκηση του Ναυτικού νωρίτερα. Στο παρά πέντε της επίθεσης, ο Γιαμαμότο έστειλε στον στόλο του το μήνυμα «Σκαρφαλώστε Νιτακαγιάμα 1208». Το συγκεκριμένο όνομα (Νιτάκα) είναι το πιο ψηλό βουνό της Ιαπωνίας και το 1208 ήταν προφανώς η ημερομηνία 8 Δεκεμβρίου. Το μήνυμα αυτό υποκλάπηκε από τους Αμερικανούς, αλλά αγνοήθηκε.
  
  Αφού έγιναν όλα αυτά, το πρωί της 8ης Δεκεμβρίου 1941 οι Ιάπωνες πιλότοι έπιασαν τον στόλο των ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ με κατεβασμένα τα χέρια, χωρίς πληροφορίες, χωρίς αεροσκάφη, εν ολίγοις χωρίς τη δυνατότητα να αμυνθεί ουσιαστικά. Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν η ολοκληρωτική καταστροφή, αφού τα περισσότερα πλοία στον λιμένα βυθίστηκαν ή καταστράφηκαν. Χιλιάδες Αμερικανοί έχασαν τη ζωή τους μέσα σε μια κόλαση πυρός από τον ουρανό.
  
  Ο αυτόπτης μάρτυρας Στέρλινγκ Κέιλ, που ήταν βοηθός φαρμακοποιού στη βάση, περιγράφει την ταχύτητα και την ακρίβεια της επίθεσης: «Τα ιπτάμενα βομβαρδιστικά ήταν σχεδόν πάνω από τον ώμο μου κι άρχισαν να πέφτουν οι τορπίλες, σηκώνοντας το νερό 2,5 μέτρα περίπου. Είδα ότι πέντε ή έξι από αυτά κατευθύνονταν προς το Οκλαχόμα κι άρχισα να τρέχω κι εγώ προς τα εκεί. Δεν προλάβαμε όμως να φτάσουμε. Το πλοίο, στο οποίο επέβαιναν 400 άντρες, χτυπήθηκε με έξι τορπίλες και βυθίστηκε μέσα σε 12 λεπτά».
  
  Ο στόχος... επετεύχθη
  
  Την ώρα της μάχης, διαβλέποντας τη νίκη, ο Φουσίντα καλεί τον Ναγκούμο να ανιχνεύσουν την ευρύτερη περιοχή για να εντοπίσουν τα αεροπλανοφόρα που απουσίαζαν. Ο ναύαρχος αρνείται δηλώνοντας ευχαριστημένος από την κατάληξη. Τότε, όπως και στις 11.9.2001, προκλήθηκε σάλος και πλέον ήταν ο λαός αυτός που πίεζε τον Ρούζβελτ για πόλεμο, με τη Γερουσία να ψηφίζει «ναι» με μόλις μια ψήφο κατά.
  
  Ο Ρούζβελτ είχε κερδίσει την υποστήριξη που χρειαζόταν και η Αμερική μπήκε στον πόλεμο γυρνώντας αποφασιστικά την πλάστιγγα της κατάληξής του. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος προεκλογικά είχε στηρίξει με πάθος την άποψη ότι οι ΗΠΑ δεν θα πολεμούσαν για κανέναν λόγο εκτός αν πρώτα τους επιτίθονταν, καταφέρνοντας έτσι να εμφανιστεί ως ειρηνιστής.
  
  Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι εάν συγκεκριμένοι κύκλοι στην ηγεσία των ΗΠΑ το ήθελαν, θα μπορούσαν όντως με σχετική άνεση να προκαλέσουν με την απάθειά τους την ιαπωνική ηγεσία φέρνοντας την Αμερική στον πόλεμο μια ώρα αρχύτερα. Στο κάτω κάτω, ο εχθρός υπήρχε, το συμφέρον υπήρχε, οπότε δεν θα χρειαζόταν να ξεκινήσουν εκ του μηδενός την προσπάθειά τους. Χρειαζόταν απλώς η σπίθα που θα προκαλούσε την έκρηξη. Είναι σημαντικό ότι στην υπόθεση του Περλ Χάρμπορ υπάρχει πληθώρα εγγράφων που έχουν χαρακτηριστεί απόρρητα και πληθώρα μαρτύρων που έχουν αγνοηθεί.
  
  Ίσως όμως θα έπρεπε να είμαστε το ίδιο δύσπιστοι όσο και ο ναύαρχος Γιαμαμότο, ο οποίος στη διάρκεια των έξαλλων πανηγυρισμών που ακολούθησαν την επίθεση στεκόταν βλοσυρός και δυσαρεστημένος επειδή το χτύπημα δεν ήταν συντριπτικό, όπως το είχε σχεδιάσει. Πράγματι, ύστερα από έξι μήνες στη ναυμαχία του Μίντγουεϊ φάνηκε ότι αυτός και ο Φουσίντα είχαν δίκιο. Οι Ιάπωνες δεν γνώριζαν ότι ο μόνος τρόπος να πάρεις τόσο εύκολα το τυρί είναι να μπεις στη φάκα. Το ότι το «τυρί» ήταν κάποια παλιοσίδερα με κάποιες χιλιάδες ψυχές μέσα δεν φαίνεται να προβλημάτισε τον ιδιοκτήτη της φάκας..."
  
  Πηγή: Δημοσίευμα της εφημερίδας "Το Ποντίκι " φύλλο της 11.12.2008
  
   Σχόλια 
  Το εν λόγω κατατοπιστικό δημοσίευμα της εφημερίδας "Το Ποντίκι"΄έχει ως παραλήπτη οποιονδήποτε έχει καποιες πιό αθώες αντιλήψεις, περί των όποιων συνομοτικών ενεργειών των ανα τη υφήλιο διεθνών τραπεζιτών. Τίποτε δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο σε κάποιους "ζωώδεις" τύπους οι οποίοι δύναται να θυσιάσουν οτιδήποτε εμπρός στον προσωπικό πλουτισμό και δόξα!!
  
  *Υ.Γ. Ποιός πιστεύει αλήθεια ότι οι ανά τη Υφήλιο Οικονομικοί Κολλοσοί δεν έχουν φτιαχτεί απλά "Πάτώντας επί Πτωμάτων"
  __________________
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 13.01.2010
• 23:49

  Α' και Β Παγκόσμιος Πόλεμος - Μία στημένη Ιστορία;

   »  Αrkoleon
  
  
  
  Ασχολούμαι πάρα πολλά χρόνια, σχεδόν μανιωδώς, με τη μελέτη της παγκόσμιας ιστορίας και υπάρχουν πάρα πολλά σημεία στα οποία έχω μεγάλα ερωτηματικά. Η «Ιστορία», γενικώς, στηρίζεται σε πηγές! Όταν όμως οι πηγές δεν είναι και τόσο αξιόπιστες (το δίκιο του νικητή) τότε τίθεται ευθέως ζήτημα αξιοπιστίας αυτών. Η Ιστορία είναι για εμένα η «αντικειμενική καταγραφή των γεγονότων αλλά και των αιτιών που οδήγησαν στην πραγμάτωση αυτά» Το θέμα μου εδώ είναι οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι, που κατ’ ουσία θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε ως έναν με διάλυμα 20 ετών!
  Μερικά από τα ερωτηματικά που μου έχουν δημιουργηθεί είναι:
  

  1. Ποιος ο ρόλος του οικονομικού κραχ του 1929, που επηρέασε εμφανώς και κατά κύριο λόγο τις Η.Π.Α και μετά, κατ’ επέκταση, τις ήδη παραπαίουσες ευρωπαϊκές οικονομίες, με τη μέθοδο του ντόμινο (λόγω των δανειοληπτικών υποχρεώσεων αυτών). Επίσης υπάρχει έντονα η «ιδέα» πως μία από της λύσεις του οικονομικού αδιεξόδου θα ήταν η διεξαγωγή μιας γενικής κλίμακας πολεμικής σύγκρουσης, η οποία και θα έθετε ξανά σε λειτουργία την παραπαίουσα βαριά Αμερικάνικη βιομηχανία. Μην αμελούμε πως επίσημα οι Η.Π.Α εξήλθαν του οικονομικού διεξόδου στα μέσα της δεκαετίας του ’50 (1954, αν δεν κάνω λάθος!).
  2. Η αντίληψη που επικρατεί τελευταία ότι οι Η.Π.Α γνώριζαν τα πάντα σχετικά με τις κινήσεις των Ιαπώνων σχετικά με την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ και πάραυτα δεν έπραξαν τίποτε. Κάτι που ενώ τους οδήγησε σε μια σύγκρουση, (με την Ιαπωνία), εντούτοις δεν έδωσαν την απαραίτητη σημασία καθώς επικεντρώθηκαν στο ευρωπαϊκό μέρος του πολέμου (Πόλεμος εναντίων του Γ’ Ράιχ). Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε και όλα τα πρότερα τεταμένα γεγονότα που εξώθησαν και τους Ιάπωνες στην απόφασή τους αυτή. Η στάση των ΗΠΑ απέναντι στην Αυτοκρατορική Ιαπωνία θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί προκλητικότατη και εριστική.
  3. Ο ρόλος του Φραγκλίνου Ντελάνο Ρούζβελτ που με κάθε τρόπο επιδίωκε το σπάσιμο του δόγματος του αποκαλούμενου «Αμερικανικού απομονωτισμού» κάτι το οποίο βρήκε πρόσφορο έδαφος με την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο με την πλευρά των συμμάχων.
  4. Η «ανόητη» αδράνεια που έδειξαν οι Άγγλο-Γάλλοι της πρώτες ημέρες του πολέμου «καθώς στα Γάλλο-Γερμανικά σύνορα υπερτερούσαν σε όλα έναντι των εχθρών τους (και σε άνδρες και σε υλικό και σε μεραρχίες) και παρόλα αυτά δεν έπραξαν απολύτως τίποτα, αναμένοντας έτσι την, όπως αποδείχτηκε, μοιραία τύχη τους. 
  5. Το ανεξήγητο δόγμα υποχωρητικότητας έναντι του Χίτλερ (Αυστρία – Τσεχοσλοβακία και στην κούρσα επανεξοπλισμού του Γ’ Ράιχ).
  6. Η επιλεκτική κήρυξη πολέμου απέναντι μόνον στον Χίτλερ και όχι στον Στάλιν(στην Πολωνία μην λησμονούμε εισέβαλλαν και οι δύο, Σύμφωνο Μολότωφ – Ρίμπεντροπ).
  7. Η ανεξήγητη στάση του Χίτλερ απέναντι στην Βρετανική Αυτοκρατορία (Δουνκέρκη – Μη επέμβαση – Αποστολή του Ρούντολφ Ες).
  8. Η αμφιλεγόμενη στάση του Χίτλερ απέναντι στους Εβραίους. Πολλοί εξ αυτών είναι πλέον βέβαιο ότι όχι μόνο υπηρέτησαν στις Γερμανικές ένοπλες δυνάμεις αλλά υπήρξαν και υψηλόβαθμα διοικητικά στελέχη του στρατού. Επίσης δεν πρέπει να αμελούμε ότι οι Εβραίοι στήριξαν σε μεγάλο βαθμό οικονομικά το ναζιστικό κίνημα στα πρώτα του βήματα, παρά των όποιων ρατσιστικών εξαγγελιών του ηγέτη του. 

  Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά στοιχεία σχετικά με τις αιτίες και των δύο πολέμων όμως θα ήμουν πολύ κουραστικός. Θέλω όμως να καταλήξω στο εξής συμπέρασμα το οποίο πιστεύω πως, ως θεωρητικός, πρέπει να συζητηθεί. Τελικά μήπως οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν ένα καλοστημένο σχέδιο που ίσως να έφυγε «λίγο» από τον έλεγχο των όποιων πλουτοκρατών, σχεδιαστών και εμπνευστών τους. Τελικά μήπως πέθαναν τόσοι αθώοι άδικα προκειμένου κάποιοι απλά και μόνο να αυξήσουν τον προσωπικό τους πλούτο;
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 22:44

  ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣΗΣ ΝΑΞΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΤΗΣ NOVA

   »  Αrkoleon
  Επιστολή διαμαρτυρίας για τις υπερβολικές αυξήσεις της NOVA, έστειλε προς την Π.Ο.Ε.Σ.Ε. ο Σύλλογος Mαζικής Eστίασης Νάξου "Nάξος-Φιλοξενία".
  
  
  Νάξος 11/01/10
  Αριθμ. Πρωτ 01/10
  Προς Π.Ο.Ε.Σ.Ε
  Θέμα: "Nεο τιμολόγιο επαγγελματικών συνδέσεων συνδρομητικής τηλεόρασης."
  Έπειτα από την τηλεφωνική μας επικοινωνία σας καταθέτουμε και γραπτώς τις απόψεις μας, σχετικά με την συνεργασία των καταστημάτων εστίασης και την συνδρομητική εταιρεία τηλεόρασης ΝOVA. Η NOVA αποφάσισε και ενημέρωσε τους επαγγελματίες ότι θα προβεί σε αύξηση 35% στα τιμολόγια των επαγγελματικών συνδέσεων από 01/02/2010. Η μηνιαία χρέωση στα καταστήματα ξεκινά από 100 ευρώ. Ας δούμε όμως λίγο το πλαίσιο αυτής της συνεργασίας:
  ‘Όπως γνωρίζετε η ΝΟVA για να προσφέρει την συνδρομητική σύνδεση στα καταστήματα, συνάπτει επαγγελματικά συμβόλαια με τα οποία δίνει τη δυνατότητα στους επαγγελματίες, να προβάλλουν στους πελάτες τους το τηλεοπτικό πρόγραμμα, αντί μηνιαίου τιμήματος 100 ευρώ και άνω, ανάλογα με το κατάστημα. Όσοι προβάλλουν χωρίς να έχουν συνάψει επαγγελματικό συμβόλαιο, διώκονται ποινικά. Το πακέτο των καναλιών όμως που διατίθεται στα καταστήματα, δεν περιλαμβάνει τα κανάλια που διατίθενται στα σπίτια. Δηλαδή, στα καταστήματα δεν διατίθενται ούτε τα κινηματογραφικά κανάλια, ούτε αυτά των ντοκιμαντέρ, ούτε τα δημοσιογραφικά, παρά μόνο τα βασικά ελληνικά και τα αθλητικά. Αυτό συμβαίνει γιατί η NOVA, δεν διαθέτει τα πνευματικά δικαιώματα προβολής, όλων των καναλιών στους δημόσιους χώρους. Βέβαια, αντιλαμβάνεστε αν είχε τα δικαιώματα δημόσιας προβολής όλων των καναλιών, πόσο θα χρέωνε αυτή την υπηρεσία αναλογικά.
  Έχουμε λοιπόν μία διαφορετική μεταχείριση η οποία όμως ...... έχει και κάποια όρια αφού:
  
  * H σύναψη του επαγγελματικού συμβολαίου ΝΟVA, δεν απαλλάσσει τους επαγγελματίες από τις υπόλοιπες σχετικές εισφορές. Για να ανοίξουν την τηλεόραση θα πρέπει, να πληρώσουν για την ΕΡΤ πάνω στο τιμολόγιο της Δ.Ε.Η. Επίσης θα πρέπει, να πληρώσουν στην Α.Ε.Π.Ι (Ανώνυμη Εταιρεία Πνευματικών Δικαιωμάτων) για τη χρήση της τηλεόρασης, ακόμα και αν δεν χρησιμοποιούν άλλα μέσα * αναπαραγωγής ήχου. Δηλαδή, ένα καφενείο σε ένα χωριό, που έχει μόνο μια τηλεόραση και πολλές φορές αναγκάζεται να τοποθετήσει Δορυφορικό δέκτη, αφού οι ιδιαίτερες συνθήκες (καιρoύ και τοποθεσίας) του το επιβάλλουν, για να έχει τηλεοπτική κάλυψη πρέπει να πληρώνει: Δ.Ε.Η (ΕΡΤ)+Α.Ε.Π.Ι+ΝΟVA. Πολλές φορές το αντίτιμο αυτό ισούται με το ύψος του ενοικίου του καταστήματος.
  
  * Παρακολουθούμε διαρκώς την NOVA να προσφέρει εκπτώσεις και προνόμια, στα οικιακά πακέτα (τιμολόγια από 19,90 ευρώ το μήνα αντί 100 ευρώ και άνω στα επαγγελματικά). Επίσης με την υπηρεσία PVR, η οποία δεν δίδεται στους επαγγελματίες , δίνει την δυνατότητα στους ιδιώτες παρακολούθησης 2 διαφορετικών καναλιών ταυτόχρονα και την εγγραφή ενός τρίτου, καθώς και μια σειρά από άλλες υπηρεσίες. Αν δηλαδή ένα κατάστημα διαθέτει 2 τηλεοράσεις και οι πελάτες του επιθυμούν να παρακολουθήσουν δύο διαφορετικά κανάλια, δεν μπορεί να το κάνει. Αν κάποιοι, βλέπουν ένα ποδοσφαιρικό αγώνα και κάποιοι θέλουν να δουν κάτι άλλο, δεν γίνεται. Αν το δεύτερο κανάλι υπάρχει σε επίγεια σύνδεση, ο καταστηματάρχης θα πρέπει να κάνει και δεύτερη εγκατάσταση, για να δείξει κάτι διαφορετικό στην δεύτερη τηλεόραση, (όχι όμως NOVA). Δίνουν δηλαδή μία σειρά από κίνητρα στους εν δυνάμει πελάτες των καταστημάτων, να καθίσουν με λίγα χρήματα μέσα στο σπίτι, μειώνοντας έτσι το πιθανό πλήθος των θαμώνων από τα καταστήματα. Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί κατά πολύ ο κόσμος που παρακολουθούσε τα αθλητικά γεγονότα στα καταστήματα σε σχέση με παλιότερα. Σημειωτέον δε, ότι η NOVA δεν μεταδίδει τους αγώνες του Ισπανικού και του Γερμανικού πρωταθλήματος όπως επίσης και του πολυπληθέστερου Ελληνικού ποδοσφαιρικού σωματείου του Ολυμπιακού. Ακόμα να αναφέρουμε ότι είχε πραγματοποιηθεί μέσα στο 2009 και άλλη αύξηση (μικρή βέβαια της τάξης του 2%).
  
  * Επίσης παρατηρείται σε καθημερινή βάση μία διαρκής ταλαιπωρία στο τηλεφωνικό κέντρο της εταιρείας. Για μια απλή πληροφορία η την τεχνική υποστήριξη της εταιρείας, (για την οποία δεν ευθύνεται πάντα ο πελάτης αλλά και πολλές φορές η εταιρεία), να είναι στην αναμονή στην τηλεφωνική γραμμή κάποιος επαγγελματίας μέχρι και 45 λεπτά της ώρας. Θα έπρεπε αφού το τιμολόγιο χρέωσης στους επαγγελματίες είναι μέχρι και πενταπλάσιο από τους ιδιώτες, να μπορούν οι επαγγελματίες με μια ειδική τηλεφωνική γραμμή, να εξυπηρετούνται ταχύτερα, αφού οι θαμώνες τους αλλά και ο ίδιος ο επαγγελματίας, δεν είναι δυνατόν να περιμένουν τόσο πολύ.
  
  * Θεωρούμε απαράδεκτη την απόφαση της εταιρείας ΝΟVA να αυξήσει τα τιμολόγιά της από 01/02/2010 με το ποσοστό του 35% !!! . Στις σημερινές εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για την μικρομεσαία επιχείρηση, είναι αδιανόητο και δυσβάσταχτο, να πληρώνουμε τόσα πολλά και να μας επιβάλλουν και τέτοιες υπέρογκες αυξήσεις. Μας ζητούν να γίνουμε ανταγωνιστικότεροι, να προσφέρουμε αναβαθμισμένες ποιοτικές υπηρεσίες σε προσιτές τιμές, να προχωράμε σε εκπτώσεις και μειώσεις τιμών, να τονώνουμε την απασχόληση να μην προβαίνουμε σε απολύσεις, να πληρώνουμε περισσότερους φόρους, να στεκόμαστε όρθιοι στα μονοπώλια των Franchise και των κολοσσών των ξένων Μεγαλοσυμφερόντων. Πόσο μπορούμε να αντέξουμε άλλο; Έλεος, Έλεος , Έλεος.
  
  Είμαστε στην διάθεσή της Ομοσπονδίας μας για οποιαδήποτε πληροφορία και είμαστε διατεθειμένοι να συμμετέχουμε οπουδήποτε μπορούμε να είμαστε χρήσιμοι και αποτελεσματικοί..
  
  Με συναδελφικούς χαιρετισμούς
  
  Ο πρόεδρος Ο Γ.Γραμματέας
  
  Ιωάννης Ε. Παπαδόπουλος Ευάγγελος Αθαν. Καραμανής
   
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 15:04

  Η ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

   »  Αrkoleon
  
  
  Οι 10 πιο ενοχλητικές χρήσεις τής γλώσσας μας.
  Του Γ. Μπαμπινώτη
  
  Από την εκπομπή «Τη γλώσσα μού έδωσαν Ελληνική» που επιμελούμαι στη ΝΕΤ και που αφορά κυρίως σε ζητήματα χρήσεως τής γλώσσας μας, διεξήγαγα μιαν απλή αλλά χρήσιμη, νομίζω, έρευνα.
  Την ιδέα μού έδωσε ανάλογη έρευνα τού BBC για την Αγγλική («The Top Twenty Complaints») αλλά, ακόμη περισσότερο, το πλήθος των (συμβατικών και ηλεκτρονικών) επιστολών τηλεθεατών, οι οποίοι «παραπονούνται» για διάφορες χρήσεις τής Ελληνικής, τις οποίες θεωρούν από αδόκιμες ώς λανθασμένες, ζητώντας μου να τις σχολιάσω και να συμβάλω στο να αποφεύγονται.
  Ζητήθηκε, λοιπόν, από τους τηλεθεατές να επισημάνουν τις δέκα πιο ενοχλητικές γι' αυτούς χρήσεις τής Ελληνικής που μιλάμε και γράφουμε. Τι τους ενοχλεί περισσότερο. Τι νομίζουν ότι δεν έχει καλώς. Τι θεωρούν ότι πρέπει να αλλάξει ή να αποφεύγεται. Υπήρξε πληθώρα απαντήσεων. Ταξινομήθηκαν οι απαντήσεις, ιεραρχήθηκαν σύμφωνα με τη συχνότητά τους και έδωσαν τα εξής αποτελέσματα:
  1. Χρήση ξένων λέξεων.
  Οι περισσότεροι συνέκλιναν στην επισήμανση ότι πρέπει να περιορισθεί η μεγάλης εκτάσεως χρήση ξένων λέξεων, τού τύπου budget, team, panel, talk-show, gallop, e-mail, follow-up κ.τ.ό.
  2. Προστακτική αορίστου με αύξηση.
  Να μη χρησιμοποιούνται τύποι όπως υπέγραψέ μου εδώ, απήντησέ μου γρήγορα κ.λπ. αντί υπόγραψε, απάντησε.
  3. Χρήση επιρρημάτων.
  Ζητούν να μη λέμε τύπους όπως προηγούμενα, ενδεχόμενα, πιθανά κ.τ.ό. αντί των προηγουμένως, ενδεχομένως, πιθανώς. Επίσης ζητούν να τηρούμε στην ομιλία μας τη διαφορά ανάμεσα σε λεξιλογικά ζεύγη, όπως απλά - απλώς, άμεσα - αμέσως, έκτακτα - εκτάκτως κ.τ.ό. που διαφέρουν στη σημασία τους.
  4. Θηλυκά επιθέτων σε -ης.
  Τους ενοχλεί να ακούν ή να διαβάζουν χρήσεις όπως τής διεθνής συνθήκης, η συνεπή υπόσχεση, η διαφανές μπλούζα κ.τ.ό. αντί τής διεθνούς, η συνεπής, η διαφανής κ.λπ. Συναφώς επισημαίνουν τη λανθασμένη χρήση τού επιρρήματος επί κεφαλής (ή επικεφαλής) ως επιθέτου, που μάλιστα κλίνεται: συνάντησαν τον επικεφαλή τής αντιπροσωπίας!
  5. Σύγχυση αορίστου και ενεστώτα των συνθέτων σε -άγω και -βάλλω.
  Να προσέχουμε, γράφουν, να μη συγχέουμε χρήσεις όπως «πήγε στο Παρίσι να διεξαγάγει συνομιλίες» (μια φορά) με το «να διεξάγει» (πάντοτε/συχνά). Οπως και το «πρέπει να υποβάλεις αίτηση» (μια φορά) με το «να υποβάλλεις» (κάθε μήνα).
  6. Το διαρρέω (πληροφορίες, ειδήσεις κ.λπ.).
  Αγανακτούν με τη χρήση τού διαρρέω με συμπλήρωμα (αντικείμενο): «Ο υπάλληλος διέρρευσε τις πληροφορίες» (αντί «διοχέτευσε» ή «άφησε να διαρρεύσουν»).
  7. Το -ν των άρθρων.
  Επισημαίνουν τη χρήση τού άρθρου με -ν σε χρήσεις που δεν χρειάζεται (την χώρα, τον δάσκαλο) και, κυρίως, την παράλειψή του εκεί που χρειάζεται (τη πίστη, το πατέρα).
  8. Χρήση αποθετικών (σε -μαι) ρημάτων ως παθητικών. Παραπονούνται ευλόγως ότι φράσεις όπως «οι μετοχές διαπραγματεύονται στο Χρηματιστήριο από τους επενδυτές» ή «το δέρμα επεξεργάζεται σε ειδικά εργοστάσια» δεν έχουν καλώς (θα πρέπει να λεχθεί: «είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης» ή «οι επενδυτές διαπραγματεύονται...» και «το δέρμα υφίσταται επεξεργασία» ή «το επεξεργάζονται»).
  9. Χρήση αρσενικού τύπου μετοχής/επιθέτου αντί θηλυκών. Θεωρούν απαράδεκτες χρήσεις όπως: οι ισχύοντες διατάξεις ή επειγόντων περιπτώσεων (αντί ισχύουσες, επειγουσών).
  10. Την αντικατάσταση τού ως από το σαν σε όλες τις χρήσεις: Μιλάει σαν ειδικός - Μιλάει ως ειδικός. Οι χρήσεις αυτές διαφέρουν σημασιολογικά. Το «μιλάει ως ειδικός» σημαίνει ότι είναι πράγματι ειδικός, ενώ το «μιλάει σαν ειδικός» σημαίνει ότι μιλάει σαν να ήταν ειδικός, που δεν είναι.
  * Συμπεράσματα
  Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι εξακολουθεί, ευτυχώς, να υπάρχει μεγάλη ευαισθησία στον Ελληνα ως προς τη χρήση τής γλώσσας, είτε γιατί έχουμε κάποιες τραυματικές εμπειρίες από το γλωσσικό, είτε κυρίως γιατί το θέμα τής γλώσσας το θεωρούμε δικό μας θέμα· θεωρούμε ότι μάς αφορά όλους.
  Και έτσι είναι. Αυτό φαίνεται όχι μόνο από τη συμμετοχή στην έρευνα, αλλά και από τον τρόπο που εκφράζονται οι συμμετέχοντες. Χρησιμοποιούν συχνά απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για όσους «παραβιάζουν» αυτήν ή εκείνη τη χρήση τής γλώσσας, που θεωρούν ως σωστή. Επίσης, χωρίς να είναι ειδικοί στη γλώσσα, θίγουν περιπτώσεις από όλα τα επίπεδα τής γλώσσας: τη γραμματική, τη σύνταξη, το λεξιλόγιο (θέματα φωνητικής - η προφορά των b, d, g σε λέξεις όπως έμπορος, έντιμος, άγκυρα, όπου κατά τους κανόνες θα έπρεπε να προφέρονται έρρινα: έmbορος, έndιμος, άngυρα - δεν βρίσκονται στην πρώτη «ενοχλητική» δεκάδα).
  Είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στη χρήση ξένων λέξεων που ζητούν να τις αποφεύγουμε.
  Από τις απαντήσεις είναι φανερό ότι δεν υποστηρίζουν έναν «γλωσσικό ρατσισμό» ή κάποιο κήρυγμα «γλωσσικής κάθαρσης», αλλά επιμένουν στην περιορισμένη και λελογισμένη χρήση των λέξεων.
  Να μη λέμε budget αντί για «προϋπολογισμός», team αντί «ομάδα», follow-up αντί «συνέχεια» κ.ο.κ. Οταν σχεδόν όλοι συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι αυτό τους ενοχλεί και ότι αποτελεί πρόβλημα για τη χρήση τής γλώσσας, είμαστε υποχρεωμένοι να το λάβουμε υπ' όψιν, όχι φυσικά θέτοντας υπό διωγμόν κάθε ξένη λέξη (βρίθει από αυτές η γλώσσα μας), αλλά αναπτύσσοντας μεγαλύτερη ευαισθησία στις λεξιλογικές επιλογές μας με μια παράλληλη προσπάθεια των ειδικών να δηλωθούν συστηματικά οι νέοι όροι που εισέρχονται από τον χώρο τής τεχνολογίας.
  Εκπληξη απετέλεσε πόσο πολύ ενοχλεί ο αυξημένος τύπος προστακτικής. Πόσο ενοχλούν χρήσεις, όπως παρήγγειλε (αντί παράγγειλε), υπέγραψε (αντί υπόγραψε), κατέθεσε (αντί κατάθεσε), υπέβαλε (αντί υπόβαλε) κ.τ.ό. Μολονότι θα περίμενε κανείς ότι πρόκειται για ένα θέμα που απασχολεί ανθρώπους με λογιότερα ενδιαφέροντα, φάνηκε ότι προκαλεί το γλωσσικό αίσθημα ευρύτερα.
  
  Γραμματικές ευαισθησίες έχουν οι Ελληνες ομιλητές και σε άλλες χρήσεις που δείχνουν ότι τους ενοχλούν: α) τα επιρρήματα τού τύπου προηγούμενα (αντί προηγουμένως), ενδεχόμενα, πιθανά κ.λπ. (καταλαμβάνουν την τρίτη θέση των πρώτων δέκα)· β) η κλίση των θηλυκών επιθέτων σε -ης (τής διεθνής!, η συνεπή! κ.τ.ό.), που πράγματι γεννούν δυσκολία σε αρκετούς ομιλητές, καταλαμβάνει την τέταρτη θέση· γ) η σύγχυση στα ρήματα να/θα (διεξ)αγάγω - (διεξ)άγω τους ενοχλεί (πέμπτη στη σειρά), όπως ίσως δεν θα περίμενε κανείς, δοθέντος ότι συνιστούν κλειστή κατηγορία (είναι μόνο τα σύνθετα σε -άγω και -βάλλω)· δ) γραμματική και η (ένατη στις δέκα) επισήμανση τής χρήσης αρσενικού αντί θηλυκού σε μετοχές κυρίως αλλά και (μετοχικά) επίθετα: ισχύοντες διατάξεις! δευτερευόντων προτάσεων!
  
  Κυριαρχία, λοιπόν, τής γραμματικής, ενώ πολύ λιγότερο ενοχλεί η σύνταξη: δεν ανέχονται - καταλαμβάνει την 8η θέση - το (χρηματιστηριακό) «οι μετοχές διαπραγματεύονται στις 600 δραχμές» (ρήμα δηλ. που έχει μόνο τύπο σε -μαι, ρήμα αποθετικό, όταν λέγεται σε παθητική χρήση: αντί «οι μετοχές γίνονται αντικείμενο διαπραγμάτευσης...» ή «τις μετοχές διαπραγματεύονται οι επενδυτές...»). Επίσης θεωρούν τερατώδη τη χρήση τού διαρρέω (ως μεταβατικού ρήματος με αντικείμενο): «αυτός είναι που διαρρέει τις πληροφορίες». Το τοποθετούν στην 6η θέση. Τους απασχολούν, τέλος, και λεξιλογικά θέματα, όπως η διαφορά των επιρρημάτων που έχουν δύο τύπους, σε -α και σε -ως: έκτακτα - εκτάκτως, αδιάκριτα - αδιακρίτως, άμεσα - αμέσως κ.τ.ό. (τρίτη θέση) και η σημασιολογική διαφοροποίηση των ως και σαν (δέκατη θέση). Φωνητικές χρήσεις τού τύπου: τη πίστη, το πατέρα, τη τόλμη, το τόμο κ.λπ. ενοχλούν επίσης στον προφορικό ιδίως λόγο (έβδομη θέση).
  
  Οι παρατηρήσεις των συμπολιτών μας (από όλη την Ελλάδα, από όλες τις ηλικίες και από διαφορετικό μορφωτικό επίπεδο) πρέπει να μάς ευαισθητοποιήσουν και να μάς προβληματίσουν όλους: Εκπαίδευση, ΜΜΕ, φορείς, άτομα. Οι άδολες αυτές γλωσσικές ευαισθησίες τού κόσμου που βγήκαν από την έρευνα μπορούν γλωσσολογικά να αναλυθούν, να αιτιολογηθούν και να αξιολογηθούν. Δεν σημαίνει ότι οι κύριες αδυναμίες στη χρήση τής γλώσσας μας είναι μόνον οι δέκα αυτές. Οι ειδικοί εύκολα μπορούν να επισημάνουν πολλές άλλες πλευρές και παραμέτρους, ακόμη και να δεχθούν και να δικαιολογήσουν κάποιες από αυτές. Ωστόσο, δεν πρέπει να υποτιμάμε τη γνώμη και την ευαισθησία των απλών χρηστών τής γλώσσας μας. Και κάτι πολύ σημαντικό: Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε είναι παρήγορο να διαπιστώνεις μια τόσο πηγαία και πολύτιμη έγνοια για τη γλώσσα μας.
  
  ΠΗΓΗ: Εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" 12-5-2002
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:58

  Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

   »  Αrkoleon
  
  ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
  
  Επιφανους 1
  117 42, Αθήνα
  τηλ: 210-9214863
  fax 210-9236325
  e-mail: mikisthe@otenet.gr
  Προς: κ. Στέφανο Ληναίο
  Αθήνα, 21.12.2009
  
  Αγαπητέ μου Στέφανε,
  Προχτές το βράδυ στην ΝΕΤ ο Νίκος Δήμου στην εκπομπή «Στα άκρα» επαναλάμβανε τις γνωστές απόψεις Ρεπούση-Λιάκου-Κουλούρη-Άννας Φραγκουδάκη και του νέου «φρούτου», της κ. Δραγώνα, βουλευτού του ΠΑΣΟΚ και «ειδικής γραμματέως του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων» δηλαδή στην καρδιά της διαμόρφωσης της σκέψης, των γνώσεων και του ήθους των Ελλήνων του μέλλοντος. Στην συμμορία συμμετέχει και ο κ. Νίκος Μουζέλης, σύζυγος της κ. Θ. Δραγώνα, καθηγητής του LSE (?) και επιστημονικός υπεύθυνος του «Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ»!!!
  Άλλο ένα πόστο-κλειδί. Το 1999 συναντάμε την κ. Δραγώνα μαζί με τους «επιφανέστερους Έλληνες αναθεωρητές ιστοριογράφους» σε διεθνές συνέδριο στην Χάλκη του CDRSEE (Κέντρο για την Δημοκρατία και την Συμφιλίωση στην Νοτιοανατολική Ευρώπη) και του ΕΛΙΑΜΕΠ (έδρα του κ. Βερέμη) με θέμα την «Εθνική Μνήμη» (δηλ. λέω εγώ, «πώς θα καταργήσουμε την εθνική μας μνήμη»).
  Η κ. Δραγώνα στο βιβλίο της «Τι είν’ η πατρίδα μας;» πιάνει τον … ταύρο από τα κέρατα (θαύμασε ύφος γραφής): «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού.
  Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων». (Τρέμετε άθλιοι «κονομάκηδες» Σεφέρη και Ελύτη, που στην ομιλία σας κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ υμνήσατε την συνέχεια του ελληνικού έθνους από τον Όμηρο έως σήμερα).
  Στο εν λόγω βιβλίο της η σύμβουλος της κ. Άννας Διαμαντοπούλου αναφέρει σχετικά: «Η αρχαιότητα χρησιμοποιείται σαν πρότυπο υπεριστορικό (!) με αποτέλεσμα να «αποδεικνύει» την αναξιότητα της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτισμού της».
  Επίσης το Έθνος περιγράφεται ως «οντότητα υπερχρονική και στατική» με αποτέλεσμα να ναρκοθετείται η έννοια της εξέλιξης και να καλλιεργούνται αντίθετα με τις αξίες της εποχής μας εθνοκεντρισμός και ξενοφοβία».
  Ο μόνος που απάντησε δημοσίως σ’ αυτά απ’ ό,τι γνωρίζω, είναι ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε τελευταίο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο οποίος προς τιμήν του απαντώντας σε σχετικό με τα παραπάνω άρθρο της κ. Άννας Φραγκουδάκη, στενής φίλης και ομοϊδεάτισσας της ειδικής γραμματέως του υπουργείου Παιδείας: «Η κ. Φραγκουδάκη θεωρεί πως κάθε αναφορά σε πατρίδα, πατριωτισμό, έθνος είναι συντηρητική, δεξιά και σχεδόν φασιστική πολιτική (…).
  Έτσι καλό θα είναι να απαλειφθούν από τα σχολικά βιβλία όλα τα ποιήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια που αναφέρουν θετικούς χαρακτηρισμούς ως έννοιες «πατρίδα», «έθνος». Πρέπει ευθύς να αφαιρεθούν από τα σχολικά εγχειρίδια όλες οι αναφορές που υπάρχουν στο έργο του Σολομού και ιδίως στον πατριδοκαπηλικό «Ύμνο εις την Ελυθερίαν» στις έννοιες «πατρίδα» και «έθνος».
  Αν δεν γίνεται να καταχωνιαστεί η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» του Παπαρηγόπουλου, καλό θα είναι να καεί.
  Οπωσδήποτε όμως θα πρέπει να καεί και μάλιστα δημοσίως το φασιστικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα «Για την Πατρίδα». Να εξοβελισθούν τα δεκατετράστιχα του Παλαμά «Πατρίδες» (…). Εντός σύντομης προθεσμίας πρέπει να αλλάξουν όνομα η ποδοσφαιρική ομάδα «Εθνικός», το «Εθνικό Θέατρο», η εφημερίδα «Έθνος», το «Πατριωτικό Ίδρυμα», το «Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών», το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, η Εθνική Λυρική Σκηνή κλπ. κλπ.
  Όπως καταλαβαίνεις, μπροστά σ’ αυτή την βαρυχειμωνιά που μας προέκυψε ξαφνικά, ένας μονάχα κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη. Εκτός πια κι αν όλοι οι Έλληνες, ανώνυμοι και επώνυμοι, έχουν περιπέσει σε χειμερία νάρκη ή έχουν (έχουμε) χάσει τα ανακλαστικά μας ως Έλληνες πατριώτες…
  Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός, πρώτον να ενημερώσουμε όσο γίνεται πιο πλατειά, πιο υψηλά και πιο βαθειά τους Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από μόρφωση, ιδιότητα, ειδικότητα, επάγγελμα και αξίωμα. Δεύτερον να αποκαλύψουμε τη συνωμοσία και τους συνωμότες έναν-έναν, να αποκαλύψουμε τις απόψεις, τις προσπάθειες, τις πράξεις και τα έργα τους και κυρίως αυτούς που κρύβονται πίσω τους, που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί και επικίνδυνοι, ώστε να έχουν ως τώρα κατορθώσει να τους προωθήσουν στα νευραλγικότερα σημεία της εθνικής μας ζωής και ειδικά στην Παιδεία, στα ΜΜΕ, ακόμα και στο Κέντρο όπου σχεδιάζεαι η εξωτερική μας πολιτική, στο Υπουργείο Εξωτερικών! Τρίτον, να προβάλουμε τις λεπτομερείς αποκαλύψεις του «ΑΡΔΗΝ» για την ΕΛΙΑΜΕΠ, που φαίνεται ότι παίζει τον ρόλο της ραχοκοκκαλιάς απ’ όπου εκπορεύονται οι ειδικευμένες ομάδες των συνωμοτών.
  Τέταρτον, να περάσουμε όσο γίνεται περισσότερο στην αντεπίθεση, αφού πρώτα πεισθούν όλοι ότι η πατρίδα μας αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο στην ιστορία της, γιατί αυτή τη φορά προέρχεται από τα μέσα και όχι από έξω, όπως έως τώρα. Δεν αντιμετωπίζουμε εχθρικούς στρατούς με όπλα που τραυματίζουν και σκοτώνουν τα σώματα αλλά την ψυχή μας! Γιατί έχουμε μέσα στο σώμα μας έναν καρκίνο, που αν τον αφήσουμε να γενικευθεί, το αποτέλεσμα θα είναι να καταστραφούν τα ευαίσθητά μας «όργανα», δηλαδή οι αξίες, πάνω στις οποίες στηρίζεται η ίδια η ζωή του «σώματος», που είναι η ελληνική κοινωνία, η ελληνική πατρίδα και το ελληνικό έθνος, που κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και γίναμε αυτοί που είμαστε -καλοί, κακοί αλλά είμαστε εμείς και όχι κάποιοι απρόσωποι, όπως επιχειρούν ως φαίνεται να μας κάνουν ξένοι και ντόπιοι συνωμότες, για τα δικά τους συμφέροντα.
  
  Επειδή γνωρίζω ότι συμφωνείς μ’ αυτές τις απόψεις, σου στέλνω μαζί με το γράμμα αυτό (που αν νομίζεις μπορεί να πάρει δημοσιότητα), μια προσωπική έκκληση προς τους συμπατριώτες μας, με τον τίτλο «Για την υπεράσπιση της εθνικής μας συνείδησης».
  
  Πιστεύω ακράδαντα ότι όπως στην εποχή της Εθνικής Αντίστασης ο κύριος στόχος ήταν η Ελευθερία της πατρίδας και τον καιρό της Αντίστασης κατά της Χούντας η Δημοκρατία, σήμερα που προβάλλουν όλο και πιο πολύ οι κίνδυνοι, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, για την ακεραιότητα της πατρίδας μας (κάθε μορφής), ο κύριος στόχος όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και κόμματα, θα πρέπει να είναι ο Πατριωτισμός.
  
  Σε χαιρετώ με αγάπη,
  Μίκης Θεοδωράκης
  
  *Σχόλια Δικά μου
  Αν και δεν έχω το απαιτούμενο "μέγεθος" έτσι ώστε να δυνάμαι να κρίνω τα λεγόμενα του Μέγα αυτού Νεοέλληνα καλλιτέχνη και ανθρώπου Μίκη Θεωδοράκη, εντούτοις θέλω να προσθέω μονάχα τούτο: "Ως πότε θα υπάρχουν άνθρωποι τέτοιου βελληνεκούς σε αυτόν εδώ τον δυστυχισμένο τόπο που να μας ξυπνούν από τον βαρύ λήθαργό μας!"
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 12.01.2010
• 03:00

  Naxos Land at Kastraki

   »  Naxos Greece - Beach Resort
  Naxos Land at Kastraki
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 02:29

  Naxos before the sunset 2

   »  Naxos Greece - Beach Resort
  Naxos before the sunset 2
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 02:25

  Naxos before the sunset

   »  Naxos Greece - Beach Resort
  Naxos before the sunset
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:17

  Goodbye old NaxosResort

   »  Naxos Greece - Beach Resort
  Goodbye old NaxosResort
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Νάξος - Κυκλάδες, 30.12.2009
• 00:52

  24 Ιανουαρίου 2010: η εκδήλωση κοπής της πρωτοχρονιάτικης πίτας & ο ετήσιος χορός του Συλλόγου Ναξιωτών

   »  e-Νάξιοι
  ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ Ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων σας προσκαλεί στην εκδήλωση κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας και στον ετήσιο αποκριάτικο χορό του, τα οποία θα πραγματοποιηθούν το μεσημέρι της Κυριακής 24 Ιανουαρίου 2010 στο κέντρο διασκάδεασης “Γοργόνα” (Δωδεκανήσου 20 & Κύπρου 33, Νέα Χαλκηδόνα). Ώρα προσέλευσης: 1:00 μ.μ. Τιμή πρόσκλησης: 30 ευρώ (συμπεριλαμβανομένων του μενού και των ποτών) Το νησιώτικο πρόγραμμα θα επιμεληθούν οι Βασίλης Κλουβάτος (βιολί) και [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 25.12.2009
• 12:23

  Τα κάλαντα του Συλλόγου Ναξιωτών στον Δήμαρχο Αγίων Αναργύρων

   »  e-Νάξιοι
  Παραμονές Χριστουγέννων, η μουσικοχορευτική ομάδα του Συλλόγου είπε τα ναξιώτικα κάλαντα στον Δήμαρχο του Δήμου Αγίων Αναργύρων, κ. Νίκο Σαράντη, καθώς και στα παριστάμενα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου, τον κ. Φλώριο Κοντοπίδη, τον κ. Περράκη και τον κ. Πολύδωρο Τσελέκα και τους υπαλλήλους του Δήμου. Τα τετράστιχα και τα κοτσάκια, τα οποία έγραψε [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 21.12.2009
• 12:05

  Χριστουγεννιάτικο γλέντι για τα χορευτικά τμήματα και τα μέλη του Συλλόγου

   »  e-Νάξιοι
  Πλησιάζοντας προς τις μέρες των γιορτών και θέλοντας να ευχαριστήσουμε τα παιδιά, τους νέους, μα και όλα τα μέλη του Συλλόγου για τη στήριξη, την ανταπόκριση και κυρίως την παρουσία τους στις δραστηριότητες του Συλλόγου Ναξιωτών, το Διοικητικό Συμβούλιο πραγματοποίησε χριστουγεννιάτικο γλέντι το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009. Η αίθουσα του Συλλόγου γέμισε από μικρούς και μεγάλους, [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 20.12.2009
• 22:31

  Ενημέρωση για μαθήματα χορού και μουσικών οργάνων

   »  e-Νάξιοι
  Τα μαθήματα χορού δεν θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2009 και την Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2010, λόγω των εορτών των Χριστουγέννων. Τόσο τα μαθήματα χορού όσο τα μαθήματα βιολιού και λαούτου θα ξεκινήσουν την Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2010.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 18.12.2009
• 19:25

  Γλέντι για τα χορευτικά τμήματα και τα μέλη του Συλλόγου

   »  e-Νάξιοι
  Το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου, μετά τις 8.30 το βράδυ, ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων θα έχει τη χαρά να μοιραστεί όμορφες χριστουγεννιάτικες στιγμές με τα παιδιά και τους νέους των χορευτικών του τμημάτων, καθώς επίσης και με τα μέλη και τους φίλους του, που πάντα στηρίζουν με την παρουσία τους το Σύλλογο! Το γλεντάκι θα [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 14.12.2009
• 12:43

  Αιμοδοσία Δεκεμβρίου 2009

   »  e-Νάξιοι
  Για ακόμα μία φορά, τα μέλη και οι φίλοι του Συλλόγου Ναξιωτών τίμησαν τη μνήμη του Γιώργου Βερύκοκου, συμμετέχοντας στην αιμοδοσία για την ενίσχυση της Τράπεζας Αίματος “Γιώργος Βερύκοκος”. Το πρωινό της Κυριακής 13 Δεκεμβρίου 2009, η αίθουσα του Συλλόγου γέμισε από μέλη που θέλησαν να στηρίξουν για ακόμα μία χρονιά την ανθρωπιστική αυτή προσπάθεια. [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 07.12.2009
• 23:25

  Ημερολόγιο Συλλόγου Ναξιωτών για το 2010

   »  e-Νάξιοι
  Τιμή αγοράς: 5 ευρώ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 04.12.2009
• 11:09

  Έναρξη μαθημάτων παραδοσιακού βιολιού και λαούτου

   »  e-Νάξιοι
  Ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων θα ξεκινήσει νέο πρόγραμμα μαθημάτων παραδοσιακών οργάνων (βιολιού και λαούτου), με δάσκαλο τον Κινιδαριώτη μουσικό Νίκο Κονιτόπουλο. Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το e mail του Συλλόγου (syllogos.naxioi@gmail.com) ή με τα τηλέφωνα: 210-2635722 και 6979951188. Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων, ———————–ο Πρόεδρος,—————η Γενική Γραμματέας, —————–Αντώνης Μπελιώτης————–Μαρία Ξεφτέρη [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 23.11.2009
• 21:18

  2 χρόνια e-Νάξιοι…

   »  e-Νάξιοι
  Κλείνοντας δύο χρόνια λειτουργίας και ενεργής παρουσίας της ιστοσελίδας του Συλλόγου Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων… Σας ευχαριστούμε θερμά για τη στήριξη, τη συμμετοχή, αλλά και το απλό ηλεκτρονικό σας ίχνος!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Νάξος - Κυκλάδες, 13.11.2009
• 20:26

  Αιμοδοσία τον Δεκέμβρη στο Σύλλογο Ναξιωτών

   »  e-Νάξιοι
  Ο Σύλλογος Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων, συνεχίζοντας την παράδοση της ενίσχυσης της τράπεζας αίματος “Γιώργος Βερύκοκος”, η οποία ουκ ολίγες φορές έχει συντρέξει σε δύσκολες στιγμές μελών και φίλων τού Συλλόγου, θα πραγματοποιήσει εθελοντική αιμοδοσία την Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2009, από τις 9 το πρωί έως και τη 1 το μεσημέρι. Τα μέλη και οι φίλοι του [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 01:07

  digitalnaxos.com

   »  Naxos Greece - Beach Resort
  digitalnaxos.com
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:57

  The old castle at Naxos Town

   »  Naxos Greece - Beach Resort

  Enclosure: [download]

  The old castle at Naxos Town
  
  Περισσότερα... »